ตอนที่ 74 หรือว่าอันชิ่งจะตั้งครรภ์แล้ว

ขณะที่ชูเซวียนตรวจดูเรือนอิฐที่สร้างขึ้นใหม่แถบตลาดใต้เสร็จสิ้น และเตรียมจะเดินทางกลับจวน

จู่ๆ หญิงชาวบ้านนางหนึ่งก็หิ้วตะกร้าใส่ไข่ไก่กับเนื้อแห้งมาคุกเข่าลงตรงหน้าเขา

"ใต้เท้าชู ข้าน้อยขอโขกศีรษะให้ท่านตรงนี้เจ้าค่ะ ท่านช่วยชีวิตสามีและลูกของข้าน้อยไว้ ทั้งยังช่วยสร้างบ้านให้อีก บุญคุณล้นพ้นของท่าน ครอบครัวเราชั่วลูกชั่วหลานจะไม่มีวันลืมเลือน ขอให้สวรรค์คุ้มครองให้ท่านอายุยืนยาวนับร้อยปี..."

หลังโขกศีรษะเสียงดัง 'โป๊ก โป๊ก โป๊ก' ไปหลายที หญิงชาวบ้านก็ยกตะกร้าขึ้นยื่นมาตรงหน้าชูเซวียน

"นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงช่วยกันรวบรวมมา ใต้เท้าโปรดรับไว้เถิดเจ้าค่ะ..."

ตอนแรกชูเซวียนตกใจจนสะดุ้ง นึกว่ามีเรื่องร้องทุกข์อันใดเสียอีก

พอฟังจบถึงได้รู้ว่า ที่มาขวางทางคุกเข่าก็เพียงเพื่อจะขอบคุณตนเท่านั้น

เวลานี้ผู้ประสบภัยเหล่านี้แทบไม่มีเสบียงเหลือติดบ้าน แล้วชูเซวียนจะตัดใจรับสิ่งของของนางได้อย่างไร

เขาเพียงสั่งให้คนประคองนางลุกขึ้นจากพื้น แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ข้ากินเบี้ยหวัดราชสำนัก การบรรเทาทุกข์ช่วยเหลือราษฎรล้วนเป็นหน้าที่ จะรับของขอบคุณจากเจ้าได้อย่างไร น้ำใจของเจ้าข้ารับไว้แล้ว ของพวกนี้เอากลับบ้านไปเถอะ..."

ผู้ใหญ่บ้านประจำตลาดใต้ที่เดินตามหลังชูเซวียนก้าวออกมาอธิบายว่า

"ใต้เท้าชู หญิงผู้นี้คือหม่าเหมยซื่อ ในเหตุแผ่นดินไหวครานี้ สามีกับลูกของนางต่างถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังขอรับ"

"โชคดีที่ใต้เท้าชูส่งคนมาช่วย ถึงได้รอดชีวิตกลับมาได้ทั้งสองคน..."

ได้ยินดังนั้น ชูเซวียนก็มองนางด้วยความเห็นใจอยู่บ้าง ก่อนจะกำชับว่า "ในเมื่อสามีกับลูกของเจ้าบาดเจ็บ ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้อาหารพวกนี้บำรุงร่างกาย"

"รีบเอากลับไปเถอะ ให้สามีกับลูกของเจ้ากิน ร่างกายจะได้ฟื้นตัวโดยเร็ว"

พอกล่าวถึงสามีและลูก น้ำตาของหม่าเหมยซื่อก็ไหลอาบสองแก้ม

คราวนี้หากไม่ได้พบขุนนางที่ดีเช่นชูเซวียน ครอบครัวของนางก็คงจบสิ้นไปแล้ว

ตอนนั้นแผ่นดินไหวเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เรือนรอบข้างบ้านนางพังถล่มลงมาจนหมด

สามีกับลูกถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ลำพังแรงนางคนเดียวไม่มีทางช่วยออกมาได้เลย

ยังดีที่ชูเซวียนส่งคนมาเร็ว แม้สามีกับลูกจะถูกฝังอยู่ชั่วครู่ ทว่าหลังจากช่วยออกมาได้ก็มิได้เป็นอะไรมาก

จากนั้นก็ไปพักฟื้นอยู่ที่สถานพยาบาลที่ชูเซวียนจัดตั้งขึ้น ได้กินยาสมุนไพรที่ชูเซวียนจัดสรรมาให้ทุกวัน

ตอนนี้ร่างกายต่างก็ฟื้นตัวจนเกือบหายดีแล้ว

เดิมทีหม่าเหมยซื่อคิดว่า ครอบครัวของตนติด

ใครจะไปรู้ว่า บัดนี้ผ่านไปไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

ชูเซวียนก็สร้างบ้านเรือนที่พังถล่มแถบตลาดใต้ขึ้นมาใหม่ทั้งหมดแล้ว และบ้านของนางก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

"ในเมื่อใต้เท้าไม่รับของขวัญขอบคุณของหญิงชาวบ้านอย่างข้า เช่นนั้นก็ให้หญิงชาวบ้านคนนี้โขกศีรษะให้ท่านอีกสักสองสามทีเถิดเจ้าค่ะ"

"รอให้สามีและลูกของข้าหายดีก่อน ถึงตอนนั้นจะสร้างศาลบูชาตอนมีชีวิตให้ใต้เท้า ขอให้เทพเซียนคุ้มครองใต้เท้าให้สมปรารถนาในทุกสิ่ง..."

หม่าเหมยซื่อสะบัดหลุดจากคนที่คอยพยุงนางอยู่ข้างๆ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นเริ่มโขกศีรษะอีกครั้ง

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็ซาบซึ้งในบุญคุณของชูเซวียน พากันคุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะตาม

"ชาวบ้านตลาดใต้ขอบคุณใต้เท้าชู ใต้เท้าชูเป็นขุนนางดีย่อมได้ดี จะต้องมีอายุยืนร้อยปีแน่"

"ขอโขกศีรษะให้ใต้เท้าชู ขอบคุณในบุญคุณของใต้เท้าชู..."

"ขอบคุณใต้เท้าชู ขอบคุณใต้เท้าชู..."

เมื่อเห็นชาวบ้านมากมายคุกเข่าลงรอบตัว ชูเซวียนก็อดใจอ่อนไม่ได้

สำหรับเขาแล้ว การบรรเทาภัยพิบัติและช่วยชีวิตผู้คน ล้วนเป็นเพียงเรื่องที่ยื่นมือช่วยทำไปตามสะดวกเท่านั้น

หลังจากเขาทะลุมิติมายังต้าหมิง ตอนนี้ตนเองไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องทั้งเรื่องกินเรื่องดื่ม ที่บ้านยังมีภรรยาและอนุแสนสวยพร้อมสรรพ

สิ่งเดียวที่จะทำให้เขารู้สึกถึงคุณค่าในตัวเองได้ ก็คือการทำความดีเพื่อชาวบ้านบ้างนี่แหละ

ทว่านึกไม่ถึงว่าชาวบ้านเหล่านี้จะซาบซึ้งในบุญคุณของเขาถึงเพียงนี้

"ทุกท่าน ทุกท่าน รีบลุกขึ้นเถิด นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ ควรทำอยู่แล้ว..."

ขณะที่ชูเซวียนกำลังได้รับการขอบคุณจากชาวบ้านอยู่นั้น

ระบบของชูเซวียนก็แจ้งเตือนขึ้นมา: "ในฐานะนายอำเภอ โฮสต์จัดการภัยพิบัติได้อย่างเหมาะสม หลังภัยพิบัติยังสร้างบ้านเรือนให้ชาวบ้านขึ้นมาใหม่ นับเป็นการทำความดีเพื่อราษฎร รางวัล: ยาไตเหล็กเอวทองคำ!"

เพียงแต่ยามนี้มีคนขอบคุณชูเซวียนมากเกินไป ชูเซวียนจึงยังไม่ทันได้สังเกตเห็น

กระทั่งกลับมาถึงที่ว่าการอำเภอ

ชูเซวียนถึงเพิ่งพบว่าระบบได้มอบรางวัลให้แล้วเช่นกัน

"อ้อ จริงด้วยสิ ตอนที่ผูกระบบครั้งแรก ดูเหมือนจะบอกว่าแค่ทำเรื่องดีๆ ให้ชาวบ้านก็จะได้รางวัลนี่นา"

ชูเซวียนเบิกยาไตเหล็กเอวทองที่ระบบมอบเป็นรางวัลออกมา

พอมองเม็ดยาขนาดเท่าผลลำไยที่ส่องประกายสีทองวับวาวในมือ ชูเซวียนก็อดถามไม่ได้ว่า

"ระบบ ยาเม็ดนี้มีสรรพคุณอะไร"

"ยาไตเหล็กเอวทอง เมื่อกินแล้วจะเสริมพลังความสามารถเรื่องบนเตียงของผู้ถือครองอย่างถาวร เปลี่ยนร่างเป็นไตเหล็กเอวทอง รบรากับสตรีได้คราวละหลายนางในค่ำคืนเดียว ทั้งยังควบคุมได้ดั่งใจนึก!"

"เช็ดเป็ด!" ชูเซวียนได้ยินก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เสริมพลังความสามารถด้านนั้นของตัวเองอย่างถาวรเชียวหรือ

ระบบ เจ้าช่างเป็นระบบที่ดีแท้ๆ รู้ใจจริงเชียวว่าตอนนี้ข้าต้องการอะไรที่สุด!

ชูเซวียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย กลืนยานั้นลงคอไปในคำเดียว

ชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แล่นพล่านอยู่บริเวณเอวและไต ราวกับว่ากำลังได้รับการเสริมพลังอยู่จริง ๆ

พอกระแสความอบอุ่นจางหาย ชูเซวียนก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายตนทันที

เมื่อได้รับการเสริมพลังจากระบบในครั้งนี้ เขาไม่เพียงแข็งแกร่งไร้เทียมทานในเรื่องนั้น แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือยังควบคุมสั่งการได้ดั่งใจนึก

นี่มันยาวิเศษในฝันของบุรุษชัดๆ!

พอดีว่าช่วงหลายวันมานี้มัวแต่ยุ่งกับการบรรเทาภัยพิบัติ จนละเลยภรรยาเอกและอนุภรรยาแสนสวยที่บ้านไปเสียสนิท

ชูเซวียนไม่อยากอยู่ที่ที่ว่าการอำเภอต่ออีกแม้แต่ครึ่งเค่อ

เขากระโดดขึ้นรถม้าโดดงานกลับบ้านทันที วันนี้ต้องไปปราบปีศาจน้อยในบ้านให้อยู่หมัดเสียหน่อย!

พอเริ่มวันเวลาที่ไร้ยางอาย ชูเซวียนก็ชักจะหยุดไม่อยู่เสียแล้ว

อย่างไรเสียภัยพิบัติก็คลี่คลายหมดแล้ว หลายวันนี้เขาจึงอยู่บ้านคอยอยู่เป็นเพื่อนพวกนาง

กลางวันฟังเสียงพิณต้มน้ำชา กลางคืนเสพสมรื่นเริงไม่ขาดสาย นับเป็นวันเวลาดุจดั่งแดนสวรรค์โดยแท้

เวลาผ่านไปชั่วพริบตา อีกหนึ่งเดือนกว่าก็ล่วงเลยไป

วันนี้ ชูเซวียนกำลังนั่งกินมื้อเที่ยงอยู่เป็นเพื่อนอันชิ่ง

เขาวางไก่นึ่งโสมที่ทำขึ้นเพื่อบำรุงร่างกายอันชิ่งลงตรงหน้านางเช่นเคย

นับตั้งแต่อันชิ่งจัดการหาอนุภรรยาให้ชูเซวียนเป็นครั้งแรก

ชูเซวียนก็เริ่มใช้อาหารตุ๋นยาจีนบำรุงสุขภาพให้นางเรื่อยมา

หลังจากกินอาหารตุ๋นยาจีนบำรุงเลือดลมสารพัดชนิดมานานถึงเพียงนี้ ร่างกายของอันชิ่งก็แข็งแรงขึ้นมากจริง ๆ

อันชิ่งรับอาหารบำรุงที่ชูเซวียนเตรียมให้ด้วยตัวเองเหมือนอย่างเคย

ทว่าพอกำลังจะลงตะเกียบ นางกลับขมวดคิ้วแน่น แล้วอดคลื่นไส้ขย้อนออกมาไม่ได้

อันชิ่งรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง

ชูเซวียนเห็นดังนั้นก็รีบลุกเดินเข้าไปข้างกายนางพลางเอ่ยถาม "เป็นอะไรไป เมื่อคืนโดนลมหนาวเข้าหรือ"

อันชิ่งส่ายหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน สองวันนี้พอได้กลิ่นมันๆ เลี่ยนๆ แล้วรู้สึกพะอืดพะอม"

"ไก่นึ่งวันนี้ ข้าคงกินไม่ไหวแล้ว..."

ได้กลิ่นมันเลี่ยนแล้วรู้สึกพะอืดพะอมงั้นหรือ ชูเซวียนใจกระตุกวูบ อดคิดไปอีกทางไม่ได้

ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ เขาอยู่เคียงข้างคลอเคลียอันชิ่งไม่ใช่น้อยๆ

อันชิ่งคงไม่ได้กำลังตั้งครรภ์อยู่หรอกนะ

แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเดาผิดจนทำให้อันชิ่งดีใจเก้อ

ชูเซวียนจึงรีบเปลี่ยนคำพูดว่า "ในเมื่อร่างกายไม่สบาย ก็ควรให้ท่านหมอมาตรวจดูสิ"

"จะปล่อยยืดเยื้อไปวันๆ แบบนี้ได้อย่างไร"

"ไป๋จื่อ รีบส่งคนเข้าเมืองไปเชิญท่านหมอฝีมือดีมาตรวจชีพจรให้ฮูหยินเร็วเข้า!"