ตอนที่ 58 มีลูกต้องรีบมี!

หงหวู่ปีที่แปด เดือนหก วันเหรินอิ๋น

การประชุมขุนนางช่วงเช้าดำเนินไปตามปกติ จวบจนกระทั่งช่วงท้าย

จูหยวนจางจึงเอ่ยขึ้นต่อหน้าขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งหลายว่า

"ข้ามองดูอดีตที่ผ่านมา เชื้อพระวงศ์ฮั่นและถังล้วนก่อภัยพิบัติจากภายใน เบี้ยหวัดมหาศาลสมัยซ่งและหยวนกลับกลายเป็นมอดกัดกินราชสำนัก เคยได้ยินว่า 'บารมีวิญญูชน ห้าชั่วคนก็สิ้นสูญ' วันนี้จึงคิดจะจัดระเบียบกฎเกณฑ์ของราชสกุลเสียใหม่"

บรรดาขุนนางในท้องพระโรงสีหน้าพลันแข็งค้าง ต่างพากันหันขวับไปมองทางกลุ่มเชื้อพระวงศ์

ฝ่ายเชื้อพระวงศ์เองในยามนี้ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจูหยวนจางต้องการทำสิ่งใด

ได้ยินเพียงจูหยวนจางกล่าวสืบไปว่า "นับแต่วันนี้เป็นต้นไป บรรดาทายาทของชินหวังและจวิ้นหวัง ให้สืบทอดได้เพียงสามชั่วคนเท่านั้น"

"บุตรชายคนโตสายตรงของชินหวังสืบทอดบรรดาศักดิ์ บุตรที่เหลือลดขั้นเป็นจวิ้นหวัง บุตรชายคนโตสายตรงของจวิ้นหวังสืบทอดตระกูล บุตรที่เหลือลดขั้นเป็นเจิ้นกั๋วจงเจียง ผู้ที่พ้นสามชั่วคนลงไป ให้คงไว้เพียงชื่อในทำเนียบราชสกุล ระงับเบี้ยหวัดรายปี ริบคืนที่ดินกสิกรรม การมงคลสมรสหรืองานศพทั้งปวงต้องหาเลี้ยงจัดการด้วยตนเอง..."

"บรรดาศักดิ์เดิมยังคงอนุญาตให้คงนามไว้เพื่อแสดงถึงพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น แต่ไม่อาจได้รับสิทธิยกเว้นภาษีหรือการเกณฑ์แรงงานอีกต่อไป"

บรรดาเชื้อพระวงศ์ได้ยินดังนั้นต่างก็ใจหายวาบ

มีดเล่มนี้ของจูหยวนจางนับว่าฟันลงมาได้โหดเหี้ยมยิ่งนัก

แต่ก่อนขอเพียงมีชื่ออยู่ในทำเนียบราชสกุล ไม่เพียงแต่ตนเองจะมีเงินทองใช้ ลูกหลานรุ่นหลังก็พลอยร่ำรวยสุขสบายไปด้วย

แต่บัดนี้ ราชโองการฉบับเดียวของจูหยวนจาง ลูกหลานหลังจากสามชั่วคนไปแล้วก็ไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง

ขณะที่เหล่าเชื้อพระวงศ์เริ่มส่งเสียงระส่ำระสายอยู่นั้น

จูหยวนจางก็ปรายตามองพวกเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าวต่อ "แต่ด้วยเห็นแก่สายเลือดบรรพชน จึงมีบัญชาพิเศษไปยังทุกฝู่ โจว และอำเภอ หากลูกหลานราชสกุลผู้ใดประสงค์จะรับราชการ จักต้องผ่านการสอบจอหงวนตามครรลอง หากประสงค์จะทำไร่ไถนาหรือค้าขาย ก็ให้ปฏิบัติตามเยี่ยงราษฎรสามัญ"

"ขุนนางบุ๋นบู๊ห้ามมิให้อ้างความเป็นราชสกุลมาเปิดข้อยกเว้นตามอำเภอใจ ผู้ใดฝ่าฝืนมีโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง"

