ตอนที่ 61 ชีวิตในยุคต้าหมิงนี่มันดีจริง ๆ!

"หม่อมฉันเต็มใจเพคะ" ลวี่จู๋ไหนเลยจะไม่เต็มใจ

ต่อให้นางติดตามองค์หญิงอันชิ่งไปในฐานะสินสมรส ท้ายที่สุดก็เป็นได้เพียงสาวใช้ร่วมเตียง ปลายทางก็ยังคงเป็นบ่าวไพร่ชั้นล่างอยู่วันยังค่ำ

ทว่าตอนนี้กลับถูกยกให้ไปเป็นอนุภรรยา แม้ฐานะจะไม่สูงส่ง แต่ก็นับได้ว่าเป็นเจ้านายคนหนึ่งแล้ว

"ดี แต่ก่อนที่เจ้าจะไป ข้ามีเรื่องสองสามอย่างที่ต้องกำชับสั่งเสียเสียก่อน"

จูหยวนจางกำชับสั่งความด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ลวี่จู๋ตั้งใจฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน พอฟังจบ จึงคุกเข่าลงแล้วเอ่ยว่า "รับสั่งของฝ่าบาท หม่อมฉันจดจำไว้หมดแล้วเพคะ"

จูหยวนจางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ท้ายที่สุดยังได้กำชับอีกว่า

"เอาละ เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ ไปถึงที่นั่นแล้วห้ามหลุดปากพูดอะไรออกไปเด็ดขาด"

"มิฉะนั้นแล้ว..."

ลวี่จู๋ตกใจกลัวจนรีบโขกศีรษะ ปากก็พร่ำละล่ำละลักว่า

"ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย หม่อมฉันไม่มีทางหลุดปากแน่นอนเพคะ เมื่อไปถึงแล้ว ย่อมจะคอยปรนนิบัติรับใช้องค์หญิงอย่างสุดกำลังความสามารถด้วยเพคะ"

จูหยวนจางหันหน้าไปตรัสกับพระราชินีหม่าว่า "เช่นนั้นก็ดี เจ้าจงหาคนพานางไปส่งเถิด"

ที่ว่าการอำเภอ

เดิมทีชูเซวียนตั้งใจว่าพอกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว จะไปเดินทอดน่องในอิ้งเทียนฝู่สักรอบ

ทว่าเนื่องจากทางศาลกสิกรรม ช่วงนี้เริ่มลงมือเพาะปลูกมันฝรั่งกันแล้ว

รองนายอำเภอถูกเขาส่งไปช่วยดูแลที่หน้างาน ตัวเขาจึงจำต้องกลับมาเฝ้าดูความเรียบร้อยที่ว่าการอำเภอเอง

ทนอุดอู้อยู่ในที่ว่าการมาทั้งวัน

ตกค่ำชูเซวียนจึงกลับมาถึงจวน

เดิมทีก็ตั้งใจจะกินมื้อค่ำกับอันชิ่งตามปกติ

ทว่าพอนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร กลับพบว่าที่บ้านมีคนหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาคนหนึ่ง

ชูเซวียนกวาดสายตามองลวี่จู๋ เห็นนางถือการินสุรายืนอยู่ด้านข้าง หน้าตานับว่าสะสวยทีเดียว ยิ่งในยามคิมหันต์อากาศร้อนอบอ้าว ภายใต้ชุดผ้าโปร่งบางเบายังขับเน้นให้เห็นเรือนร่างอันเย้ายวนชวนมอง

ชูเซวียนละสายตากลับมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามอันชิ่งด้วยความสงสัยว่า "วันนี้เจ้าไปหาสาวใช้คนใหม่มาอีกแล้วหรือ"

อันชิ่งลอบสังเกตสีหน้าของชูเซวียน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "นี่ไม่ใช่สาวใช้คนใหม่หรอกเจ้าค่ะ แต่นางเป็นสหายเล่นที่อยู่เคียงข้างข้ามาตั้งแต่เด็กแล้ว"

"ตอนที่เราสองคนแต่งงานกัน นางก็ควรจะติดตามมาเป็นสินสมรสด้วย"

"เพียงแต่ตอนนั้นร่างกายของนางไม่ค่อยสบาย จึงต้องรั้งอยู่ที่บ้านเดิม"

"คราวก่อนมิใช่ว่าท่านพ่อกับท่านแม่มาทานข้าวด้วยหรือเจ้าคะ"

"ข้าถามดูแล้วว่านางหายดีแล้ว จึงให้ท่านแม่ส่งตัวนางตามมาเจ้าค่ะ"

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นสาวใช้คนสนิทเดิมของเจ้านี่เอง" ชูเซวียนเข้าใจในทันที เขาเหลือบมองลวี่จู๋อีกปราดหนึ่ง จากนั้นจึงถามต่อว่า "แต่วัยของนาง ข้าดูแล้วก็น่าจะไม่น้อยแล้วกระมัง"

"เหตุใดเจ้าจึงไม่ให้ท่านแม่ยายหาคู่ครองดี ๆ ปลดปล่อยนางไปเล่า รับตัวมาอยู่บ้านเรามิใช่ว่าเป็นการรั้งนางไว้จนเสียเวลาหรอกหรือ"

เหตุผลที่ชูเซวียนถามเช่นนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะสาวใช้ในบ้านยามนี้ล้วนแต่อายุน้อย ๆ กันทั้งนั้น

อย่างพวกไป๋จื่อที่มักจะอยู่ข้างกายอันชิ่ง คนที่โตที่สุดก็อายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น

ในสายตาของชูเซวียน แท้จริงแล้วก็เป็นแค่กลุ่มเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ

ทว่าลวี่จู๋คนนี้กลับต่างออกไป ดูแล้วน่าจะอายุยี่สิบกว่าปีเข้าไปแล้ว

ในยุคสมัยนี้ วัยขนาดนี้นับว่าสมควรออกเรือนไปนานแล้ว

องค์หญิงอันชิ่งโบกมือให้ลวี่จู๋ สั่งให้นางถอยออกไปก่อน

รอจนกระทั่งในห้องอาหารเหลือเพียงตนเองกับชูเซวียน จึงค่อยเอ่ยว่า "ท่านพี่ ท่านคิดว่าหน้าตาของลวี่จู๋เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"หน้าตาก็จัดว่าไม่เลว..." ชูเซวียนตอบไปส่งเดช

ทว่าประโยคถัดมาขององค์หญิงอันชิ่ง กลับทำเอาสมองของชูเซวียนแทบจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ

"เช่นนั้นยกนางให้เป็นอนุของท่านพี่ ดีหรือไม่เจ้าคะ" อันชิ่งส่งสายตาหยาดเยิ้มพลางเอ่ยถาม

ชูเซวียนถึงกับอึ้งตะลึงงันไปในทันใด

หมายความว่าอย่างไรกัน เจ้าที่เป็นภรรยาเอก เหตุใดจึงมาริเริ่มหาอนุภรรยาให้ข้าเสียเองเล่า

เจ้าไม่รู้จักหึงหวงบ้างเลยหรือไร

เมื่อเห็นชูเซวียนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา องค์หญิงอันชิ่งจึงเอ่ยต่อไปอีกว่า

"ท่านพี่ ข้ามิได้ล้อเล่นกับท่านนะเจ้าคะ"

"ที่ข้ารับลวี่จู๋มา ก็ตั้งใจจะให้นางมาเป็นอนุของท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ"

ชูเซวียนจิบสุราข้าวหมักลงไปหนึ่งอึกเพื่อเรียกสติ เงยหน้าขึ้นมองอันชิ่งแล้วถามว่า "แล้วเหตุผลเล่า อยู่ดีไม่ว่าดีเจ้าจะหาอนุภรรยามาให้ข้าทำไมกัน"

สีหน้าขององค์หญิงอันชิ่งพลันหม่นหมองลง นางเอ่ยกับชูเซวียนด้วยแววตากลัดกลุ้มว่า

"ท่านพี่ หากข้าบอกท่านไปแล้ว ท่านห้ามรังเกียจข้านะเจ้าคะ"

"หืม" ชูเซวียนได้ยินแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ ยามที่เขาอยู่ร่วมกับอันชิ่งมาหลายเดือน ก็รู้สึกจริง ๆ ว่าอันชิ่งนั้นดียิ่งนัก และทะนุถนอมเอ็นดูนางมาโดยตลอด แล้วเรื่องมันจะโยงไปถึงการรังเกียจได้อย่างไรกัน

อันชิ่งสูดหายใจเข้าลึก ก้มหน้าลงต่ำแล้วเอ่ยกับชูเซวียนว่า "ท่านพี่ ท้องของข้า...จนป่านนี้ยังไม่มีวี่แววความเคลื่อนไหวใด ๆ เลยมิใช่หรือเจ้าคะ"

"วันนี้ข้ากลับไปบ้านเดิมมา จึงให้ท่านหมอช่วยตรวจชีพจรดู"

"ท่านหมอบอกว่าร่างกายของข้ามีความพร่องเย็น เกรงว่าภายในสองสามปีนี้คงจะตั้งครรภ์ได้ยาก"

"ลวี่จู๋หน้าตาสะสวย รูปร่างก็ดูมีลูกดก"

"ข้าจึงพานางกลับมา เพื่อที่วันหน้าจะได้ช่วยสืบวงศ์ตระกูลให้ท่านพี่เจ้าค่ะ"

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

เรื่องที่องค์หญิงอันชิ่งร่างกายอ่อนแออยู่บ้างนั้นเป็นเรื่องจริง

แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นจะบอกว่าเป็นโรคมีบุตรยากแต่อย่างใด

ที่สองสามเดือนมานี้ท้องของนางยังไม่มีวี่แวว

หลัก ๆ แล้วเป็นเพราะชูเซวียนคอยระมัดระวังเรื่องคุมกำเนิดมาโดยตลอดต่างหาก

ในฐานะคนยุคหลัง เขาคำนวณรอบเดือนขององค์หญิงอันชิ่งได้อย่างแม่นยำแจ่มแจ้ง

เดิมทีนี่เป็นความหวังดี ไม่อยากให้องค์หญิงอันชิ่งตั้งครรภ์เร็วเกินไป

คาดไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้กลับทำให้องค์หญิงอันชิ่งรู้สึกผิดขึ้นมาเสียได้

"โธ่เอ๋ย ถึงจะต้องรอสักสองสามปีแล้วอย่างไรกัน สามีอย่างข้าไม่ได้รีบร้อนเสียหน่อย"

ชูเซวียนพูดจบก็มองอันชิ่งแล้วเอ่ยถาม "หรือว่าในวันธรรมดาสามีเคยเร่งรัดเจ้าเรื่องนี้กันเล่า"

"นั่นก็หามีไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่ดีต่อข้าที่สุดในใต้หล้าแล้ว" อันชิ่งพูดพลางแย้มยิ้มออกมาบนใบหน้า

แต่พอยิ้มเสร็จ ใบหน้าก็กลับมีริ้วสีแดงระเรื่อผุดขึ้นมาอีก นางกดเสียงต่ำแล้วเอ่ยว่า

"นอกจากเรื่องมีลูกแล้ว ท่านพี่ยังห้าวหาญเกินไปจริง ๆ"

"ทุกค่ำคืนข้าแทบทนรับไม่ไหว วันหน้าอย่างไรก็ต้องรับอนุให้ท่านพี่อยู่ดี"

"เช่นนั้น แทนที่จะไปเลือกคนไม่คุ้นเคยเข้ามา สู้เป็นลวี่จู๋มิได้หรือ นางรู้ตื้นลึกหนาบาง ทั้งยังไม่ก่อเรื่องวุ่นวายให้ข้าด้วย..."

อันชิ่งพูดจบก็ลุกขึ้นมาอิงแอบอยู่ข้างกายชูเซวียน พลางออดอ้อนว่า

"ท่านพี่ ท่านตามใจข้าเถอะนะเจ้าคะ"

"ให้ลวี่จู๋เป็นอนุของท่านเถอะนะเจ้าคะ นะ..."

"โธ่..." พออันชิ่งงัดวิชาออดอ้อนขั้นสุดยอดออกมา ชูเซวียนก็ต้านทานไม่ไหวในทันใด

"ได้ ๆๆ ตามใจเจ้า ตามใจเจ้าก็แล้วกัน"

เมื่อเห็นชูเซวียนตอบตกลง อันชิ่งจึงค่อยดีใจขึ้นมา นางโอบกอดคอของชูเซวียนไว้แล้วเอ่ยว่า "ท่านพี่ช่างดีเหลือเกิน!"

ชูเซวียนมองนางด้วยความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้อย่างไม่ออก

เห็นได้ชัดว่าตัวเขาต่างหากที่ได้อนุแสนสวยมาหนึ่งคน เหตุใดเจ้าที่เป็นภรรยาเอกกลับดีอกดีใจยิ่งกว่าข้าเสียอีก

พอกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ อันชิ่งก็ส่งเสียงเรียกออกไปนอกประตู "ลวี่จู๋ เข้ามารินเหล้าให้ท่านพี่เร็ว"

ลวี่จู๋เฝ้าอยู่หน้าประตูมาตลอด พอรู้ว่าอันชิ่งเรียกนางในตอนนี้ ก็แปลว่าเรื่องสำเร็จลุล่วงแล้ว

แม้จะมีอายุมากกว่าอันชิ่ง แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นสาวพรหมจรรย์ที่ยังไม่ออกเรือน

เมื่อนึกถึงเรื่องที่จะตามมาในวันหน้า บนใบหน้าก็พลันซับสีเลือดขึ้นมาเป็นริ้ว

ครั้นลวี่จู๋นำพากลิ่นหอมระรวยเข้ามาใกล้ ชูเซวียนก็หันหน้าไปมอง

ในช่วงเวลานั้น เขาก็อดที่จะชื่นชมอยู่ในใจไม่ได้

ต่างจากองค์หญิงอันชิ่งที่ดูสดใสสง่างาม ลวี่จู๋กลับมีเสน่ห์ไปอีกแบบหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

อาจเป็นเพราะเป็นสาวใช้มานานหลายปี เพียงแค่มองนาง ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเอาอกเอาใจและเชื่อฟัง

ผนวกกับใบหน้าสะสวยหมดจด และทรวดทรงองค์เอวที่แทบจะเรียกได้ว่าสะบึมเกินมาตรฐาน

หากสิ่งนี้ไปอยู่ในยุคหลัง ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้คนยกย่องให้เป็นเทพธิดาไปมากเท่าใด

แต่ในยุคราชวงศ์หมิง กลับยังรู้สึกปีติยินดีเพียงเพราะได้เป็นแค่อนุภรรยา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ชูเซวียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้ การได้เป็นนายท่านในยุคราชวงศ์หมิงนี่ ชีวิตช่างดีเหลือเกินจริง ๆ!