บทที่ 74 มอเตอร์ไซค์มาถึงแล้ว

"ฉันตีแก มือฉันก็เจ็บเหมือนกันนะ เข้าใจไหม?" เย่เสี่ยวเฟยสะบัดมือที่เพิ่งใช้ชกคนไปเมื่อครู่

แรงปฏิกิริยามันมีผลกระทบถึงกัน การซัดหวงฮ่าวเทียนจนเละขนาดนี้ ฝ่ามือของเย่เสี่ยวเฟยเองก็กำลังปวดหนึบ

"แกเป็นคนตีฉันแรงขนาดนั้นเอง แล้วตอนนี้ยังจะมาโทษว่าฉันทำให้มือแกเจ็บอีกเหรอ?" หวงฮ่าวเทียนเพิ่งเคยเจอคนที่หน้าด้านยิ่งกว่าตัวเองเป็นครั้งแรก

เขาหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้พ่อแท้ๆ ของตัวเอง

เลขาฯ หวงยิ้มแต่ไม่ถึงตา "จะขอโทษหรือเปล่า?"

ขณะพูด เขาก็ยกมือที่ใหญ่เท่าใบลานขึ้นมา

เห็นได้ชัดเลยว่า

ถ้าหวงฮ่าวเทียนกล้าพูดว่าไม่ขอโทษ ฝ่ามือนั้นคงฟาดลงมาบนตัวเขาอย่างไม่ปรานี

"ขอโทษ" ด้วยความจำใจ หวงฮ่าวเทียนจำต้องเอ่ยขอโทษเย่เสี่ยวเฟยอย่างเสียไม่ได้

น้ำเสียงนั้นตะโกนออกมาดังลั่นราวกับระบายความแค้น

"แกยังต้องขอโทษน้องสาวฉันด้วย" เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองเย่หลิง

พบว่าแววตาของน้องสาวดูเลื่อนลอย ราวกับยังตั้งสติไม่ได้

แววตาของเขาฉายความสงสารแวบหนึ่ง

เหยื่อของเรื่องนี้ท้ายที่สุดแล้วก็คือเย่หลิง

เพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเอง หวงฮ่าวเทียนทำร้ายเธออย่างหนัก

หากเย่เสี่ยวเฟยไม่มาจัดการให้ ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าหวงฮ่าวเทียนจะทำอะไรต่อไปอีก

คนเราเมื่ออยู่ใต้ชายคาผู้อื่น จำต้องยอมก้มหัวให้ แม้ในใจหวงฮ่าวเทียนจะไม่เต็มใจสักหมื่นครั้ง แต่ก็ทำได้เพียงเอ่ยขอโทษเย่หลิงภายใต้สายตาพิฆาตของเลขาฯ หวง

"เย่หลิง ขอโทษนะ" หวงฮ่าวเทียนกัดฟันก้มหน้า

เย่หลิงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

หวงฮ่าวเทียนที่ทำตัวกร่างไปทั่วโรงเรียนมัธยมหลงหัวเนี่ยนะ จะมาขอโทษเธอจริงๆ?

พี่ชายของเธอมีบารมีมากขนาดนี้เชียวหรือ?

ซูซวนเจียวและหลินจิ้งเหวินก็ตกตะลึงเช่นกัน

ไม่ใช่ว่าเย่หลิงบอกว่าฐานะทางบ้านธรรมดามากหรอกเหรอ? ทำไมถึงขนาดเลขาฯ หวงยังต้องไว้หน้าพี่ชายของเธอด้วยล่ะ?

การที่หวงฮ่าวเทียนทำตัวกร่างไปทั่วโรงเรียนได้ ก็เพราะได้รับการตามใจจากเลขาฯ หวงนั่นแหละ

แล้วฐานะของเขาต้องยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน ถึงทำให้เลขาฯ หวงยำเกรงได้ถึงเพียงนี้?

