ตอนที่ 67 ใช้ชีวิตเสเพลต้องเพลาๆ ลงบ้างนะ!

หลังจากที่อวิ๋นหรงเข้ามาอยู่เรียบร้อยแล้ว

วันเวลาของชูเซวียนก็ยิ่งสุขสำราญขึ้นทุกวัน

สาเหตุหลักก็เพราะทั้งอวิ๋นหรงและลวี่จู๋ต่างพักอยู่ที่เรือนปีกตะวันตก

สองคนคั่นกันแค่กำแพงห้องด้านเดียว

มีอนุภรรยาอยู่ข้างกายถึงสองคน ชูเซวียนย่อมอดไม่ได้ที่จะทำเรื่องไร้ยางอายไปบ้าง

ขนาดองค์หญิงอันชิ่งพอรู้เข้า ยังอดตกตะลึงในความหน้าหนาไร้ยางอายของชูเซวียนไม่ได้

แม้ว่าชูเซวียนจะเคยเอ่ยปากชวนให้นางมาร่วมวงด้วย

แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความน่าเกรงขามของภรรยาเอก องค์หญิงอันชิ่งจึงปฏิเสธความคิดของชูเซวียนไปอย่างเด็ดขาด

เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันเกิดของชูเซวียน

องค์หญิงอันชิ่งหยิบถุงหอมที่ตนเองเย็บปักด้วยมือออกมาอวดราวกับเป็นของล้ำค่า

"ท่านพี่ดูสิ นี่อะไร?!"

ชูเซวียนรับมาดู เป็นถุงหอมใบเล็กสีฟ้า บนนั้นใช้ไหมสีปักเป็นรูปเป็ดแมนดารินคู่หนึ่งลอยอยู่ในน้ำ

"นี่เจ้าปักเองกับมือเลยหรือ" ชูเซวียนรับของขวัญที่สร้างความประหลาดใจชิ้นนี้จากองค์หญิงอันชิ่งแล้วเอ่ยถาม

องค์หญิงอันชิ่งกล่าวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "ใช่แล้ว ปักอยู่ตั้งสองเดือนกว่าแน่ะ ท่านพี่อย่าได้รังเกียจว่าฝีมือเย็บปักของข้าไม่ได้เรื่องเชียวนะ"

ชูเซวียนแกล้งทำหน้าตาทะเล้นแล้วกล่าว "จะรังเกียจได้อย่างไร ข้าว่าฝีมือของฮูหยินออกจะยอดเยี่ยมมากนะ!"

"บนนี้ปักรูปเป็ดใช่ไหมล่ะ ดูมีชีวิตชีวาเชียว!"

องค์หญิงอันชิ่งโกรธจนตีชูเซวียนไปทีหนึ่ง พลางตัดพ้อว่า "ท่านพี่พูดจาเหลวไหล! ข้าปักเป็ดแมนดารินชัดๆ!"

"อ้าว? นี่คือเป็ดแมนดารินหรือ ข้ามองยังไงก็เหมือนเป็ดธรรมดานี่นา" ชูเซวียนยังคงหยอกเย้านางต่อไป

"ฮึ! ท่านพี่แกล้งคนอื่น ข้าไม่ให้ถุงหอมนี้แก่ท่านแล้ว!"

องค์หญิงอันชิ่งแง่งอน ยื่นมือจะไปแย่งถุงหอมในมือชูเซวียนคืน

ชูเซวียนชูมือยกถุงหอมขึ้นสูง พลางรีบปลอบองค์หญิงอันชิ่งว่า

"โอ๋ๆ พอน่าๆ ข้ามองผิดไปเอง ข้ามองผิดไปเอง บนนั้นปักเป็ดแมนดารินจริงๆ..."

ทั้งสองคนหยอกล้อคลอเคลียกันอยู่ในห้องโถง

ลวี่จู๋และอวิ๋นหรงที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างมองด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉา

แม้ชูเซวียนจะปฏิบัติต่อพวกนางไม่เลว จัดได้ว่าอ่อนโยนและเอาใจใส่

แต่ฐานะอนุภรรยากลับทำให้พวกนางไม่อาจหยอกล้อกับชูเซวียนอย่างสนิทสนมเช่นนั้นได้

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนต่างรู้สถานะการเป็นองค์หญิงขององค์หญิงอันชิ่งดี

จึงไม่แม้แต่จะกล้าคิดเรื่องแก่งแย่งชิงดีกันในเรือน

ได้แต่ยืนมองชูเซวียนกับองค์หญิงอันชิ่งหยอกล้อกันอยู่ข้างๆ เท่านั้น

"เอาละๆ ของขวัญของเจ้า สามีอย่างข้าพอใจมากเลย"

วันที่ยี่สิบสี่เดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ คือวันเกิดในชาติก่อนของชูเซวียน

ตอนที่องค์หญิงอันชิ่งถามหลังแต่งงาน ชูเซวียนก็ตอบออกไปส่งเดช

นึกไม่ถึงว่าวันนี้แม้แต่ตนเองยังลืมไปแล้ว แต่องค์หญิงอันชิ่งกลับเตรียมของขวัญไว้ให้เขา

เรื่องนี้ทำให้ชูเซวียนรู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริง

"ฮึ ท่านพี่ไม่มีความจริงจังเอาเสียเลย!"

ตอนนี้องค์หญิงอันชิ่งหยอกล้อจนพอใจแล้ว พลันนึกขึ้นได้ว่าด้านข้างยังมีพวกของลวี่จู๋อยู่ด้วย ใบหน้าจึงอดแดงซ่านขึ้นมาไม่ได้

แม้นางอยากจะวางตัวเป็นภรรยาเอกที่น่าเกรงขามเพียงใด

แต่นิสัยตามธรรมชาติของเด็กสาววัยสิบกว่าปี ก็ทำให้นางชอบหยอกล้อต่อปากต่อคำเวลาอยู่กับชูเซวียนเสมอ

"ใช่ๆๆ สามีอย่างข้าไม่มีความจริงจังเอง!"

ชูเซวียนโอบองค์หญิงอันชิ่งเดินกลับมาที่ศาลาพักผ่อน

ลวี่จู๋รีบลุกขึ้นมารินน้ำชาให้ทั้งสองคน

อวิ๋นหรงที่อยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน รอจนองค์หญิงอันชิ่งนั่งลงแล้วจึงค่อยนั่งตาม

"ท่านใต้เท้า ฮูหยิน เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ"

ยามอยู่ต่อหน้าองค์หญิงอันชิ่ง ลวี่จู๋ยังคงวางตัวเป็นสาวใช้เสมอมา

แม้องค์หญิงอันชิ่งจะบอกว่าไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ แต่ลวี่จู๋ก็ยังคงยืนกรานเช่นเดิม

นานวันเข้า องค์หญิงอันชิ่งจึงปล่อยเลยตามเลย ไม่ได้สนใจอีก

กลับเป็นอวิ๋นหรง แม้จะเคยถูกคัดเลือกเข้าไปในวังหลวงเช่นกัน

แต่เนื่องจากเมื่อก่อนไม่เคยติดต่อกับองค์หญิงอันชิ่ง พอมาอยู่ที่บ้านของชูเซวียนจึงระมัดระวังตัวแจตลอดเวลา

แม้จูหยวนจางจะเคยเล่าสถานการณ์ของชูเซวียนและองค์หญิงอันชิ่งให้นางฟังแล้ว

แต่นางก็ไม่เข้าใจว่า องค์หญิงอันชิ่งผู้สูงศักดิ์เหตุใดจึงต้องปิดบังฐานะมาแต่งงานกับชูเซวียน

และไม่รู้ด้วยว่า ในเมื่อชูเซวียนแต่งงานกับองค์หญิงแล้ว เหตุใดฝ่าบาทถึงยังส่งตนมาเป็นอนุภรรยาของชูเซวียนอีก

ดังนั้นสิ่งเดียวที่นางทำได้ ก็คือระมัดระวังทั้งคำพูดและการกระทำ ไม่ให้ตนเองทำสิ่งใดผิดพลาดไป

"ท่านพี่ วันนี้ข้าให้ห้องครัวเตรียมบะหมี่อายุยืนไว้ให้ท่านเป็นพิเศษเลยนะ"

"ท่านชอบกินเนื้อย่างไม่ใช่หรือ"

"ข้าก็ให้ห้องครัวเตรียมไว้แล้วเหมือนกัน"

"เดี๋ยวช่วงเย็น ท่านลองดูว่าอยากจะเพิ่มกับข้าวอย่างอื่นอีกไหม"

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ "บะหมี่อายุยืนกินคู่กับเนื้อย่างเนี่ยนะ เจ้าช่างจัดสำรับได้พิลึกคนจริงๆ"

"ถ้าไม่เช่นนั้น พวกเราก็มาช่วยกันย่างกินเองเถอะ"

"เนื้อย่างน่ะ ต้องย่างเองถึงจะอร่อย!"

พอชูเซวียนตัดสินใจเช่นนั้น องค์หญิงอันชิ่งก็สั่งให้คนยกเตาย่างเนื้อมาไว้ที่สวนดอกไม้ทันที

เตาชุดนี้ ชูเซวียนเป็นคนไปหาช่างตีเหล็กในเมืองให้ช่วยตีขึ้นมา

ก่อนหน้านี้เคยใช้มาแล้วหลายครั้ง อันชิ่งจึงรู้ดีว่าต้องจัดการอย่างไร

และไม่คิดจะรอจนถึงช่วงค่ำ สั่งให้ห้องครัวนำเนื้อเสียบไม้ที่หมักไว้เรียบร้อยยกมาส่งเดี๋ยวนี้

ชูเซวียนจึงพาสามสาวมานั่งกินเนื้อย่างกลางแจ้งในสวนดอกไม้

ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียว คงมีแค่ขาดเบียร์เย็นเจี๊ยบไปสักสองสามขวด

คืนนั้น ชูเซวียนแวะไปที่เรือนปีกทิศตะวันตกอีกครั้ง

หลังจากสำมะเลเทเมามาทั้งคืน วันรุ่งขึ้นเขาก็รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างอ่อนแรงไปหมด

เมื่อวานดื่มสุราข้าวหวานไปมากหน่อย กลางคืนชูเซวียนจึงเล่นสนุกจนเต็มคราบจริงๆ

วันต่อมาชูเซวียนตื่นขึ้นมาแล้ว ลวี่จู๋กับอวิ๋นหรงยังคงนอนหลับสะลึมสะลืออยู่เลย

พอมาถึงที่ว่าการอำเภอ ชูเซวียนจิบชาไปพลาง ขบคิดไปพลางว่าตนเองควรเพลาๆ การใช้ชีวิตอันเหลวไหลเช่นนี้ลงบ้างแล้ว

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าไตคงได้พังยับเยินเข้าสักวัน

เขาหยิบราชการในที่ว่าการขึ้นมาสะสางส่งๆ

ทันใดนั้นชูเซวียนก็เหลือบไปเห็นเจิ้งเสี่ยวซานเดินผ่านไปข้างนอก

ในใจพลันสะดุดความคิดบางอย่าง จึงกวักมือเรียกอีกฝ่ายเข้ามา

"ท่านนายอำเภอ วันนี้มีธุระอันใดหรือขอรับ"

พอเจิ้งเสี่ยวซานเข้ามา ก็เอ่ยถามอย่างนอบน้อม

ชูเซวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเจิ้งเสี่ยวซานอย่างอึกอัก

"ข้า... ข้ามีสหายอยู่คนหนึ่ง"

"บอกไว้ก่อนนะ สหายจริงๆ"

"ช่วงนี้เพิ่งรับอนุภรรยาเข้ามาใหม่หลายคน รู้สึกว่าร่างกายเริ่มจะรับไม่ค่อยไหว"

"เจ้ารู้จักคนสารพัดรูปแบบในยุทธภพ พอจะรู้ใบสั่งยาดีๆ ที่ใช้ได้ผลบ้างไหม"

ตอนนี้ชูเซวียนคิดตกแล้ว ยาบำรุงในจวนต่อให้มีมากแค่ไหน

นั่นก็เป็นเพียงวิถีทางสายรอง การทำให้ตัวเองแข็งแกร่งต่างหากถึงจะเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง!

ด้วยเหตุนี้เขาจึงตั้งใจให้เจิ้งเสี่ยวซานไปสืบดูว่ามีเคล็ดวิชาหรือตำรับยาบำรุงกำลังวังชาเสริมพลังบุรุษบ้างหรือไม่!

เขาไม่เชื่อหรอกว่า วัวที่กำยำล่ำสันขนาดตนเอง จะไถนาแค่สามแปลงไม่ไหว!

เจิ้งเสี่ยวซานเองยังเป็นหนุ่มโสดตัวคนเดียว จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

หลังจากคิดทบทวนดูเล็กน้อย จึงเอ่ยกับชูเซวียนว่า "เช่นนั้นให้ผู้น้อยลองไปช่วยท่านนายอำเภอสืบดูดีหรือไม่ขอรับ"

"ในอิ้งเทียนฝู่มีหมอยาและหมอพเนจรอยู่ถมไป อย่างไรก็ต้องมีคนรู้ตำรับยาพวกนี้แน่"

ชูเซวียนได้ยินแล้วรู้สึกว่าเข้าท่า จึงรีบสั่งเจิ้งเสี่ยวซานทันที

"ตกลง เช่นนั้นเจ้าก็พาคนไปสืบดู"

"จำไว้นะ เรื่องนี้ไม่รีบ แต่ต้องเร็ว!"

"ข้า..."

"สหายของข้าคนนั้นเขารีบใช้น่ะ"

เจิ้งเสี่ยวซานกลั้นหัวเราะ พยักหน้ารับ "ท่านนายอำเภอวางใจได้ ผู้น้อยจะรีบสืบความกลับมารายงานให้เร็วที่สุดขอรับ"

เมื่อต้องรับภารกิจที่ไม่รีบแต่ต้องเร็วเช่นนี้

เจิ้งเสี่ยวซานจึงระดมพลมือปราบในที่ว่าการอำเภอไปมากกว่าครึ่ง

ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งอำเภอซ่างหยวนต่างพากันเที่ยวถามหาว่าใครมีตำรับยาโด๊ปบำรุงพลังหยาง

เส้นสายของเจิ้งเสี่ยวซานในแวดวงคนทุกระดับชั้นนั้นกว้างขวางจริงๆ

ใช้เวลาไปไม่ถึงสองวัน

ก็นำตำรับยาหลายใบกลับมาให้ชูเซวียน

ชูเซวียนหยิบขึ้นมาอ่านดูทีละใบ รู้สึกว่าน่าจะเอามาทดลองใช้ดูได้ทุกขนาน

เพียงแต่ยังไม่ทันที่ชูเซวียนจะได้ลองใช้ของพวกนี้

วันถัดมาขณะที่ออกไปทำงาน

ชูเซวียนนั่งอยู่บนรถม้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่ารถม้าราวกับกลายสภาพเป็นเรือลำหนึ่งที่โคลงเคลงไปมาทางซ้ายทีขวาที

ตามติดมาด้วยเสียงร้องตะโกนด้วยความตกใจของผู้คนที่สัญจรอยู่ริมทาง "มังกรพลิกตัวแล้ว แผ่นดินไหวแล้ว!"