บทที่ 72 ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง

ต่อให้ไอ้บ้านนอกนั่นจะแต่งตัวดูดีสักแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่ามันก็แค่ไอ้บ้านนอกคนหนึ่งอยู่ดี

หวงฮ่าวเทียนจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาต

“แกกล้าลงมือกับฉันขนาดนี้ ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้เลย คอยดู!”

เย่เสี่ยวเฟยแค่นหัวเราะ “ใครกันแน่ที่จะต้องเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้… ยังพูดไม่ได้หรอก”

หวงฮ่าวเทียนยังคงเอาแต่ข่มขวัญด้วยชื่อพ่อที่เป็นผู้นำคอมมูน แม้เย่เสี่ยวเฟยจะไม่รู้ว่าพ่อของอีกฝ่ายคือใคร แต่ก่อนหน้านี้เลขาพรรคชิวเคยชื่นชมเขาไว้มาก และในคอมมูนหลงหัว คนที่มีตำแหน่งสูงสุดก็คือเลขาพรรคชิว

หากเรื่องนี้ถึงหูเลขาพรรคชิว และท่านได้รับรู้ต้นสายปลายเหตุ ท่านย่อมต้องแยกแยะถูกผิดออก เย่เสี่ยวเฟยจึงไม่ได้รู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

“ลงมาข้างล่างให้หมด! ครูใหญ่มาแล้ว!” เสียงของครูดูแลหอพักดังมาจากนอกประตู

ครูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมหลงหัวไม่ได้มาเข้าเวรทุกวัน แต่วันนี้กลับเป็นวันเข้าเวรของเขาพอดี

โชคชะตาเล่นตลกกับเย่เสี่ยวเฟยเข้าให้แล้ว แม้แต่ครูดูแลหอพักยังอดมองเขาด้วยสายตาเวทนาไม่ได้

ในยุคนี้การกวาดล้างอาชญากรรมยังไม่เข้มงวดนัก การทะเลาะวิวาทเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป แต่เย่เสี่ยวเฟยดันไปหาเรื่องผิดคนเข้าให้แล้ว

ทุกคนเดินลงมาถึงชั้นล่าง ที่หน้าประตูนอกจากครูใหญ่ที่กำลังมีสีหน้าถมึงทึงแล้ว ยังมีหญิงสาวสามคนยืนร้อนใจอยู่ นั่นก็คือครูหลินจิ้งเหวิน เย่หลิง และซูซวนเจียว

เย่เสี่ยวเฟยบุกขึ้นไปบนหอพักชายด้วยความใจร้อน พวกเธอทั้งสามทำได้เพียงยืนรออย่างกระวนกระวายที่หน้าประตู ภาวนาไม่ให้เย่เสี่ยวเฟยทำอะไรบุ่มบ่ามจนเกิดเรื่องราวที่ยากจะแก้ไข

ใครจะไปคิดว่าไม่นานนัก จะได้ยินเสียงตะโกนโวยวายดังมาจากข้างบน และอีกครู่ต่อมา ครูใหญ่พร้อมด้วยครูประจำชั้นของหวงฮ่าวเทียนก็มาถึง ทั้งสามคนเข้าใจได้ทันทีว่าเย่เสี่ยวเฟยต้องก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว

“ทำไมเธอถึงต้องทำร้ายร่างกายนักเรียนในชั้นเรียนของเราด้วย?” ครูเซียวเปิดฉากถามขึ้นทันที สายตาจ้องเขม็งมาที่เย่เสี่ยวเฟย

“ครูเซียวคะ ครูใหญ่คะ นี่เป็นความเข้าใจผิด หวงฮ่าวเทียนเป็นฝ่ายเริ่มก่อนต่างหาก…” ครูหลินจิ้งเหวินกัดริมฝีปาก พยายามก้าวออกมาพูดเพื่อปกป้อง

“เข้าใจผิดอะไรกัน?” ครูเซียวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ครูหลิน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ในฐานะครูบาอาจารย์ควรทำตัวให้เหมาะสม ไม่ใช่ไปคบหามั่วสุมกับผู้ปกครองนักเรียนแบบนี้”

“พี่ชายของลูกศิษย์เธออยู่ดีๆ ก็บุกมาทำร้ายร่างกายหวงฮ่าวเทียนจนสภาพดูไม่ได้ ฉันแจ้งผู้ปกครองเขาไปแล้ว เธอยังจะปกป้องเขาอยู่อีกเหรอ?”

เพียงไม่กี่ประโยค ครูเซียวก็บิดเบือนความสัมพันธ์ระหว่างหลินจิ้งเหวินกับเย่เสี่ยวเฟยไปจนหมดสิ้น

“ครูเซียวคะ อย่ามาใส่ร้ายกันดีกว่าค่ะ พวกเรากำลังพูดถึงความผิดของหวงฮ่าวเทียนลูกศิษย์คุณ ทำไมคุณถึงต้องเบี่ยงประเด็นด้วยคะ” หลินจิ้งเหวินโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม

ทั้งที่กำลังพูดถึงปัญหาของนักเรียนแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับลามปามไปถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเย่เสี่ยวเฟย ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าความจริงแล้วทั้งสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันด้วยซ้ำ ต่อให้มีจริง มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง?

“ฉันไปใส่ร้ายเธอตอนไหน? พวกเธอต่างหากที่บุกมาทำร้ายนักเรียนของฉัน แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นพูดว่าตัวเองถูกอีกเหรอ” ครูเซียวพูดด้วยความมั่นใจเพราะมีที่พึ่งดี พูดจบก็ชี้มือไปทางหวงฮ่าวเทียนแล้วกล่าวกับครูใหญ่ “ครูใหญ่คะ ท่านก็เห็นแล้วว่าลูกศิษย์ฉันถูกทำร้ายจนสภาพเป็นแบบไหน เรื่องนี้จะให้จบลงแค่คำว่าเข้าใจผิดงั้นหรือคะ?”

หวงฮ่าวเทียนอยู่ในชั้นเรียนของเธอ เธอคอยให้สิทธิพิเศษเขามาตลอด แถมยังได้รับผลประโยชน์จากพ่อเขาบ้างไม่มากก็น้อย ครูเซียวที่ได้รับผลประโยชน์หวานหอมเช่นนี้ ย่อมต้องคอยปกป้องหวงฮ่าวเทียนอย่างเต็มที่อยู่แล้ว

“ครูหลิน เรื่องนี้เธอมีส่วนรับผิดชอบมากนะ ผู้ปกครองวู่วาม เธอยังวู่วามตามเขาไปด้วยอีกเหรอ?” ครูใหญ่ทำหน้าบึ้งตึง ถามหลินจิ้งเหวินอย่างเอาเรื่อง

“ทั้งหมดนี่ผมทำเอง ไม่เกี่ยวกับครูหลินครับ” เย่เสี่ยวเฟยกล่าวเสียงเรียบ

ครูใหญ่แค่นหัวเราะ “ส่วนเรื่องของแกน่ะ ไปคุยกับเลขาฯ หวงที่สถานีตำรวจนู่นไป! ครูหลินอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน ฉันจะทำอย่างไร ไม่ใช่หน้าที่ของแกที่จะมาวิจารณ์”

“เลขาฯ หวงงั้นหรือ?”

เย่เสี่ยวเฟยพอจะจำได้รางๆ ตอนไปกินข้าวนั้น เลขาพรรคชิวได้แนะนำคนเหล่านั้นให้รู้จัก หนึ่งในนั้นก็มีเลขาฯ หวงรวมอยู่ด้วย

“ใช่แล้ว แกเตะโดนตอเข้าให้แล้ว!” หวงฮ่าวเทียนโพล่งแทรกขึ้นมาด้วยความลำพองใจ “พ่อฉันเป็นเลขาฯ คอมมูน แกกล้าต่อยฉัน พ่อฉันไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!”

เลขาฯ คอมมูนคือตำแหน่งผู้มีอำนาจลำดับสามของคอมมูนหลงหัว คนธรรมดาทั่วไปไหนเลยจะหาญกล้าไปต่อกรด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่หวงฮ่าวเทียนถึงได้ลำพองใจนัก

เย่หลิงหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว หากไม่ได้ซูซวนเจียวคอยพยุงไว้ เธอคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว เธอรู้อยู่หรอกว่าภูมิหลังของหวงฮ่าวเทียนไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดเลยว่าจะใหญ่โตถึงเพียงนี้ นั่นเลขาฯ คอมมูนเชียวนะ!

พี่ชายของเธอไปมีเรื่องกับคนระดับนี้ แล้วแบบนี้จะเหลือทางรอดที่ไหนอีก

แม้แต่ครูหลินจิ้งเหวินก็หน้าถอดสี ส่วนซูซวนเจียวได้แต่นึกเสียใจที่ไม่น่าบอกความจริงกับพี่ชายของเย่หลิงตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้

ในทางกลับกัน หวงฮ่าวเทียนกลับลำพองใจจนถึงขีดสุด ครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่จะจัดการเย่เสี่ยวเฟยเพื่อระบายแค้นให้ตัวเองเท่านั้น แต่ยังหมายจะบีบให้เย่หลิงต้องจำยอมตกเป็นของเล่นของเขาอีกด้วย!

