ตอนที่ 57 ให้แค่พอกิน ไม่ให้ตายก็พอแล้ว!

ชูเซวียนจิบเหล้าข้าวให้ชุ่มคอ ก่อนจะยื่นมือชี้ออกไปนอกห้องอาหาร

มื้อนี้กินเวลานานพอสมควร ถึงเหล้าข้าวจะมีดีกรีไม่สูง แต่ก็ต้านทานที่ชูเซวียนเอาแต่ดื่มไม่ไหว

ประกอบกับเหล้าข้าวมีดีกรีแฝงไม่น้อย ตอนนี้ชูเซวียนจึงเริ่มมึนหัวเล็กน้อย

ถึงขั้นลดความระมัดระวังคำพูดไปบ้าง เขากล่าวถามจูหยวนจางว่า

"ท่านพ่อตา ในเมื่อท่านเคยได้ยินเรื่องมันฝรั่งแล้ว ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าต้นกำเนิดของมันอยู่ที่ใด?"

ต้นกำเนิดหรือ?

จูหยวนจางไตร่ตรองครู่หนึ่ง พอจะเข้าใจความหมายของชูเซวียน จึงส่ายหน้ากล่าวว่า "เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆ"

ชูเซวียนหัวเราะร่าสองครั้ง สายตามองออกไปไกล น้ำเสียงฮึกเหิมกล่าวว่า "อยู่ฝั่งตรงข้ามของทะเลอย่างไรเล่า!"

"ท่านพ่อตา ท่านทำธุรกิจมาหลายปี น่าจะรู้นะว่าทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเราเป็นทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต"

จูหยวนจางพยักหน้า "เรื่องนี้ข้ารู้ ทางตะวันออกของทะเลยังมีเกาะอยู่เกาะหนึ่ง บนเกาะนั้นมีพวกโจรสลัดญี่ปุ่นอาศัยอยู่"

"หึหึ" ชูเซวียนยิ้มอย่างดูแคลน "โจรสลัดญี่ปุ่น เกาะของพวกมันจะใหญ่สักเท่าใดเชียว?"

"ท่านพ่อตา ท่านรู้หรือไม่ว่า เพียงแค่ข้ามทะเลผืนนี้ไป ฝั่งตรงข้ามยังมีแผ่นดินอื่นที่ใหญ่เท่ากับต้าหมิงอีกหลายแห่ง!"

"เหมือนกับต้าหมิง บนแผ่นดินเหล่านี้ก็มีผู้คนหลากหลายอาศัยอยู่เช่นกัน"

"เพียงแต่พวกเขาหน้าตาไม่เหมือนเรา บางคนผิวสีขาว บางคนผิวสีดำ..."

"ท่านพ่อตา ท่านว่าถ้าต้าหมิงของเรายึดแผ่นดินพวกนี้มาได้ทั้งหมด"

"ใต้หล้านี้จะกว้างใหญ่เพียงใด?"

"ถึงเวลานั้น สถานที่ที่ห่างไกลเกินไป แบ่งให้เหล่าอ๋องไปปกครอง ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมหรอกหรือ?"

ตอนนี้จูหยวนจางเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

เรื่องผู้คนที่ผิวพรรณต่างออกไปนั้น จูหยวนจางไม่ใช่ว่าจะไม่รู้

สมัยราชวงศ์ถัง ก็มีสิ่งที่เรียกว่าทาสคุนหลุนและผู้คนสารพัดสีผิวปรากฏตัวในแผ่นดินจีนมาแล้ว

หากยึดสถานที่เหล่านั้นมาได้จริง ก็นับว่าเป็นที่ดินชั้นดีสำหรับการแบ่งแยกให้เหล่าอ๋องไปปกครอง

เพราะอยู่ไกลเกินไป ราชสำนักจะดูแลก็ไม่สะดวกนัก

ส่งอ๋องสักคนไปปกครอง ไม่เพียงแต่ช่วยราชสำนักดูแลเท่านั้น

ตัวอ๋องเองก็ต้องรักษาความสัมพันธ์กับราชสำนักไว้ เพื่อให้ราชสำนักคอยหนุนหลังพวกเขา

เช่นนี้แล้ว ราชสำนักก็ลดค่าใช้จ่าย ทั้งยังไม่ต้องกังวลว่าลูกหลานจะเข่นฆ่ากันเองในภายภาคหน้า

ทว่าปัญหาเดียวคือ สถานที่เหล่านี้อยู่ไกลเกินไป ไม่ใช่ว่าจะตีเอามาได้โดยง่าย

อีกทั้งเวลานี้ เศษซากของราชวงศ์หยวนก็ยังกวาดล้างไม่หมดสิ้น

ต่อให้จูหยวนจางอยากจะขยายดินแดน ก็ไร้กำลังที่จะบุกเบิก

ชูเซวียนพูดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกว่าตนเองพูดออกนอกเรื่องไปไกล อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกล่าวว่า

"ท่านพ่อตา ความคิดข้าแม้จะดี"

"แต่น่าเสียดายที่ต้าหมิงเราทำไม่ได้"

"ตราบใดที่พวกปลวกในราชสกุลยังคงสูบเลือดสูบเนื้อเช่นนี้ ราชสำนักอย่าว่าแต่จะขยายดินแดนเลย"

"แม้แต่ตอนที่คนอื่นบุกมา เราก็ยังไม่แน่ว่าจะรักษาแผ่นดินไว้ได้หรือไม่..."

องค์หญิงอันชิ่งมองชูเซวียนเวลานี้ เขาก็เริ่มเมาได้ที่แล้วจริงๆ

นางจึงรีบกล่าวกับจูหยวนจางว่า "ท่านพ่อ สามีดูเหมือนจะเมาแล้ว ให้ลูกช่วยพยุงเขาไปพักผ่อนก่อนเถิด..."

"ไปเถิด" จูหยวนจางพยักหน้า ปล่อยให้อันชิ่งพยุงชูเซวียนออกไป

ชูเซวียนขณะเดินไปกับอันชิ่ง ก็ยังโบกมือให้จูหยวนจางพร้อมกล่าวว่า "ท่านพ่อตา ครั้งหน้ามาเล่นกันใหม่นะ..."

จูหยวนจางถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด ก่อนพาพระราชินีหม่าลุกขึ้นเสด็จกลับวัง

ทั้งสองประทับอยู่ในรถม้า พระราชินีหม่าตรัสถามด้วยความกังวล "ฝ่าบาท สิ่งที่เซวียนเอ๋อร์พูดในวันนี้..."

จูหยวนจางถอนหายใจ "สิ่งที่เขาพูดเรื่องการไปขยายดินแดนในต่างแดน นับเป็นวิธีที่ดีจริงๆ"

"เพียงแต่ตอนนี้ต้าหมิงยังไม่มีกำลังเพียงพอ"

"เพื่อความรอบคอบ ข้าจึงตัดสินใจที่จะลดทอนค่าใช้จ่ายของราชสกุลลงก่อน"

พระราชินีหม่าเห็นจูหยวนจางตัดสินใจได้แล้ว ใจก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เพียงแต่ตรัสกับจูหยวนจางว่า

"ฝ่าบาท ข้าเห็นว่าเซวียนเอ๋อร์พูดอย่างจริงใจ เรื่องนี้จะละเลยไม่ได้เด็ดขาด"

จูหยวนจางพยักหน้า "เจ้าวางใจเถิด เพื่อให้ต้าหมิงยืนยงหมื่นปี ข้าจะจัดการให้ดี"

เสด็จกลับถึงวัง จูหยวนจางล้างหน้าเพื่อชำระกลิ่นเหล้าบนตัวออกไปบ้าง

จากนั้นจึงสั่งให้คนไปตามรัชทายาทจูเปียวมาพบ

ตามกฎที่จูหยวนจางตั้งไว้ เงินและเสบียงของราชสกุลล้วนเบิกจ่ายจากศาลไท่ฝู่

แต่ผู้ที่คอยจัดการดูแลจริงๆ ในยามนี้ กลับเป็นรัชทายาทจูเปียว

ที่จูหยวนจางจัดแจงเช่นนี้ ก็ด้วยหวังให้บรรดาลูกหลานของตนสนิทสนมกลมเกลียว จะได้ไม่หมางใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อย

ครั้นจูเปียวมาถึงตำหนักอู่ยิง จูหยวนจางก็เปิดประเด็นตรงไปตรงมา "เปียวเอ๋อร์ ข้าคิดจะตัดทอนเงินและเสบียงที่จัดสรรให้ราชสกุลลงส่วนหนึ่ง"

จูเปียวได้ยินก็ใจหายวาบ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "เสด็จพ่อ มีพี่น้องคนใดทำให้เสด็จพ่อทรงขุ่นเคืองหรือพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางส่ายหน้า "มิใช่เช่นนั้นหรอก แต่วันนี้..."

จูหยวนจางเดิมคิดจะบอกว่า วันนี้ไปหาชูเซวียนมา ได้ฟังเขาแจกแจงบัญชีจนกระจ่าง ถึงได้คิดจะลดยกระดับความเป็นอยู่ของราชสกุล

ทว่าเปลี่ยนใจคิดอีกที เรื่องนี้อย่าเพิ่งพูดออกไปจะดีกว่า

เพื่อไม่ให้ภายหน้าพวกลูกหลานราชสกุลล่วงรู้แล้วพลอยผูกใจเจ็บชูเซวียน

พระองค์จึงเปลี่ยนถ้อยคำเสียใหม่ "แต่วันนี้ข้าลองคิดคำนวณดู หากยังจ่ายเบี้ยเลี้ยงตามเกณฑ์นี้ต่อไป วันหน้าต้าหมิงของเราอาจแบกรับไม่ไหว"

"หา เป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" จูเปียวไม่เคยคิดคำนวณบัญชีส่วนนี้มาก่อน ชั่วขณะนั้นจึงไม่อาจเข้าใจได้เลย

ในสายตาของเขา แม้เสด็จพ่อจะพระราชทานเบี้ยเลี้ยงให้ราชสกุลอย่างงามล้ำ

ทว่าพูดให้ถึงที่สุด คนในราชสกุลก็มีอยู่เพียงหยิบมือเดียว

ต่อให้แต่ละปีต้องสูญเสียเงินทองและเสบียงไปไม่น้อย แต่ก็ไม่น่าถึงขั้นที่ราชสำนักต้าหมิงจะเลี้ยงดูไม่ไหว

"เปียวเอ๋อร์ เจ้าต้องคิดคำนวณไปถึงวันข้างหน้า"

"ข้าขอถามเจ้า เจ้าคิดว่าอีกร้อยปีข้างหน้า ราชสกุลต้าหมิงของเราจะมีคนอยู่เท่าใด"

ยามนี้จูหยวนจางยกเอาคำพูดของชูเซวียนมาชี้แจงทั้งหมด

พอแจกแจงตัวเลขออกมา จูเปียวก็เหงื่อกาฬไหลท่วมศีรษะในเวลาอันสั้น

เป็นความจริง หากคิดคำนวณตามที่จูหยวนจางว่ามา

คาดว่าคงไม่ถึงร้อยปี ราชสกุลก็คงผลาญแผ่นดินต้าหมิงจนล่มจมเป็นแน่

"เสด็จพ่อทรงมีสายพระเนตรกว้างไกล ลูกเลื่อมใสยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ"

จูเปียวประจบเอาใจไปประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงทูลถามต่อ "เช่นนั้นไม่ทราบว่าเสด็จพ่อมีพระประสงค์จะตัดทอนอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตรัสว่า "ข้อแรกที่ข้าต้องการตัดทอน ก็คือเบี้ยหวัดของราชสกุลให้สืบทอดได้เพียงสามชั่วคนเท่านั้น"

"พ้นสามชั่วคนไปแล้ว แม้คนเหล่านี้จะยังมีชื่ออยู่ในทะเบียนราชสกุล แต่ไม่อาจรับเงินและเสบียงได้อีก"

จูเปียวใคร่ครวญดูเล็กน้อย รู้สึกว่าวิธีนี้ก็พอเป็นไปได้

เพียงแต่ยังอดกังวลไม่ได้ หากไม่จ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ญาติพี่น้องเหล่านี้แม้แต่น้อย เกิดพวกเขาต้องอดตายจะทำอย่างไร

"เสด็จพ่อ หากไม่จ่ายเบี้ยหวัดและเสบียงเลยสักนิด ถึงเวลานั้นพวกเขาจะเอาสิ่งใดประทังชีวิตหรือพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางถอนหายใจ "ก็ให้พวกเขาเหมือนอย่างชาวบ้านทั่วไปสิ หากินด้วยตนเอง ราชสกุลที่พ้นสามชั่วคนไปแล้ว ข้าอนุญาตให้พวกเขาสอบจอหงวนและทำการค้าได้"

"แต่หากมีคนไม่ได้ความเอาเสียจริงๆ ศาลไท่ฝู่ก็ค่อยแจกจ่ายเสบียงให้เดือนละเล็กน้อย พอประทังไม่ให้อดตายก็พอ..."

ท้ายที่สุดแล้ว จูหยวนจางก็ยังใจอ่อน ถึงอย่างไรก็เป็นลูกเป็นหลาน ย่อมทนเห็นพวกเขาอดตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้

สองพ่อลูกนั่งสุมหัวปรึกษาหารือกันตลอดทั้งช่วงบ่าย

ไม่นานนัก ข้อกำหนดเบี้ยหวัดราชสกุลฉบับใหม่ก็ตกลงกันได้เป็นรูปเป็นร่าง

นอกจากกฎสามชั่วคนที่จูหยวนจางวางไว้แล้ว แม้แต่คนในราชสกุลที่ยังอยู่ในสามชั่วคน เงินและเสบียงที่เคยได้รับก็ถูกตัดทอนลงไปอย่างมากเช่นกัน!