ตอนที่ 69 ระวังข้าจะไม่เกรงใจ!

นายอำเภอทำลายครอบครัว เจ้าเมืองล้างผลาญตระกูล

เมื่อชูเซวียนซึ่งเป็นนายอำเภอที่ปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความสุภาพอ่อนโยนมาโดยตลอด จู่ๆ กลับเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา

เจิ้งเสี่ยวซานก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่นสะท้าน

"ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้"

เจิ้งเสี่ยวซานรับคำแล้วหมุนตัวจะไปเกณฑ์คนจากโรงหมอเหล่านั้น แต่ชูเซวียนกลับเรียกเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน ตอนไปก็ตักเตือนพวกเขาไว้สักคำด้วย"

"บอกว่าข้าออกคำสั่งไว้ หลังผ่านพ้นภัยพิบัติครั้งนี้ ร้านขายยาและโรงหมอทุกแห่งทั่วทั้งอำเภอ ห้ามขึ้นราคาสมุนไพรเกินสามสิบเปอร์เซ็นต์"

"หากภายหลังข้ารู้เข้าว่ามีใครบังอาจฉวยโอกาสจากภัยพิบัติกอบโกยเงินทองสร้างความร่ำรวยล่ะก็"

"ถึงตอนนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

ชูเซวียนพูดจบก็โบกมือเป็นสัญญาณให้เจิ้งเสี่ยวซานไปจัดการได้

สำหรับชูเซวียนแล้ว การบรรเทาภัยพิบัตินอกจากจะต้องช่วยชีวิตคนแล้ว

ยังต้องรักษาความสงบเรียบร้อยภายในอิ้งเทียนฝู่เอาไว้ด้วย

ต้องรักษาความปลอดภัยในสังคมให้คงที่ และรักษาราคาสินค้าที่สำคัญให้มีเสถียรภาพมากที่สุด

เพื่อไม่ให้ราษฎรตาดำๆ ต้องทนทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้

"ใต้เท้า ตรอกเมาเหยี่ยนที่ตลาดใต้เคลียร์พื้นที่เสร็จแล้วขอรับ"

"ตอนนี้พบผู้บาดเจ็บเก้าสิบเจ็ดคน ผู้เสียชีวิตสิบสี่คนขอรับ"

ชูเซวียนฟังรายงานจบก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ตอนนี้จัดการกับผู้บาดเจ็บอย่างไรบ้างแล้ว?"

มือปราบที่มารายงานตอบว่า "ย้ายไปยังที่โล่งกว้างตามที่ใต้เท้าสั่งการไว้ทั้งหมดแล้วขอรับ"

"เพียงแต่ตอนนี้ท่านหมอน้อยเกินไป ผู้บาดเจ็บสาหัสบางคนเกรงว่าจะทนได้อีกไม่นานขอรับ"

เมื่อมือปราบพูดถึงช่วงท้าย สีหน้าก็ฉายแววโศกเศร้าออกมา

ต่อหน้าภัยพิบัติใหญ่หลวงเช่นนี้ การต้องทนมองคนที่มีชีวิตจิตใจนอนรอความตาย ถือเป็นความทรมานใจสำหรับทุกคน

"เรื่องหมอข้าสั่งให้คนไปตามแล้ว"

"ตอนนี้พวกเจ้ารีบช่วยคนอื่นๆ ที่ยังติดอยู่ในซากปรักหักพังทางนี้ออกมาก่อน"

"ทางฝั่งผู้บาดเจ็บ ข้าจะไปจัดการด้วยตัวเอง"

ชูเซวียนพูดพลางสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังตรอกเมาเหยี่ยนทันที

บริเวณโรงงิ้วนอกตรอก เวลานี้เต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บนอนเรียงราย

สายตาของชูเซวียนกวาดมองผ่านพวกเขาไป จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ชายชราคนหนึ่ง

เฉินจี้ถังในวัยหกสิบปีกำลังถือสากบดยาด้วยมือที่สั่นเทา พลางออกแรงบดสมุนไพรในรางบดยาอย่างสุดกำลัง

พอบดสมุนไพรเสร็จ เฉินจี้ถังก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก เตรียมจะนำยาไปพอกให้ผู้บาดเจ็บตรงหน้า

ครั้นเงยหน้าขึ้น ก็เห็นขุนนางหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า

พอมองชุดขุนนางของอีกฝ่าย เฉินจี้ถังก็รีบก้มหน้าประสานมือคารวะทันที "ผู้น้อยคารวะใต้เท้าขอรับ"

ชูเซวียนยื่นมือไปประคองเขาไว้ พลางมองดูผู้บาดเจ็บรอบๆ แล้วเอ่ยว่า "ท่านผู้เฒ่าอย่าได้มากพิธีเลย ท่านอายุปูนนี้แล้วยังมาช่วยดูแลผู้บาดเจ็บ คนที่ควรกล่าวขอบคุณต้องเป็นข้าถึงจะถูก"

"ใต้เท้าเกรงใจไปแล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนบ้านละแวกเดียวกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมเป็นเรื่องที่สมควร..."

เฉินจี้ถังยังคงกล่าวถ่อมตัว ทว่าชูเซวียนกลับดึงตัวเขาไว้

"ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องเกรงใจ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยเช่นกัน"

"เรื่องหมอที่ขาดแคลน ข้าได้ส่งคนไปตามหาแล้ว"

"ทางท่านผู้เฒ่ายังขาดเหลือสิ่งใดอีก สามารถบอกข้าได้เลย ข้าจะรีบจัดคนไปรวบรวมมาให้ทันที"

เฉินจี้ถังลอบสังเกตสีหน้าของชูเซวียน รู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดไปตามมารยาท

จึงรีบก้มหน้ากล่าวว่า "ยามนี้สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดยังคงเป็นสมุนไพรขอรับ"

"ปกติผู้น้อยเพียงแค่เขียนเทียบยาให้เพื่อนบ้าน ไม่ได้มีสมุนไพรสะสมไว้ที่บ้านเลย"

"หากใต้เท้าสามารถหาสมุนไพรมาได้สักชุด ย่อมดีที่สุดเลยขอรับ..."

"ได้ ข้าจะส่งคนไปจัดสรรมาให้ท่านผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้" ชูเซวียนตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ของอย่างสมุนไพร ในคลังของที่ว่าการอำเภอยังพอมีเก็บไว้อยู่

ก่อนที่ชูเซวียนจะเดินทางมาทางใต้ของเมือง ก็ได้สั่งให้เสมียนจัดสรรมาทางนี้แล้ว

คาดว่าอีกไม่นานก็น่าจะส่งมาถึง

เมื่อกวาดสายตามองดู ชูเซวียนรู้สึกว่าด้วยเรี่ยวแรงสังขารของเฉินจี้ถัง

ต่อให้เหน็ดเหนื่อยจนร่างแหลกสลายเพียงลำพัง ก็ไม่มีทางดูแลผู้บาดเจ็บมากมายขนาดนี้ได้ทั่วถึง

จึงหันไปสั่งการเสมียนสองคนที่ติดตามมาด้านหลังว่า

"พวกเจ้าสองคน คอยอยู่ช่วยท่านผู้เฒ่าตั้งแต่นี้ งานไหนที่ต้องออกแรงใช้กำลัง พวกเจ้าก็ช่วยท่านผู้เฒ่าทำแทนทั้งหมด"

"นอกจากนี้ พวกเจ้าจงไปว่าจ้างคนแถวนี้มาเพิ่มอีกสักหน่อย"

"ขอเพียงยินดีมาช่วยงาน ถึงเวลาที่ว่าการจะจ่ายค่าแรงให้พวกเขาทุกคน"

จัดการแบ่งหน้าที่คนเรียบร้อย

ชูเซวียนกวาดสายตามองรอบข้าง ก่อนจะเอ่ยกับเฉินจี้ถังว่า

"ท่านผู้เฒ่า คนเจ็บตรงนี้เบียดเสียดกันแน่นขนัด เจ้าตรวจรักษาไม่สะดวกแน่"

"ข้าเห็นว่าเอาเช่นนี้ดีหรือไม่"

"แยกพวกเขาออกจากกันตามความหนักเบาของบาดแผล"

"ประเดี๋ยวพอหมอคนอื่นมาถึง จะได้ทยอยช่วยรักษาได้เป็นระเบียบ"

"ใต้เท้ากล่าวได้มีเหตุผลขอรับ" ยามนี้ความหวาดกลัวที่เฉินจี้ถังมีต่อชูเซวียนมลายหายไปเกินครึ่ง เขาสำรวจดูสภาพพื้นที่รอบตัวแล้วจึงเสนอความเห็นแก่ชูเซวียน

"หากทำตามวิธีของใต้เท้า"

"พวกเรานำคนเจ็บหนักไปไว้ทางฝั่งตะวันออก ส่วนคนเจ็บเล็กน้อยให้รออยู่ทางฝั่งตะวันตก"

"ตรงกลางก็เว้นไว้เป็นทางเดินสัญจรขอรับ"

"ดี เอาตามนี้"

ภายใต้การจัดการของชูเซวียน ไม่นานทุกคนในที่นั้นก็เริ่มขยับขับเคลื่อน

เฉินจี้ถังตรวจดูอาการบาดเจ็บของคนไข้ทีละคน

ตราบใดที่อาการไม่สาหัสจนเกินไป ก็สั่งให้คนพาไปพักรอที่ฝั่งตะวันตก ส่วนตัวเขารุดไปจัดการดูแลคนไข้ที่บาดเจ็บสาหัสเป็นลำดับแรก

ผู้บาดเจ็บสาหัส ชูเซวียนไม่อาจช่วยรักษาได้

จึงหันหลังเดินมาทางฝั่งคนเจ็บเล็กน้อย เห็นคนส่วนใหญ่ล้วนมีบาดแผลแตกฉีกตามตัว

จึงสั่งให้คนไปตามหาสุรากลั่นดีกรีแรงมา

จัดแจงให้คนนำสุราแรงมาล้างแผลให้พวกเขา

"ตอนล้างอาจจะแสบสักหน่อย ให้พวกเขากัดฟันทนเอา"

"ล้างด้วยสุราแรงแล้วแผลจะไม่เน่าเปื่อย เป็นผลดีต่อตัวพวกเขาเอง"

ขณะที่ชูเซวียนกำลังง่วนอยู่กับการดูแลผู้บาดเจ็บนั้นเอง

มือปราบคนหนึ่งก็วิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามา ตะโกนลั่นปากว่า "ใต้เท้าชู ใต้เท้าชู แย่แล้วขอรับ!"

"ลนลานอะไรกัน! มีเรื่องอะไรก็พูดมา!" ชูเซวียนขมวดคิ้วเอ็ดกลับไปหนึ่งที

วันนี้ตั้งแต่เช้าจรดเย็นไม่มีเรื่องดีสักเรื่อง มันจะแย่ไปกว่านี้ได้ถึงไหนกันเชียว

มือปราบผู้นั้นจึงได้สติว่าตนไม่ควรตื่นตระหนก เขาก้าวรวดเร็วสองสามก้าวมาหยุดตรงหน้าชูเซวียน แล้วจึงรายงานเสียงเบาว่า "ใต้เท้าชู พบตัวปลัดฝ่ายปราบปรามกงซุนแล้วขอรับ"

"หาตัวเจอก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ แล้วจะแย่ได้อย่างไร หรือว่าเขาเกิดเรื่องขึ้น"

วันนี้ตอนแผ่นดินไหว เป็นช่วงเวลาใกล้ขานชื่อเข้าเวรของที่ว่าการอำเภอพอดี

ตอนนั้นชูเซวียนยังอยู่บนถนน กงซุนเทาก็น่าจะพอๆ กัน

ดังนั้นหลังจากจัดแจงเรื่องราวในที่ว่าการเรียบร้อยแล้ว

ชูเซวียนจึงได้ส่งคนออกไปตามหากงซุนเทา

แต่ดูท่าทางตอนนี้ หมอนี่คงจะเคราะห์ร้ายเข้าให้แล้ว

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ มือปราบผู้นั้นทำหน้าเบี้ยวแล้วเอ่ยกับชูเซวียนว่า

"วันนี้ใต้เท้ากงซุนขี่ม้าจะมาที่ว่าการขอรับ"

"ปรากฏว่าพญาพลิกปฐพีขึ้นมากลางทาง"

"ม้าของใต้เท้ากงซุนก็เลยตื่นตกใจเตลิดไป"

"สะบัดใต้เท้ากงซุนตกจากหลังม้า ทั้งยังลากร่างครูดไปไกลโขเลยขอรับ..."

ชูเซวียนฟังแล้วสูดหายใจเฮือก ยุคสมัยนี้แค่ตกม้าก็อาจถึงตายได้แล้ว นับประสาอะไรกับการถูกม้าลากไปเช่นนี้

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นลูกน้องตน ชูเซวียนไม่อยากให้เขาต้องมีอันเป็นไป จึงรีบถามว่า

"แล้วตอนนี้ตัวเขาเล่า คนเป็นอย่างไรบ้าง"

มือปราบหน้าสลดเอ่ยตอบ "ใต้เท้ากงซุนมีวรยุทธติดตัว ร่างกายจึงไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต เพียงแต่...ขาหักไปข้างหนึ่งขอรับ"

"คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" ชูเซวียนฟังแล้วลอบถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง "เจ้าไปบอกเขาเสีย ให้พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านหลายวันนี้ เรื่องกู้ภัยข้าจะจัดการเอง"