ทั้งสามคนเงียบไปนาน

"เลขาฯ หวง หวงฮ่าวเทียนรังแกน้องสาวผม แถมยังสั่งคนไปทำลายข้าวของของน้องสาวจนพังเสียหายหมด การขอโทษแค่นี้ถือว่าเบาไปหน่อยไหมครับ?" เย่เสี่ยวเฟยพูดตรงๆ

สำหรับตัวเขา การขอโทษแค่นั้นเขายอมรับได้

แต่ความเสียหายที่หวงฮ่าวเทียนทำกับน้องสาวเขานั้นหนักหนา การขอโทษแบบขอไปทีเช่นนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

"งั้นเสี่ยวเฟย นายบอกมาสิว่าต้องการยังไง" น้ำเสียงของเลขาฯ หวงดูหนักใจ

เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองครูใหญ่หูโดยตรง "ผมต้องการให้หวงฮ่าวเทียนขอโทษน้องสาวของผมต่อหน้านักเรียนทุกคนของโรงเรียนมัธยมหลงหัวในวันจันทร์ช่วงเคารพธงชาติครับ"

เมื่อครู่นี้ตอนที่เขาขึ้นตึกไป เขาได้ยินหวงฮ่าวเทียนกับพวกในหอพักกำลังพูดถึงนักเรียนหญิงคนอื่นอยู่

แถมยังพูดตรงๆ ว่าถ้าเบื่อแล้วก็ทิ้งได้

เห็นได้ชัดว่าคนที่ถูกหวงฮ่าวเทียนกระทำย่ำยีไม่ได้มีแค่คนเดียว

การให้เขาขอโทษต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งโรงเรียน ก็เพื่อให้เขารู้ถึงผลลัพธ์ของการกระทำแบบนี้

ต่อให้เหตุการณ์นี้จะช่วยให้เขาเลิกข่มขู่เพื่อนนักเรียนหญิงได้สักคนเดียว ก็ถือว่าเป็นประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากเรื่องนี้แล้ว

แต่คำพูดดีๆ มักเตือนคนทำตัวไม่รักดีไม่ได้

ถ้าเขาเจอแบบนี้แล้วยังไม่จำ ยังทำตัวเหมือนเดิม วันหนึ่งก็ต้องมีวันที่ไปเตะโดนตอเข้าสักวันแน่

"พี่คะ" เย่หลิงรู้สึกไม่สบายใจ แบบนี้มันจะเกินไปหรือเปล่า?

ถ้าเลขาฯ หวงไม่ยอมล่ะจะทำยังไง?

เย่เสี่ยวเฟยส่งสายตาปลอบประโลมน้องสาว "หลิงเอ๋อร์ พี่บอกแล้วไงว่าเธอได้รับความไม่เป็นธรรม เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้"

"ครูใหญ่หู คุณจัดงานนี้คงไม่ยากใช่ไหมครับ?" เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองครูใหญ่หู

วันนี้เป็นวันพุธ ยังเหลือเวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงวันจันทร์

"คือว่า…" ครูใหญ่หูลังเลแล้วหันไปมองเลขาฯ หวง

หลังจากที่ได้ยินสถานะของเย่เสี่ยวเฟยจากปากเลขาฯ หวงแล้ว เขาก็ไม่กล้าทำท่ากร่างเหมือนเมื่อก่อนอีก

แต่ก็ไม่กล้ารับปากเรื่องนี้แบบส่งๆ

"เอาตามนี้" เลขาฯ หวงหน้าตาถมึงทึงก่อนจะตกลง "แค่ขอโทษน้องสาวของนายต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบใช่ไหม?"

"ใช่ครับ" เย่เสี่ยวเฟยตอบสั้นๆ

"ได้ งั้นก็ตามนี้" พูดจบเลขาฯ หวงก็พาหวงฮ่าวเทียนเดินออกไปทันที

ลูกชายเขาถูกตีจนสภาพขนาดนี้ วันนี้คงไม่อาจพักที่หอพักได้

ต้องกลับไปทายาที่บ้านถึงจะสะดวก

ครูใหญ่หูและครูเซียวรีบวิ่งตามไป ดูเหมือนจะไปพูดจาดีๆ ด้วย

เพียงครู่เดียว ใต้หอพักก็เหลือเพียงเย่เสี่ยวเฟยและหลินจิ้งเหวินกับคนอื่นๆ

"เสี่ยวเฟย จะมีปัญหาอะไรตามมาไหมคะ?" หลินจิ้งเหวินถามอย่างไม่สบายใจ

เธอเห็นว่าเลขาฯ หวงดูไม่พอใจมาก

แต่เย่เสี่ยวเฟยกลับไม่ได้ใส่ใจนัก "ไม่เป็นอะไรหรอกครับ คนที่ทำเรื่องน่าอับอายคือฝั่งโน้นต่างหาก"

อย่างมากก็แค่เลิกคบค้าสมาคมกันไป

พ่อแม่คือครูคนแรกของลูก การที่เลขาฯ หวงสั่งสอนลูกออกมาแบบนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนดีอะไร

นักเลงแบบนี้ไม่คบด้วยก็ดี

"หลิงเอ๋อร์ เงินนี่เป็นค่ากินอยู่ เธอเก็บไว้ให้ดีนะ ขาดเหลืออะไรก็ซื้อเอา อย่าได้ลำบากตัวเองเด็ดขาด"

เย่เสี่ยวเฟยหยิบเงินส่งให้เย่หลิง ในนั้นมีธนบัตรสิบหยวนอยู่หลายใบ

เห็นเย่หลิงทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่พูด เขาจึงพูดขึ้นเอง "พี่รู้ว่าตอนนี้เธอคงมีคำถามมากมาย แต่ตอนนี้มันดึกแล้ว พรุ่งนี้เธอยังมีเรียน ขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ ไว้สุดสัปดาห์นี้พี่จะมารับเธอออกไป แล้วค่อยเล่าทุกอย่างที่เธออยากรู้ให้ฟัง"

เรื่องพวกนี้อธิบายสามสี่คำไม่จบหรอก

"ค่ะ" เย่หลิงรับเงินไปแล้วพยักหน้า

เธอเดินไปถึงหน้าประตูหอพักพร้อมกับซูซวนเจียวแล้ว ยังอุตส่าห์หันกลับมาโบกมือลาเย่เสี่ยวเฟยทั้งน้ำตา

"พี่ชาย บ๊ายบายค่ะ"

"ได้เลย บ๊ายบาย"

มองน้องสาวเช่นนั้น เย่เสี่ยวเฟยรู้สึกผิดและอบอุ่นใจไปพร้อมกัน

ครั้งนี้เป็นความผิดของเขาเอง งานล้นมือจนละเลยน้องสาวไป

เหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!

ออกจากประตูโรงเรียนมา

ระหว่างทาง เย่เสี่ยวเฟยเดินเคียงข้างหลินจิ้งเหวิน

เย่เสี่ยวเฟยมองเธอแล้วพูดอย่างจริงจัง "จิ้งเหวิน เรื่องวันนี้ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ ขอบคุณที่คุณมาแจ้งข่าวผม"

หลินจิ้งเหวินแทบไม่กล้าสบตาเย่เสี่ยวเฟย เธอขยุ้มชายกระโปรงแล้วพูดว่า "ฉันเป็นครูของเย่หลิงอยู่แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ"

ทั้งสองคุยกันเรื่องเย่หลิงมาตลอดทางจนถึงบ้านของหลินจิ้งเหวิน

เย่เสี่ยวเฟยวันนี้ก็เหนื่อยจนแทบแย่

กลับถึงบ้านล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตาย

แต่ก็นะคนหนุ่ม เช้าวันถัดมาเขาก็กลับมาเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง!

ถึงขั้นตื่นเช้ามาช่วยงานที่ร้านเลยทีเดียว

งานแสดงสินค้าจบลงไปแล้ว ตอนนี้กิจการหลักก็ยังคงเป็นที่ร้าน

แต่อาศัยแรงส่งจากงานแสดงสินค้า ทำให้ธุรกิจที่ร้านดีขึ้น ปากต่อปากกระจายออกไป ตอนนี้ทุกคนต่างหลงรักรสชาตินี้ รู้จักชื่อร้านพะโล้สิบหลี่เซียงกันถ้วนหน้า

ตั้งแต่เช้าตรู่ เย่เสี่ยวเฟยและพรรคพวกก็ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น

ตอนที่เหวินเจิ้นซิงมาหา เขายังกำลังทอนเงินให้ลูกค้าอยู่เลย

"สหายเสี่ยวเฟย ร้านพวกนายเช้าๆ แบบนี้ก็ขายดีเลยนะเนี่ย?" เหวินเจิ้นซิงพูดพลางยิ้มแย้ม

"พี่เจิ้นซิง ลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่ครับ? เข้ามานั่งก่อนเร็ว" เย่เสี่ยวเฟยรีบกล่าว

"ก็เรื่องที่นายวานท่านหัวหน้าเมิ่งจัดการให้เมื่อวานไง รถจักรยานยนต์ที่นายต้องการมาส่งแล้ว ท่านหัวหน้าเมิ่งเลยฝากให้ฉันมาบอกนาย ถามว่าจะไปดูตอนนี้เลยไหม"

ทันทีที่เหวินเจิ้นซิงพูดจบ ตาของเย่เสี่ยวเฟยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง