ตอนที่ 65 ฝ่าบาท ชูเซวียนมิใช่โอรสนอกสมรสของพระองค์แน่นะพ่ะย่ะค่ะ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอิ้งเทียนฝู่ ย่อมมิอาจเล็ดลอดสายตาของทหารเสื้อแพรหลวงไปได้

ในช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้นเอง

เหมาเซียงก็เดินทางมายังตำหนักอู่ยิง เพื่อกราบทูลรายงานเรื่องนี้ต่อจูหยวนจาง

"ฝ่าบาท เมื่อเช้านี้หานกั๋วกงส่งบ่าวไพร่ไปพังเรือสำราญลำหนึ่งในแม่น้ำฉินหวยพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อจูหยวนจางได้ยิน คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

เขาเกลียดชังพวกขุนนางผู้มีอำนาจที่รังแกราษฎรตาดำๆ เป็นที่สุดมาโดยตลอด

แม้ว่าสิ่งที่ถูกพังจะเป็นเรือสำราญ แต่นั่นก็มิใช่สิ่งที่กั๋วกงผู้ทรงเกียรติสมควรทำ

ทว่าจูหยวนจางฉุกคิดขึ้นมาได้ หลี่ซ่านฉางปกติเป็นคนสุขุมรอบคอบ จัดการสิ่งใดล้วนมีแบบแผน ไม่มีทางทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระเช่นนี้แน่

การที่วันนี้ส่งบ่าวไพร่ไปพังเรือสำราญ ย่อมต้องมีสาเหตุเบื้องหลังอย่างแน่นอน

"หานกั๋วกงจะส่งคนไปพังเรือสำราญทำไมกัน เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ใช่หรือไม่"

เป็นไปตามคาด พลันที่จูหยวนจางเอ่ยถาม เหมาเซียงก็ก้มหน้าลงกราบทูลทันที

"ทูลฝ่าบาท เป็นเพราะราชบุตรเขยตูเว่ยหลี่ฉี พระสวามีขององค์หญิงหลินอัน ได้ขึ้นไปดื่มสุราเคล้านารีบนเรือสำราญลำนั้นพ่ะย่ะค่ะ"

"เมื่อหานกั๋วกงทราบเรื่องเข้า ก็โกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ"

"สั่งให้คนไปพังเรือสำราญทิ้งทันที ทั้งยังจับตัวราชบุตรเขยตูเว่ยมัดกลับไปขอรับ"

"ไอ้เด็กบัดซบ มันกล้าไปเที่ยวหอนารีเชียวรึ"

พลันที่จูหยวนจางได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็พลันมืดครึ้มดำทะมึนราวกับก้อนถ่าน

ในตอนแรกที่ยอมยกลอยองค์หญิงหลินอันให้สมรสกับหลี่ฉี

เหตุผลหลักก็เพราะเห็นแก่คุณงามความดีที่หลี่ซ่านฉางสร้างสมมานานหลายปี

อีกทั้งในตอนนั้น หลี่ซ่านฉางเป็นฝ่ายเข้ามาคุกเข่าขอพระราชทานความเมตตาด้วยตนเอง

บอกว่าบุตรชายของตนโง่เขลาเบาปัญญา ภายภาคหน้าคงยากจะดูแลรักษากิจการของตระกูลไว้ได้

จึงอยากจะขอบารมีแต่งองค์หญิงเข้าเรือน เพื่อประคับประคองวงศ์ตระกูลมิให้ตกต่ำ

จูหยวนจางนึกถึงความชอบของเขา จึงยอมตกลงตามคำขอ

ด้วยเหตุนี้ จูหยวนจางยังอุตส่าห์คัดเลือกดูอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งกำหนดตัวองค์หญิงหลินอันให้แต่งออกไป

ใจคิดว่าองค์หญิงหลินอันมีนิสัยสุขุมเยือกเย็น

ต่อให้แต่งให้หลี่ฉีแล้ว และแม้ว่าหลี่ฉีจะไม่เอาถ่าน

องค์หญิงหลินอันก็ยังสามารถปกปักรักษาสมบัติวงศ์ตระกูลกั๋วกงที่หลี่ซ่านฉางสืบทอดไว้ได้

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ยามนั้นหลี่ซ่านฉางซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณแทบตาย บอกว่าจะให้บุตรชายปรนนิบัติรับใช้ดูแลองค์หญิงเป็นอย่างดี

ทว่าบัดนี้แต่งงานกันได้เพียงไม่กี่ปี ไอ้เด็กบัดซบนี่กลับกล้าแอบไปเที่ยวหอนารีแล้ว!

"ใครก็ได้ ไปเรียกตัวหลี่ซ่านฉางสองพ่อลูกเข้ามาในวังเดี๋ยวนี้!"

"วันนี้ข้าจะดูเสียหน่อย ว่าในสายตาของสองพ่อลูกนั่น ยังเห็นข้าเป็นฮ่องเต้อยู่หรือไม่!"

ขณะที่จูหยวนจางกำลังเดือดดาล ขันทีด้านข้างรีบขยับเท้าเตรียมจะวิ่งออกไปถ่ายทอดคำสั่ง

เหมาเซียงก็รีบกราบทูลขึ้นว่า "ฝ่าบาท โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"ก่อนที่ข้าพระพุทธเจ้าจะเข้าวังมา ทหารเสื้อแพรหลวงที่จับตาดูจวนหานกั๋วกงได้รายงานมาว่า ราชบุตรเขยตูเว่ยถูกโบยตีจนสลบเหมือดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ตอนนี้องค์หญิงหลินอันกำลังตามหาหมอในเมือง เพื่อไปรักษาบาดแผลให้ราชบุตรเขยตูเว่ยอยู่พ่ะย่ะค่ะ"

"หลี่ซ่านฉางลงมือตีเองเลยรึ" จูหยวนจางยังมีอารมณ์กรุ่นอยู่ บรรดาศักดิ์หานกั๋วกงก็ไม่คิดจะเรียกแล้ว หลุดปากเรียกชื่อหลี่ซ่านฉางตรงๆ ออกมา

"พ่ะย่ะค่ะ หานกั๋วกงลงมือเฆี่ยนตีด้วยตนเอง"

เหมาเซียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกราบทูลรายงานเรื่องราวที่ทหารเสื้อแพรหลวงสืบทราบมาอย่างละเอียด

"หลังจากหานกั๋วกงสั่งให้คนมัดตัวราชบุตรเขยตูเว่ยกลับมาแล้ว ก็พาตัวไปยังศาลบรรพชนเพื่อสั่งสอน"

"บอกให้เขาสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท และให้ไปคุกเข่าขอขมาสำนึกผิดต่อองค์หญิงหลินอัน"

"ทว่าราชบุตรเขยตูเว่ยในตอนนั้นกลับพูดจาโง่เขลาไร้สติ หานกั๋วกงบันดาลโทสะ จึงลงมือหนักมือไปหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อจูหยวนจางฟังจบ เปลวเพลิงโทสะในอกก็มอดลงไปบ้าง

อย่างน้อยตาเฒ่าหลี่ซ่านฉางผู้นี้ ก็ยังรู้จักสำนึกในบุญคุณที่ตนมีต่อเขา

ส่วนไอ้เด็กเมื่อวานซืนหลี่ฉีนั่น จูหยวนจางไม่ได้รู้สึกเลยสักนิดว่าโดนตีหนักหนาเกินไป

ในสายตาของเขา แต่งกับลูกสาวของตนแล้วยังกล้านอกลู่นอกทาง โดนตีจนตายคาที่ก็สมควรแล้ว!

ในเมื่อพอใจกับการลงโทษของหลี่ซ่านฉางระดับหนึ่ง

จูหยวนจางจึงคร้านที่จะรีบร้อนไปคิดบัญชีแทนลูกสาว

เขาแค่นเสียงฮึแล้วเอ่ยว่า "หึ ในเมื่อบาดเจ็บแล้ว ก็ปล่อยให้มันนอนรักษาตัวไปก่อน"

"รอให้ไอ้เด็กนี่หายดีเมื่อไหร่ ข้าค่อยมาจัดการสั่งสอนมันอีกที!"

