บทที่ 77 กลิ่นเปรี้ยวของความรัก

เหอจิ้งเจียวันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปล่อยเส้นผมทิ้งตัวลงมาคลอเคลียข้างแก้ม แสงแดดส่องกระทบใบหน้าขาวผ่องของเธอ จนแลดูเหมือนทั้งใบหน้ากำลังเปล่งประกาย

ท่าทางที่เย่เสี่ยวเฟยดึงมือเธอเอาไว้นั้น ทำให้สายตาของทุกคนรอบข้างพุ่งเป้ามาที่พวกเขา

เหอจิ้งเจียหัวใจเต้นรัวจนอดไม่ได้ที่จะกระซิบออกมาว่า “คนเยอะแยะเลยนะเนี่ย มองกันใหญ่แล้ว”

เย่เสี่ยวเฟยหัวเราะร่า “เขามองก็ให้เขามองไปสิ คนอื่นจะพูดอะไรได้ล่ะ? ผมจับมือว่าที่ภรรยาตัวเองนะ ไม่ได้ไปคว้ามือสาวอื่นที่ไหนเสียหน่อย”

เหล่าคนงานโรงงานอาหารพากันอมยิ้มอย่างเอ็นดู

“ใครบอกว่าเป็นภรรยาคุณกัน?” เหอจิ้งเจียก้มหน้าพูด “เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย”

ต้องรอให้แต่งงานผ่านพิธีรีตองก่อน ถึงจะเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

เย่เสี่ยวเฟยจ้องมองเธอแล้วยิ้ม “แต่เราก็เจอผู้ใหญ่กันแล้ว งานแต่งก็คงอีกไม่นานหรอก ชาตินี้เธอก็เป็นได้แค่ภรรยาของเย่เสี่ยวเฟยคนนี้เท่านั้นแหละ”

ยังมีอีกประโยคที่เย่เสี่ยวเฟยไม่ได้พูดออกมา

อย่าว่าแต่เจอผู้ใหญ่ปรึกษาเรื่องงานแต่งเลย ตอนนี้ในท้องของเหอจิ้งเจียยังมีลูกของพวกเขาอยู่ด้วยซ้ำ

“ถ้าคุณเต็มใจ ผมก็อยากจะพาคุณไปแต่งงานให้เร็วที่สุดเลย” พอพูดถึงตรงนี้ เย่เสี่ยวเฟยก็หยอดคำหวานจากใจจริงทิ้งท้ายไปอีกหนึ่งประโยค

คราวนี้เหอจิ้งเจียหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

เธอเริ่มนึกเสียใจแล้วว่าทำไมถึงต้องพูดแบบนั้นหน้าโรงงาน ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่เธอเท่านั้นที่หน้าบางกว่าใคร

นี่นับว่าเป็นการหยิบหินทุบเท้าตัวเองหรือเปล่านะ?

“พวกคุณสองคนนี่จริงๆ เลย ไม่เห็นใจคนโสดบ้างเลยเหรอ เดี๋ยวก็หวานกัน เดี๋ยวก็โชว์ความรักใส่” หลี่เหมยที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ พูดขึ้น

ขณะพูดก็ยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยขนลุก

ในเวลาเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของเหอจิ้งเจีย

ตอนที่เหอจิ้งเจียเพิ่งเข้ามาทำงานในโรงงานอาหาร เธอได้รับการยกย่องว่าเป็นดาวของโรงงาน ความสวยงามนั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตา

เครื่องหน้าคมชัด แถมที่สำคัญกว่านั้นคือรูปร่างดี มีเนื้อมีหนังในจุดที่ควรมี แถมยังผิวขาวผ่องอีกต่างหาก!

ผู้ชายในโรงงานหลายคนอยากตามจีบเธอ เรียกว่าพยายามกันแทบตาย

แต่เหอจิ้งเจียไม่เคยมีท่าทีเกินเลยกับผู้ชายคนไหนเลยสักครั้ง ต่อหน้าคนอื่น เธอวางตัวดีและรู้จักกาลเทศะเสมอ

ก่อนหน้านี้หลี่เหมยยังอดรู้สึกเสียดายแทนเหอจิ้งเจียไม่ได้

คิดว่าเธอมีคนรักเร็วเกินไปหน่อย

คนรักของเธอน่าจะโชคดีมากจริงๆ

แต่พอได้เห็นความดีของเย่เสี่ยวเฟยแล้ว เธอถึงได้รู้ว่าคนที่โชคดีไม่ใช่เย่เสี่ยวเฟย แต่คือเหอจิ้งเจียต่างหาก

