ตอนที่ 70 ทางการที่ไหนจะมาสร้างบ้านให้ชาวบ้านกันเล่า

วุ่นวายอยู่ทางตอนใต้ของเมืองค่อนวัน

ในที่สุดชูเซวียนก็ระดมกำลังคน ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บออกมาจากซากปรักหักพังได้สำเร็จ

ทว่าตัวเลขผลสรุปที่รวบรวมได้ในท้ายที่สุด ทำเอาชูเซวียนถึงกับใจหายวาบ

แผ่นดินไหวครานี้ อำเภอซ่างหยวนมีผู้บาดเจ็บรวมทั้งสิ้นกว่าหนึ่งพันสี่ร้อยคน

ส่วนผู้เสียชีวิตจากเหตุแผ่นดินไหว ก็มีเกือบร้อยคนเช่นกัน

ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนกระจุกตัวอยู่ในแถบเมืองใต้แห่งนี้

ต้องรู้ก่อนว่า ระดับความรุนแรงของแผ่นดินไหวครั้งนี้ ตามที่ชูเซวียนประเมิน อย่างมากก็แค่ราวๆ สี่แมกนิจูดเท่านั้น

หากเป็นยุคหลัง อย่าว่าแต่มีคนตายเลย แม้แต่อาคารสักหลังก็ยังไม่พังถล่มลงมาด้วยซ้ำ

"บ้านเรือนของราษฎรยุคต้าหมิงนี่มันแย่เกินไปจริงๆ!"

เมื่อประมวลจากสถานการณ์ที่ตนได้สำรวจจากเหล่าผู้บาดเจ็บ

ชูเซวียนจึงรู้ว่าผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่ล้วนเกิดจากบ้านเรือนพังทลาย ถูกขื่อคานหรืออิฐกระเบื้องในเรือนหล่นทับจนบาดเจ็บ

ส่วนผู้เคราะห์ร้ายที่เสียชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ล้วนถูกกระแทกเข้าจุดสำคัญ ก่อนจะถูกสิ่งปลูกสร้างทับถมจนสิ้นใจไปในที่สุด

เมื่อมองดูซากปรักหักพังรอบๆ ตลาดใต้ ชูเซวียนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ชาวบ้านแถบนี้แต่เดิมก็ยากจนอยู่แล้ว ตอนนี้แม้คนจะรอดชีวิตมาได้ แต่การจะสร้างบ้านใหม่ขึ้นมาหลังภัยพิบัติ ย่อมเป็นเรื่องยากเข็ญแสนสาหัส

ขณะที่ชูเซวียนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น

หานชวน ปลัดฝ่ายปราบปรามก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ค้อมกายรายงานต่อชูเซวียน "ใต้เท้าชู โรงทานแจกข้าวต้มทางฝั่งตลาดใต้ตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ"

"ตามที่ใต้เท้าสั่งการ จัดตั้งไว้ทั้งหมดห้าแห่งด้วยกัน"

"น่าจะเพียงพอให้ชาวบ้านแยกย้ายกันไปรับข้าวต้มได้ทั่วถึงขอรับ"

ยามที่แผ่นดินไหวเพิ่งเกิดขึ้น หานชวนตกใจกลัวจนแทบเสียขวัญ

ทว่ามาถึงตอนนี้ ย่อมดึงสติตนเองกลับมาได้นานแล้ว

บ้านเรือนของชาวบ้านแถบตลาดใต้พังถล่มลงมาหมด ตอนนี้ย่อมไม่มีทางหุงหาอาหารเองได้

ดังนั้นนับแต่ชูเซวียนมาถึงและเห็นสถานการณ์ จึงสั่งการให้คนเตรียมตั้งโรงทานแจกข้าวต้มในทันที

ครั้นฟังหานชวนรายงานจบ ชูเซวียนยังคงวางใจไม่ลง จึงหันไปเอ่ยกับเขาว่า "พาข้าไปดูหน่อย"

ข้าราชการชั้นผู้น้อยในยุคนี้ หากคิดจะคดโกงขึ้นมา ใจคอย่อมดำอำมหิตนัก

ยิ่งเป็นเรื่องบรรเทาทุกข์ภัยพิบัติ พวกเขาก็ยิ่งสบช่องลงมือได้ง่าย

ดังนั้นเพื่อให้มั่นใจว่าผู้ประสบภัยจะมีอาหารตกถึงท้องจริงๆ แม้ชูเซวียนจะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เขาก็ยังต้องไปตรวจดู ณ สถานที่จริงด้วยตนเอง

เมื่อเดินตามหานชวนมาถึงโรงทานแห่งหนึ่งในละแวกใกล้เคียง

มองแต่ไกล ชูเซวียนก็เห็นกระทะใบใหญ่หลายใบกำลังส่งควันกรุ่น

ชาวบ้านในละแวกนั้นที่หอบลูกจูงหลาน ต่างถือชามยืนรอคอยตาละห้อย

ชูเซวียนก้าวเข้าไปในโรงทาน หยิบทัพพีขึ้นมาคนในกระทะสองสามรอบแล้วตักข้าวต้มขึ้นมาดู

ความข้นของข้าวต้มถือว่าใช้ได้ แม้จะไม่ถึงขั้นปักตะเกียบตั้งตรงได้ ทว่าก็มิได้เหลวใสเป็นน้ำแกงจืดชืดแต่ประการใด

หลังตรวจดูกระทะทุกใบจนครบถ้วนและแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอันใดแล้ว ชูเซวียนจึงเอ่ยถามหานชวน "ในเมื่อข้าวต้มต้มสุกแล้ว ก็รีบให้พวกเขามารับไปเถิด"

"ชาวบ้านหิวกันมาทั้งวันแล้ว ให้พวกเขารองท้องแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า"

"ขอรับๆๆ ได้เลยขอรับ" หานชวนรับคำอยู่ข้างๆ ก่อนจะก้าวยาวๆ ออกจากโรงทาน ตะโกนบอกผู้ประสบภัยทั้งหลายว่า

"เข้ามารับข้าวต้มกันได้แล้ว! ใต้เท้าชูเพิ่งบอกว่า วันนี้พวกเจ้าหิวกันมาทั้งวัน รีบเข้ามารองท้องเสีย!"

เมื่อชาวบ้านพากันล้อมวงเข้ามา หานชวนยังจงใจชี้ไปทางชูเซวียนแล้วเอ่ยว่า "นี่คือนายอำเภอของอำเภอซ่างหยวนพวกเรา วันนี้เพื่อพวกเจ้าแล้วท่านเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้ยังต้องมาดูแลให้พวกเจ้าได้ดื่มกินข้าวต้ม พวกเจ้าทุกคนต้องจดจำบุญคุณของใต้เท้าชูไว้ให้ดีนะ!"

กลุ่มชาวบ้านครั้นเห็นชูเซวียน ก็มีคนคุกเข่าลงกับพื้นทันที พลางโขกศีรษะให้ชูเซวียนไม่หยุดปาก "ขอบคุณใต้เท้าชู ขอบคุณใต้เท้าชูขอรับ"

พอมีคนแรกคุกเข่าลง ผู้ประสบภัยคนอื่นๆ ก็พลอยคุกเข่าตามกันไปหมด

เสียงกล่าวคำขอบคุณสารพัดดังเซ็งแซ่ขึ้นมาในบัดดล

ชาวบ้านอำเภอซ่างหยวน โดยเฉพาะชาวบ้านแถบตลาดใต้ ย่อมไม่มีใครไม่คุ้นเคยกับชูเซวียน

คราวนั้นที่จูซิ่วซิ่วแห่งตลาดใต้ถูกสังหาร ศีรษะถูกคนตัดขาดไป

ชูเซวียนนำกำลังคนไปคลี่คลายคดีได้ในเวลาไม่นาน ทั้งยังจับกุมหลิวอู่ผู้เป็นคนร้ายกลับมาได้

ด้วยความที่ตอนนั้นชูเซวียนไปตามหมอดูมาช่วยไขคดี

จึงทำให้ตามตรอกซอกซอยมีข่าวลือเกี่ยวกับชูเซวียนหนาหูยิ่งนัก

ทว่าชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างรู้ดีว่า ชูเซวียนเป็นขุนนางที่ดีซึ่งสามารถไขคดีเพื่อราษฎรได้

วันนี้ชูเซวียนวุ่นอยู่ในตลาดใต้มาตลอดทั้งวัน ทั้งจัดแจงคนไปช่วยชีวิตผู้ประสบภัย ทั้งลงมือช่วยดูแลคนเจ็บด้วยตัวเอง

ภาพที่เขาทุ่มเททำงานเพื่อชาวบ้าน ทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตา

ดังนั้นที่คุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณในยามนี้ นอกจากจะทำตามๆ กันแล้ว อีกหลายคนก็ซาบซึ้งใจจริงๆ ที่มีขุนนางที่ดีเช่นชูเซวียน

หาไม่แล้ว หากเปลี่ยนเป็นพวกขุนนางกังฉินทรราชมาแทน

อย่าว่าแต่จะพาคนมาช่วยผู้ประสบภัยด้วยตัวเองเลย

จะมีเพิงแจกโจ๊กนี้หรือไม่ก็ยังไม่แน่ด้วยซ้ำ

ชูเซวียนตวัดสายตามองหานชวน รู้ดีว่าเจ้าหมอนี่คิดจะอาศัยจังหวะนี้ประจบสอพลอตน

ทว่าในสายตาของชูเซวียน นี่มันเป็นการกระทำที่เกินจำเป็นโดยแท้

ชาวบ้านพวกนี้หิวโซกันมาทั้งวันแล้ว ขอแค่ให้พวกเขาได้กินอิ่มท้องอย่างสบายใจก็พอ ไยต้องบีบให้คนเขามาคุกเข่าคำนับตนให้วุ่นวายโดยใช่เหตุ

"เอาละๆ รีบลุกขึ้นไปรับโจ๊กกันเถอะ"

"ในเมื่อข้าเป็นนายอำเภอแห่งอำเภอซ่างหยวน ย่อมต้องรับผิดชอบพวกเจ้าอยู่แล้ว"

"พวกเจ้าไม่ต้องมาขอบอกขอบใจข้าหรอก รีบลุกขึ้นไปรับโจ๊กกินข้าวกันได้แล้ว"

ชูเซวียนเดินออกจากเพิงแจกโจ๊กมาอยู่ตรงหน้าชาวบ้าน เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ชาวบ้านเหล่านี้จึงค่อยทยอยลุกขึ้นยืน

เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแซงคิว ชูเซวียนจึงสั่งการให้มือปราบคอยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนตนเองก็พาหานชวนเดินไปยังเพิงแจกโจ๊กจุดถัดไป

ระหว่างทาง ชูเซวียนเอ่ยกับหานชวนด้วยน้ำเสียงเข้ม "คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก ชาวบ้านพวกนี้ลำบากกันมากพอแล้ว อย่าได้ว่างจัดจนหาเรื่องทำให้คนอื่นเดือดร้อน!"

หานชวนพลันรู้ตัวว่าตนประจบผิดที่ผิดทาง รีบก้มตัวค้อมกายยอมรับผิด "ขอรับๆ ท่านชู เป็นเพราะข้าน้อยโง่เขลาเอง..."

ชูเซวียนคร้านจะสนใจเขา เดินตรวจเพิงแจกโจ๊กทั้งห้าจุดรวดเดียวจนครบ

เมื่อเห็นว่าโจ๊กในแต่ละเพิงยังพอใช้การได้ ถึงค่อยเบาใจลงบ้าง

ยุคสมัยนี้ ยามราษฎรประสบภัย มีอะไรให้ตกถึงท้องก็นับว่าดียิ่งแล้ว

ชูเซวียนไม่ได้คาดหวังว่าพวกผู้ใต้บังคับบัญชาในที่ว่าการอำเภอของตนจะมีความตระหนักรู้สูงส่งอันใด

ขอเพียงพวกเขาไม่ยื่นมือไปโกงกินอย่างโจ่งแจ้ง ชูเซวียนก็แทบจะจุดธูปไหว้พระขอบคุณแล้ว

แต่คาดว่าการปฏิรูประบบในที่ว่าการของชูเซวียนคงเริ่มเห็นผล

ยามนี้พวกเสมียนชั้นผู้น้อยต่างจับตาสอดส่องซึ่งกันและกันได้แล้ว

อย่างน้อยจากสถานการณ์ในวันนี้ เสบียงบรรเทาทุกข์ชุดแรกที่ขนมาจากฉางผิงชาง ก็ยังไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปยักยอก

เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ชูเซวียนยามนี้ก็หิวจนท้องกิ่วเช่นกัน

เขาจึงตักโจ๊กมาชามหนึ่งที่เพิงแจกโจ๊กจุดสุดท้ายที่ไปตรวจ แล้วนั่งร่วมวงซดโจ๊กกับพวกผู้ประสบภัย

พอกินเสร็จ ชูเซวียนก็เรียกหานชวนแยกออกไปคุยด้านข้างแล้วกล่าวว่า "ตอนนี้แม้จะช่วยคนออกมาได้แล้วแต่งานบรรเทาทุกข์และการบูรณะฟื้นฟูหลังจากนี้ยังต้องดำเนินต่อไปให้ทันท่วงที"

"..." หานชวนมองชูเซวียนด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใดดี

เรื่องบรรเทาทุกข์ยังพอว่า อย่างไรเสียอิ้งเทียนฝู่ก็เกิดแผ่นดินไหว ฮ่องเต้ย่อมต้องยกเว้นภาษีและจัดสรรเสบียงลงมาให้อยู่แล้ว

แต่เรื่องบูรณะฟื้นฟูนี้มันมีที่มาจากไหนกัน?

ต่อให้พลิกดูประวัติศาสตร์ทุกยุคทุกสมัย ก็ไม่เคยเห็นทางการที่ไหนมาสร้างบ้านให้ชาวบ้านสักแห่ง

หรือว่าใต้เท้าชูของตน คิดจะสร้างบ้านให้พวกชาวบ้านใหม่หลังเกิดแผ่นดินไหวจริงๆ?

ยามนี้หานชวนคาดเดาได้ถูกต้องแล้ว

ชูเซวียนตั้งใจจะสร้างบ้านของพวกชาวบ้านที่ประสบภัยขึ้นมาใหม่ทั้งหมดจริงๆ

ซ้ำยังไม่ใช่แค่สร้างให้เสร็จๆ ไป แต่ต้องสร้างให้ดีด้วย!