บทที่ 76 คู่ครองชั้นยอด

"ขอบคุณพี่กู้ที่ชมครับ ผมต้องขอบคุณพี่ด้วยที่ช่วยหารถมอเตอร์ไซค์ดีๆ แบบนี้มาให้"

เย่เสี่ยวเฟยพอใจมาก

ความเร็วของมอเตอร์ไซค์นี่เทียบกับจักรยานไม่ได้เลยจริงๆ

มีมันแล้ว การขยายธุรกิจในตัวอำเภอคงง่ายขึ้นเยอะ

"ฮ่าๆ นายรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน?" กู้จวินถามยิ้มๆ

เห็นชัดว่าเขาเอ็นดูเย่เสี่ยวเฟย

"เดาเอาครับ มอเตอร์ไซค์แบบนี้ไม่ใช่คนทั่วไปจะหามาได้" เย่เสี่ยวเฟยพูดอย่างถ่อมตัว

คำพูดนี้ทั้งแสดงความมีมารยาทและยกยอกู้จวินไปในตัว

ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบฟังคำชม? กู้จวินเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เขารู้สึกสบายใจทันทีและบอกว่า "เสี่ยวเฟย คูปองน้ำมันนี่มันหาไม่ง่ายนะ ฉันมีแค่ใบยี่สิบลิตร ถ้าวันหลังไม่มีอีก มาหาฉันที่สำนักไฟฟ้าได้เลย"

ถ้าเป็นคนอื่น กู้จวินคงไม่ใจดีขนาดนี้

แต่เพราะเย่เสี่ยวเฟยเป็นผู้มีพระคุณของเพื่อนเก่า แถมยังเป็นชายหนุ่มที่ดูปราดเปรียวถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น

บวกกับสถานะของกู้จวิน การหาคูปองน้ำมันไม่ใช่เรื่องยาก

อะไรช่วยได้ก็ช่วยไป

"ขอบคุณครับพี่กู้"

เย่เสี่ยวเฟยได้ยินเขาพูดถึงสำนักไฟฟ้าก็ยิ่งมั่นใจ เขาจำคนไม่ผิดจริงๆ

ส่วนเรื่องคูปองน้ำมัน เขาไม่ได้กังวลอะไรนัก

ก่อนหน้านี้ตอนไปตลาดมืดซื้อบุหรี่อาซือหม่า เขาได้รู้จักกับคนที่ชื่อยุง

ยุงน่าจะมีช่องทางหาคูปองน้ำมันได้

ถึงกู้จวินจะบอกว่ามาหาเขาได้ตลอดถ้าไม่มีคูปองน้ำมัน แต่เรื่องแบบนี้ก็ไม่ควรไปรบกวนบ่อยๆ

หนี้บุญคุณมีวันหมด

"ท่านหัวหน้าเมิ่ง พี่กู้ เรื่องวันนี้ขอบคุณมากจริงๆ ครับ เย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ?"

หลังจากส่งเงินในกระเป๋าเป้ให้กู้จวินแล้ว เย่เสี่ยวเฟยก็เอ่ยชวนทั้งคู่ไปทานข้าว

โลกของผู้ใหญ่ต้องมีการไปมาหาสู่กัน

ท่านหัวหน้าเมิ่งช่วยจัดการเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เย่เสี่ยวเฟยไม่ใช่คนขี้เหนียว

กินข้าวสักมื้อ ทุกคนก็มีความสุข

ถือโอกาสหาช่องทางระหว่างมื้ออาหารด้วย และทางที่ดีที่สุดคือเตือนกู้จวินสักหน่อย

"ตกลง"

ท่านหัวหน้าเมิ่งและกู้จวินรับคำทันที

หลังจากร่ำลาทั้งสอง

เย่เสี่ยวเฟยก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากลานคอมมูน

เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มต่ำดึงดูดสายตาทุกคนในทันที

จักรยานสมัยนี้ยังหาดูยาก มอเตอร์ไซค์ยิ่งเป็นของหายากของจริง

ขี่มันออกถนนไม่ต่างอะไรกับการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าตัวเองเป็นเศรษฐีหมื่นหยวน