“ถ้าอิจฉาก็รีบไปหาแฟนบ้างสิ” เหอจิ้งเจียพูดพร้อมกับยิ้ม

หลี่เหมยส่ายหน้า “เรื่องนี้ยังไม่รีบหรอก ไว้รอให้ถึงเวลาที่พรหมลิขิตมาถึงค่อยว่ากัน”

“ก็จริงนะ”

ทั้งสามคนคุยกันไปพลางเดินไปถึงหน้ามอเตอร์ไซค์

ตอนที่เหอจิ้งเจียกับหลี่เหมยเดินออกมา เย่เสี่ยวเฟยตาไวรีบตรงเข้าไปหาทันที ดังนั้นหญิงสาวทั้งสองจึงไม่ทันรู้เลยว่ามอเตอร์ไซค์คันนั้นเป็นของเย่เสี่ยวเฟย

จนกระทั่งเห็นเย่เสี่ยวเฟยหยิบกุญแจออกมาจากมือ หญิงสาวทั้งสองก็เบิกตากว้างทันที

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เหอจิ้งเจียต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะดึงสติกลับมาได้ “เสี่ยวเฟย นี่รถมอเตอร์ไซค์ที่คุณซื้อมาเหรอคะ?”

ตอนพูดประโยคนี้ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ท่าทางที่ดูใสซื่อบนใบหน้านั้นทำให้คนเห็นใจอ่อนยวบ

เย่เสี่ยวเฟยพยักหน้าตอบ “ใช่แล้วล่ะ เพิ่งได้รถมาวันนี้ ก็เลยเอามาให้ดูไง”

หลี่เหมยอุทานด้วยความตกใจ “โห สุดยอด! มอเตอร์ไซค์คันนี้ดูเท่มากเลย! ฉันไม่เคยเห็นที่คอมมูนหลงหัวมาก่อนเลย! คันนี้ราคาไม่เบาเลยใช่ไหมเนี่ย?”

“ก็ไม่เบาจริงๆ นั่นแหละ สองหมื่นหยวนน่ะ” เย่เสี่ยวเฟยบอก

หลี่เหมยสูดลมหายใจเข้าลึกทันที สองหมื่นหยวนเชียวนะ! ถ้าเป็นค่าแรงของเธอในตอนนี้ ต่อให้ทำงานไปทั้งชาติก็คงหาเงินได้ไม่ถึงขนาดนี้

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเก็บออมเลย!

“ฉันยอมแพ้พวกคนรวยอย่างพวกคุณแล้ว! ตกลงพวกคุณไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกันเนี่ย?” หลี่เหมยพูดด้วยน้ำเสียงที่จงใจตัดพ้อ

เย่เสี่ยวเฟยหลุดขำกับท่าทางทะเล้นของเธอ พอเห็นเหอจิ้งเจียทำหน้าเคร่งเครียด เขาก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวจิ้ง ดูสิ มอเตอร์ไซค์คันนี้สวยไหม?”

“สวยค่ะ แต่ว่า…มันแพงเกินไปหรือเปล่าคะ?” เหอจิ้งเจียขมวดคิ้ว ในแววตามีแต่ความห่วงใยเย่เสี่ยวเฟย

สภาพครอบครัวของเธอตั้งแต่เด็กถือว่าไม่เลวร้าย แต่ถึงอย่างนั้น เงินเก็บทั้งบ้านยังมีแค่หลักพันหยวนเท่านั้น

เชื่อได้เลยว่าในเวลานี้ สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว เงินสองหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนโตมหาศาล

เย่เสี่ยวเฟยเพิ่งจะเริ่มขายของพะโล้ได้ไม่นาน จะหาเงินได้มากมายขนาดนี้ เงินเก็บของเขาอาจจะหมดเกลี้ยงเลยก็ได้

ตั้งแต่เตรียมตัวแต่งงาน ทั้งซ่อมบ้าน ทั้งเปิดร้าน ซื้อรถ เรื่องราวเหล่านั้นล้วนแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

เหอจิ้งเจียจะไม่ให้รู้สึกสงสารเขาได้อย่างไร?