ครั้นกล่าวถึงท้ายที่สุด จูหยวนจางก็มองตรงไปยังเหล่าเชื้อพระวงศ์แล้วตรัสอย่างไม่อ้อมค้อมว่า

"ต้นไม้ใหญ่ย่อมต้องตัดแต่งกิ่งก้าน สายน้ำยาวไกลย่อมต้องระบายลำน้ำสาขา มิใช่ว่าข้าไร้น้ำใจ แต่ทำเพื่อรักษาเสถียรภาพหมื่นปีของตระกูลจู และปกป้องราษฎรใต้หล้าทั้งมวล"

"พวกเจ้าพึงเข้าใจความลำบากใจของข้า เอาอย่างคุณธรรม 'ทุกข์ก่อนใต้หล้าจะทุกข์' ของท่านฟั่นเหวินเจิ้งกง อย่าได้เอาเยี่ยงอย่างพวกลูกท่านหลานเธอที่นั่งกินนอนกินผลาญทรัพยากรไปวัน ๆ"

"เริ่มจากตัวข้าเป็นต้นไป การแต่งงานของโอรสและราชนัดดาให้จัดอย่างเรียบง่าย ของพระราชทานประจำปีลดลงครึ่งหนึ่ง เพื่อเป็นแบบอย่างแก่บรรดาญาติราชสกุล..."

ไม่ว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์จะคิดเห็นเช่นไร

อย่างไรเสีย ในการประชุมขุนนางเช้านี้ เมื่อราชโองการของจูหยวนจางประกาศออกไป

การลิดรอนผลประโยชน์ของราชสกุลก็กลายเป็นเรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

นับแต่วันนี้เป็นต้นไป สมาชิกราชสกุลนอกจากจะถูกลดเบี้ยหวัดลงครึ่งหนึ่งแล้ว ราชสำนักก็จะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องงานแต่งงานงานศพของพวกเขาอีก

ผู้ที่พ้นสามชั่วคนไปแล้ว ยิ่งถูกตัดเงินเลี้ยงดูโดยสิ้นเชิง

ทว่าข้อดีคือจูหยวนจางยังเปิดทางรอดไว้ให้

ไม่ว่าจะอ่านตำราสอบขุนนาง ค้าขาย หรือทำไร่ไถนา ขอเพียงเต็มใจก็สามารถทำได้ทั้งหมด

เรื่องนี้นับเป็นสายฟ้าฟาดลูกใหญ่สำหรับเหล่าเชื้อพระวงศ์

แต่ขุนนางคนอื่น ๆ กลับมิได้ใส่ใจเท่าใดนัก

ถึงที่สุดแล้ว คนในทำเนียบราชสกุลล้วนเป็นคนในครอบครัวของจูหยวนจาง

เรื่องนี้จึงเท่ากับเป็นเรื่องภายในบ้านของจูหยวนจางเอง

หากบอกว่าต้องจ่ายเงินให้คนพวกนี้เพิ่ม บรรดาขุนนางก็อาจจะบ่นพึมพำไม่พอใจอยู่บ้าง

แต่ในเมื่อเป็นการลิดรอนผลประโยชน์ ขุนนางทั้งหลายก็เพียงแค่อยู่เฉย ๆ รอดูเรื่องสนุกเท่านั้น

ทางด้านชูเซวียน หลายวันมานี้แทบจะปิดหูไม่รับรู้เรื่องราวภายนอก ใจจดจ่ออยู่แต่เรื่องบนเตียงเท่านั้น

ยาบำรุงที่จูหยวนจางส่งมาให้ ฤทธิ์มันช่างรุนแรงเกินไปจริง ๆ

ประกอบกับองค์หญิงอันชิ่งที่ใจร้อนอยากมีลูก ปรารถนาเรียกร้องไม่เว้นแต่ละวัน

หลายวันมานี้ชูเซวียนจึงซดยาบำรุงไปมิใช่น้อย

ติดต่อกันหลายวันเข้า ตัวเขาเองยังพอไหว เพียงแค่รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นพัก ๆ

ทว่ากลับเป็นองค์หญิงอันชิ่งที่ถูกเคี่ยวกรำจนซูบผอมลงไปถนัดตา

วันนี้ ชูเซวียนและอันชิ่งนั่งอยู่ในสวนหลังเรือน ยามนี้ล่วงเข้าสู่ฤดูคิมหันต์ ดอกบัวในสระกำลังเบ่งบานสะพรั่ง

สองสามีภรรยาจิบชาหอมกรุ่น ชมดอกไม้พลางพูดคุยสัพเพเหระ ช่างเป็นคืนวันที่แสนสุขสำราญประดุจเซียน

ชูเซวียนมองดูดอกบัวในสระครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพลางเอ่ยกับอันชิ่งว่า

"ปีนี้ดอกบัวบานสวยไม่เลว พอเข้าฤดูหนาว รากบัวคงมีไม่น้อยแน่"

"ถึงตอนนั้นค่อยเรียกบ่าวไพร่มาช่วยกันขุด เดี๋ยวข้าจะทำของอร่อยให้เจ้ากิน"

องค์หญิงอันชิ่งยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ "ท่านพี่นี่นะ ทิวทัศน์งดงามอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ กลับนึกถึงแต่เรื่องกิน"

"หากถามข้า มิสู้ให้ข้าบรรเลงเพลงให้ท่านพี่ฟังสักเพลงดีหรือไม่"

พอชูเซวียนได้ยินก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที ปรบมือพลางกล่าวว่า "ดีสิ เจ้าพูดอยู่เรื่อยว่าดีดพิณเป็นมิใช่หรือ ข้าจะได้ฟังดูว่าเจ้าดีดได้ดีเพียงใด"

องค์หญิงอันชิ่งสั่งให้สาวใช้นอกศาลาไปหยิบพิณมา ขณะที่สายลมเย็นพัดผ่าน สีหน้าขององค์หญิงอันชิ่งก็แฝงแววตัดพ้อขึ้นมาอีกครา

นางลูบท้องน้อยของตนเอง พลางกล่าวอย่างกลัดกลุ้มว่า "ท่านพี่ ท่านว่าเหตุใดข้าถึงยังไม่ตั้งครรภ์เสียทีเล่า"

ชูเซวียนเห็นนางเป็นเช่นนี้ ในใจก็พลอยรู้สึกไม่ค่อยดีไปด้วย

นับแต่ไปศาลเจ้าเทียนเฟยเหนียงเหนียงคราวก่อน องค์หญิงอันชิ่งก็เฝ้าพะวงอยากจะมีลูกมาโดยตลอด

บัดนี้ทั้งสองแต่งงานกันมาได้สี่เดือนแล้ว แต่หน้าท้องกลับยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เรื่องนี้ทำให้องค์หญิงอันชิ่งต้องนั่งกลุ้มใจอยู่เรื่อย

ชูเซวียนลุกขึ้น เดินไปข้างกายองค์หญิงอันชิ่ง ดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกแล้วปลอบโยนว่า

"เรื่องบางเรื่อง มันก็รีบร้อนไม่ได้หรอกนะ"

"เจ้ากับข้าตอนนี้ยังอายุน้อยกันอยู่มาก ตัวเองก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย จะรีบมีลูกไปไยกัน"

องค์หญิงอันชิ่งยู่ปากกล่าวว่า "ยังเด็กที่ไหนกันเล่า"

"เมื่อก่อนข้าเคยได้ยินแม่นมข้างกายบอกว่า สตรีมีลูกต้องรีบมีแต่เนิ่นๆ"

"มิเช่นนั้นพออายุมากขึ้น อยากมีก็ไม่กล้าคลอดแล้ว"

"นั่นมันคนอื่นนี่ เจ้าไม่เหมือนกันเสียหน่อย!" ชูเซวียนเข้าใจความหมายของนาง

ในยุคราชวงศ์หมิง ด้วยความที่คนส่วนใหญ่แทบจะหาพอกินอย่างยากลำบาก สตรีจึงมักมีร่างกายอ่อนแอเป็นธรรมดา

บวกกับข้อจำกัดด้านการแพทย์ สตรีคลอดลูกจึงไม่ต่างอะไรกับการก้าวข้ามประตูนรก

ตอนอายุน้อยยังพอทำเนา ร่างกายยังมีเรี่ยวแรงพื้นฐาน ต่อให้เสียพลังชีวิตไปบ้างก็ยังฟื้นตัวได้ แต่หากมีอายุขึ้นมาสักหน่อย ก็อาจจะไม่ได้ลงจากเตียงคลอดอีกเลยจริงๆ

ในขณะที่องค์หญิงอันชิ่งกำลังกลัดกลุ้มเรื่องลูกนั้น

จูหยวนจางเองก็กำลังกลัดกลุ้มเรื่องนี้อยู่เช่นกัน

คู่ผัวเมียคู่นี้แต่งงานกันมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ร่างกายของชูเซวียนก็แข็งแรงดีอย่างยิ่ง ตัวเขายังอุตส่าห์ส่งยาบำรุงไปให้เป็นพิเศษ เหตุใดถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยเล่า

หลังจากรอไปอีกหลายวัน จูหยวนจางจึงตัดสินใจเรียกองค์หญิงอันชิ่งกลับเข้าวังหลวงเป็นการลับเพื่อสอบถามสถานการณ์ให้ชัดเจนไปเลย

วันนั้น ชูเซวียนเพิ่งจะไปลงชื่อเข้าเวรที่ที่ว่าการ

แม่นมข้างกายของพระราชินีหม่าก็มาถึงจวน

พอองค์หญิงอันชิ่งได้ยินว่าเสด็จพ่อให้ตนแอบกลับวังหลวง ในใจก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

นางจัดเตรียมของขวัญเล็กน้อย แล้วแอบเดินทางเข้าวัง

พอมาถึงพระที่นั่งเฉียนชิง องค์หญิงอันชิ่งก็เห็นว่าจูหยวนจางกับพระราชินีหม่าประทับอยู่ด้วยกัน จึงรีบเข้าไปทำความเคารพ

จูหยวนจางชำเลืองมองบุตรสาว รู้สึกว่านางดูผอมลงกว่าที่เคยเห็นคราวก่อนอยู่บ้าง จึงอดขมวดคิ้วถามไม่ได้ว่า "เจ้าเป็นอะไรไปหรือ ดูท่าทางจะผอมลงไปไม่น้อยเลย?"

ใบหน้าขององค์หญิงอันชิ่งแดงระเรื่อ ไม่อาจเอ่ยเรื่องเหลวไหลของคู่ผัวเมียได้ ทำได้เพียงอธิบายว่า "เข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว อากาศร้อนจนกินอะไรไม่ค่อยลง จึงผอมลงไปบ้างเพคะ"

จูหยวนจางส่ายหน้า พลางกำชับว่า "ร่างกายเจ้าผอมบางเช่นนี้จะใช้ได้อย่างไรกัน วันปกติควรจะกินข้าวให้ดีก็ต้องกินให้ดี!"

"เพคะ ลูกจำใส่ใจแล้ว"

เมื่อองค์หญิงอันชิ่งรับคำ จูหยวนจางก็กล่าวกับนางต่อว่า

"วันนี้ที่เรียกเจ้ากลับมา ก็มิใช่เรื่องอื่นใดหรอก"

"เพียงแค่นึกขึ้นได้ว่าเจ้าออกเรือนมาได้หลายเดือนแล้ว ท้องไส้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวเสียที จึงตามหมอหลวงมาตรวจชีพจรให้เจ้าสักหน่อย"

"ขอบพระทัยเพคะเสด็จพ่อ" สีหน้าขององค์หญิงอันชิ่งระคนไปด้วยความดีใจและความกังวลใจ ทั้งหวังว่าหมอหลวงจะจัดเทียบยาช่วยบำรุงร่างกายให้อย่างดี ทั้งกังวลว่าร่างกายของตนจะมีปัญหาอะไรจริงๆ หรือไม่ ถึงได้ตั้งครรภ์ไม่ได้เสียทีเช่นนี้