บทที่ 73 ขอโทษเสี่ยวเฟยซะ!

เนื่องจากเคยได้รับบทเรียนมาแล้วครั้งหนึ่ง พอเจอหวงฮ่าวเทียนเร่งเร้าแบบนั้น จึงไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

หวงฮ่าวเทียนโกรธจัดจนตะคอกใส่ “พวกแกเป็นอะไรกันหมดวะ คนยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทำไมไม่จับ! หรือต้องรอให้พ่อฉันมาสั่งก่อนถึงจะกล้าลงมือ?”

“ผมบอกแล้วไง รอให้ตำรวจมาถึงก่อน แล้วค่อยมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องชดใช้” เย่เสี่ยวเฟยพูดด้วยท่าทีสบายๆ

เขายืนเผชิญหน้ากับตำรวจหลายนายโดยไม่มีความรู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด

เย่เสี่ยวเฟยหันไปหาฮั่วอิงแล้วพูดต่อ “พี่ฮั่ว หัวหน้าสถานีหวังยังอยู่ที่สถานีตำรวจไหม? เรื่องที่หวงฮ่าวเทียนรังแกน้องสาวผม ผมจะไปคุยกับหัวหน้าสถานีหวังด้วยตัวเอง”

ฮั่วอิงคือตำรวจคนเดียวกับที่เคยพาเย่เสี่ยวเฟยไปที่สถานีตำรวจหน้าโรงงานอาหารเมื่อคราวก่อน

“หัวหน้าสถานีหวังเหรอ? ฮ่าๆ แกยังรู้อีกนะว่าหัวหน้าสถานีแซ่หวัง” หวงฮ่าวเทียนชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ฮั่วอิงจะได้เอ่ยปาก “คงไปฟังใครเขาพูดมาละสิ? แกเคยเจอหัวหน้าสถานีหวังหรือไง? ไอ้ขยะอย่างแกเนี่ยนะ ยังจะเพ้อฝันว่าหัวหน้าสถานีหวังจะยอมเสียเวลามาคุยกับแกน่ะ”

“แม้แต่ฉันจะเข้าพบหัวหน้าสถานีหวังยังไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วแกเป็นตัวอะไรกัน?”

ทุกถ้อยคำที่พูดออกมาแฝงไปด้วยความดูแคลน ราวกับอยากจะถ่มถุยใส่หน้าเย่เสี่ยวเฟยเต็มที

สำหรับเรื่องนี้ เย่เสี่ยวเฟยทำได้เพียงแค่นหัวเราะในลำคอ

เขามองหวงฮ่าวเทียนด้วยสายตาไม่ต่างอะไรกับมองคนโง่

หวงฮ่าวเทียนใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนมัธยมหลงหัวแห่งนี้มานานจนเคยตัว เลยไม่รู้เลยว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า คนเหนือคนนั้นเป็นอย่างไร

“ที่แกเข้าพบหัวหน้าสถานีหวังยาก ไม่ได้แปลว่าฉัน เย่เสี่ยวเฟย จะเจอเขาไม่ได้” เย่เสี่ยวเฟยพูดเสียงต่ำ

หวงฮ่าวเทียนยิ้มอย่างมีเลศนัย “เอาเถอะ ฉันขี้เกียจเถียงกับแกแล้ว ในเมื่ออยากเจอหัวหน้าสถานีหวังนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ จับตัวแกส่งไปที่สถานีตำรวจ เดี๋ยวหัวหน้าสถานีหวังเขาก็จัดการสอบสวนแกเอง!”

พูดจบเขาก็ถลึงตาใส่ฮั่วอิงและตำรวจคนอื่นๆ ก่อนจะเดินออกไปเรียกเลขาฯ หวงเข้ามา

ฮั่วอิงและคนอื่นๆ ต่างหันมามองหน้ากัน

มีคำกล่าวหนึ่งที่ว่าไว้ได้ดีจริงๆ คือเราไม่มีวันปลุกคนที่แกล้งหลับให้ตื่นได้

เช่นเดียวกับที่เราไม่มีวันช่วยคนที่รนหาที่ตายได้

ไม่นานนัก เลขาฯ หวงก็เดินเข้ามา

“พวกแกเป็นอะไรกันวะ? แค่จับคนคนเดียวยังชักช้าอยู่ได้!” พอเห็นลูกชายฟ้อง น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์

เพิ่งไปร่วมงานเลี้ยงมา เลขาฯ หวงได้โอกาสพบท่านผู้ใหญ่ระดับสูง จึงดื่มจนตัวมีแต่กลิ่นเหล้าคลุ้ง

พอทราบข่าวว่าลูกชายถูกทำร้าย เขาก็รีบเดินทางมาด้วยความโกรธเคืองอยู่แล้ว ยิ่งเห็นตำรวจพวกนี้ทำตัวไม่เอาไหน อารมณ์ฉุนเฉียวจึงพลุ่งพล่านขึ้นไปอีก

“เลขาฯ หวงครับ คนคนนี้พวกเราไม่กล้าจับจริงๆ” ฮั่วอิงทำหน้าลำบากใจ

ครั้งที่แล้วท่านหัวหน้าเมิ่งเดินทางมาที่สถานีตำรวจด้วยตัวเองเพื่อช่วยผู้มีพระคุณ ทั้งยังกำชับย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้พวกเขาลืมตาให้กว้างๆ

เคยโดนสั่งสอนมาแล้วครั้งหนึ่ง ฮั่วอิงกับพวกไม่ใช่คนโง่ที่ไหน

แล้วจะกลับไปซ้ำรอยเดิมได้อย่างไร?

ใบหน้าของเลขาฯ หวงดำทะมึน “ไม่กล้าจับ? มีอะไรให้ไม่กล้ากัน?”

ด้วยความเมามาย เขาเห็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า จึงไม่ได้ใส่ใจนัก

“พ่อ พวกนี้มันหาเรื่องอ้างไปงั้นแหละ ตั้งใจไม่ฟังคำสั่งพ่อ! ไอ้หมอนี่ก็แค่ไอ้บ้านนอก ชาวนาธรรมดาๆ คนหนึ่ง มีอะไรให้น่ากลัวนักหนา?” หวงฮ่าวเทียนโวยวาย

ฮั่วอิงและตำรวจคนอื่นๆ พอได้ยินคำพูดนั้น ต่างเหลือบมองสีหน้าของเย่เสี่ยวเฟยที่อยู่ในมุมมืด

อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ช่างเป็นลูกกตัญญูที่ทำเอาพ่อแทบตายจริงๆ

“รีบจับตัวมันไปที่สถานีตำรวจซะ อย่าให้ฉันต้องเตือนเป็นรอบที่สอง” เลขาฯ หวงสั่งเสียงต่ำ

น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

“พี่สามทำไปเพราะต้องการปกป้องหนูต่างหาก ถึงได้เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ มีอะไรก็ให้หนูไปรับผิดแทนพี่สามเถอะ!” เย่หลิงพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

พอได้ยินว่าเลขาฯ หวงสั่งตำรวจจับตัวคน เธอตื่นตระหนกจนไม่สนอะไรอีกแล้ว

พี่ชายทำไปเพราะอยากระบายแค้นให้เธอ หากพี่ชายตกอยู่ในมือเลขาฯ หวงจริงๆ ต่อให้ไม่ตายก็คงถูกทรมานจนปางตายแน่!

เธอจะทนเห็นพี่ชายต้องมารับเคราะห์เพราะเรื่องของเธอได้อย่างไร?

เธอจึงยื่นข้อมือออกไปเองอย่างสมัครใจ หลับตาลงแล้วยื่นไปตรงหน้าฮั่วอิงกับพวก

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอให้คนพวกนั้นใส่กุญแจมือ

“ยัยเด็กโง่!” เมื่อเห็นดังนั้น เย่เสี่ยวเฟยก็ถอนหายใจด้วยความสงสาร แล้วก้าวเดินออกมาจากมุมมืดที่มีแสงสลัว

วินาทีนั้นเองที่เลขาฯ หวงมองเห็นใบหน้าของเย่เสี่ยวเฟยได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาก็เบิกตากว้างทันที ความมึนเมาที่มีอยู่หายเป็นปลิดทิ้ง ตกใจจนแทบลืมหายใจ

“เย่เสี่ยวเฟย? เป็นนายเองหรือ?” เลขาฯ หวงอุทานด้วยความตกใจ

พวกเขาทั้งกลุ่มเพิ่งออกมาจากภัตตาคารจิ่นซิ่วซานเจียง งานเลี้ยงนั้นเพิ่งเลิกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

ความจำของเลขาฯ หวงไม่ได้แย่ขนาดนั้น เขาจำได้ทันทีว่าเย่เสี่ยวเฟยเป็นใคร

นี่ไม่ใช่ชายหนุ่มคนที่ท่านหัวหน้าเมิ่งชื่นชมหรอกหรือ? แถมเลขาพรรคชิวและคนอื่นๆ ก็ยังเอ็นดูเขามากอีกด้วย เรียกได้ว่าอนาคตไกลไร้ขีดจำกัดจริงๆ

ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจนัก ถึงจะไม่ชอบใจอย่างไรก็ทำได้เพียงเก็บงำเอาไว้ในใจ เพราะคิดว่ายังไงก็คงไม่จำเป็นต้องเจอกันอีก

แต่ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะได้กลับมาเจอกันเร็วขนาดนี้เพราะเรื่องแบบนี้ เลขาฯ หวงตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ขึ้นมาทันที

เมื่อเผชิญกับสายตาที่จ้องมองมาของเลขาฯ คอมมูน เย่เสี่ยวเฟยก็พยักหน้ารับเบาๆ “เลขาฯ หวง ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เราได้เจอกันเร็วขนาดนี้เลยนะครับ”

ท่าทีของเขาเรียบเฉย คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเขาเป็นหัวหน้า ส่วนเลขาฯ หวงเป็นลูกน้องเสียอีก

ท่าทีเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่ไม่ใช่ตำรวจต่างพากันงุนงงไปหมด

ทั้งที่เลขาฯ หวงเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าชัดๆ แต่ทำไมเย่เสี่ยวเฟยถึงดูมีท่าทีเหนือกว่าเช่นนั้น? แถมเลขาฯ หวงยังเรียกชื่อเย่เสี่ยวเฟยออกมาได้ทันที สองคนนี้รู้จักกันมาก่อนหรืออย่างไร?

หลินจิ้งเหวินเผยอปากเล็กน้อย สีหน้าที่เคยตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความฉงน นี่เสี่ยวเฟยรู้จักเลขาฯ หวงด้วยหรือ?

“พ่อ พ่อไปรู้จักไอ้บ้านนอกนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” หวงฮ่าวเทียนถามด้วยความสงสัย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าพ่อเจอตอนลงพื้นที่ไปตรวจงาน? ถ้าอย่างนั้นก็คงปกติแหละ!”

“ปกติกะผีอะไรล่ะ!” เลขาฯ หวงสบถคำหยาบออกมาทันที เขาหันไปถลึงตาใส่ลูกชายแล้วด่า “ไอ้ลูกไม่รักดี! วันๆ ที่โรงเรียนไม่ทำตัวให้เป็นประโยชน์ รู้จักแต่ก่อเรื่องให้ฉัน ต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้แกทุกที”

“เรื่องครั้งนี้แกผิดเต็มประตู ยังไม่รีบขอโทษเสี่ยวเฟยอีก!” ผู้ฉลาดย่อมรู้สถานการณ์ ในเมื่อเลขาฯ หวงรู้ดีว่าตนเองหาเรื่องเย่เสี่ยวเฟยไม่ได้ จึงเลือกที่จะหันไปฟาดงวงฟาดงากับลูกชายแทน

“พ่อ… เมื่อกี้พ่อยังไม่พูดแบบนี้เลย” หวงฮ่าวเทียนอึ้งไป “ผมเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อนะครับ”

คนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตื่นตะลึงไปตามๆ กัน

“เอ่อ เลขาฯ หวงคะ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะ? คนที่ลงมือก่อนคือพี่ชายของเย่หลิงนะคะ!” ครูเซียวเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง

เลขาฯ หวงตวัดสายตาคมกริบใส่ทันที “ครูเซียว ที่หวงฮ่าวเทียนดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟังขนาดนี้ ก็เพราะคุณไม่เข้มงวดตักเตือนเขาต่างหาก”

ครูเซียวได้แต่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เลขาฯ หวงไม่ได้พูดแบบนี้สักหน่อย

“หวงฮ่าวเทียน! เสี่ยวเฟยเป็นถึงผู้มีพระคุณของท่านหัวหน้าเมิ่ง ถ้าแกยังมีสมองอยู่บ้าง ก็รีบขอโทษเขาซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่สั่งสอน!” เลขาฯ หวงหันไปตวาดใส่ลูกชายอีกครั้ง

คำพูดนี้เผยฐานะของเย่เสี่ยวเฟยและไขความสงสัยของทุกคนได้ทันที ไม่แปลกใจเลยที่พอเลขาฯ หวงเห็นใบหน้าของเย่เสี่ยวเฟย ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ที่แท้ฐานะของเย่เสี่ยวเฟยก็ไม่ธรรมดา เป็นถึงผู้มีพระคุณของผู้นำ ฟังดูแล้วผู้นำท่านนั้นคงมีตำแหน่งใหญ่โตไม่น้อย

“เขาต่อยผมจนหน้าบวมปูดเหมือนหัวหมูแบบนี้ แล้วผมยังต้องไปขอโทษเขาอีกงั้นเหรอ?” หวงฮ่าวเทียนชี้ที่ใบหน้าของตัวเองซึ่งบวมปูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง