ตอนที่ 62 พบสาเหตุที่ฮ่องเต้ไม่ยอมออกว่าราชการเช้าแล้ว!

หลังมื้อเย็น ชูเซวียนชำระล้างร่างกายเสร็จก็กลับมาที่ห้องนอน

ยามนี้องค์หญิงอันชิ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะคันฉ่อง กำลังถอดเครื่องประดับบนศีรษะออกด้วยตนเอง

ชูเซวียนมองลอดฉากฉลุลายที่กั้นระหว่างห้องชั้นในกับห้องชั้นนอก

ก็พอมองเห็นเงาร่างอรชรนั่งอยู่บนตั่งเตียงเล็กในห้องชั้นนอกรำไร

ตอนที่ย้ายมาเรือนหลังนี้ใหม่ ๆ พอยังรู้ว่ามีคนอื่นต้องมานอนอยู่ห้องติดกัน ชูเซวียนก็รู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

ต่อให้คนที่นอนห้องข้าง ๆ จะเป็นแค่สาวใช้ แต่นั่นไม่เท่ากับมีคนคอยฟังเสียงถ่ายทอดสดอยู่ทุกคืนหรอกหรือ

ทว่ายามนี้นึกถึงดวงหน้าสะคราญตาของลวี่จู๋ ชูเซวียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ค่านิยมอันคร่ำครึของระบอบศักดินาพวกนี้ ช่างสมกับเป็นสิ่งเน่าเฟะที่สังคมชายเป็นใหญ่สร้างขึ้นมาแท้ ๆ

ทุกเรื่องล้วนเป็นกฎเกณฑ์ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาใจบุรุษทั้งสิ้น

แม้โดยหลักการ การที่สาวใช้ร่วมห้องมานอนอยู่ห้องติดกันจะมีไว้เพื่อความสะดวกในการปรนนิบัติเจ้านายกลางดึก

แต่ในทางปฏิบัติ นี่มันเปิดทางให้แอบเด็ดดมบุปผาได้โดยตรงชัด ๆ

ชูเซวียนคิดฟุ้งซ่านพลางปลดเสื้อผ้าออกอย่างไม่ใส่ใจ

ทว่าอันชิ่งกลับหันกายมา ขยับเข้ามาใกล้เขาแล้วเอ่ยถาม "ท่านพี่ วันนี้ท่านควรไปนอนข้างนอกมิใช่หรือ น้องให้ลวี่จู๋ไปรอท่านอยู่ข้างนอกแล้วนะเจ้าคะ"

"หา?" ได้ยินคำนี้ หัวใจของชูเซวียนก็พลันคันยุบยิบขึ้นมา ทว่าภายนอกยังคงแสร้งปฏิเสธอย่างสุภาพ "แบบนั้นจะดีได้อย่างไร ตัวพี่ใช่คนมักมากหื่นกระหายเสียเมื่อไรกัน"

"วันนี้ขอนอนพักในห้องนี้แล้วกัน"

"พักที่ห้องนี้แหละ"

อันชิ่งฟังจบ แววตาเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม รู้สึกว่าตนมองคนไม่ผิดจริง ๆ

สามีของนางช่างประเสริฐแท้ ต่างจากบุรุษอื่นลิบลับ!

ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ อันชิ่งก็ยิ่งอยากคิดเผื่อชูเซวียนมากขึ้นไปอีก

"อย่าเลยเจ้าค่ะ ท่านพี่"

"น้องให้ลวี่จู๋รออยู่ข้างนอกแล้ว หากวันนี้ท่านไม่ไป นางมิต้องผิดหวังแย่หรือ"

ชูเซวียนเริ่มโอนอ่อนตามคำพูดของอันชิ่งแล้ว แต่ยังคงดิ้นรนปฏิเสธเป็นครั้งสุดท้าย "นี่... มันจะดูง่ายดายเกินไปหน่อยหรือไม่"

"ถึงจะไม่จัดงานแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว อย่างน้อยก็น่าจะมีพิธีรีตองอะไรสักหน่อยมิใช่หรือ"

"อย่างน้อยก็ควรมีพิธีบ้างสิ"

อันชิ่งได้ยินก็หลุดหัวเราะคิกคัก กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงบนแขนของชูเซวียนทีหนึ่ง "ท่านพี่พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว"

"ลวี่จู๋เดิมทีก็เป็นสาวใช้ของน้อง"

"ท่านรับนางเป็นอนุ ก็ถือว่ายกย่องนางมากแล้ว เหตุใดต้องมีพิธีรีตองพวกนั้นด้วยเล่า"

"หากขืนเอิกเกริกขึ้นมาจริง ๆ เกรงว่าต่อไปชื่อเสียงของท่านพี่จะเสียหายเอานะเจ้าคะ..."

เรื่องนี้จะโทษชูเซวียนก็ไม่ได้ แม้เขาจะข้ามมิติมาอยู่ต้าหมิงได้ระยะหนึ่งแล้ว

ทว่ากับเรื่องพวกนี้ เขากลับไม่ประสีประสาเลยแม้แต่น้อย

ในยุคศักดินาเช่นราชวงศ์หมิง

แม้อนุภรรยาจะมีฐานะสูงกว่าสาวใช้อยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงของเล่นของนายท่านเท่านั้น

ไม่มีทางที่จะจัดพิธีรีตองใหญ่โตเป็นอันขาด

ยิ่งไปกว่านั้น บรรดาชนชั้นสูงหรือปัญญาชนที่เปิดกว้างบางคน ยังถึงขั้นยกอนุภรรยาออกมารับรองสหายสนิทเสียด้วยซ้ำ

พูดให้ชัดก็คือ สถานะของสตรีในยุคนี้ต่ำต้อยเกินไป

แม้ชูเซวียนจะเป็นนายท่านมาได้หลายเดือนแล้ว เขาก็ยังปรับตัวให้ชินไม่ได้อยู่ดี

เมื่อเห็นชูเซวียนยังคงนิ่งเฉย องค์หญิงอันชิ่งจึงกระซิบเสียงแผ่วอีกครั้ง

"หากท่านพี่รู้สึกเก้อเขินที่น้องอยู่ในห้องด้วย"

"เรือนปีกตะวันตกน้องก็สั่งให้คนไปปัดกวาดเช็ดถูไว้เรียบร้อยแล้ว"

"ประเดี๋ยวน้องจะให้ลวี่จู๋ไปรอที่นั่นก่อน แล้วท่านพี่ค่อยตามไปหานาง"

"เสร็จธุระแล้ว จะค้างคืนที่นั่นต่อ หรือจะกลับมานอนที่นี่กับน้องก็ได้ทั้งนั้น น้องไม่หึงหวงหรอกเจ้าค่ะ..."

ยามนี้ในใจของชูเซวียนซาบซึ้งจนถึงที่สุด

องค์หญิงอันชิ่งช่างจัดแจงได้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ คิดเผื่อเขาจากใจจริงในทุก ๆ ด้าน

"น้องหญิง ข้ารู้สึกว่าแบบนี้ยังอยุติธรรมต่อเจ้านัก"

คราวนี้ชูเซวียนพูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

แม้ชูเซวียนจะยังไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของอันชิ่ง

แต่เพียงแค่นางแต่งงานกับเขาแล้วคอยคิดถึงเขาในทุกเรื่อง

เพียงข้อนี้ข้อเดียว ชูเซวียนก็รู้สึกแล้วว่าตนควรจะปฏิบัติต่อนางให้ดีที่สุด

เวลานี้ เพื่อให้ชูเซวียนมีทายาทได้เร็วขึ้น

อันชิ่งถึงกับยอมเสียสละตนเองถึงเพียงนี้ เป็นฝ่ายจัดแจงหาอนุภรรยาให้เขาด้วยตนเอง

ชูเซวียนรู้สึกว่า หากเป็นในยุคหลัง เขาคงไม่มีวันได้พบพานสตรีที่ดีพร้อมเช่นนี้ไปชั่วชีวิต

"ท่านพี่ เป็นน้องต่างหากที่ทำให้ท่านต้องลำบาก หากมิใช่เพราะท้องของน้องไม่เอาถ่าน น้องก็ไม่อยากแบ่งท่านให้ใครหรอกเจ้าค่ะ"

"ทว่าอกตัญญูมีสามประการ ไร้ทายาทสืบสกุลถือเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด"

"ตอนที่เราสองคนแต่งงานกัน น้องเคยคิดไว้แล้วว่า ยามไปกราบไหว้ดวงวิญญาณท่านพ่อท่านแม่ น้องจะต้องพาทายาทไปกราบพวกท่านให้จงได้"

"ดังนั้นท่านพี่อย่าได้ปฏิเสธอีกเลยนะเจ้าคะ"

"แต่ตอนนี้ เฮ้อ..."

อันชิ่งถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยกับชูเซวียนต่อว่า

"ท่านพี่ หากท่านหวังดีต่อน้องจริง ก็รับลวี่จู๋ไว้เถิดเจ้าค่ะ"

"น้องไม่อยากให้ถึงเวลาที่ต้องตามท่านไปกราบท่านพ่อท่านแม่ในภายหน้า แล้วไม่มีหน้าจะไปจุดธูปคารวะทั้งสองท่าน"

เมื่อเห็นว่าตนเองทำเอาบรรยากาศกร่อยลงไป อันชิ่งจึงแย้มยิ้มบนใบหน้าหมดจด พลางเอ่ยกับชูเซวียนเสียงเบา

"ท่านพี่ ท่านก็ขยันให้มากหน่อยเถิด รอจนลวี่จู๋ตั้งครรภ์ น้องในฐานะภรรยาเอกจะได้มีคำตอบไปบอกท่านพ่อท่านแม่ได้"

ชูเซวียนถูกอันชิ่งดันหลังพามายังห้องข้าง ๆ ที่มีประตูเชื่อมถึงกัน

เมื่อมองเห็นลวี่จู๋ที่นั่งก้มหน้าอยู่บนเตียง อันชิ่งจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นว่า "ลวี่จู๋ คืนนี้ปรนนิบัตินายท่านให้ดีนะ"

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน"

ลวี่จู๋ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าแดงซ่าน อันชิ่งส่งสายตาให้ชูเซวียนปราดหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องด้านใน

เมื่อเห็นชูเซวียนยังยืนนิ่งไม่ขยับ ลวี่จู๋จึงก้าวเข้ามาหาแล้วเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า "น...นายท่าน ให้ลวี่จู๋ช่วยท่านถอดเสื้อผ้านะเจ้าคะ"

ยามนี้เสียงพูดของลวี่จู๋สั่นเทาไปหมด

ทว่านางก็ยังก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าชูเซวียน ยื่นมือนวลขาวดุจลำเทียนออกมาช่วยเขาปลดเปลื้องอาภรณ์

หลังจากแก้สายรัดเสื้อออก ลวี่จู๋ก็ถอดเสื้อตัวนอกของชูเซวียนไปแขวนไว้บนราวแขวนผ้าด้านข้าง

จากนั้นจึงปลดผ้าโปร่งบางบนร่างตนเองออกด้วยความเหนียมอาย เหลือเพียงเสื้อตัวในและเอี๊ยมบังทรง นางยืนอยู่ข้างเตียงแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบินว่า "นายท่าน บนเตียงอบอุ่นแล้วเจ้าค่ะ..."

เมื่อมองผิวพรรณขาวผ่องผืนใหญ่ของลวี่จู๋ใต้แสงตะเกียง ชูเซวียนก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เขายื่นมือออกไปกดร่างนางลงบนเตียง

เมฆฝนโหมกระหน่ำ ผกาแรกแย้มผลิบาน

หลังจากเสียงหอบหายใจอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป ภายในห้องก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครา

ยามนี้ชูเซวียนตระกองกอดลวี่จู๋ไว้ในอ้อมอก รู้สึกราวกับกำลังกอดหยกเนื้อนิ่มชิ้นหนึ่ง

เมื่อเทียบกับผิวพรรณเนียนละเอียดเต่งตึงขององค์หญิงอันชิ่ง

เรือนร่างของลวี่จู๋อวบอิ่มกว่า จึงแฝงไว้ด้วยความนุ่มละมุนชวนหลงใหลในทุกสัดส่วน

ชูเซวียนกำลังซึมซับสัมผัสนุ่มนวลนี้อย่างละเอียดลออ

ลวี่จู๋ที่เริ่มฟื้นกำลังวังชาจึงพลิกตัวลุกขึ้นมา

นางหยิบผ้าโปร่งด้านข้างมาคลุมกาย แล้วยกอ่างน้ำอุ่นเข้ามา บรรจงเช็ดเหงื่อไคลตามเนื้อตัวให้ชูเซวียนอย่างทะนุถนอม

เมื่อได้เพลิดเพลินกับการปรนนิบัติพัดวีอย่างเอาใจใส่ทุกกระเบียดนิ้ว

ชูเซวียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้

มิน่าเล่าคนโบราณถึงได้กล่าวว่า ถิ่นนารีคือสุสานวีรบุรุษ

หากมีชีวิตเช่นนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน ต่อให้ยกบัลลังก์ฮ่องเต้ให้ชูเซวียนนั่ง เขาก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะไปว่าราชการเช้าเป็นแน่

หลังจากเช็ดเนื้อตัวให้ชูเซวียนจนแห้งสบาย ลวี่จู๋จึงหันมาจัดการเนื้อตัวของตนเองคร่าว ๆ

แล้วกลับขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง นอนลงข้างกายชูเซวียนอย่างว่าง่าย

ชูเซวียนเงี่ยหูฟังห้องด้านใน พบว่าอันชิ่งไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

เขารังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยันกายลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับลวี่จู๋ว่า

"เจ้านอนแต่หัวค่ำเถอะ ข้าจะกลับไปห้องด้านในแล้ว"

"เจ้าค่ะนายท่าน" ลวี่จู๋ขานรับอย่างเหนียมอาย

เมื่อมาถึงห้องด้านใน ชูเซวียนก็ปีนขึ้นเตียง อาศัยแสงจันทร์จากนอกหน้าต่างมองเห็นอันชิ่งกำลังลืมตา ปริบตาปริบ ๆ จ้องมองเขาอยู่

ครั้นชูเซวียนขึ้นมานอนกอดนาง อันชิ่งก็อดแย้มยิ้มไม่ได้ นางเป็นฝ่ายซบศีรษะลงในอ้อมแขนของชูเซวียน พลางยกแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้