มอเตอร์ไซค์สีทองดำดูเท่และหรูหรา เย่เสี่ยวเฟยที่นั่งอยู่บนนั้นดูสูงสง่า

หญิงสาวและแม่บ้านตามท้องถนนถึงกับตาค้าง จ้องมองเย่เสี่ยวเฟยตาไม่กะพริบ

ผู้ชายคนอื่นๆ ก็มองด้วยความอิจฉา ไม่ต่างจากคนยุคหลังที่เห็นรถหรูวิ่งบนถนน

เย่เสี่ยวเฟยไม่สนใจ

ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงไปที่ร้าน

ตอนนี้นที่ร้านไม่มีลูกค้าพอดี

"โอ้โห พี่เฟย มอเตอร์ไซค์พี่เท่มาก ราคาเท่าไหร่เนี่ย?" ฟางเหิงร้องอุทานพลางขยับเข้ามาใกล้ กลืนน้ำลาย

"ตอนนี้ก็แพงหน่อย แต่ถ้าตั้งใจทำงาน เดี๋ยววันหน้าก็น่าจะซื้อได้เหมือนกัน" เย่เสี่ยวเฟยเห็นท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของเขาที่ไม่อยากแตะต้อง ก็หมั่นไส้นิดหน่อย "มันทำจากเหล็กนะ ไม่ใช่เต้าหู้ จะระวังอะไรขนาดนั้น"

"แหะๆ ผมกลัวพี่ทำพังน่ะ" ฟางเหิงหัวเราะแล้วลูบเบาๆ สัมผัสได้ถึงความแน่นหนาและลื่นไหล จนแทบจะน้ำลายไหล

นี่ฟินยิ่งกว่าจับมือสาวเสียอีก

ชีวิตพี่เฟยดีเหลือเกิน ว่าที่ภรรยาก็สวย แถมตอนนี้ยังมีมอเตอร์ไซค์สุดเท่เป็นพาหนะ

เขาฝันถึงขนาดนี้ยังไม่กล้าเลย

ส่วนที่เย่เสี่ยวเฟยบอกว่าเขาจะซื้อได้ในอนาคต ฟางเหิงไม่ได้ใส่ใจ

เขาจะไปมีปัญญาเหมือนพี่เฟยได้ยังไง?

แค่มีจักรยานสักคันในอนาคตก็ดีถมไปแล้ว

"พี่เฟย จะให้พวกเราย้ายชั้นวางพวกนี้ออกแล้วเข็นมอเตอร์ไซค์เข้าไปเลยไหมครับ?"

"ได้"

มอเตอร์ไซค์ตอนนี้เป็นของมีค่า สมัยนี้ก็ไม่มีกล้องวงจรปิด ขืนโดนขโมยอะไหล่ไปก็คงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

เอาไว้หลังร้านปลอดภัยกว่า

พอช่วยกันเข็นเข้าไป เย่เสี่ยวเฟยก็แยกของพะโล้บางส่วนไว้ต่างหาก ไม่ได้วางไว้ในถาดเหมือนของอื่นๆ

ฟางเหิงมองแล้วถามว่า "พี่เฟย แยกของพวกนี้ไว้ จะเอาไปไหนเหรอครับ?"

"บางส่วนจะเอาไปกินข้าวเย็น บางส่วนพรุ่งนี้ผมจะเอาไปที่ตัวอำเภอ" เย่เสี่ยวเฟยไม่ปิดบัง

ช่วงนี้พอมีเวลาว่าง เขาเลยคิดว่าจะไปสำรวจที่ตัวอำเภอหน่อย จะได้พอรู้อะไรบ้าง

เป็นการหยั่งเชิง

ของพะโล้สองสามหม้อที่มัดไว้ท้ายมอเตอร์ไซค์นี่แหละ คือหินที่เขาจะโยนหยั่งเชิงในคราวนี้

"อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมรีบไปผัดเครื่องพะโล้เพิ่มนะครับ ตอนนี้ของพะโล้ไม่พอขายแล้ว ทุกวันของไม่พอขายเลย พี่หลินแกต้องมารับของไปตั้งห้าร้อยจินทุกบ่าย" ฟางเหิงบอก

เย่เสี่ยวเฟยแปลกใจ "ห้าร้อยจินเลยเหรอ?"

ช่วงนี้เขาหัวหมุนจนไม่มีเวลาไปส่งของให้หลินเจิ้นตง เลยให้เจ้าตัวมาเอาเองที่ร้านและให้ฟางเหิงเป็นคนจัดการติดต่อ

ก่อนหน้านี้เขายังมารับของแค่วันละหกสิบกว่าจิน ไม่นึกเลยว่าเวลาผ่านไปไม่นาน จะขยับยอดรับของได้ถึงหกร้อยจิน!

เห็นได้ชัดว่าทักษะการขายของเขากำลังพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

ถ้านับกำไรสามเหมาต่อหนึ่งจิน แค่กำไรจากการรับของของหลินเจิ้นตง วันหนึ่งก็ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบหยวนแล้ว

ยังไม่นับที่ขายเอง กำไรยิ่งสูงกว่านั้นอีก

"ใช่ครับ พี่หลินยังบอกอีกว่าภรรยาแกยอมลาออกจากงานมาช่วยกันขายแล้ว แกไปคอมมูนเถียนเจียป้า ส่วนภรรยาไปคอมมูนหลีฮวา" ฟางเหิงพยักหน้าบอก

แบกคานหาบต้องแบกสองข้าง ต้องคว้าไว้ทั้งสองทาง!

เย่เสี่ยวเฟยอดทึ่งไม่ได้ ตอนที่พี่หลินอยากขายของพะโล้แรกๆ ภรรยาแกยังไม่ยอมเพราะต้นทุนสูง

ไม่นึกเลยว่าเวลาไม่นาน ภรรยาแกจะตัดสินใจลาออกจากงานได้

ดูท่าจะเป็นคนมีวิสัยทัศน์เหมือนกัน

ช่วงเวลานี้หาเงินง่ายเหลือเกิน

ตัวเขาเองก็ต้องรีบคว้าโอกาสไว้เหมือนกัน

"ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปผัดเครื่องพะโล้เพิ่ม นายช่วยดูแลทางนี้หน่อยนะ"

"ครับ"

เพราะช่วงนี้ยุ่งมาก ประกอบกับชาติก่อนฟางเหิงเกิดอุบัติเหตุที่ไซต์ก่อสร้าง เย่เสี่ยวเฟยเลยอยากให้เขามาช่วยที่ร้านมากกว่า

เงินเดือนคิดตามเรทผู้จัดการร้าน เดือนละแปดร้อยหยวน

เงินเดือนแค่นี้สำหรับเย่เสี่ยวเฟยตอนนี้ไม่ได้มากมายอะไร แต่ในสายตาฟางเหิง มันคือเงินก้อนโต

เห็นปฏิเสธไม่ได้ก็เลยตั้งใจทำงานที่ร้านมาก อยากจะกินนอนที่ร้านเลยด้วยซ้ำ

เย่เสี่ยวเฟยเลยเบาใจไปได้เยอะ

พอผัดเครื่องพะโล้เสร็จ เขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงไปที่โรงงานอาหาร

เสียเวลามานานมากแล้ว เขายังไม่ได้พาสีเสี่ยวจิ้งไปโรงพยาบาลเลย บ่ายวันนี้จะชักช้าไม่ได้แล้ว

ตอนออกไป โรงงานอาหารใกล้จะเลิกงานพอดี

โชคดีที่ขี่เร็ว พอไปถึงคนงานก็กำลังทะลักออกมา

เพราะเคยได้รับการชื่นชม เย่เสี่ยวเฟยเลยกลายเป็นคนดังในโรงงานอาหาร

พอไปถึงหน้าประตู ทุกคนก็จำเขาได้

ทั้งนิสัยดี ทั้งมีเงินซื้อมอเตอร์ไซค์ คนแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นคู่หมายชั้นยอดเลย

สาวโรงงานวัยรุ่นแอบมองเขาไม่วางตา แม้แต่แม่บ้านที่แต่งงานแล้วบางคนยังมองด้วยสายตาร้อนแรง

หลายคนถึงกับส่งสายตาให้

แต่เย่เสี่ยวเฟยเหมือนมองไม่เห็น ทำเป็นเมินเฉย

จนกระทั่งเห็นเหอจิ้งเจียปรากฏตัวที่หน้าประตู ใบหน้าถึงได้เผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา

แล้วท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาก็ลงจากมอเตอร์ไซค์ เดินเข้าไปจูงมือเธอ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง