ตอนที่ 66 อนุภรรยาคนนี้ของเจ้า หามาเร็วกินไปหน่อยแล้วกระมัง!

หลังจากไล่เหมาเซียงที่ในหัวมีแต่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้ว

จูหยวนจางก็ไม่อยากรีรอชักช้าแม้แต่ชั่วขณะเดียว

เขาสั่งขันทีที่อยู่ด้านข้างทันทีว่า "มานี่ จัดขบวนเสด็จไปซีอู่สั่ว"

พระราชวังหลวงในอิ้งเทียนฝู่ก็เหมือนกับพระราชวังต้องห้ามที่ต่อมาจูตี้สร้างขึ้นที่เยี่ยนจิง

ควรจะกล่าวว่า จูตี้ลอกแบบพระราชวังต้องห้ามที่เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วไปสร้างไว้ที่เยี่ยนจิงเสียมากกว่า

หากยึดประตูเฉิงเทียนเป็นจุดเริ่มต้น ซีอู่สั่วและตงอู่สั่วก็คือมุมที่ห่างไกลและเปล่าเปลี่ยวที่สุดในเขตพระราชวังทั้งหมด

ในทุกๆ ปี บรรดานางกำนัลและหญิงคัดเลือกเข้าวังที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ล้วนถูกส่งมาพักและรับการอบรมสั่งสอนที่ซีอู่สั่วแห่งนี้

ขันทีเดินสะบัดแส้ส่งเสียงเปรี๊ยะนำทางอยู่ข้างหน้า

จูหยวนจางเดินผ่านเขตพระราชวังมากว่าครึ่ง จนกระทั่งมาถึงซีอู่สั่วที่ตั้งอยู่ตรงมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ที่นี่ตั้งอยู่ติดกับตำหนักซีลิ่วกง และถัดไปอีกนิดก็คือตำหนักคุนหนิงอันเป็นที่ประทับของพระราชินีหม่า

เหล่าหญิงคัดเลือกเข้าวังหน้าใหม่ที่กำลังรับการอบรมอยู่

พอได้ยินเสียงแส้ที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าองค์เหนือหัวเสด็จมาถึง

ต่างก็รีบคุกเข่าลงบนลานเรือนอย่างพร้อมเพรียงกันจนแน่นขนัด ภายใต้การนำของมามาและขันที

ครั้นสิ้นเสียงขันทีขานก้องว่า "ฝ่าบาทเสด็จ!"

ทุกคนก็รีบโขกศีรษะทำความเคารพ พร้อมเปล่งเสียงถวายพระพรทรงพระเจริญดังกึกก้อง

"ลุกขึ้นกันให้หมดเถิด" จูหยวนจางมีสีหน้าเรียบเฉยพลางยกเลิกพิธีการของทุกคน

เหล่าว่าที่นางกำนัลและพระสนมต่างพากันลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง ทุกคนก้มหน้าลงต่ำและสำรวมสายตา มิให้เป็นการล่วงเกินพระบารมีขององค์เหนือหัว

จูหยวนจางกวาดสายตามองพวกนางรอบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องด้านข้าง

เขาเอ่ยกับขันทีผู้ดูแลรับผิดชอบที่นี่ว่า "เอาสมุดรายนามของนางกำนัลรุ่นนี้มาให้ข้า"

เนื่องจากนางกำนัลในเวลานี้ ล้วนคัดเลือกมาจากราษฎรสามัญ

ดังนั้นก่อนเข้าวัง จึงมีการทำประวัติอย่างละเอียดละออเป็นอย่างยิ่ง

ในสมุดรายนาม ไม่เพียงมีชื่อแซ่และภูมิหลังครอบครัวของนางกำนัลเท่านั้น

กระทั่งความเป็นมาของบรรพบุรุษย้อนหลังไปสามรุ่น ก็ยังถูกบันทึกเอาไว้อย่างละเอียดยิบ

เมื่อขันทีนำสมุดรายนามมาส่งให้ จูหยวนจางก็เปิดพลิกดูทีละคน

ชั่วประเดี๋ยวเดียวก็คัดเลือกคนที่ครอบครัวมีลูกดกออกมาได้สิบกว่าคน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางกำนัลที่มีพี่น้องร่วมอุทรเป็นผู้ชายหลายคน

หลังจากวางสมุดรายนามทั้งสิบกว่าเล่มนี้แยกไว้ต่างหาก จูหยวนจางก็สั่งขันทีว่า "ไป นำตัวคนเหล่านี้มาให้ข้าดูหน้า"

เพื่อที่จะได้ทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงโดยเร็ว คราวนี้จูหยวนจางจึงเริ่มทุ่มเทใส่ใจอย่างจริงจัง

เขาไม่เพียงแต่ต้องเลือกคนที่สะสวยให้ชูเซวียนเท่านั้น

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ คนผู้นี้จะต้องมีพันธุกรรมทางครอบครัวที่ดีอีกด้วย

แม้คนโบราณจะไม่เข้าใจชีววิทยา และไม่รู้ว่าทฤษฎีวิวัฒนาการคืออะไร

แต่ความรับรู้ขั้นพื้นฐานต่อเรื่องบางเรื่องกลับมีอยู่ไม่ต่างกัน

ตัวอย่างเช่น เรื่องการสืบทอดทางพันธุกรรมของลูกแฝด ก็มีบันทึกอยู่ในตำราโบราณสารพัดเล่ม

เพียงแต่ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด จึงมักจะทึกทักเอาเองว่าเกิดจาก "บุญบารมีบรรพชน" หรือ "ฮวงจุ้ย" มาอธิบายแทน

นางกำนัลสิบกว่าคนถูกพาตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

จูหยวนจางกวาดสายตามองปราดเดียว ก็สังเกตเห็นทันทีว่ามีคนหนึ่งที่หน้าตาสะสวยโดดเด่นเป็นพิเศษ

หลังจากพิจารณานางกำนัลผู้นี้อย่างละเอียดรอบหนึ่ง จูหยวนจางจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้าชื่ออะไร"

นางกำนัลผู้นั้นรู้สึกงุนงงมึนงงอยู่บ้าง จึงทูลตอบไปว่า "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีชื่อว่าอวิ๋นหรงเพคะ"

"อวิ๋นหรง ชื่อไม่เลว" จูหยวนจางเอ่ยชมขึ้นคำหนึ่ง จากนั้นก็เปิดหาสมุดรายนามของนาง

เป็นคนชางโจว แซ่ฉิน มีพี่น้องร่วมบ้านเจ็ดคน ตัวนางกับพี่ชายคนหนึ่งยังเป็นฝาแฝดกันอีกด้วย

"เอาละ ให้นางอยู่ต่อ ส่วนคนอื่นออกไปได้"

หลังจากพาตัวอวิ๋นหรงออกจากซีอู่สั่ว

จูหยวนจางก็หาสถานที่เพื่ออธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้นางเข้าใจจนกระจ่างแจ้ง

ค่ำวันนั้น เมื่อชูเซวียนเลิกงานกลับมาถึงบ้าน

เขาก็เห็นว่าที่บ้านมีใบหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งแล้ว

สำหรับเรื่องที่เสด็จพ่อของตนส่งอนุภรรยามาให้ชูเซวียนอีกคนนั้น อันชิ่งไม่มีความคิดที่จะคัดค้านเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน นางกลับรู้สึกว่าขอเพียงสามารถให้กำเนิดทายาทสืบสายเลือดให้แก่ชูเซวียนได้ จะแต่งอนุภรรยาเข้ามาสักกี่คนก็ไม่สำคัญทั้งนั้น

สิ่งที่นางยึดมั่นเป็นหลักก็คือความเป็นภรรยาผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรม

ทว่าในยามนี้ ชูเซวียนกลับรู้สึกมึนชาไปหมดแล้ว

ต่อให้ร่างกายของเขาจะแข็งแรงกำยำยิ่งกว่าวัวถึก ก็มิอาจทานทนต่อการที่ไร่นาในบ้านเพิ่มขึ้นทีละเท่าตัวอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ได้หรอกนะ

หากยังขืนทำเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ วันหน้ามิต้องจัดเวรผลัดเปลี่ยนกันวันละคนครบเจ็ดวันต่อสัปดาห์เลยหรือไร

หลังจากล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบง่ายแล้ว

ชูเซวียนก็มองไปยังองค์หญิงอันชิ่งพลางเอ่ยถามว่า "นี่เป็นอนุภรรยาที่เจ้าหามาให้อีกแล้วหรือ"

"ใช่เจ้าค่ะ ท่านพี่ชอบหรือไม่" อันชิ่งเหลือบมองอวิ๋นหรงแวบหนึ่ง แม้แต่นางที่เป็นสตรีด้วยกันเอง ก็ยังรู้สึกว่ารูปโฉมของอวิ๋นหรงช่างงดงามโดดเด่นเหลือเกิน

หน้าตาหวานหยดน่าทะนุถนอม รูปร่างทรวดทรงองค์เอวก็อรชรอ้อนแอ้นเว้าโค้งได้รูป

ชูเซวียนในเวลานี้รู้สึกมึนงงไปทั้งร่างเลยทีเดียว

แม่นางน้อยหน้าตาน่ารักปานนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบเล่า

แต่ปัญหาก็คือ หากขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าทุกวันที่ไปทำงาน ขาของตนคงต้องสั่นพั่บๆ เป็นแน่

"น้องหญิง อนุภรรยาแม้จะดี แต่ก็ต้องรู้จักเพลาๆ ลงบ้างนะ"

"เจ้าคงไม่อยากให้สามีของเจ้าคนนี้ ต้องมาอายุสั้นตายไปก่อนวัยอันควรเพราะเริงร่าค่ำคืนมิได้หยุดหรอกใช่ไหม"

พออันชิ่งได้ยินเข้า ก็รีบ "ถุยๆๆ" พลางยกสองมือพนมมองขึ้นไปยังท้องฟ้าเหนือลานเรือนแล้ววิงวอนว่า "วาจาเด็กไร้เดียงสามิถือสา วาจาเด็กไร้เดียงสามิถือสา สามีของข้าเพียงพูดจาเหลวไหล ทวยเทพเทวาทั่วชั้นฟ้าอย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจัง ต้องคุ้มครองให้สามีของข้ามีอายุยืนยาวร้อยปีด้วยเถิด..."

หลังจากขอพรต่อทวยเทพเสร็จสรรพ อันชิ่งก็ตีแขนของชูเซวียนพลางเอ่ยว่า "ท่านพี่พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน"

"คำพูดอัปมงคลพรรค์นี้ คราวหน้าห้ามพูดอีกเด็ดขาดนะเจ้าคะ!"

ชูเซวียนเห็นท่าทางของนางก็อดขำไม่ได้ จึงพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ได้ๆๆ ข้าไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว"

"แต่การที่เจ้าคอยหาอนุภรรยากลับมาให้ข้าเรื่อยๆ แบบนี้ มันจะเกินไปหน่อยหรือไม่"

"เจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดนั้นหรือ"

"ไม่มีผืนนาที่ไถจนพัง มีแต่วัวที่เหนื่อยจนตาย"

"ถึงสามีของเจ้าจะร่างกายแข็งแรงดี แต่มันก็ต้านทานคนมากขนาดนี้ไม่ไหวนะ..."

"ท่านพี่!!!" อันชิ่งเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว ปกติชูเซวียนดีทุกอย่าง เสียก็ตรงที่ปากชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อย บัดนี้อยู่ต่อหน้าสาวใช้ตั้งหลายคน ปากเขาก็ยังคงพูดจาเลอะเทอะไม่หยุด

ชูเซวียนยิ้มพลางรวบตัวอันชิ่งเข้ามากอด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ตัวข้าไม่ได้รีบร้อนเรื่องจะมีลูกเลยจริงๆ นะ"

"เจ้าเองก็อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย"

"พวกเราปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ดีหรือไม่"

อันชิ่งฟังมาถึงตรงนี้ ถึงได้เข้าใจว่าที่ชูเซวียนพูดจาตลกโปกฮา ล้วนทำเพื่อคิดเผื่อนางทั้งสิ้น

เขากลัวว่านางจะเอาแต่กลัดกลุ้มเรื่องที่ยังไม่มีลูก จนทำให้ตัวเองต้องเหน็ดเหนื่อย

หัวใจของอันชิ่งอ่อนยวบลง นางซบลงในอ้อมอกของชูเซวียนแล้วกล่าวว่า

"ท่านพี่ดีถึงเพียงนี้ ข้าจะไม่คิดเผื่อท่านได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"

"เรื่องลูก อย่างไรช้าเร็วก็ต้องมีอยู่แล้ว"

"หากพวกเรามีเร็วขึ้นสักหน่อย มิใช่ว่าจะได้เฝ้ามองพวกเขาเติบโตเร็วขึ้นด้วยหรือเจ้าคะ"

"เอาเถอะ เรื่องนี้แล้วแต่เจ้าเลย" ชูเซวียนยอมเห็นพ้องกับคำพูดของนาง ทว่าก็ยังไม่วายกำชับว่า

"แต่วันหน้าหากจะหาอนุภรรยาอีก เจ้าต้องบอกข้าล่วงหน้านะ ถ้าข้าไม่อนุญาต ระวังข้าจะไม่ยอมให้เข้าบ้านล่ะ"

"อีกอย่าง มีพวกเจ้าสามคนแล้ว สุดท้ายอย่างไรก็ต้องมีลูกอยู่ดี"

"จริงไหม"

"เจ้าค่ะ ทุกอย่างล้วนฟังท่านพี่"

อันชิ่งตอบรับ จากนั้นจึงจูงมือชูเซวียนไปกินมื้อค่ำ

เมื่อมาถึงห้องกินข้าว บรรยากาศก็ราวกับจำลองวันที่ลวี่จู๋เข้าบ้านมาไม่มีผิดเพี้ยน

อวิ๋นหรงถือกาเหล้าใบหนึ่ง ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างกายชูเซวียน

เมื่อมองดูดรุณีน้อยหน้าตาหวานละมุนตรงหน้า ในใจของชูเซวียนก็พลันผุดความรู้สึกผิดบาปขึ้นมาหลายส่วน

ให้ตายเถอะ นี่คงเพิ่งจะพ้นวัยผู้ใหญ่มาหมาดๆ กระมัง

ดูแล้วยังเด็กกว่าอันชิ่งตั้งไม่น้อย

"ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว" ชูเซวียนรู้สึกไม่ค่อยวางใจ จึงหันไปเอ่ยถามอวิ๋นหรง

อวิ๋นหรงเองก็คอยลอบสังเกตชูเซวียนอยู่ตลอดเช่นกัน นางจึงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "บ่าวอายุสิบแปดแล้วเจ้าค่ะ"

"อ้อ เช่นนั้นก็ค่อยยังชั่ว..."

ชูเซวียนทอดถอนใจออกมา ให้ตายเถอะ ดีนะที่ถามก่อน มิฉะนั้นคงได้หวาดระแวงว่าวันดีคืนดีจะถูกสวมกุญแจมือลากตัวไปไหม