ตอนที่ 63 หรือว่าชูเซวียนจะเป็นลูกนอกสมรสของฮ่องเต้

เช้าวันรุ่งขึ้น

ชูเซวียนกับอันชิ่งตื่นนอนล้างหน้าล้างตา แล้วพากันเดินมายังห้องโถงเรือนหลัง

เมื่อทั้งสองนั่งลง ลวี่จู๋ก็ประคองถ้วยชายกขึ้นคุกเข่าลงตรงหน้าอันชิ่ง

"ฮูหยิน ดื่มชาเถิดเจ้าค่ะ"

นี่ก็เหมือนกับพิธียกชาให้แม่สามีของสะใภ้ใหม่หลังแต่งงาน

ผ่านพิธีการนี้ไป ก็เท่ากับประกาศต่อบ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป ฐานะของลวี่จู๋ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

อันชิ่งรับถ้วยชามา เปิดฝาจิบไปคำหนึ่งแล้ววางลงบนโต๊ะข้างกาย จากนั้นหยิบซองแดงยื่นให้ลวี่จู๋

"ลวี่จู๋ ข้าเห็นเจ้าเป็นพี่สาวคนหนึ่งมาตั้งแต่เด็ก"

"ตอนนี้ถือว่าได้เป็นคนครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริงแล้ว"

"นับแต่นี้ไป ข้าหวังว่าเจ้าจะจำไว้ คอยปรนนิบัติสามีให้ดี"

ลวี่จู๋รับซองแดงมา คุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นพลางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจจริง:

"บุญคุณของท่านหญิง ชาตินี้ลวี่จู๋ชดใช้ไม่หมดแน่ ต่อไปลวี่จู๋จะอยู่อย่างเจียมตัว ปรนนิบัตินายท่านและรับใช้ฮูหยินให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ"

"อืม ลุกขึ้นเถอะ" องค์หญิงอันชิ่งลุกขึ้นประคองลวี่จู๋ให้ลุกจากพื้น แล้วหันไปสั่งไป๋จื่อและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า:

"ต่อไปนี้ลวี่จู๋คือนายของเรือนปีกตะวันตก เบี้ยเลี้ยงรายเดือนให้เบิกครึ่งหนึ่งของข้า"

"วันนี้เจ้าไปตามนายหน้าค้าทาสมา คัดเลือกสาวใช้สองคนมาคอยรับใช้ลวี่จู๋"

ไป๋จื่อมองลวี่จู๋ด้วยสายตาอิจฉาอยู่บ้าง

เดิมทีทุกคนล้วนเป็นแค่สาวใช้ แต่พ้นวันนี้ไป ลวี่จู๋ก็กลายเป็นนายกึ่งหนึ่งของบ้านนี้แล้ว

นอกจากไม่ต้องทำงานเองอีกต่อไป ยังสามารถชี้นิ้วสั่งสาวใช้คนอื่นได้ด้วย

"ทราบแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าจำได้ทั้งหมดแล้ว"

เมื่อสั่งการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อย อันชิ่งจึงหันมาพูดกับชูเซวียน "ท่านพี่ พวกเรากินข้าวเช้ากันเถอะ เดี๋ยวท่านยังต้องไปเช็กชื่อที่ที่ว่าการอีก"

ชูเซวียนพยักหน้า ทั้งสองพากันเดินไปนั่งกินข้าวที่ห้องอาหาร

ส่วนลวี่จู๋นั้น นางบำเรอไม่มีสิทธิ์ขึ้นมาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วย

แม้ชูเซวียนจะไม่แยแสกฎเกณฑ์พวกนี้ ทว่าเพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความน่าเกรงขามของอันชิ่งในเรือนหลัง เขาจึงไม่คิดจะทำลายกฎเหล่านี้ตามอำเภอใจ

กฎบางอย่างอาจดูไม่สมเหตุสมผล แต่ตราบใดที่มันยังคงอยู่ ย่อมต้องมีเหตุผลในตัวของมัน

หากไม่เข้าใจตื้นลึกหนาบางแล้วไปฝ่าฝืน อาจจุดชนวนให้เกิดผลกระทบตามมาเป็นลูกโซ่ได้

ในช่วงเวลาต่อจากนั้น

ชูเซวียนนับว่าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแท้จริง

หนึ่งเมียหลวงหนึ่งอนุ คอยปรนนิบัติเขากันคนละไม้คนละมือ

วันนี้นอนเรือนปีกตะวันออกสักคืน พรุ่งนี้ก็แวะไปเปลี่ยนบรรยากาศที่เรือนปีกตะวันตก

ยังดีที่ร่างกายเขาแข็งแรงสมบูรณ์ มิเช่นนั้นหากเป็นคนทั่วไป เกรงว่าไม่ถึงครึ่งเดือนคงผอมโซลงไปเป็นกอง

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ทว่าจูหยวนจางกลับเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

วันนี้ เมื่อจูหยวนจางตรวจฎีกาในตำหนักอู่ยิงเสร็จสิ้น ก็หันไปสั่งขันทีทันที:

"ไปเรียกเหมาเซียงเข้ามาเข้าเฝ้า"

"รับพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีขานรับ แล้วรีบวิ่งกุลีกุจอออกไป

ช่วงสองเดือนมานี้ เหมาเซียงถูกฝ่าบาทเรียกตัวมาเข้าเฝ้าไม่เว้นแต่ละวัน

ถึงจะไม่ถึงขั้นมาทุกวัน แต่อย่างน้อยก็ต้องมาวันเว้นวัน

ด้วยเหตุนี้ เหล่าขันทีในวังจึงพากันเกรงอกเกรงใจเหมาเซียงขึ้นมาก

การถูกเรียกมาพูดคุยบ่อยขนาดนี้ ย่อมเป็นที่โปรดปรานขององค์เหนือหัวอย่างไม่ต้องสงสัย

ณ ที่ทำการทหารเสื้อแพรหลวง เมื่อเห็นขันทีวิ่งโร่มาอีกครั้ง

เหมาเซียงถึงกับชาไปทั้งตัว

คนนอกไม่รู้ว่าจูหยวนจางเรียกเขาไปพบวันเว้นวันด้วยเรื่องอะไร

แต่ตัวเขาเองจะไม่รู้เชียวหรือ?

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ก้าวเข้าวังมาพบจูหยวนจาง

จูหยวนจางก็เปิดฉากถามทันที "ทางฝั่งชูเซวียน ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอีกรึ?"

เหมาเซียงก้มหน้าลง ไม่กล้าสบสายตาของจูหยวนจาง พลางตอบเสียงขรึม:

"ทูลฝ่าบาท ยังไม่มีพ่ะย่ะค่ะ สายสืบทหารเสื้อแพรหลวงที่แฝงตัวอยู่ในจวนต่างจับตาดูอยู่ตลอด"

"หากในจวนของใต้เท้าชูมีข่าวดี ย่อมต้องรับรู้ได้เป็นคนแรกอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

"มันไม่น่าเป็นไปได้นี่..." จูหยวนจางเดินวนไปเวียนมาสองสามก้าว ปากก็พึมพำเสียงเบา

"อนุที่ส่งไปคราวก่อน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีลูกง่ายแท้ๆ"

"นี่มันก็ล่วงเลยมาเกือบสองเดือนแล้ว เหตุใดถึงยังไม่มีวี่แววอีก?"

เหมาเซียงยืนฟังอยู่ข้างๆ จนอดคิดฟุ้งซ่านในใจไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่าชูเซวียนแต่งงานกับองค์หญิง

รับรองว่าเขาต้องคิดว่าชูเซวียนเป็นลูกนอกสมรสของจูหยวนจางแน่ๆ

มิฉะนั้นแล้ว ฮ่องเต้ดีๆ ที่ไหนจะมาคอยพะวงเรื่องคนในครอบครัวของขุนนางว่าตั้งครรภ์แล้วหรือยังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้?

ต่อให้เป็นราชบุตรเขยก็เถอะ

มันก็ไม่น่าถึงขนาดนี้อยู่ดี!

นี่มันแค่ราชบุตรเขยนะ ไม่ใช่องค์ชายสักหน่อย!

เด็กที่คลอดออกมาก็แซ่ชู ไม่ได้แซ่จูเสียหน่อย!

อีกอย่าง ต่อให้เป็นองค์ชาย ตราบใดที่ไม่ใช่รัชทายาท ใครเล่าจะมาใส่ใจว่าที่บ้านจะมีลูกหรือไม่ หรือมีลูกกี่คน?

แต่ในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าจูหยวนจางใส่ใจเรื่องที่ว่าเมื่อไรชูเซวียนจะมีลูกเป็นอย่างยิ่ง

ในช่วงสองเดือนมานี้ ทุกครั้งที่เหมาเซียงเข้าวัง จูหยวนจางจะต้องถามเรื่องนี้อย่างแน่นอน

จนกระทั่งระยะหลังมานี้ ถึงขั้นเรียกตัวเขามาถามวันเว้นวันเลยทีเดียว

ความถี่ในการไต่ถามที่สูงถึงเพียงนี้ ทำเอาเหมาเซียงแทบจะเป็นโรคประสาทอยู่รอมร่อ

ถึงขนาดเคยคิดอยู่แวบหนึ่งว่า ตนควรจะไปช่วยชูเซวียนกราบไหว้เจ้าแม่เทียนเฟยดูสักครั้งดีหรือไม่

ให้ภรรยาและอนุของชูเซวียนตั้งครรภ์ได้ลูกชายเร็วๆ ไปเสียเลยจะดีกว่า

มิฉะนั้นแล้ว การต้องวิ่งเข้าวังทุกวันแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหว!

ในเวลานี้จูหยวนจางเป็นห่วงจนว้าวุ่นใจจริงๆ ถึงขั้นหมกมุ่นจนแทบจะเสียสติไปแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังเหมาเซียงแล้วเอ่ยถาม "ตอนนั้นเจ้าแต่งงานนานเท่าใดถึงได้มีลูก?"

สีหน้าของเหมาเซียงพลันชะงักงัน อึ้งไปชั่วครู่จึงตอบกลับไปว่า "ทูลฝ่าบาท ข้าพระพุทธเจ้าแต่งงานตอนอายุยี่สิบสอง ทว่าเนื่องจากต้องติดตามฝ่าบาทออกศึกทำสงครามไปทั่วทุกสารทิศ ยามอายุยี่สิบเจ็ดถึงได้มีบุตรชายคนแรกพ่ะย่ะค่ะ..."

จูหยวนจางถึงเพิ่งได้สติ การถามเรื่องนี้กับเหมาเซียงก็เท่ากับถามไปโดยเปล่าประโยชน์

สาเหตุที่เหมาเซียงได้รับความไว้วางใจจากจูหยวนจาง

ก็เพราะว่าเหมาฉีผู้เป็นบิดาของเขาเคยเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของจูหยวนจางมาก่อน

เหมาฉีคอยติดตามอยู่เคียงข้างจูหยวนจางมาโดยตลอด ช่วยเขาจัดการงานเอกสารและราชการลับ

ต่อมาถึงปีจื้อเจิ้งที่ยี่สิบสาม เมืองหงตูซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญถูกปิดล้อม ยามต้องเผชิญหน้ากับกองทัพหกแสนนายของเฉินโหย่วเลี่ยง เหมาฉีก็พลีชีพในการศึกบนกำแพงเมืองหงตู

จูหยวนจางเห็นแก่ความจงรักภักดีของเหมาฉี จึงนำเหมาเซียงมาอบรมสั่งสอนอยู่ข้างกาย

ยามที่เหมาเซียงเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ ในตอนนั้น เป็นช่วงเวลาที่เหล่าขุนศึกทั่วแผ่นดินกำลังสับสนวุ่นวายที่สุดพอดี

แม้จะแต่งงานแล้ว เหมาเซียงก็ไม่มีเวลาไปสร้างทายาท ต้องคอยติดตามจูหยวนจางบุกป่าฝ่าดงไปทั่วทุกหนแห่งมาโดยตลอด

"เฮ้อ ช่างเถอะ รอเขาอีกสักพักก็แล้วกัน"

จูหยวนจางถอนหายใจ พักเรื่องนี้เอาไว้ชั่วคราว แล้วเอ่ยถามเหมาเซียงต่อว่า

"มันฝรั่งของข้า ตอนนี้ปลูกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?"

สาเหตุที่ทหารเสื้อแพรหลวงมีอำนาจยิ่งใหญ่ในราชวงศ์หมิง ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะจูหยวนจางเรียกใช้งานได้สะดวกมือเกินไป

ไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก ล้วนต้องให้ทหารเสื้อแพรหลวงคอยจับตาดูแทบทั้งสิ้น

เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องงานที่เป็นชิ้นเป็นอันเช่นนี้ เหมาเซียงย่อมรู้เรื่องอย่างแจ่มแจ้งทะลุปรุโปร่ง

จึงรายงานต่อจูหยวนจางไปตามตรง "ศาลกสิกรรมใช้ที่ดินหลวงของอำเภอซ่างหยวนในการเพาะปลูก บัดนี้ปลูกลงไปได้เดือนเศษแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าพระพุทธเจ้าให้คนที่เชี่ยวชาญการเกษตรไปดูมาแล้ว ทุกคนต่างบอกว่างอกงามดีพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางได้ฟังก็เบาใจ โบกมือสั่งให้เหมาเซียงถอยออกไป

ในช่วงมื้อค่ำ จูหยวนจางก็มาหาพระราชินีหม่าอีกครั้ง

เขาหันไปกวาดตามองเหล่านางกำนัลในตำหนักคุนหนิงรอบหนึ่ง

ภายในใจของจูหยวนจางก็อดไม่ได้ที่จะผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาอีกครา

ในเมื่อลวี่จู๋ไม่ได้เรื่อง จะส่งนางกำนัลไปให้ชูเซวียนเพิ่มอีกสักสองคนดีหรือไม่?

เพียงแต่วันนี้อยู่ต่อหน้าพระราชินีหม่า เรื่องที่เหลวไหลพรรค์นี้ จูหยวนจางจึงยังพูดออกไปตรงๆ ไม่ได้

ทำได้เพียงลอบคำนวณอยู่ในใจ

หากรอไปอีกสักพัก แล้วทางฝั่งชูเซวียนยังคงไร้วี่แววอยู่เช่นนี้

อย่างไรเสียก็คงต้องส่งนางกำนัลไปให้จงได้!