ตอนที่ 60 ลูกชายผู้กตัญญูของจูหยวนจาง

สองสามีภรรยาจูหยวนจางนั่งสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นว่าได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว

พระราชินีหม่าใคร่ครวญชั่วครู่จึงเอ่ยกับจูหยวนจางว่า "ฝ่าบาท เที่ยงนี้เสด็จไปเสวยที่ตำหนักหม่อมฉันเถิด พอดีสาวใช้เดิมของอันชิ่งก็อยู่ที่ตำหนักหม่อมฉันด้วย"

"เสวยเสร็จแล้ว ฝ่าบาทจะได้กำชับนางสักสองสามประโยค"

จูหยวนจางตกลงตามนั้น ทั้งสองจึงเสด็จมายังตำหนักคุนหนิง ที่ประทับประจำวันของพระราชินีหม่า

ตำหนักคุนหนิงสร้างขึ้นตามรูปแบบเดียวกับพระที่นั่งเฉียนชิงอันเป็นที่ประทับประจำวันของจูหยวนจาง เป็นพระตำหนักหลังใหญ่ กว้างเก้าห้อง ลึกห้าห้อง หลังคาจั่วซ้อนทรงอู่เตี้ยน ทางซ้ายมีห้องอุ่นทิศตะวันออก ทางขวามีห้องอุ่นทิศตะวันตก

พระราชินีหม่าชอบความครึกครื้น อยู่คนเดียวรู้สึกว่ากว้างใหญ่และเงียบเหงาเกินไป จูหยวนจางจึงอนุญาตให้โอรสธิดาที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหลายคนย้ายมาอยู่ตำหนักข้างแห่งนี้ด้วย

เช่นนี้แล้วพระราชินีหม่าไม่เพียงได้อบรมสั่งสอนพวกเขาทุกวัน แต่ยังทำให้ตำหนักคุนหนิงคึกคักมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ทว่าพระราชินีหม่าเพิ่งเสด็จกลับถึงตำหนัก ยังไม่ทันได้ประทับนั่ง

เด็กโตหนึ่งคนกับเด็กเล็กสองคนก็วิ่งออกมาจากตำหนักข้าง

"เสด็จแม่ เสด็จแม่ พี่ห้าแย่งของลูกพ่ะย่ะค่ะ..."

คนยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูก็ตะโกนโวยวายมาแต่ไกล เด็กคนนี้คือจูฝู่ โอรสองค์ที่เจ็ดของจูหยวนจาง พระมารดาคือพระสนมต๋าติ้งเฟย

เด็กชายอีกคนที่ตัวสูงพอๆ กันวิ่งตามเข้ามาติดๆ พอเห็นพระราชินีหม่าก็ร้องฟ้องเช่นกัน "เสด็จแม่ วันนี้พี่ห้ารังแกคนอื่นพ่ะย่ะค่ะ!"

จูหยวนจางมองดูโอรสทั้งสองที่วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามา จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงดุ "พวกเจ้าอายุเท่าไรกันแล้ว วันๆ ยังไม่มีสำรวมอยู่อีกหรือ"

องค์ชายทั้งสองเพิ่งสังเกตเห็นว่าวันนี้เสด็จพ่อก็ประทับอยู่ด้วย

พริบตานั้นจึงไม่กล้าฟ้องร้องอีก ได้แต่ชะงักฝีเท้ากึก ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้พระราชินีหม่า

พระราชินีหม่าเห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสารขึ้นมาทันที จึงตวัดสายตาค้อนใส่จูหยวนจางพลางเอ่ยว่า "ท่านอย่าเพิ่งเจอหน้าก็ดุกระโชกใส่พวกเขาสิ"

"สองพี่น้องคู่นี้ปีนี้เพิ่งจะกี่ขวบกันเชียว กำลังเป็นวัยที่วิ่งซนไปทั่วนั่นแหละ"

"ข้า..." จูหยวนจางลังเลเล็กน้อย และมิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

องค์ชายหกกับองค์ชายเจ็ดปีนี้เพิ่งจะหกขวบ ยังไม่ทันได้เริ่มเข้าเรียนเขียนอ่าน วันๆ วิ่งเล่นซุกซนไปทั่ววังก็เป็นเรื่องธรรมดา

"แล้วเจ้าห้าเล่า ปีนี้เขาก็ไม่เด็กแล้ว ไฉนยังไปแย่งของน้องๆ อีก"

จูหยวนจางมองดูพระราชินีหม่าดึงเจ้าลิงมอมแมมทั้งสองเข้ามาใกล้ตัว แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหน้าให้พวกเขา จึงเอ่ยถามขึ้นมาอีก

พระราชินีหม่าเหลือบมองไปนอกประตูตำหนักแล้วเอ่ยว่า "คาดว่าคงใกล้จะมาถึงแล้ว ประเดี๋ยวท่านค่อยถามเขาเองเถิด"

เป็นจริงดังคาด สิ้นเสียงพระราชินีหม่าได้ไม่ทันไร องค์ชายห้าจูซู่ก็เดินเข้ามาจากด้านนอก ในมือยังถือกิ่งไม้กิ่งหนึ่งเอาไว้

"ขอให้เสด็จแม่ทรงพระเจริญ" จูซู่ทำความเคารพพระราชินีหม่าแล้ว พลันเหลือบเห็นจูหยวนจางเข้า จึงรีบเอ่ยกับจูหยวนจางต่อทันที "ขอให้เสด็จพ่อทรงพระเจริญเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

องค์ชายห้าจูซู่ปีนี้อายุสิบสี่ปีแล้ว อีกทั้งยังเป็นโอรสองค์สุดท้องที่ประสูติจากพระราชินีหม่า จูหยวนจางจึงให้ความสนพระทัยเขาอยู่บ้างในยามปกติ

เมื่อเห็นเขากำกิ่งไม้อยู่ในมือจึงเอ่ยถาม "เจ้าถืออะไรอยู่น่ะ"

"กิ่งส้มโอมือพ่ะย่ะค่ะ" จูซู่ตอบ แล้วจึงหันไปมองน้องชายทั้งสองที่อยู่ข้างกายพระราชินีหม่าพลางอธิบาย "ไม่ทราบว่าทั้งสองคนไปหักมาจากที่ใด"

จูหยวนจางเข้าใจได้ทันที นี่คงเป็นของที่เจ้าหกกับเจ้าเจ็ดบอกว่าถูกแย่งไปเมื่อครู่กระมัง

"ในเมื่อกิ่งไม้นี้เป็นของน้องชายทั้งสอง แล้วเจ้าไปแย่งมาทำไมกัน"

"พวกเขายังเด็ก แต่เจ้าจวนจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หลักการพี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน เจ้าไม่เข้าใจหรืออย่างไร"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิของจูหยวนจาง สีหน้าของจูซู่ก็ฉายแววหวาดหวั่นอยู่บ้าง เขารีบชี้แจงทันควัน

"เสด็จพ่อ มิใช่ว่าลูกคิดจะแย่งชิงของของน้องชายพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นเพราะลูกเคยอ่านเจอในตำราว่าส้มโอมือนี้มีหนามแหลมคม อีกทั้งบนหนามยังมีพิษ"

"ลูกเกรงว่าพวกเขาเล่นซนแล้วจะทิ่มแทงจนบาดเจ็บ จึงได้ยึดเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ..."

พอจูซู่พูดจบ จูหยวนจางกลับเป็นฝ่ายรู้สึกกระดากอายขึ้นมาเอง จึงรีบโบกมือพลางเอ่ย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นก็คงเป็นพ่อที่เข้าใจเจ้าผิดไปเอง"

"ลูกมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ คำสั่งสอนของเสด็จพ่อก็มิได้ผิดแต่ประการใด" จูซู่รีบเอ่ยตอบทันที

จูหยวนจางพยักหน้า ความรู้สึกที่มีต่อบุตรชายผู้นี้ดีขึ้นมาหลายส่วน ทรงสั่งให้เขาส่งกิ่งไม้ในมือมาให้ จากนั้นจึงตรัสว่า

"แม้ว่าเจ้าจะมีเจตนาดีที่หวังดีต่อน้องๆ แต่เรื่องบางอย่างก็อย่าได้ผลีผลามใจร้อนจนเกินไปนัก"

"คราวหน้าหากมีเรื่องเช่นนี้อีก เจ้าก็อธิบายเหตุผลให้พวกเขาสองคนฟังได้"

"หากพูดแล้วไม่ฟัง ถึงค่อยยึดมาก็ยังไม่สาย"

จูซู่น้อมรับคำสอนอย่างว่าง่าย พยักหน้ากล่าว "ลูกขอน้อมรับคำสอนพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางโยนกิ่งไม้ในมือทิ้งไปด้านข้าง แล้วตรัสกับพระราชินีหม่าว่า "ไหน ๆ พวกเขาสามคนก็อยู่ที่นี่ มื้อเที่ยงนี้ก็กินด้วยกันเสียเลยสิ"

พระราชินีหม่าทรงตอบตกลง "ดีเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันจะให้คนยกสำรับของพวกเขามาที่นี่"

สำรับอาหารของแต่ละคนในวังล้วนแยกจากกัน

พระราชินีหม่าทรงเป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ อีกทั้งตั้งแต่เดือนสี่เป็นต้นมา หลายพื้นที่ทั่วแผ่นดินต่างประสบอุทกภัย

เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายและเพื่อสวดภาวนาขอพรให้แก่ราษฎรในพื้นที่เหล่านั้น พระราชินีหม่าจึงเสวยเพียงอาหารธรรมดาเรียบง่ายติดต่อกันมาสองเดือนแล้ว

ครั้นสำรับมื้อเที่ยงยกมาส่ง จูหยวนจางทอดพระเนตรอาหารตรงหน้าพระราชินีหม่าแล้ว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

"พระราชินี ร่างกายเจ้าเดิมทีก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ทุกวันกินเพียงแค่นี้หรือ"

พระราชินีหม่าแย้มสรวลส่ายพระพักตร์ "นี่ก็เข้าฤดูร้อนแล้ว เดิมทีก็กินของมันของคาวไม่ค่อยลงอยู่แล้ว ฝ่าบาทเสวยของฝ่าบาทไปเถิด ไม่ต้องกังวลเรื่องหม่อมฉันหรอกเพคะ"

จูหยวนจางยกกับข้าวจานเนื้อตรงหน้าตนไปวางไว้ตรงหน้าพระราชินีหม่า "ไม่ได้ วันนี้เจ้าต้องกินของดี ๆ เสียหน่อย กินเจติดต่อกันเป็นเวลานานเช่นนี้ได้อย่างไร"

มีจูหยวนจางนำเช่นนี้ เด็กน้อยทั้งสองก็เริ่มทำตามบ้าง

"เสด็จแม่ เสด็จแม่ เสวยของลูกพ่ะย่ะค่ะ ลูกมีไข่ไก่ วันนี้ลูกยกให้เสด็จแม่เสวย"

"ลูกก็มีไข่ไก่พ่ะย่ะค่ะ ลูกก็ยกให้เสด็จแม่เสวยด้วย"

เมื่อเห็นองค์ชายหกกับองค์ชายเจ็ดเข้ามาห้อมล้อม พระราชินีหม่าจึงลูบศีรษะของทั้งสองด้วยความรักใคร่เอ็นดูแล้วตรัสว่า

"โธ่เอ๋ย พวกเจ้ากินกันเองเถิด แม่ไม่ชอบกินไข่ไก่หรอก แม่ชอบกินอย่างอื่น"

พระราชินีหม่าทรงจัดการค่าใช้จ่ายในวังหลัง สิ่งใดประหยัดได้ก็ประหยัดเสมอมา

ทว่าสำรับอาหารของบรรดาองค์ชายและองค์หญิงกลับเตรียมไว้อย่างใส่ใจยิ่ง

รวมถึงตัวพระนางเองแล้ว พระสนมทั้งหลายในวังล้วนได้รับโควตาไข่ไก่เพียงเดือนละสิบฟองเท่านั้น

ในทางกลับกัน บรรดาองค์ชายและองค์หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเหล่านี้ แต่ละคนล้วนได้กินอย่างน้อยวันละหนึ่งฟอง

ส่วนจูหยวนจางนั้นต่างออกไป อาหารของพระองค์ถูกจัดแยกไว้ต่างหากเป็นพิเศษ

แม้จะไม่ถึงขั้นมีอาหารเลิศรสทุกมื้อ แต่ไข่ไก่และเนื้อสัตว์ไม่เคยขาด แม้จะแบ่งจานเนื้อให้พระราชินีหม่าไปหนึ่งจาน ตรงหน้าก็ยังมีเหลืออยู่

วันนี้พระราชินีหม่ามีทั้งพระสวามีและโอรสคอยอยู่ร่วมโต๊ะเสวย

ความอยากอาหารจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย

หลังทั้งครอบครัวรับประทานมื้อเที่ยงกันอย่างอบอุ่นเปี่ยมสุขแล้ว พระราชินีหม่าก็ให้องค์ชายห้าพาน้องชายทั้งสองออกไป

จากนั้นจึงเรียกตัวสาวใช้คนสนิทแต่เดิมของอันชิ่งเข้ามา

"ฝ่าบาท นี่คือสาวใช้ของอันชิ่ง นางมีนามว่าลวี่จู๋เพคะ"

จูหยวนจางลอบพิจารณาดู นางมีรูปร่างหน้าตาหมดจดงดงามเกินคาด จะเอ่ยว่างามหยาดเยิ้มก็ไม่เกินเลย ทั้งทรวดทรงก็ดูท่าว่าจะให้กำเนิดบุตรง่าย

นี่เป็นเพราะยามที่ในวังจัดหาสาวใช้และขันทีให้แก่บรรดาองค์ชายองค์หญิง มักจะเลือกคนที่อายุมากกว่าสักสองปีเสมอ

ลวี่จู๋โตกว่าองค์หญิงอันชิ่งสามปี จึงเป็นหญิงสาวที่เติบโตผลิบานเต็มวัยแล้ว

จูหยวนจางเรียกนางเข้ามาใกล้ แล้วซักถามความเป็นมาของทางบ้านอย่างละเอียด

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใด จึงค่อยตรัสถามว่า "เดิมทีเจ้าเป็นสาวใช้ของอันชิ่ง ย่อมสมควรเป็นสินสมรสติดตามอันชิ่งไป"

"บัดนี้อันชิ่งออกเรือนแล้ว ข้าคิดจะยกเจ้าให้ตามไป เป็นอนุของราชบุตรเขย เจ้าเต็มใจหรือไม่"