ตอนที่ 68 แผ่นดินไหวฉับพลัน

"ใต้เท้า รีบลงจากรถขอรับ! มังกรดินพลิกตัวแล้ว!"

เมื่อคนขับรถม้าเตือน ชูเซวียนก็รีบกระโดดลงจากรถทันที

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็สัมผัสได้ว่าพื้นดินกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

แผ่นดินไหว!

ชูเซวียนตกใจ วาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วรีบวิ่งไปยังที่โล่งกว้างด้านข้างทันที

นับตั้งแต่เริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในรถม้า

จนถึงตอนนี้นับว่าผ่านไปเพียงไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น

ชาวบ้านที่ตื่นตระหนกโดยรอบก็เบียดเสียดกันจนถนนกว้างใหญ่แน่นขนัดเสียแล้ว

ขณะที่ผู้คนกำลังแตกตื่นวิ่งหนี บ้านหลังหนึ่งไม่ไกลก็พังถล่มลงมาท่ามกลางแรงสั่นสะเทือน กลุ่มควันและฝุ่นละอองขนาดใหญ่ลอยฟุ้งพร้อมกับเสียงดังสนั่น ยิ่งทำให้ผู้คนแถบนั้นหวาดผวาขึ้นไปอีก

รออยู่ราวห้าถึงหกนาที จนกระทั่งความรู้สึกสั่นไหวใต้ฝ่าเท้าเลือนหายไป

เมื่อเห็นผู้คนเบียดเสียดเต็มท้องถนน ย่อมไม่สามารถนั่งรถม้าต่อไปได้ ชูเซวียนจึงรีบมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอ

ในฐานะนายอำเภอซ่างหยวน ชูเซวียนย่อมรู้ดีว่า ยามนี้ต้องรีบไปรวมพลคนที่ที่ว่าการเพื่อเตรียมบรรเทาภัยพิบัติโดยด่วน

มิฉะนั้นแล้ว ด้วยบ้านเรือนโครงสร้างดินและไม้ที่เรียงรายในอิ้งเทียนฝู่นี้

ประเดี๋ยวคงไม่รู้ว่าจะมีคนถูกฝังอยู่ข้างใต้มากเท่าใด

ชูเซวียนสาวเท้าเร็วรี่มุ่งไปยังที่ว่าการอำเภอ พลางคอยสังเกตสถานการณ์รอบด้านไปด้วย

เคราะห์ดีที่แผ่นดินไหวครั้งนี้ไม่รุนแรงนัก ทั้งยังเกิดขึ้นในยามเช้า

แม้ว่าบนถนนจะมีบ้านเรือนพังถล่มลงมาบ้าง

แต่อาคารส่วนใหญ่ยังดูปกติดี

เมื่อมาถึงที่ว่าการอำเภอ ภายในก็กำลังโกลาหลวุ่นวายไปหมดเช่นกัน

ชูเซวียนก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ตะโกนบอกทุกคนเสียงดัง "ทุกคนในที่ว่าการมารวมตัวกันที่ลานเรือนเดี๋ยวนี้ แล้วไปตามตัวรองนายอำเภอหานกับปลัดฝ่ายปราบปรามกงซุนมาพบข้าด้วย!"

เมื่อเสียงของชูเซวียนดังขึ้น ผู้คนในที่ว่าการก็พลันรู้สึกเหมือนมีที่พึ่งหลักทันที

ไม่ว่าจะเป็นมือปราบหรือเสมียน ต่างก็พากันหลั่งไหลมารวมตัวกันที่ลานเรือนราวกับสายน้ำ

เมื่อมองดูลูกน้องตรงหน้าที่เกิดแผ่นดินไหวแล้วยังหลบอยู่ในห้อง ชูเซวียนก็แทบจะเดือดดาลจนควันออกหู อดด่าไม่ได้ "แผ่นดินไหวแล้วพวกเจ้าไม่รู้จักวิ่งหนีกันหรืออย่างไร"

"หลบกันอยู่ในห้องคนละมุม หากเรือนถล่มลงมา ข้ายังต้องจัดคนมาช่วยพวกเจ้าก่อนอีกหรือ"

แม้ชูเซวียนจะเอ่ยเช่นนั้น แต่จากสถานการณ์ภายนอกเมื่อครู่

ตราบใดที่ลงเสาเข็มวางรากฐานและสร้างขึ้นอย่างมั่นคง ก็ยังคงทนทานต่อแผ่นดินไหวเมื่อครู่ได้

บ้านเรือนริมทางที่พังถล่มส่วนใหญ่เป็นเพียงกระท่อมซอมซ่อของชาวบ้านธรรมดา

เนื่องจากบ้านเหล่านั้นไม่มีฐานราก แม้แผ่นดินไหวครั้งนี้จะไม่รุนแรงนัก ก็ยังไม่อาจทานทนไหว

ทว่าถึงเรือนของที่ว่าการอำเภอจะไม่ถล่ม แต่พอแผ่นดินไหว กระเบื้องบนหลังคาก็ร่วงหล่นลงมาไม่น้อย

ชูเซวียนคิดไม่ตกจริงๆ ว่าคนพวกนี้ทนหลบอยู่ในห้องกันได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าคนในที่ว่าการมากันเกินครึ่งแล้ว ทว่าหานชวนกับกงซุนเทากลับยังมาไม่ถึง

ชูเซวียนขมวดคิ้วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "รองนายอำเภอหานกับปลัดฝ่ายปราบปรามกงซุนเล่า มีใครเห็นพวกเขาสองคนบ้างหรือไม่"

"ปลัดฝ่ายปราบปรามกงซุนวันนี้ยังมาไม่ถึงขอรับ ส่วนรองนายอำเภอหานมาตั้งแต่เช้าตรู่ ยามนี้น่าจะอยู่ในห้องทำงานที่เรือนหลัง"

เรือนหลังของที่ว่าการอำเภอ เดิมทีเป็นสถานที่ทำงานของนายอำเภอและเหล่าที่ปรึกษาโดยเฉพาะ

ทว่าหลังจากชูเซวียนมารับตำแหน่งนายอำเภอ ในเมื่อไม่ได้คิดจะหาที่ปรึกษาอยู่แล้ว จึงแบ่งห้องทำงานให้รองนายอำเภอและเหล่า 'หัวหน้ากอง' ที่คัดเลือกไว้แต่เดิม

เมื่อเป็นเช่นนี้ คนกลุ่มนี้ก็ทำงานได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น ตัวเขาเองก็สามารถสะสางราชการในห้องทำงานเรือนหลังได้อย่างรวดเร็วทุกวัน

"แล้วตัวเขาเล่า ไปตามเขามาเดี๋ยวนี้!" ชูเซวียนขมวดคิ้วออกคำสั่ง

"ขอรับ ท่านนายอำเภอ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

เสมียนที่ตอบคำถามเมื่อครู่รีบวิ่งมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังทันที

ผ่านไปราวสิบกว่านาที ในที่สุดรองนายอำเภอหานชวนก็มาถึง

ทว่ากลับถูกเสมียนสองคนช่วยกันพยุงมา

ชูเซวียนมองดูสภาพของเขาแล้วอดถามไม่ได้ "เกิดอะไรขึ้น รองนายอำเภอหานบาดเจ็บหรือ"

เสมียนสองคนที่พยุงหานชวนอยู่ไม่กล้าเอ่ยปาก

เรือนในที่ว่าการอำเภอก็ไม่ได้พังถล่ม หานชวนจะไปบาดเจ็บได้อย่างไร

เขาเพียงแต่ถูกแผ่นดินไหวเมื่อครู่ทำให้ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง ทรุดลงไปกองกับพื้น ยามนี้ยังไม่ทันฟื้นตัวดีเลยต่างหาก

เมื่อเห็นชูเซวียนมองมาที่ตน หานชวนก็ยกมือขึ้นใช้แขนเสื้อปิดหน้าพลางเอ่ยว่า

"ทะ...ใต้เท้า อำนาจแห่งทัณฑ์สวรรค์ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน ผู้น้อย...ผู้น้อย..."

ชูเซวียนฟังได้แค่ครึ่งเดียวก็เข้าใจ ที่แท้ไอ้แก่คนนี้ก็แค่กลัวจนหัวหด จึงเอ่ยปากขัดขึ้นมาทันทีอย่างเหลืออด "ทัณฑ์สวรรค์ผายลมสิ!"

"ตอนนี้ข้างนอกบ้านเรือนชาวบ้านพังถล่มไปตั้งเท่าไหร่ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนถูกฝังอยู่ข้างใต้ด้วยซ้ำ!"

"สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือรวบรวมคนออกไปช่วยชีวิตคน"

ปลัดฝ่ายปราบปรามกงซุนเทายังไม่มา ส่วนรองนายอำเภอหานชวนก็อยู่ในสภาพนี้

ชูเซวียนจนใจ ทำได้เพียงลงมือจัดแจงงานการด้วยตนเอง

"พวกมือปราบทั้งหมด จงแบ่งกำลังตามเขตที่ข้าเคยกำหนดไว้ แล้วรีบออกไปตรวจตราตามตรอกซอกซอยเดี๋ยวนี้"

"หากพบว่ามีบ้านเรือนพังถล่ม ให้เกณฑ์ชาวบ้านในละแวกนั้นมาร่วมมือกันกู้ภัยทันที"

"นอกจากนี้ ต้องระวังพวกโจรขโมยที่จะฉวยโอกาสนี้ก่อความวุ่นวายด้วย"

"ถ้าพบพื้นที่ไหนเสียหายหนัก ให้รีบส่งคนกลับมารายงานทันที!"

"ส่วนพวกเสมียน ให้ไปตรวจนับเสบียงสิ่งของในคลังของที่ว่าการอำเภอเดี๋ยวนี้"

"ขณะเดียวกันก็เตรียมพร้อมเปิดยุ้งฉางเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ..."

ภายใต้การสั่งการอย่างกระชับและรวดเร็วของชูเซวียน คนในที่ว่าการอำเภอซ่างหยวนก็เริ่มเคลื่อนไหวปฏิบัติหน้าที่กันทันที

แม้ว่าพวกมือปราบและเสมียนชั้นผู้น้อยจะไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน

แต่ยังดีที่ชูเซวียนแจกแจงงานได้อย่างละเอียดรอบคอบ อีกทั้งพวกเขาก็ติดตามชูเซวียนมาหลายเดือนแล้ว ย่อมรู้ว่าควรจัดการเรื่องราวอย่างไร

เมื่อสั่งการงานในที่ว่าการอำเภอเสร็จสิ้น ชูเซวียนก็แวะกลับไปดูสถานการณ์ที่บ้าน

เมื่อเห็นว่าพวกองค์หญิงอันชิ่งทุกคนปลอดภัยดี

เขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบกลับมาง่วนกับงานที่ว่าการอำเภอต่อทันที

ยามเฉินสามเค่อ ชูเซวียนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ของเมือง

เมื่อเทียบกับทิศอื่นๆ ในตัวเมืองแล้ว

ทางใต้ของเมืองนับเป็นพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายหนักหนาสาหัสที่สุดในครั้งนี้

ผู้คนที่อาศัยอยู่แถบนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาวบ้านผู้ยากไร้

อย่าว่าแต่คฤหาสน์โอ่อ่าที่มีการลงเสาเข็มลงฐานรากเลย แม้แต่บ้านที่ก่อด้วยอิฐเขียวก็ยังมีเพียงหยิบมือ

หลายครอบครัวถ้าไม่กั้นห้องด้วยแผ่นไม้ล้วนๆ ก็เป็นบ้านที่สร้างจากอิฐดินโคลน

เขาย่ำผ่านเศษซากกระเบื้องอิฐหักที่เกลื่อนกลาด พลางทอดสายตามองดูสภาพอันน่าเวทนาของบ้านเรือนที่พังทลายลงมาแทบจะทั้งแถบ

ชูเซวียนขมวดคิ้วถามขึ้นว่า "หมอที่สั่งให้ไปตามหา ตามมาได้กี่คนแล้ว"

เจิ้งเสี่ยวซานที่อยู่ด้านข้างรีบตอบทันที "เรียนใต้เท้า วันนี้ในเมืองมีคนบาดเจ็บมากเกินไป หมอหลายคนต่างก็ปลีกตัวมาไม่ได้ขอรับ"

"ข้าไม่ได้ถามเจ้าเรื่องนี้ ข้าถามว่าเจ้าตามมาได้กี่คนแล้ว!"

เมื่อมองดูพวกคนเจ็บที่ถูกขุดขึ้นมาจากซากปรักหักพัง ชูเซวียนก็ถลึงตาใส่เจิ้งเสี่ยวซานพลางดุว่า "คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าวันนี้ในเมืองมีคนบาดเจ็บเยอะ"

"ตอนนี้เจ้าแค่บอกข้ามา ว่าตามหมอมาได้กี่คน!"

"เรียนใต้เท้า ตอนนี้ทางใต้ของเมือง...เพิ่งจะหาหมอมาได้แค่สี่คนขอรับ..."

พอเจิ้งเสี่ยวซานตอบจบ ก็เตรียมใจก้มหน้ารอรับคำด่าทอ

ทว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาก็คือ ชูเซวียนไม่ได้ก่นด่าเขาเพราะเรื่องนี้ เพียงแต่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

"เจ้าพากำลังคนไปตระเวนตามโรงหมอใหญ่ๆ อีกรอบ"

"บอกพวกเขาไปว่า แต่ละแห่งต้องส่งหมอมาให้ที่ว่าการอำเภอเรียกใช้หนึ่งคน"

"หากที่ใดยินยอม พอพ้นภัยพิบัติครั้งนี้ไปแล้ว ทางที่ว่าการจะมอบป้ายเกียรติยศให้"

"แต่ถ้าหากไม่ยินยอม..."

น้ำเสียงของชูเซวียนเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและแฝงความอำมหิตขึ้นมา "เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้เปิดกิจการในอิ้งเทียนฝู่อีกต่อไป!"