พอพูดถึงราชบุตรเขยขององค์หญิงหลินอันจบ จูหยวนจางก็พลันนึกถึงราชบุตรเขยขององค์หญิงอันชิ่งขึ้นมาได้

เขาจ้องเขม็งไปที่เหมาเซียงตรงหน้า แล้วเอ่ยถามทื่อๆ ขึ้นมาว่า

"ทางฝั่งชูเซวียนเล่า ช่วงนี้มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือไม่"

เหมาเซียงได้ยินพลันใจสะท้านวาบ ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ จึงวกกลับมาถามเรื่องของชูเซวียนอีก

แม้ผู้นี้จะเป็นราชบุตรเขยเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวหอนารีดื่มสุราเสียหน่อย

อ้อ ไม่สิ แม้ชูเซวียนจะไม่ได้ไปหอนารี ทว่าเขารับอนุภรรยานี่นา

หากจะพูดกันตามจริง เรื่องนี้สมควรถูกลงโทษหนักกว่าหลี่ฉีเสียอีกกระมัง

แต่ดูเหมือนว่าจูหยวนจางไม่เคยโกรธชูเซวียนเลยสักครั้งไม่ใช่หรือ

ในใจเหมาเซียงคิดสะเปะสะปะไปเรื่อย ทว่าปากกลับทูลตอบไปว่า

"กราบทูลฝ่าบาท ทางฝั่งชูเซวียนทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่มีสิ่งใดผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ"

"ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอีกรึ หลินอันกับแม่นางคนนั้นในบ้านเขาก็ยังไม่มีข่าวดีด้วยใช่หรือไม่"

หัวคิ้วของจูหยวนจางขมวดมุ่นขึ้นมาอีกครา

นี่หากพ้นไปอีกสิบกว่าวัน ชูเซวียนก็รับอนุภรรยามาครบสามเดือนเต็มแล้ว เหตุใดถึงยังไม่มีข่าวคราวอันใดเลยเล่า

หรือว่า แม้แต่อนุภรรยาผู้นั้นก็มีลูกไม่ได้เช่นกัน

ยุคนี้ยังไม่มีคำพูดที่ว่าผู้ชายเป็นหมันหรือมีบุตรยาก

ขอเพียงบ้านไหนแต่งงานแล้วไม่มีลูก ล้วนมองว่าเป็นเพราะแม่ไก่ไม่ออกไข่ หาใช่พ่อไก่ไม่ขันแต่อย่างใด

"พ่ะย่ะค่ะ ทหารเสื้อแพรหลวงที่จับตาดูจวนของชูเซวียนอยู่ตลอด ไม่พบว่าองค์หญิงอันชิ่งหรืออนุภรรยาผู้นั้นเชิญหมอมาตรวจชีพจรตั้งครรภ์แต่อย่างใด"

จูหยวนจางได้ยินพลันมีสีหน้าหงุดหงิดระคนกลัดกลุ้มขึ้นมา

"เช่นนั้นต้องเป็นเพราะอนุภรรยาคนนี้ก็ไม่ได้เรื่องแน่ ข้าคงต้องพระราชทานอนุภรรยาให้เขาเพิ่มอีกสักคนแล้ว!"

พอเหมาเซียงฟังจบ ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปทั้งตัว

นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน

หลี่ฉีราชบุตรเขยตูเว่ยทางฝั่งหานกั๋วกง เพียงแค่ไปดื่มสุราเคล้านารีรอบเดียว ก็ถูกซ้อมปางตายไปครึ่งตัวแล้ว

ถึงเพียงนี้แล้ว พระองค์ยังตรัสว่าจะรอให้หายเจ็บเสียก่อนค่อยไปคิดบัญชีอีก

ทว่าชูเซวียนผู้นั้น ทั้งที่แต่งงานกับองค์หญิงเหมือนกัน ในบ้านมีอนุภรรยาอยู่แล้วไม่พอยังไม่ว่า พระองค์กลับยังจะพระราชทานอนุภรรยาให้อีกหรือ

หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของหลี่ฉีเข้า

เขาไม่รีบเผ่นหนีออกนอกเมืองไปเข้ากับพวกลัทธิบัวขาวเพื่อก่อกบฏเสียเลยหรือไร

แต่สิ่งที่ทำให้เหมาเซียงแทบกลั้นสีหน้าไม่อยู่ยิ่งกว่ายังอยู่เบื้องหลัง

จูหยวนจางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเหมาเซียงแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า

"ถ้าจำไม่ผิด นางกำนัลที่ส่งเข้ามาในปีนี้ ตอนนี้น่าจะกำลังเรียนรู้เรื่องกฎระเบียบอยู่ในเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่"

เหมาเซียงได้ยินพลันใจสะท้านวาบ ตอบไปว่า "พ่ะย่ะค่ะ"

เพื่อป้องกันไม่ให้เหล่าขุนนางผู้มีอำนาจยื่นมือเข้ามาแทรกแซงในราชสำนักฝ่ายใน

หลังจากจูหยวนจางขึ้นเป็นฮ่องเต้ ก็คอยระวังป้องกันเรื่องนี้อย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ

ภายใต้การจัดการของเขา ไม่ว่าจะเป็นฮองเฮา พระชายา หรือสนมนางในของโอรสสวรรค์และชินหวัง ล้วนต้องคัดเลือกหญิงสาวจากครอบครัวสามัญชนที่ดีอย่างพิถีพิถัน ส่วนที่ขุนนางส่งถวายเข้ามานั้นห้ามรับโดยเด็ดขาด

กล่าวคือ ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเขาเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบรรดาองค์ชายและชินหวังด้วย

พระชายาและสนมนางในทั้งหมด ต้องเลือกสตรีจากครอบครัวสามัญชนที่ดีมาเป็นเท่านั้น

และประเด็นสำคัญที่สุดก็คือประโยคสุดท้ายที่ว่า—ที่ส่งถวายเข้ามานั้นห้ามรับ

เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ จูหยวนจางจึงกำหนดวิธีการคัดเลือกไว้อย่างชัดเจน

ขอเพียงเป็นสตรีชาวบ้านที่มีอายุตั้งแต่สิบสามปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสิบเก้าปี หรือสตรีที่อายุสามสิบปีขึ้นไปแต่ไม่เกินสี่สิบปีที่ไม่มีสามี ล้วนสามารถเข้าวังมาเป็นนางกำนัลได้

เพียงแต่ว่า คนที่มีอายุมากแล้วจะเข้ามาเป็นนางกำนัล ส่วนพวกที่อายุต่ำกว่าสิบเก้าปี ย่อมมีโอกาสได้เป็นถึงสนมนางใน

หญิงสาวเหล่านี้เมื่อเข้าวังมา หากถูกตาต้องใจจูหยวนจาง ก็อาจได้เลื่อนขึ้นเป็นพระสนม

แต่หากจูหยวนจางไม่ถูกตาต้องใจ ก็จะถูกส่งตัวไปเป็นนางกำนัลตามตำหนักต่างๆ

ที่เหมาเซียงตกใจในเวลานี้ ก็เพราะหากจูหยวนจางยกนางกำนัลให้ชูเซวียนไปเป็นอนุภรรยา นั่นก็เท่ากับว่าไม่ได้มองชูเซวียนเป็นคนนอกเลยแม้แต่น้อย

เพราะที่ผ่านมา นอกเหนือจากบรรดาโอรสของจูหยวนจางเองแล้ว

จูหยวนจางไม่เคยยกนางกำนัลให้กับขุนนางภายนอกคนใดมาก่อนเลย

ให้ตายเถิด เหมาเซียงอยากจะเอ่ยปากถามออกไปเสียจริงในยามนี้

ฝ่าบาท ชูเซวียนผู้นั้น มิใช่โอรสนอกสมรสของพระองค์จริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ

แน่นอนว่า เหมาเซียงก็รู้ดีว่าตนเองคิดฟุ้งซ่านไปไกลเกินเหตุแล้ว

หากชูเซวียนเป็นโอรสนอกสมรสของจูหยวนจางจริงๆ มีหรือที่จูหยวนจางจะยอมยกลูกสาวแต่งงานให้เขาได้

ทว่า จูหยวนจางดีต่อชูเซวียนมากเกินไปจริงๆ

มันถึงได้ทำให้เหมาเซียงอดคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยไม่ได้เช่นนี้อย่างไรเล่า