“ของดีก็ย่อมต้องแพงเป็นธรรมดา แต่มอเตอร์ไซค์ดีกว่าจักรยานมากนะ เธอนั่งซ้อนท้ายผม ผมจะพาเธอไปเที่ยวชมเมืองเอง”

เย่เสี่ยวเฟยยิ้มพร้อมกับปลอบเธอ “อีกอย่าง เธอต้องเชื่อใจผมนะ แม้ว่าจะเสียเงินไปบ้าง แต่มอเตอร์ไซค์คันนี้จะทำให้ธุรกิจของเราดีขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต”

“รอถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่มอเตอร์ไซค์สองหมื่นหยวนเลย ต่อให้เป็นกระเป๋าใบละหลายหมื่นหรือเป็นแสน ถ้าเธออยากได้ ผมก็จะไม่กะพริบตาเลยล่ะ”

คำพูดของเย่เสี่ยวเฟยที่หลุดเข้าไปในหูของเหอจิ้งเจียนั้น หวานยิ่งกว่าดื่มน้ำผึ้ง

ใครๆ ต่างก็บอกว่าผู้ชายจะดีกับคนรักจริงหรือไม่ ให้ดูที่ท่าทีและการทะนุถนอมที่มีต่อเธอ

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เหอจิ้งเจียก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความเอาใจใส่ที่เย่เสี่ยวเฟยมีให้เธออย่างท่วมท้น

หากไม่ใช่เพราะรักใครสักคนจากใจจริง คงไม่มีทางทำได้ถึงระดับนี้แน่นอน

แต่อย่างไรก็ตาม แม้จะซาบซึ้งใจ แต่บางคำพูดเธอก็อดไม่ได้ที่จะแย้ง “พูดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้วค่ะ กระเป๋าที่ไหนจะแพงขนาดนั้น ต่อให้ทำจากทองคำก็คงไม่แพงขนาดนั้นหรอก”

เย่เสี่ยวเฟยยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร

ในเวลานี้ที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบเพื่อให้มีกินมีใช้ ย่อมยังไม่มีแนวคิดเรื่องสินค้าฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว

แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป สังคมและชีวิตพัฒนาขึ้น สินค้าฟุ่มเฟือยหลากหลายประเภทก็จะหลั่งไหลเข้าสู่ตลาด

คำกล่าวที่ว่า “กระเป๋า” ช่วยรักษาได้ทุกโรค ก็เพิ่งจะเริ่มเป็นที่นิยมขึ้นมาในยุคนี้เอง

แต่ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็คงยังเร็วเกินไป

“เอาล่ะ ฉันไม่ขอเป็นก้างขวางคอพวกคุณสองคนแล้ว” หลี่เหมยทำหน้าเหมือนทนไม่ไหว

คนมีความรักนี่มันอบอวลไปด้วยกลิ่นความหวานจริงๆ

แป๊บเดียวเท่านั้น ทั้งคู่ก็โชว์หวานใส่กันถึงสองรอบแล้ว

คนโสดอย่างเธอรับไม่ไหวจริงๆ ถ้าต้องฟังต่ออีกหน่อยคงต้องฉีดอินซูลินกันเลยทีเดียว

หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยค เธอก็รีบปลีกตัวออกไป

เวลานี้ นอกจากคนงานที่เดินผ่านไปมาประปราย ก็เหลือเพียงแค่เย่เสี่ยวเฟยกับเหอจิ้งเจียเท่านั้น

เย่เสี่ยวเฟยขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซค์ บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะส่งสัญญาณให้เหอจิ้งเจียนั่งลงด้านหลัง

เหอจิ้งเจียยังไม่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์มาก่อน พอขึ้นไปนั่งก็ยังรู้สึกกลัวๆ จึงกอดหลังเย่เสี่ยวเฟยไว้แน่น

เย่เสี่ยวเฟยขับมอเตอร์ไซค์สุดเท่คันนี้โดยมีเหอจิ้งเจียนั่งซ้อนท้าย ผ่านถนนหนทางและตรอกซอกซอย ไม่รู้ว่าเรียกสายตาอิจฉาจากผู้คนไปได้มากเท่าไหร่

ความเร็วของมอเตอร์ไซค์ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จักรยานจะเทียบได้

ยามที่นั่งอยู่บนรถ แม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองก็ยังไม่ได้ยิน ได้ยินเพียงแค่เสียงลมที่หวีดหวิวผ่านหูไปเท่านั้น

เพียงชั่วพริบตา ก็จากหน้าโรงงานอาหารมาถึงโรงพยาบาลได้ในที่สุด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง