บทที่ 75 หัวหน้าการไฟฟ้า

เมื่อคืนเพิ่งคุยกันเองนะ มาถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? เย่เสี่ยวเฟยทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนหน้านี้ท่านหัวหน้าเมิ่งบอกว่าอาจจะใช้เวลาประมาณสามวัน ผลที่ได้คือความเร็วขนาดนี้เลยหรือนี่?

เหวินเจิ้นซิงมองเขาแล้วพูดว่า "เมื่อคืนท่านหัวหน้าเมิ่งโทรศัพท์ไปหาเพื่อนคนหนึ่งโดยเฉพาะเพื่อจัดการเรื่องนี้ เพื่อนคนนั้นพอรู้ว่าเป็นความต้องการของผู้มีพระคุณของท่านหัวหน้าเมิ่ง ก็รีบให้คนส่งมาให้ข้ามคืนเลย อย่าว่าแต่นายเลย แม้แต่ฉันยังตกใจ!"

ต้องรู้ไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่ตัวเมือง แต่เป็นคอมมูน

ตามปกติแล้วสามสี่วันถือเป็นเรื่องปกติมาก

แต่เพื่อนคนนั้นจริงใจเหลือเกิน พอรู้ว่าเป็นของที่ผู้มีพระคุณของท่านหัวหน้าเมิ่งต้องการ ก็รับปากคำเดียวแล้วรีบส่งมาให้ทันที

"ขอบคุณท่านหัวหน้าเมิ่งมากจริงๆ!" เย่เสี่ยวเฟยพูดออกมาจากใจ

สัจธรรมที่ว่ามีคนในที่สูงคอยหนุนหลังแล้วทำอะไรก็ง่าย ถูกสะท้อนออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัดในเวลานี้

เขาไม่มีช่องทางในการซื้อรถจักรยานยนต์เลย แต่ท่านหัวหน้าเมิ่งโทรศัพท์เพียงสายเดียว คืนเดียวก็จัดการให้เสร็จเรียบร้อย

มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

"เอาล่ะ วันนี้นายอยากไปดูไหม? ถ้าจะไป เราไปที่สำนักงานกันตอนนี้เลย รถจอดอยู่ที่ลานของที่ทำการคอมมูนนั่นแหละ" เหวินเจิ้นซิงกล่าว

"ไป ไป ไป!" เย่เสี่ยวเฟยหยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินออกมาจากร้านทันที

สมุดเงินฝากเขาพกติดตัวไว้ตลอด ไม่ต้องเสียเวลาเดินกลับไปเอาที่บ้านอีก

ทว่าเงินในสมุดเงินฝากนั้น ต้องไปที่ธนาคารก่อนถึงจะถอนออกมาได้

โชคดีที่พนักงานธนาคารต่างคุ้นหน้าเขาหมดแล้ว

ทันทีที่ก้าวเข้าธนาคาร ก็มีพนักงานพาเขาไปจัดการที่ด้านหลังแยกต่างหาก

ตอนนี้ยังไม่มีคำว่าธนาคารส่วนบุคคล แต่การมีเงินจะทำอะไรที่ไหนก็สะดวกสบาย และย่อมได้รับอภิสิทธิ์เป็นธรรมดา

เย่เสี่ยวเฟยใช้เวลาอย่างรวดเร็วในการถอนเงินออกมาสองหมื่นหยวน แล้วเดินไปที่ตึกที่ทำการของผู้นำพร้อมกับเหวินเจิ้นซิง

เมื่อมาถึงที่ทำการ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูใหญ่ สายตาของเย่เสี่ยวเฟยก็ถูกดึงดูดด้วยรถจักรยานยนต์สีทองดำที่จอดอยู่ในลานอย่างแน่นหนา!

ที่แท้คือฮอนด้า 145!

ในยุคแปดศูนย์ รถรุ่นนี้คือตัวแทนของรถจักรยานยนต์ระดับไฮเอนด์

มันใช้เครื่องยนต์สี่จังหวะ ตัวถังมีความเพรียวบางลื่นไหล การออกแบบท่อไอเสียเดี่ยวสี่รู เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังอย่างยิ่ง

ปริมาณการผลิตไม่มาก ต่อให้มีเงินก็ไม่แน่ว่าจะหาซื้อได้

ระหว่างทางมา เย่เสี่ยวเฟยยังคิดว่าน่าจะเป็นรถรุ่น 50 สีแดงดำ ซึ่งเป็นรุ่นที่เห็นได้บ่อยในตอนนี้

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นรุ่น 145 ถือเป็นความประหลาดใจอย่างยิ่ง!

รถคันนี้เป็นของใหม่เห็นๆ ทั้งคันเงาวับสะดุดตา จอดสงบนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับกำลังเปล่งประกายอยู่กลางแสงแดด

ถ้าหากสามารถขี่รถคันนี้พาเสี่ยวจิ้งไปขับรถเล่น คงสบายกว่าขี่จักรยานตั้งเยอะ

เย่เสี่ยวเฟยอยากจะขึ้นไปขี่เพื่อสัมผัสมันเดี๋ยวนี้เลย

"เป็นยังไงบ้าง? เสี่ยวเฟย รถรุ่นนี้พอใจไหม?" ท่านหัวหน้าเมิ่งที่ถูกเหวินเจิ้นซิงเรียกออกมาพูดขึ้น

เย่เสี่ยวเฟยหันไปมองเขาแล้วพูดด้วยความซาบซึ้ง "พอใจมากครับ! ท่านหัวหน้าเมิ่ง ขอบคุณมากครับที่ช่วยผมจัดการเรื่องใหญ่ขนาดนี้"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เราสองคนจะพูดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน? คุณกู้ ช่วยส่งกุญแจให้เสี่ยวเฟยหน่อย ของชิ้นนี้แรงม้าดี ประจวบเหมาะที่ลานตรงนี้กว้าง ให้เขาลองขี่ดู"

ท่านหัวหน้าเมิ่งมองชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังแล้วกล่าว

ในตอนนั้นเอง เย่เสี่ยวเฟยถึงสังเกตเห็นชายวัยกลางคนที่ติดตามท่านหัวหน้าเมิ่งมา

ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วเข้ม ดูมีอำนาจ สวมชุดจงซาน พอเห็นก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนธรรมดา

ทันทีที่เย่เสี่ยวเฟยเห็นเขา รูม่านตาก็หดเล็กลงเล็กน้อย

ทำไมถึงเป็นเขา?

ตั้งแต่ได้ติดต่อกับเมิ่งไท่ ก็มีโอกาสได้พบกับบุคคลที่เคยลงหนังสือพิมพ์อีกแล้ว

กู้จวิน ผู้อำนวยการสำนักไฟฟ้า

เนื่องจากช่างไฟไม่ยอมตรวจซ่อมบำรุง ทำให้สำนักไฟฟ้าเกิดอัคคีภัยครั้งใหญ่

ในตอนที่สำนักไฟฟ้าเกิดไฟไหม้ เขาเพื่อที่จะสับคัตเอาท์ใหญ่และปกป้องทรัพย์สินของรัฐ จึงฝ่ากระแสไฟพุ่งเข้าไปในห้องควบคุมสวิตช์และสละชีพในที่สุด

ความดีงามของเขาในตอนนั้นได้รักษาชีวิตและทรัพย์สินของชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงเอาไว้ ประกอบกับเคยเป็นอดีตทหารที่เคยสร้างผลงาน จึงได้รับการยกย่องลงหนังสือพิมพ์โดยตรง

ในยุคแปดศูนย์ ไฟฟ้าส่วนใหญ่จ่ายให้กับอุตสาหกรรม หลายคนเสียดายเงินที่จะเดินสายไฟ เสียดายค่าไฟที่แพง และไม่เข้าใจความรู้อะไรพวกนี้

และก็เพราะการสละชีพของเขานั่นเอง ที่ทำให้ผู้คนรู้ว่าสายไฟที่เสื่อมสภาพนั้นทำให้เกิดไฟไหม้ได้ง่าย ซึ่งเป็นอันตรายด้านความปลอดภัยที่ยิ่งใหญ่มาก

มีอยู่ช่วงหนึ่ง โรงงานน้อยใหญ่ตามที่ต่างๆ เริ่มตรวจตราความปลอดภัยด้านพลังงานไฟฟ้าอย่างเข้มงวด

พยายามให้ทุกโรงงานทำงานได้อย่างปลอดภัย เพื่อให้คนงานไปทำงานด้วยความเบิกบาน และกลับบ้านได้อย่างสวัสดิภาพ

ตอนนั้นเย่เสี่ยวเฟยก็เคยอ่านหนังสือพิมพ์พวกนั้น และเคยได้ยินคนงานที่มาซื้อพะโล้บ่นเรื่องการตรวจสอบความปลอดภัยทุกวัน

ไม่นึกเลยว่าตัวเอกในหนังสือพิมพ์ในตอนนี้จะอยู่ตรงหน้าเขา

เมื่อเห็นเขายืนอยู่ข้างๆ เมิ่งไท่ ความรู้สึกของเขาก็ซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

อุบัติเหตุควรจะเกิดขึ้นในเดือนหน้า

กู้จวินก็นับว่าเป็นวีรบุรุษคนหนึ่ง ตอนนั้นหากเขารีบวิ่งหนีออกมา คาดว่าน่าจะรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้

แต่เขาเลือกที่จะสละชีพเพื่อความปลอดภัยของชาวบ้านโดยรอบ

คนเช่นนี้ไม่ควรจบชีวิตลงแบบนั้น

ถ้ามีโอกาส ต้องหาทางเตือนเขาสักสองสามคำ

ถึงอย่างไรตามความหมายที่เมิ่งไท่พูด รถจักรยานยนต์คันนี้ดูเหมือนจะเป็นเขาที่ช่วยจัดการหามาให้

"เสี่ยวเฟย เสี่ยวเฟย?" เมิ่งไท่เรียกเย่เสี่ยวเฟยสองครั้ง

"อ้อ ครับ" เย่เสี่ยวเฟยรีบดึงสติกลับมาแล้วขานรับ

กู้จวินมองเขาแล้วพูดว่า "รถจักรยานยนต์คันนี้แรงม้าดี ต้องถีบสตาร์ทเครื่อง ผมเพิ่งเติมน้ำมันให้ นายขี่เป็นไหม? ถ้าไม่เป็น เดี๋ยวผมสอนให้นะ?"

จักรยานกับจักรยานยนต์ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน เขาเกรงว่าเย่เสี่ยวเฟยจะล้ม

เย่เสี่ยวเฟยในชาติก่อนก็เคยขี่รถจักรยานยนต์มาก่อน เขายังพอมีภาพจำอยู่บ้าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ขอบคุณครับ ผมขอทดลองด้วยตัวเองก่อนดีกว่า ท่านช่วยบอกขั้นตอนให้ผมหน่อยครับ"

กู้จวินสมกับเป็นคนดีจริงๆ

ไม่เพียงแต่หาซื้อรถจักรยานยนต์มาให้เขายังเติมน้ำมันให้ล่วงหน้าอีกด้วย

ตอนนี้เย่เสี่ยวเฟยยิ่งแน่วแน่กับความคิดที่จะเตือนเขาและเปลี่ยนชะตากรรมของเขา

ก่อนหน้านี้วิกฤตที่ตายแล้วของเมิ่งไท่ เขายังช่วยแก้ไขได้ ไม่มีเหตุผลที่กู้จวินจะทำไม่ได้

การเกิดใหม่ของเขาเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์อยู่แล้ว บางทีการได้พบเจอคนเหล่านี้และได้ช่วยเหลือพวกเขา ก็อาจจะเป็นการสะสมบุญให้กับตัวเองด้วย

อีกอย่าง ข้าราชการที่ดีเช่นนี้ หากมีชีวิตอยู่รอดไปได้ ก็ถือเป็นโชคของประชาชน

"ได้" กู้จวินก็ไม่ขัด

จากนั้นจึงส่งกุญแจให้เย่เสี่ยวเฟย พร้อมกับชี้จุดต่างๆ และบอกขั้นตอนให้เขา

ในขณะที่เขาพูด เย่เสี่ยวเฟยก็แทบจะฟื้นความจำวิธีการขี่รถจักรยานยนต์ตามไปด้วย

เห็นเขาก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่ เสียบกุญแจ จากนั้นก็เริ่มถีบสตาร์ทเครื่อง

รถจักรยานยนต์คันใหม่ย่อมไม่เหมือนใคร ยังไม่ทันต้องออกแรงมาก รถจักรยานยนต์ก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

เครื่องยนต์มีเสียงทุ้มต่ำ เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง เสียงที่ได้ยินเข้าหูช่างเป็นความเพลิดเพลินจริงๆ

"ระวังหน่อย ค่อยๆ บิดคันเร่ง อย่าเร่งเร็วเกินไป" กู้จวินแนะนำอย่างอดทน

ภายใต้คำแนะนำของเขา เย่เสี่ยวเฟยก็จับจังหวะได้ในเวลาไม่นาน และขี่วนรอบลานไปสองรอบ

เสียงเครื่องยนต์สูบเดียวมันเพราะจริงๆ ประกอบกับความเร็วที่ไม่ต้องใช้แรงตัวเองช่วย รู้สึกดีมากจริงๆ ที่ได้นั่งขี่อยู่บนนั้น!

เย่เสี่ยวเฟยขี่วนไปสามรอบถึงได้จอดรถ

"พี่กู้ ขอบคุณจริงๆ ครับ ขี่ดีมากเลย" ในตอนที่พูดประโยคนี้ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มกว้าง

ดูจริงใจอย่างยิ่ง

ในสายตาของกู้จวินตอนนี้ เขายังไม่รู้สถานะที่แท้จริงของเย่เสี่ยวเฟย แน่นอนว่าจะไม่มีพิรุธใดๆ

กู้จวินหัวเราะร่า "ถ้าถูกใจก็ดีแล้ว วัยรุ่นสมัยนี้หัวไวจริงๆ แป๊บเดียวก็คล่องแล้ว!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง