ตอนที่ 55 ยังไม่เชื่ออีกหรือ มาลองคิดบัญชีกันดูแล้วจะเข้าใจเอง!

ได้ยินที่พ่อตาของตนกล่าว

ชูเซวียนคาดว่า ต่อให้เป็นตัวจูหยวนจางเอง

ก็คงนึกไม่ถึงว่า หลังจากตนเองตายไปได้ไม่กี่ปี จูตี้จะทำการศึกจิ้งหนานสำเร็จ แล้วขับไล่พระราชนัดดาสุดที่รักของเขาลงจากบัลลังก์

อันที่จริงหากจะว่าไปแล้ว จูหยวนจางก็วางแผนรับมือเรื่องที่พวกอ๋องเลี้ยงดูกองทัพไว้อย่างรัดกุมรอบคอบจริง ๆ

ตามแนวคิดของจูหยวนจาง มันพอดีที่จะรับใช้ต้าหมิงได้อย่างมีประสิทธิภาพ และไม่ถึงขั้นมีความสามารถพอจะต่อกรกับราชสำนักได้

ทว่าเรื่องทุกเรื่องล้วนกลัวเหตุไม่คาดฝัน

ครั้นถึงเวลาที่จูหยวนจางกวาดล้างขุนนางเก่าแก่ที่ร่วมก่อตั้งแผ่นดินจนเกลี้ยง

จูตี้ที่ติดตามจูหยวนจางออกศึกมาตั้งแต่เด็ก ก็ไร้ซึ่งคู่ต่อสู้ในทันที

ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิเจี้ยนเหวินยังมีสหายร่วมศึกชั้นยอดอย่าง "เทพสงครามรุ่นแรกแห่งต้าหมิง" คอยช่วยอีก

ชูเซวียนยังหาเหตุผลที่เขาจะไม่พ่ายแพ้ไม่เจอเลยด้วยซ้ำ

แต่เนื่องจากเรื่องเหล่านี้เกี่ยวข้องกับอนาคตอันยาวไกล

ชูเซวียนจึงไม่อยากขยายความต่อ

เขาตัดบทไม่โต้เถียงกับพ่อตา เพียงเปลี่ยนมาเอ่ยถามแทน

"ท่านพ่อตาทำการค้ามาหลายปี คิดว่าย่อมต้องคิดคำนวณบัญชีเป็นอยู่แล้ว"

"วันนี้ข้ามีบัญชีรายการหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านพ่อตาจะช่วยข้าคำนวณดูสักหน่อยได้หรือไม่"

จูหยวนจางได้ฟังก็ชะงักไป เมื่อครู่ยังพูดเรื่องแต่งตั้งอ๋องครองเมืองอยู่มิใช่หรือ

ไฉนชั่วพริบตาเดียว ถึงกลับมาขอให้ตนช่วยคิดบัญชีเสียแล้ว

ทว่าจูหยวนจางคิดว่า ชูเซวียนคงมีเป้าหมายแอบแฝงอยู่เป็นแน่ จึงพยักหน้าพลางกล่าว "ลูกเขยว่ามาเถิด"

ชูเซวียนหัวเราะหึ ๆ แล้วถามจูหยวนจางว่า "ไม่ทราบว่าบ้านท่านพ่อตามีบุตรกี่คนหรือ"

จูหยวนจางปรายตามองชูเซวียนแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างอ้อมแอ้มคลุมเครือ "นอกจากพี่ใหญ่ที่เจ้าเคยเจอคราวก่อน ก็ยังมีอีกหลายคน ไว้วันหน้าจะพามาพบกัน"

"เรื่องพบกันไม่รีบร้อนหรอก ข้าแค่อยากถามว่า ในอนาคตทรัพย์สินสมบัติของท่านพ่อตา จะต้องแบ่งเท่า ๆ กันให้พี่เมียน้องเมียเหล่านี้หรือไม่"

จูหยวนจางเริ่มจับเค้าความได้ มอชูเซวียนแล้วถาม "หมายความว่าอย่างไร เจ้ายังพูดถึงเรื่องที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งอ๋องอยู่ใช่หรือไม่"

ชูเซวียนยิ้มพลางพยักหน้า "แล้วในสายตาอันกว้างไกลของท่านพ่อตา แผ่นดินนี้จะแบ่งปันแต่งตั้งให้อ๋องได้สักกี่พระองค์กัน"

จูหยวนจางเข้าใจแล้ว ชูเซวียนกำลังจะบอกว่า แผ่นดินมีไม่พอให้เขาแต่งตั้งปันส่วนให้ลูก ๆ ต่างหาก

ในสายตาของจูหยวนจาง นี่มันไม่เหลวไหลสิ้นดีหรอกหรือ

ต่อให้ตนจะแต่งตั้งพระราชโอรสไปบ้าง แต่นั่นจะแบ่งแผ่นดินออกไปได้สักเท่าใดกันเชียว

ด้วยเหตุนี้เขาจึงขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์พลางกล่าว "ต่อให้ฝ่าบาทพระองค์ปัจจุบันจะมีพระราชโอรสมากมาย แต่แผ่นดินกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะแบ่งจนหมดได้อย่างไรกัน"

"หากลูกเขยจะพูดเช่นนี้ ก็ออกจะจับผิดเกินไปแล้ว"

ชูเซวียนยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า เขากลืนอาหารในปากจนหมด แล้วจึงเอ่ยกับจูหยวนจางว่า

"ในยามนี้ ลูกหลานเชื้อพระวงศ์มีน้อยจริง ๆ"

"แต่ในภายภาคหน้าเล่า"

"นิทานเรื่องเฒ่าโง่ย้ายภูเขา ท่านพ่อตาคงเคยได้ยินกระมัง"

"แผ่นดินนี้ ก็เปรียบเสมือนภูเขาหน้าบ้านของเฒ่าโง่"

"ขอเพียงลูกหลานสืบต่อกันไปไม่รู้จบ ไม่ช้าก็เร็ว ย่อมต้องมีวันที่แบ่งจนหมดสิ้น"

จูหยวนจางฟังแล้วคิ้วขมวดมุ่น เพราะสิ่งที่ชูเซวียนพูดนั้นไม่ผิดเลยจริง ๆ

ตามแผนการของเขา ไม่เพียงแต่ลูกชายจะต้องได้รับแต่งตั้งเป็นชินหวัง หลานชายก็ยังต้องได้แต่งตั้งเป็นจวิ้นหวัง

อีกทั้งชินหวังและจวิ้นหวังยังสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อกันไปได้เรื่อย ๆ ขอเพียงคนเหล่านี้ให้กำเนิดบุตรหลานมากพอ

เช่นนั้นแผ่นดินต้าหมิงนี้ก็ดูเหมือนจะไม่พอให้แต่งตั้งจริง ๆ

ทว่าอย่างน้อยในเวลานี้ จูหยวนจางยังคิดว่าปัญหายังไม่ใหญ่โตนัก

เพราะในปีหงหวู่ที่สาม เขาได้แต่งตั้งพระราชโอรสเก้าพระองค์นอกจากจูเปียวให้เป็นอ๋องครองเมือง

ล่วงมาถึงปีนี้ เขาก็เพิ่งจะมีพระราชโอรสรวมสิบสามพระองค์เท่านั้น

สถานการณ์ยังห่างไกลจากความน่ากลัวที่ชูเซวียนพูดถึงนัก

ทว่าชูเซวียนพูดถึงตรงนี้ยังไม่จบ

เขากล่าวต่อว่า "เรื่องที่ดินศักดินาจะพอหรือไม่นั้น พวกเราพักเอาไว้ชั่วคราวก่อน"

"ลำพังเพียงเชื้อพระวงศ์ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ ขอแค่มีจำนวนคนมากพอ"

"วันหน้าก็จะเป็นปัญหาใหญ่หลวงเช่นกัน"

พอสนทนากับชูเซวียนมาถึงขั้นนี้ จูหยวนจางในใจก็เริ่มหมดความมั่นใจไปบ้างแล้ว

จึงถามกึ่งหยั่งเชิงกึ่งขอคำชี้แนะว่า "เชื้อพระวงศ์ต่อให้มีมาก ก็มิต้องครอบครองที่ดินศักดินา ไฉนจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้เล่า"

ชูเซวียนยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วถามจูหยวนจางกลับไปว่า "ท่านพ่อตารู้หรือไม่ว่า ปัจจุบันมีเชื้อพระวงศ์อยู่ทั้งหมดกี่คนแล้ว"

จูหยวนจางลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังยอมพูดออกมา "เรื่องนี้ข้าบังเอิญรู้อยู่พอดี ทั้งหมดมีเพียงแค่ห้าสิบแปดคนเท่านั้น"

"แล้วในแต่ละปี พวกเขารับเบี้ยหวัดเสบียงอาหารจากราชสำนักไปเท่าใดกันเล่า" ชูเซวียนถามต่อ

จูหยวนจางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง พลางทบทวนตัวเลขที่แน่ชัด ก่อนจะตอบว่า

"ระดับชั้นต่างกัน สิทธิประโยชน์ก็ต่างกัน"

"ข้าได้ยินมาว่า ชินหวังได้รับเบี้ยหวัดข้าวปีละหนึ่งหมื่นสือ จวิ้นหวังสองพันสือ เจิ้นกั๋วจงเจียงหนึ่งพันสือ ฝู่กั๋วจงเจียงแปดร้อยสือ"

"นอกจากนี้ยังมีเฟิ่งกั๋วจงเจียงหกร้อยสือ เจิ้นกั๋วจงเว่ยสี่ร้อยสือ ฝู่กั๋วจงเว่ยสามร้อยสือ และเฟิ่งกั๋วจงเว่ยสองร้อยสือ"

"สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนมาก แต่สำหรับราชสำนักแล้ว ก็มิได้นับว่ามากมายอันใด"

ชูเซวียนถอนหายใจยาว แล้วกล่าวเสริมแก่จูหยวนจางว่า "ท่านพ่อตา นอกจากที่ท่านพูดมาแล้ว ค่าใช้จ่ายในงานมงคลสมรส งานศพ และการออกเรือนของเชื้อพระวงศ์เหล่านี้ ราชสำนักก็ยังต้องแบกรับทั้งหมดด้วย"

"ตอนนี้ดูเหมือนคนยังน้อยอยู่"

"ทว่าอีกห้าสิบปี หนึ่งร้อยปี สองร้อยปีข้างหน้าเล่า"

"กลับมาที่ปัญหาการคิดคำนวณก่อนหน้านี้ของเราเถิด ท่านพ่อตา ท่านคิดว่าอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า ต้าหมิงจะมีเชื้อพระวงศ์อยู่กี่คนกัน"

จูหยวนจางใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า "ต่อให้มากเพียงใด ก็คงไม่เกินหนึ่งพันคนกระมัง"

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น ก่อนจะพูดกับจูหยวนจางต่อว่า "ท่านพ่อตา ท่านคิดคำนวณเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"

"เชื้อพระวงศ์เหล่านี้วัน ๆ ไม่ต้องทำงานทำการ มีหน้าที่เพียงกินดื่มหาความสำราญ แต่ละวันเอาแต่มุ่งมั่นปั๊มลูกกันทั้งสิ้น"

"พวกเราลองตีเสียว่า แต่ละคนมีบุตรชายเพียงแค่ห้าคน พอจะตกลงไหม"

"ผ่านไปเพียงห้ารุ่น คนก็ปาเข้าไปเกินหนึ่งแสนคนแล้ว!"

"และหากให้คนหนึ่งแสนคนนี้ คิดเบี้ยหวัดเสบียงอาหารเพียงคนละหกร้อยสือต่อปีเท่านั้น"

"ท่านพ่อตา นั่นมันหกสิบล้านสือเข้าไปแล้วนะ!"

พอชูเซวียนพูดถึงตรงนี้ จูหยวนจางก็เหมือนสมองหยุดสั่งการไปในพริบตา นั่งนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่

ในฐานะฮ่องเต้ที่ทรงจัดการทุกเรื่องด้วยตนเอง พระองค์ย่อมกระจ่างแจ้งในรายรับรายจ่ายของราชสำนักเป็นอย่างดี

ในปีที่ผ่านมา ราชสำนักเก็บภาษีข้าวเจ้าได้ยี่สิบห้าล้านสือ และข้าวสาลีอีกสี่ล้านกว่าสือ

กล่าวคือ ในแต่ละปี ราชสำนักเก็บภาษีเต็มเม็ดเต็มหน่วยได้ทั้งหมดเพียงสามสิบล้านสือเท่านั้น

แม้นี่จะเป็นเพียงเสบียงอาหาร และราชสำนักยังมีรายได้ส่วนอื่นอยู่อีกบ้าง

แต่เงินทองเหล่านี้ ต้องนำมาใช้ค้ำจุนหล่อเลี้ยงทั่วทั้งแผ่นดินต้าหมิง

มิเพียงต้องจ่ายเบี้ยหวัดให้แก่กองทัพกว่าหนึ่งล้านนาย ยังต้องเลี้ยงดูขุนนางทั่วหล้า รวมถึงบูรณะซ่อมแซมระบบชลประทานในทุกพื้นที่

หากเกิดภัยพิบัติอันใดขึ้นมา ก็ยังต้องเจียดเงินทองและเสบียงไปแจกจ่ายบรรเทาทุกข์

หากอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า ลำพังเพียงเชื้อพระวงศ์ก็ต้องใช้เสบียงอาหารถึงหกสิบล้านสือมาหล่อเลี้ยงจริง ๆ แล้วละก็

จูหยวนจางก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่า ราชสำนักจะไปหาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงดูได้ไหว

ยิ่งไปกว่านั้น บัญชีที่ชูเซวียนคำนวณออกมาก็มิได้ผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

บรรดาเชื้อพระวงศ์ในยามนี้ วัน ๆ มีแต่รับเงินไปเสพสุข

คนหนึ่งมีลูกห้าคนยังนับว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

ลำพังเพียงตัวจูหยวนจางเอง มาจนถึงบัดนี้ก็มีโอรสธิดาไปแล้วยี่สิบกว่าคน ซ้ำในวังหลังก็ยังมีพระสนมตั้งครรภ์อยู่ทุกปี

หากเชื้อพระวงศ์พวกนั้นเป็นเหมือนพระองค์ มีลูกกันคนละยี่สิบสามสิบคนเล่า

ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของประชากรระดับนั้น จูหยวนจางแทบไม่กล้าคิดจินตนาการเลยทีเดียว

ความจริงแล้ว ชูเซวียนยังถือว่าพูดแบบยั้งมือเอาไว้มากแล้วด้วยซ้ำ

เพราะเมื่อถึงปลายยุคราชวงศ์หมิงในอีกสองร้อยกว่าปีข้างหน้า

ลำพังเพียงประชากรเชื้อพระวงศ์ ก็พุ่งทะยานไปถึงตัวเลขน่าสะพรึงกลัวกว่าสองแสนคน

การที่ราชวงศ์ต้าหมิงคิดจะเลี้ยงดูตัวมอดกินข้าวสารเหล่านี้ทั้งหมด แถมยังต้องเลี้ยงดูให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ ย่อมจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่า มันเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด!