ตอนที่ 64 หากพ่อไม่สั่งสอนเจ้า จูหยวนจางก็จะเป็นคนมาจัดการเจ้าเอง!

เวลาผ่านพ้นไปอีกสองสามวันอย่างรวดเร็ว

วันนี้ ชูเซวียนกำลังนั่งอู้งานสบายอารมณ์อยู่ในที่ว่าการอำเภอ

เจิ้งเสี่ยวซานย่องเบาๆ มาโผล่ที่หน้าประตูห้องทำงาน

"ใต้เท้า วันนี้ท่านไม่ได้ออกไปดูเรื่องสนุกหรือขอรับ"

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็เกิดความสนใจทันที เอ่ยถามว่า "เรื่องสนุก? วันนี้มีเรื่องสนุกอะไรให้ดูรึ"

"ฮิๆ" เจิ้งเสี่ยวซานยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยกับชูเซวียนว่า "ตอนนี้ดูไม่ได้แล้วขอรับ"

"เรื่องเพิ่งเกิดเมื่อช่วงเช้านี่เอง เล่าลือกันว่าบนแม่น้ำฉินหวย มีเรือสำราญลำหนึ่งถูกคนพังยับเยินเลยขอรับ!"

"เรือสำราญถูกพัง? อย่าบอกนะว่าเมียดุของขุนนางตระกูลใหญ่คนไหนไปตามจับชู้?"

ชูเซวียนจินตนาการไปไกลทันที แต่ก็พลันได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

นี่มันยุคราชวงศ์หมิงเชียวนะ สตรีบ้านไหนจะกล้าทำเรื่องแบบนี้กัน

เป็นไปตามคาด เจิ้งเสี่ยวซานรีบส่ายหัวรัวๆ "ไม่ใช่หรอกขอรับ สตรีบ้านไหนจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนั้น เล่าลือกันว่าเป็นท่านกั๋วกงสักท่านหนึ่งสั่งให้ไปพังขอรับ"

"เพียงแต่ว่าเป็นใครแน่ยังไม่มีผู้ใดรู้ ตอนนี้คนทั้งเมืองยังคงคาดเดากันอยู่เลยว่าตกลงแล้วเป็นท่านไหน"

ระดับกั๋วกงสั่งให้คนไปพังเรือสำราญเนี่ยนะ?

ชูเซวียนได้ยินแล้วความอยากรู้อยากเห็นพุ่งปรี๊ด รีบเร่งให้เจิ้งเสี่ยวซานเล่าข่าวลือที่ชาวบ้านซุบซิบกันมาให้ละเอียด

ในขณะที่ชูเซวียนกำลังเสพข่าวซุบซิบอย่างออกรสนั้นเอง

ณ จวนหานกั๋วกง

หลี่ซ่านฉางกำลังเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ!

"ไอ้ลูกทรพี วันนี้ข้าต้องตีเจ้าให้ตายคามือให้ได้!"

ปากด่าไป พลางคว้าไม้บรรทัดยาวฟาดลงไปดังเพียะๆ ไม่ยั้งมือ

หลี่ฉีที่คุกเข่าอยู่บนพื้น จ้องมองป้ายวิญญาณบรรพบุรุษเบื้องหน้า พลางสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บแปลบไปทั่วร่าง ทว่าก็ไม่กล้าแม้แต่จะหลบเลี่ยง

แม้ท่านขงจื๊อจะเคยกล่าวไว้เองว่า โดนโบยเบาให้ยอมรับ โดนโบยหนักให้วิ่งหนี

แต่หลี่ฉีย่อมรู้ดีว่า หากตนกล้า 'หนี' ตอนนี้ละก็ มีหวังท่านพ่อหลี่ซ่านฉางได้ไปลากไม้กระบองของจริงมาหวดแน่

"ไอ้เศษสวะเอ๊ย!"

"ถ้าเจ้าเบื่อชีวิตนัก ก็ไสหัวไปกระโดดน้ำตายเสียเองนู่น!"

"ข้าอุตส่าห์ได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาท ร้องขอองค์หญิงมาเป็นภรรยาให้เจ้า"

"เจ้าไม่คิดสำนึกในบุญคุณ ยังกล้าแอบหนีไปเที่ยวหอนางโลมกินเหล้าเคล้านารีอีก ช่างสมควรตายหมื่นครั้งจริงๆ!"

กั๋วกงที่ส่งคนไปถล่มเรือสำราญในวันนี้ไม่ใช่ใครอื่น

ก็คือหลี่ซ่านฉางที่กำลังเดือดดาลอยู่นี่เอง

หลี่ซ่านฉางไม่เหมือนคนอื่น เขามีบุตรชายสืบสกุลเพียงคนเดียวคือหลี่ฉีผู้นี้

ชีวิตนี้เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

รู้ดีว่าลูกชายของตนไม่ใช่เนื้อไม้ชั้นดีที่จะเหลาเป็นเสาเอกได้ จึงตั้งใจไปกราบทูลขอร้องจูหยวนจาง เพื่อให้บุตรชายได้แต่งงานกับองค์หญิงหลินอัน

แต่เดิมเขาคิดเพียงว่า ต่อไปหากลูกชายจะไร้ความสามารถเพียงใด

ด้วยบรรดาศักดิ์กั๋วกงที่ตนจะส่งต่อให้ ควบรวมกับฐานะราชบุตรเขย

ขอเพียงไม่หาเรื่องใส่ตัวจนเกินขอบเขต หลังจากตนหลับตาลาโลกไปแล้ว เจ้าเด็กนี่ก็จะมีลาภยศสรรเสริญสุขสบายไปชั่วชีวิต

แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้ตนยังไม่ทันตายเลยด้วยซ้ำ

เจ้าเด็กนี่กลับใจกล้าบ้าบิ่น แอบหนีไปดื่มสุราเคล้านารีที่แม่น้ำฉินหวยอย่างเปิดเผย

เมื่อหลี่ซ่านฉางได้รับข่าว ก็ทั้งตกใจทั้งโกรธจัดระคนกัน

นิสัยของจูหยวนจางนั้น เขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าใคร

เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นและรักพวกพ้องเข้าข้างคนของตัวเองเป็นที่สุด

ลูกชายของตนแต่งงานกับองค์หญิงแล้ว ยังบังอาจหนีไปเที่ยวหอนางโลม นั่นมิเท่ากับเหยียบย่ำหน้าตาของพ่อตาอย่างจูหยวนจางหรอกหรือ?

ดังนั้นเพื่อจะรักษาชีวิตบุตรชายไว้ หลี่ซ่านฉางจึงตัดสินใจเด็ดขาด สั่งคนไปพังเรือสำราญทิ้งเสีย

แล้วยังลากตัวบุตรชายมามัดไว้ในศาลบรรพชน ลงมือสั่งสอนอย่างหนักต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพบุรุษ

เวลานี้หลี่ฉีคุกเข่าอยู่ภายในศาลบรรพชน ในใจก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือคณา

องค์หญิงหลินอันในฐานะพระราชธิดาองค์โตของจูหยวนจาง แต่เล็กแต่น้อยก็ช่วยพระราชินีหม่าดูแลเหล่าน้องชายหญิง จึงติดนิสัยสำรวมเรียบร้อยและสุขุมรอบคอบมาตั้งแต่เยาว์วัย

ในสายตาของผู้หลักผู้ใหญ่อย่างหลี่ซ่านฉาง ย่อมมองว่าเป็นเรื่องที่ดีเลิศไร้ที่ติ

ทว่าสำหรับหลี่ฉีแล้ว กลับไม่ต่างอะไรกับการแต่งเอารูปปั้นหินเข้าบ้านเลยสักนิด

ทั้งสองแต่งงานกันแล้วจะพูดว่าเคารพให้เกียรติซึ่งกันและกันดั่งแขกก็ยังถือว่ายกยอเกินไป

หลี่ฉีรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจเลยว่าองค์หญิงหลินอันนั้นช่างน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

เพียงแต่ติดขัดตรงฐานะราชบุตรเขย เขาจึงไม่กล้ารับอนุภรรยาเข้าจวน

ครั้งนี้อุตส่าห์แอบหนีออกไปเที่ยวหอนางโลมดื่มสุราอย่างยากลำบาก ไม่นึกเลยว่าจะถูกพ่อแท้ๆ ของตนจับมัดมาโบยตีเช่นนี้

"ท่านพ่อ อย่าตีอีกเลยขอรับ ต่อไปข้าไม่กล้าไปอีกแล้ว!"

หลี่ฉีถูกตีจนแผ่นหลังเขียวช้ำไปทั่ว รับสภาพไม่ไหวอีกต่อไป จึงได้แต่ส่งเสียงครวญครางอ้อนวอนขอชีวิต

หลี่ซ่านฉางมีลูกชายเพียงคนเดียว หากจะบอกว่าไม่ปวดใจก็คงเป็นการโกหก

แต่เขาก็รู้ดีว่า หากจะช่วยให้เจ้าลูกโง่นี่รอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้ วันนี้จำต้องลงมือตีให้หนัก

มิฉะนั้นแล้ว หากรอให้จูหยวนจางเป็นฝ่ายซักไซ้ไล่เลียงด้วยตัวเอง มันจะไม่จบลงแค่การโดนไม้บรรทัดฟาดไม่กี่ทีแน่

"เจ้าคิดว่าแค่ต่อไปไม่ไปก็จบแล้วรึไง!" หลี่ซ่านฉางฟาดไปอีกสองที แต่ก็ผ่อนแรงในมือลงแล้ว หลังจากฟาดเสร็จก็เอาไม้บรรทัดไม้ไผ่ชี้หน้าหลี่ฉีพลางเอ่ยว่า

"ประเดี๋ยวพอกลับไปแล้ว เจ้ายังต้องไปขอขมาขอโทษองค์หญิงหลินอันอีก!"

"หากองค์หญิงหลินอันไม่ยอมยกโทษให้เจ้า ข้าก็ต้องเฆี่ยนเจ้าต่อ!"

พอหลี่ฉีได้ยินก็ของขึ้นทันที

องค์หญิงหลินอันเป็นองค์หญิงก็จริง แต่นั่นก็เป็นแค่องค์หญิงที่เกิดจากสนมมิใช่หรือ พระมารดาก็ไม่ใช่พระราชินีหม่าเสียหน่อย!

ตนเองเป็นถึงบุตรสายตรงของกั๋วกง ซ้ำยังเป็นลูกชายคนเดียว

ฐานะจะด้อยไปกว่ากันสักเท่าใดกันเชียว

อีกอย่าง ปราชญ์ก็ยังกล่าวไว้ว่า อยู่บ้านเชื่อฟังบิดา แต่งงานเชื่อฟังสามี!

ตนเองเป็นถึงคุณชายสูงศักดิ์ผู้เป็นสามี แค่ออกไปดื่มเหล้าเคล้านารีมื้อเดียว ไฉนจะต้องไปขอขมาด้วยเล่า!

"ข้าไม่ทำ! ไม่เช่นนั้นวันนี้ท่านก็ตีข้าให้ตายไปเลย!"

"คิดจะให้ข้าไปขอขมา ฝันไปเถอะ!"

หลี่ฉีคุกเข่าอยู่บนเบาะฟาง ตะโกนลั่นปาก

เรื่องอื่นเขาคิดไม่ตก แต่เขากลับรู้ดีว่าบิดาของตนมีลูกชายแค่คนเดียว

จะทุบตีจะสั่งสอนอย่างไร ก็ไม่มีทางตีตนให้ตายจริง ๆ หรอก!

หลี่ซ่านฉางโมโหจนแทบควันออกหู

นึกแค้นใจนักว่าเหตุใดตนถึงได้คลอดเจ้าลูกทึ่มเช่นนี้ออกมา

มัดเจ้ามาที่ศาลบรรพชน ก็มิใช่เพราะคิดว่าที่นี่พวกทหารเสื้อแพรหลวงแอบฟังได้ยากหรอกรึ

เจ้าตะโกนออกมาเยี่ยงนี้ พ่ออย่างข้าคิดจะช่วยเจ้าก็จนปัญญาแล้ว!

"เจ้า... เจ้า... เจ้าลูกทรพี เช่นนั้นวันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ถือเสียว่าข้าไม่มีลูกอย่างเจ้า!"

ไม้บรรทัดไม้ไผ่ในมือของหลี่ซ่านฉางกำลังจะหวดลงมา หลี่ฉีก็โวยวายขึ้นมาอีก

"ตีสิ ตีเลย!"

"ตีให้ตายไปเลยก็ดี!"

"ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่ ถึงดึงดันจะให้ข้าแต่งองค์หญิงกลับมาให้ได้"

"ทุกวันนี้อยู่ในบ้าน เจอหน้านางข้ายังต้องทำความเคารพอีก"

"ข้าไม่อยากทนใช้วันเวลาเช่นนี้มานานแล้ว"

"วันนี้ถ้าท่านไม่ตีข้าให้ตาย พรุ่งนี้ข้าจะไปบวช!"

ว่ากันตามตรงแล้ว ราชาและขุนนางมีชนชั้นต่างกัน ต่อให้องค์หญิงจะแต่งออกไปแล้ว ทว่าอย่างไรก็ยังเป็นพระราชธิดาของฮ่องเต้อยู่ดี

หลี่ฉีแม้จะเป็นถึงบุตรชายกั๋วกง ทว่าเมื่อเจอหน้ากันทุกวันก็ยังต้องทำความเคารพทักทาย

ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ คิดจะบ่มเพาะความผูกพันฉันสามีภรรยาขึ้นมา ย่อมยากเย็นแสนเข็ญจริง ๆ

ทว่าหากจะพูดกันจริง ๆ แล้ว ก็ยังนับว่าดีกว่าราชวงศ์ชิงอยู่มากโข

ต้องรู้ว่าในราชวงศ์ชิง แม้ว่าองค์หญิงจะแต่งงาน ก็ยังต้องสร้างจวนแยกต่างหากเป็นของตนเอง

ในจวนองค์หญิงที่สร้างขึ้นนี้ แม้แต่ราชบุตรเขยก็ยังทำได้เพียงเป็นขี้ข้าให้แก่องค์หญิงเท่านั้น

ส่วนครอบครัวของราชบุตรเขยน่ะหรือ

นั่นยิ่งน่าเวทนากว่าเดิม หากไม่ได้รับอนุญาตจากองค์หญิง แม้แต่ประตูจวนก็ยังก้าวเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ!

"เจ้า!!!" หลี่ซ่านฉางไม่สนเรื่องพรรค์นั้นแล้ว

เพื่อป้องกันไม่ให้คำพูดเหล่านี้ลอยไปเข้าหูจูหยวนจางจนทำให้จูหยวนจางพิโรธ

วันนี้เขาจำเป็นต้องสั่งสอนหลี่ฉีให้รู้สำนึกให้จงได้

หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ที่ตีหลี่ฉี หลี่ซ่านฉางยังคงออมแรงไว้อยู่บ้าง

เช่นนั้นยามนี้ หลี่ซ่านฉางก็ลงมืออย่างไม่ยั้งมือแล้วจริง ๆ

ไม้บรรทัดไม้ไผ่ระดมหวดกระหน่ำลงไป

ฟาดเสียจนหลี่ฉีร้องโหยหวนเหมือนผีเปรต เนื้อแตกหนังเปิด

ตีจนกระทั่งแผ่นหลังและก้นของหลี่ฉีแตกยับเยินไปทั่ว ร่างทั้งร่างแม้แต่จะส่งเสียงร้องก็ยังร้องไม่ออก

ช่วงนั้นเป็นกลางฤดูร้อน เสื้อผ้าบนตัวหลี่ฉีก็บาง

เมื่อเห็นคราบเลือดค่อย ๆ ซึมทะลุเสื้อผ้าออกมา หลี่ซ่านฉางจึงยอมเก็บไม้บรรทัดไม้ไผ่ แล้วสั่งให้บ่าวไพร่หามหลี่ฉีกลับไปยังห้องนอน

เมื่อทอดพระเนตรเห็นหลี่ฉีที่หมดสติไม่รู้เรื่องรู้ราว องค์หญิงหลินอันก็ทรงตกพระทัยเป็นอย่างยิ่ง