ตอนที่ 59 ล้อเล่นน่า! มีฮ่องเต้ที่ไหนรับอนุให้ราชบุตรเขยกัน!

จูหยวนจางเรียกหมอหลวงเข้ามา ตรวจชีพจรผ่านผ้าเช็ดหน้าไหมแพรเสร็จแล้ว หมอหลวงจึงกราบทูลรายงานว่า

"ทูลฝ่าบาท องค์หญิงมิได้มีสิ่งใดน่าเป็นห่วง เพียงแต่ร่างกายมีความเย็นพร่องอยู่บ้าง ในชีวิตประจำวันคอยระวังเรื่องอาหารการกินก็เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางมองดูพระราชินีหม่ากับองค์หญิงอันชิ่ง แล้วขมวดคิ้วถามว่า "แล้วเจ้าร่างกายเย็นพร่องนี่ มันส่งผลต่อการตั้งครรภ์ของสตรีหรือไม่?"

รางวัลของระบบล่อใจแขวนอยู่ตรงนั้น ท้องขององค์หญิงอันชิ่งกลับไม่เอาถ่านเสียที

เรื่องนี้ทำให้จูหยวนจางทั้งร้อนใจลึก ๆ และนึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

ด้านหนึ่งเขาก็หวังให้ร่างกายบุตรสาวปลอดภัยไร้กังวล แต่อีกด้านก็อยากจะรีบคว้าของรางวัลจากระบบให้เร็วที่สุด

เพราะหลังจากการพูดคุยกับชูเซวียนครั้งก่อน ความทะเยอทะยานและปณิธานอันยิ่งใหญ่ของจูหยวนจางได้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

มีเพียงต้องคว้าของรางวัลที่ระบบนี้มอบให้ เพื่อฟื้นฟูร่างกายของตนให้กลับคืนสู่จุดสูงสุด

จูหยวนจางจึงจะมีโอกาสไปกุมชะตาต้าหมิง และกรุยทางสร้างใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาลให้ลูกหลานสืบต่อไปได้

หมอหลวงใคร่ครวญถ้อยคำอย่างรอบคอบ จึงค่อยกราบทูลเนิบช้าว่า "ทูลฝ่าบาท องค์หญิงทรงมีกายดั่งหงส์คาบไข่มุก ยามนี้ชีพจรคล้ายลำธารในต้นฤดูใบไม้ผลิ แม้จะมีสายน้ำไหลริน แต่ทว่าไอดินยังมิอบอุ่น..."

จูหยวนจางฟังไปได้เพียงครึ่งเดียวก็เอ่ยขัดหมอหลวงขึ้นทันควัน "ข้ามันคนหยาบกระด้าง พูดจาภาษาที่ข้าฟังรู้เรื่องสิ!"

หมอหลวงใจหายวาบ ได้แต่กัดฟันพูดต่อ "ทูลฝ่าบาท ตามตำราแพทย์สตรีอย่าง 'ฝู้เหรินต้าเฉวียนเหลียงฟาง' ระบุไว้พ่ะย่ะค่ะ"

"หากสตรีมีมดลูกพร่องเย็น ย่อมยากแก่การตั้งครรภ์"

"ชีพจรขององค์หญิงยามนี้พร่องเย็น อาจจำเป็นต้องบำรุงดูแลร่างกายอยู่ชั่วระยะหนึ่ง จึงจะถึงคราวพร้อมที่จะมีบุตรได้..."

"แล้วถ้าจะบำรุงดูแล ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันแน่" จูหยวนจางถามต่อ

หากใช้เวลาสั้นๆ ก็แล้วไป แต่ถ้าต้องรอนานถึงสามปีห้าปี จูหยวนจางคงรอไม่ไหวแน่

ต่อเรื่องนี้ หมอหลวงเองก็ไม่กล้าให้คำตอบที่แน่นอน

เพราะใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าจูหยวนจางเป็นคนจริงจังเพียงใด หากพูดไปว่าสามถึงห้าเดือน เผลอๆ ตนอาจมีชีวิตอยู่ได้แค่สามถึงห้าเดือนนั้นด้วย

"ขะ... ข้าพระพุทธเจ้าไม่อาจบอกได้แน่ชัดจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้องค์หญิงยังทรงพระเยาว์นัก ยังไม่ถึงวัยที่จะตั้งครรภ์ได้ง่าย"

"ตามที่ข้าพระพุทธเจ้าเห็น อีกสักสองสามปี ร่างกายก็น่าจะดีขึ้นเองพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าพระพุทธเจ้าโง่เขลา ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัยด้วย..."

จูหยวนจางไม่มีกะจิตกะใจจะเอาเรื่องเขา จึงโบกมือไล่ "ออกไปได้ เรื่องในวันนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด"

"พะ... พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยในพระเมตตาพ่ะย่ะค่ะ"

ครั้นหมอหลวงออกไปแล้ว สีหน้าขององค์หญิงอันชิ่งก็พลันหมองลงด้วยความช้ำใจ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

แม้ตอนอยู่ที่บ้าน ชูเซวียนจะคอยเตือนนางเสมอว่านางยังเด็กเกินไป ยังไม่ถึงเวลาที่จะมีลูก

แต่ถ้อยคำของหมอหลวงในวันนี้ กลับทำให้นางรู้ว่า การที่ตนหวังจะรีบมีลูกให้ชูเซวียนคงเป็นไปได้ยากเสียแล้ว

นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่หางตา องค์หญิงอันชิ่งกัดริมฝีปากพลางลุกขึ้นยอบกายถวายบังคมจูหยวนจาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเครือ "เสด็จพ่อ ลูกมีเรื่องอยากทูลขอเพคะ"

"หืม? เรื่องอะไรล่ะ อันชิ่งเจ้าว่ามาสิ" เมื่อเห็นอันชิ่งร้องไห้ จูหยวนจางก็ปวดใจ รีบเอ่ยขึ้น "ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าทำให้ได้ ย่อมรับปากเจ้าแน่นอน"

องค์หญิงอันชิ่งก้มหน้าลง น้ำเสียงแหบพร่าและหนักอึ้ง "คราวก่อนเสด็จพ่อตรัสไว้มิใช่หรือเพคะ ว่าอยากจะพระราชทานอนุภรรยาให้สามีของลูกสักสองสามคน"

"ในเมื่อยามนี้ร่างกายของลูกไม่เอาไหน เสด็จพ่อก็ช่วยพระราชทานให้เถิดเพคะ"

"ยามนี้สามีเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล จะให้สิ้นสายเลือดไม่ได้เป็นอันขาด"

"ลูกขอขอบพระทัยเสด็จพ่อแทนสามีด้วยเพคะ..."

พระราชินีหม่าได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันแข็งค้าง ดึงตัวอันชิ่งเข้ามาข้างกายแล้วดุว่า "เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไรกัน!"

"เมื่อครู่หมอหลวงก็พูดชัดเจนแล้วมิใช่หรือ"

"เจ้าก็แค่ตอนนี้ยังเด็กอยู่ รออีกสักสองปีก็มีลูกได้เองนั่นแหละ"

"อีกอย่าง ใต้ฟ้านี้มีที่ไหนให้ฮ่องเต้เป็นคนหาอนุภรรยาให้ราชบุตรเขยกัน?!"

คำตอบรับที่จูหยวนจางเกือบจะเอ่ยพ้นริมฝีปาก จึงถูกพระราชินีหม่าขัดจนต้องกลืนกลับลงคอไปทั้งหมด

มันก็จริงอย่างว่า

ตนเป็นถึงฮ่องเต้ ยอมควักเงินแถมให้ตอนแต่งลูกสาวออกเรือนก็แล้วไปเถอะ

แต่ถ้ายามนี้ยังจะกระตือรือร้นไปหาอนุภรรยาให้ลูกเขยอีก หากเรื่องแพร่งพรายออกไปคงขายหน้าแย่

ยิ่งไปกว่านั้น แม้จูหยวนจางจะไม่เคยออกราชโองการห้ามราชบุตรเขยมีอนุภรรยา

แต่พี่สาวทั้งสองคนที่แต่งออกไปก่อนหน้าองค์หญิงอันชิ่ง แม้ตระกูลสามีต่างก็มียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง

ทว่าเมื่อเห็นแก่หน้าจูหยวนจาง ก็ยังไม่มีใครกล้าให้ราชบุตรเขยรับอนุภรรยา

ยามนี้ชูเซวียนที่เป็นเพียงปลัดฝ่ายปราบปรามตัวเล็ก ๆ กลับจะต้องมาเปิดประเดิมเป็นคนแรกอย่างนั้นหรือ

แต่ทว่า จูหยวนจางลังเลซ้ำไปซ้ำมา สุดท้ายก็ยังตัดใจทิ้งรางวัลที่ระบบมอบให้ไม่ลง

นี่มิใช่เพียงเพื่อให้ได้ยาทิพย์เสริมสร้างสมรรถภาพทางกายมาครองโดยเร็วเท่านั้น

เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ หากภารกิจนี้ไม่สำเร็จ ใครเล่าจะรู้ว่าระบบจะยอมมอบภารกิจอื่นให้อีกหรือไม่

แล้วถ้าบุตรสาวร่างกายเย็นพร่องอยู่เรื่อยไป จนตั้งครรภ์ลูกของชูเซวียนไม่ได้เล่า

ระบบนี้ของตนมิต้องกลายเป็นของไร้ประโยชน์หรอกหรือ

เมื่อเผชิญหน้ากับพระราชินีหม่าที่มีสีหน้าเคร่งขรึม องค์หญิงอันชิ่งจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ก่อนหน้านี้เสด็จแม่เคยตรัสสั่งเสียลูกไว้มิใช่หรือเพคะ ว่าหลังแต่งงานแล้ว จะมีสาวใช้ติดตามไป..."

พระราชินีหม่าได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจในใจ

ยุคสมัยนี้คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ออกเรือน ย่อมมีสาวใช้สินเดิมติดตามไปด้วยจริง

ทว่าสาวใช้ก็ย่อมเป็นได้เพียงสาวใช้ไปชั่วชีวิต

ต่อให้ติดตามไปจนได้ร่วมเตียงกับบุตรเขยและมีลูกด้วยกัน

นั่นก็ไม่อาจเปลี่ยนฐานะได้

กระทั่งลูกที่เกิดจากสาวใช้ ก็ยังไม่อาจมีสิทธิ์ในการสืบทอดมรดกได้เลย

"เจ้าเด็กโง่งมเอ๊ย..."

พระราชินีหม่าถอนหายใจ ก่อนจะหันไปตรัสกับจูหยวนจาง "สาวใช้สองคนเดิมข้างกายอันชิ่ง ตอนนี้ก็ยังเลี้ยงดูอยู่ในวังของข้า"

"ในเมื่ออันชิ่งยินยอม เช่นนั้นก็ให้นางพากลับไปเองเถิด..."

จูหยวนจางฟังแล้วก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนถามว่า "อันชิ่งพานางทั้งสองกลับไปนั้นมิมีปัญหาอันใด"

"แต่ทางชูเซวียนเล่า จะถูกตาสาวใช้ไม่กี่คนนี้หรือ"

อันชิ่งฟังแล้วก็คิดตาม ในจวนของนางใช่ว่าจะไม่มีสาวใช้เสียเมื่อไร

พวกไป๋จื่อหน้าตาก็จัดว่าใช้ได้ ทว่าชูเซวียนกลับไม่เคยมีใจคิดอะไรกับพวกนางเลยสักนิด

หากตนพาสาวใช้กลับไปอีกสองคน ชูเซวียนก็อาจจะไม่แตะต้องอยู่ดี

"เสด็จแม่ พระองค์ทรงให้เสด็จพ่อตอบตกลงกับลูกเถิดเพคะ" องค์หญิงอันชิ่งกอดแขนพระราชินีหม่าพลางออดอ้อนวิงวอน "อย่างไรเสียฐานะของลูกก็ปิดบังท่านพี่และคนอื่น ๆ ไว้อยู่แล้ว"

"จะให้เขารับอนุภรรยาสักสองสามคนจะเป็นไรไปเล่าเพคะ"

จูหยวนจางเองยามนี้ก็กลัวว่าพระราชินีหม่าจะปฏิเสธอีก จึงออกหน้าตัดสินใจแทนทันทีว่า

"เอาเถอะ เรื่องนี้ข้าคิดดูแล้ว"

"ก็พระราชทานสาวใช้สองคนนั้นของอันชิ่งให้ชูเซวียนเป็นอนุภรรยาเสีย"

"ถึงเวลา หากพวกนางมีลูก ก็ยกให้อันชิ่งเป็นคนเลี้ยงดูโดยตรง!"

พอจูหยวนจางตรัสจบ อันชิ่งก็รีบเอ่ยกับพระองค์ทันที "ลูกขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ"

จากนั้นก็รั้งอันชิ่งไว้พูดคุยอยู่อีกครู่ใหญ่

ครั้นเห็นว่าจวนจะเที่ยงวันแล้ว อันชิ่งจึงค่อยรีบร้อนออกจากวัง

เมื่อเช้านี้ชูเซวียนบอกกับนางไว้ว่าจะกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้าน

รอจนอันชิ่งจากไปแล้ว พระราชินีหม่าจึงค่อยจ้องมองจูหยวนจางพลางตรัสถามว่า

"ฝ่าบาท พระองค์มีเรื่องอะไรปิดบังข้าอยู่ใช่หรือไม่"

หัวใจของจูหยวนจางกระตุกวูบ รู้ตัวว่าตนร้อนรนเกินไปจนเผยพิรุธให้พระราชินีหม่าจับได้เสียแล้ว

เมื่อวันก่อนเพิ่งจะส่งยาบำรุงกองโตไปให้ชูเซวียน วันนี้ยังมาออกหน้าจัดการให้ชูเซวียนรับอนุอีก

นี่ผิดวิสัยเดิมของตนจริง ๆ

ทว่าเคราะห์ดีที่พระราชินีหม่ามิได้ซักไซ้เอาความ เพียงแต่ถอนหายใจแล้วตรัสว่า

"ได้แต่หวังว่าวันหน้าอันชิ่งกับเซวียนเอ๋อร์จะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างราบรื่นกลมเกลียว"

จูหยวนจางได้ยินดังนั้นจึงรีบตรัสกับพระราชินีหม่าว่า "วางใจเถิด ข้าดูออกว่าชูเซวียนเป็นคนเห็นแก่ความรู้สึก ไม่ทำให้อันชิ่งต้องลำบากใจแน่"

พระราชินีหม่าคิดดูแล้วก็เห็นจริง จึงค่อยคลายกังวลลงได้