“ใครมันทำร้ายลูกชายฉัน!”

พูดถึงก็มาถึง ทันทีที่ชื่อของเลขาฯ หวงถูกเอ่ยขึ้น เย่เสี่ยวเฟยยังไม่ทันได้ขยับปาก ทุกคนก็ได้ยินเสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวดังมาจากไกลๆ

เมื่อเงยหน้ามองตามเสียงไป ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังเดินนำกลุ่มตำรวจเข้ามา คนที่นำหน้าดูวางท่าข่มขวัญ แต่งกายด้วยชุดแบบพวกผู้นำ ดูท่าจะเป็นเลขาฯ หวงไม่ผิดแน่

“พ่อครับ!” เมื่อหวงฮ่าวเทียนเห็นอีกฝ่ายก็เหมือนเจอที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ รีบวิ่งโผเข้าไปหาทันที

“ฮ่าวเทียน ใครทำแกจนสะบักสะบอมขนาดนี้!”

เลขาฯ หวงมองลูกชายที่ยืนตัวบวมปูดอยู่ตรงหน้าด้วยความโกรธจนควันออกหู ครูใหญ่รีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับพร้อมรอยยิ้มประจบประแจง “เลขาฯ หวงครับ”

“ครูใหญ่หู การจัดการความปลอดภัยในโรงเรียนของคุณเป็นยังไงกัน?” ทันทีที่เลขาฯ หวงเห็นหน้าครูใหญ่ ก็เปิดฉากหาเรื่องทันที “พวกหมาแมวที่ไหนก็เข้ามาในหอพัก แล้วทำร้ายร่างกายคนอื่นได้ตามอำเภอใจเหรอ? ครูบาอาจารย์ในโรงเรียนนี้เอาไว้ทำอะไรกัน!”

ครูใหญ่และครูเซียวที่เมื่อครู่ยังวางก้าม ตอนนี้ต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าพูดโต้แย้งแม้แต่คำเดียว เรื่องนี้โรงเรียนบกพร่องจริงๆ

อีกอย่าง ใครใช้ให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์จากเลขาฯ หวงอยู่บ่อยๆ ล่ะ? เมื่อรู้ตัวว่าทำผิด ย่อมไม่กล้าหืออะไรออกมา

เลขาฯ หวงด่าจนพอใจแล้ว ถึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฮ่าวเทียน ใครมันทำแก พาพวกตำรวจพวกนี้ไปจับตัวมันมาซะ”

ว่าแล้วก็หันไปสั่งตำรวจกลุ่มนั้น “พวกคุณน่ะ ไปจับตัวคนที่ทำร้ายลูกชายผมออกมา”

“ได้ครับ” ตำรวจรับคำแล้วเดินตามหวงฮ่าวเทียนไปที่หน้าหอพักชาย

จุดที่เย่เสี่ยวเฟยยืนอยู่ค่อนข้างใกล้กับบันได เลขาฯ หวงและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่นอกนั้นมองเห็นไม่ชัด แต่พอหวงฮ่าวเทียนพาตำรวจเดินเข้ามาถึงตรงนี้แล้ว พวกเขาก็เห็นหน้าของเย่เสี่ยวเฟยชัดเจน

ทุกคนถึงกับชะงักกึกทันที

หวงฮ่าวเทียนที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร ได้แต่เร่งเร้าว่า “พวกคุณยังยืนบื้ออะไรกันอยู่ล่ะ? ก็ไอ้เวรนี่แหละที่ต่อยผม รีบจับตัวมันไปสอบสวนหนักๆ เลย ไอ้คนชั่วแบบนี้ต้องจัดการให้เข็ด”

ตำรวจกลุ่มนั้นยังคงไม่ขยับ ซึ่งก็นับว่าบังเอิญมาก เพราะพวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยไปพาตัวเย่เสี่ยวเฟยที่หน้าโรงงานอาหารเมื่อครั้งก่อน พวกเขารู้ดีว่าเย่เสี่ยวเฟยมีฤทธิ์เดชแค่ไหน แม้เลขาฯ หวงจะถือเป็นคนใหญ่คนโตในคอมมูนหลงหัว แต่ต่อหน้าเย่เสี่ยวเฟยแล้ว เขาก็เทียบไม่ได้เลยสักนิด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง