ตอนที่ 75 ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ชูเซวียนกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วจริงๆ!

หมอถูกตามตัวมาอย่างรวดเร็ว

ซ้ำยังเป็นหมอเฒ่าที่เชิญมาจากโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

เมื่อมาถึงเรือนหลัง ชูเซวียนก็เรียกอันชิ่งออกมาแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม "ให้ท่านหมอตรวจชีพจรดูก่อนเถอะ หากร่างกายมีโรคภัยอันใด รักษาแต่เนิ่นๆ จะได้หายเร็วๆ"

"อื้อ" อันชิ่งเชื่อฟังชูเซวียนแต่ไหนแต่ไรมา ไม่มีความคิดหลีกเลี่ยงที่จะตรวจรักษาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อนั่งลงข้างโต๊ะในห้องโถง อันชิ่งก็ยื่นมือออก นำผ้าเช็ดหน้าวางทาบบนข้อมือ จากนั้นจึงให้หมอเฒ่าเริ่มจับชีพจร

หมอเฒ่านับชีพจร ไม่ทันถึงหนึ่งนาที ในใจก็กระจ่างแจ้ง

ชูเซวียนเห็นเช่นนั้นก็รีบถาม "ท่านหมอ ภรรยาของข้า..."

"ใต้เท้าไม่ต้องกังวล เป็นเรื่องน่ายินดีขอรับ" หมอเฒ่าลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับชูเซวียนแล้วจึงเอ่ย "ผู้เฒ่าขอแสดงความยินดีกับใต้เท้า ฮูหยินของท่านตั้งครรภ์แล้วขอรับ!!"

"หา?" ชูเซวียนได้ยินแล้ว ในหัวพลันรู้สึกเหมือนถูกรางวัลใหญ่

นึกไม่ถึงเลยว่าอันชิ่งจะตั้งครรภ์จริงๆ!

ฝ่ายอันชิ่งเอง ยามนี้ก็ตกตะลึงกับข่าวดีที่มาอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน

นางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะได้สติกลับมา จึงเอ่ยถามหมอเฒ่า "ข้าตั้งครรภ์จริงๆ หรือ"

หมอเฒ่าลูบเคราแพะพลางหัวเราะร่วน "เรื่องเช่นนี้จะมีเท็จได้อย่างไร ผู้เฒ่ารักษาคนไข้มาสี่สิบปี ชีพจรมงคลแค่นี้มีหรือจะดูไม่ออก"

พออันชิ่งได้ฟัง ก็รีบยื่นมือไปกุมมือชูเซวียนไว้ น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าตา "ท่านพี่ ข้าตั้งครรภ์จริงๆ ด้วย!"

ชูเซวียนกลัวว่านางจะตื่นเต้นเกินไป จึงรีบโอบกอดนางไว้พร้อมปลอบประโลม "ใช่แล้ว อันชิ่งกำลังจะได้เป็นท่านแม่แล้ว"

"อื้ม!!!" น้ำตาของอันชิ่งไหลพรากลงมาทันที

คราวนั้นที่ถูกจูหยวนจางเรียกกลับเข้าวังอย่างเงียบๆ เพื่อให้หมอหลวงตรวจดูอาการ ผลปรากฏว่าร่างกายของนางอ่อนแอและเย็นเกินไป มีบุตรได้ยาก หากจะบอกว่าตอนนั้นอันชิ่งไม่เสียใจ ย่อมเป็นเรื่องโกหก

หากมิใช่เพราะเหตุนี้ นางจะไปอ้อนวอนขอให้จูหยวนจางพระราชทานอนุภรรยาให้ชูเซวียนได้อย่างไร

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพราะรู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์ ติดค้างชูเซวียน

แต่บัดนี้ ในท้องของนางมีลูกแล้ว สามารถสืบทอดทายาทให้ชูเซวียนได้แล้ว เรื่องนี้สำหรับอันชิ่งจึงนับเป็นมงคลอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้า!

เมื่อเห็นอันชิ่งน้ำตาไหลไม่หยุด ชูเซวียนจึงรีบปลอบ "ฮูหยิน นี่เป็นเรื่องมงคล เจ้าอย่าร้องไห้เลย"

"อีกอย่างนะ ช่วงตั้งครรภ์หากอารมณ์แปรปรวนตื่นเต้นเกินไป จะไม่ดีต่อลูกเอานะ"

หมอเฒ่าที่อยู่ด้านข้างได้ยินก็พยักหน้าเห็นพ้อง เอ่ยกับชูเซวียนว่า "ดูท่าใต้เท้าชูเองก็พอจะรู้หลักการแพทย์อยู่บ้าง"

"ฮูหยิน หลังตั้งครรภ์แล้ว มิควรดีใจหรือเสียใจจนเกินไปจริงๆ..."

อันชิ่งฟังทั้งสองคนพูดจบ ก็รีบพยายามระงับอารมณ์ของตน

ทว่าความอัดอั้นตันใจที่เก็บซ่อนไว้เนิ่นนาน เมื่อต้องมาพบกับเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวงปานนี้ มีหรือจะสงบลงได้ในชั่วพริบตา

ชูเซวียนมองนางแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสอน "ฮูหยินอย่าเพิ่งร้อนใจ ทำใจให้สงบก่อน แล้วทำตามข้านะ"

"สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อน พอลมเต็มปอดแล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา"

"ทำเช่นนี้ซ้ำอีกสองสามครั้ง อารมณ์ก็จะสงบลงเอง"

อันชิ่งทำตาม และอารมณ์ของนางก็ค่อยๆ สงบลงได้จริงๆ

หมอเฒ่าที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็อดประหลาดใจมิได้

การจะทำให้ผู้คนสงบจิตใจ ในวิชาแพทย์มักต้องพึ่งพาโอสถ

แต่วิธีแบบชูเซวียนที่ให้แค่สูดลมหายใจเข้าออกก็ทำได้แล้ว ตนเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ชูเซวียนหันกลับมามองหมอเฒ่าแล้วถามว่า "ท่านผู้เฒ่า ภรรยาของข้าร่างกายอ่อนแอและมีความเย็น ตอนนี้ตั้งครรภ์แล้ว ยังสามารถบำรุงรักษาต่อได้หรือไม่"

หมอเฒ่าซักถามถึงอาหารบำรุงที่ชูเซวียนให้อันชิ่งกินเป็นประจำ

หลังฟังจบก็พยักหน้าเอ่ย "ล้วนเป็นอาหารบำรุงเลือดและลมปราณ ย่อมมีประโยชน์ต่อทารกในครรภ์เช่นกัน"

"ขอเพียงอย่าบำรุงจนล้นเกิน ย่อมส่งผลดีต่อทั้งแม่และลูก วางใจให้กินต่อไปได้เลย"

"นอกจากนี้ ผู้เฒ่ายังจะช่วยเจียดเทียบยาบำรุงเลือดและลมปราณให้อีกสองเทียบ ถึงเวลานั้นฮูหยินก็ใช้ได้เช่นกัน..."

ในขณะที่ชูเซวียนกำลังให้หมอเฒ่าเขียนใบสั่งยานั้นเอง

สายลับที่เหมาเซียงวางไว้ในจวนของชูเซวียน ก็รีบส่งข่าวเรื่องที่อันชิ่งตั้งครรภ์ออกไปทันที

พอเหมาเซียงได้ยิน ก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบสาวเท้าวิ่งตรงไปยังพระราชวัง

ณ พระราชวังหลวง ภายในตำหนักอู่ยิง

จูหยวนจางกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร

แม้แผ่นดินไหวจะผ่านพ้นมาร่วมเดือนแล้ว

ทว่าในราชสำนักกลับยังไม่สงบลงเสียที

ขุนนางไม่น้อยยามถวายฎีกา มักจะแฝงคำพูดเสียดสีถึงเรื่องนี้อยู่เนืองๆ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ราวกับว่าสาเหตุของแผ่นดินไหวในครั้งนี้ เกิดจากการกระทำอันฝืนฟ้าท้าดินของเขา จูหยวนจาง ผู้นี้จริงๆ อย่างนั้นแหละ

"เหลวไหลสิ้นดี!" จูหยวนจางอ่านฎีกาจบไปอีกฉบับ ด้วยความโทสะจึงอดไม่ได้ที่จะขว้างฎีกาเล่มนั้นทิ้งไป

เพิ่งจะเตรียมบันดาลโทสะต่อ ก็เหลือบไปเห็นเหมาเซียงวิ่งหน้าบานเข้ามา

พอจูหยวนจางเห็นเข้า สีหน้าก็ยิ่งทะมึนลงกว่าเดิม

ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังอารมณ์ไม่ดี เจ้าสารเลวเฒ่ายังจะมายิ้มหน้าระรื่นอยู่อีกเรอะ?

ข้าดูท่าว่าเจ้าคงไม่อยากเป็นแล้วกระมัง ผู้บัญชาการทหารเสื้อแพรหลวงเนี่ย?

ขณะที่จูหยวนจางเตรียมจะสวดด่าเหมาเซียงยกใหญ่

เหมาเซียงกลับประสานมือขึ้นแล้วเอ่ยเสียงดังว่า "ฝ่าบาท ฝ่าบาท องค์หญิงอันชิ่งทรงตั้งครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

จูหยวนจางได้ยินพลันชะงักงันไป ก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง "เมื่อครู่เจ้าพูดถึงใครนะ?"

"องค์หญิงอันชิ่งพ่ะย่ะค่ะ! องค์หญิงอันชิ่งที่จวนของชูเซวียน!" เหมาเซียงรีบเน้นย้ำอีกรอบ

เหมาเซียงย่อมรู้ดีว่า จูหยวนจางให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเพียงใด

ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน ก็เฝ้าแต่เร่งเร้าถามเขาทุกวี่ทุกวัน

บัดนี้มีข่าวดีแล้ว ย่อมต้องรีบนำมาทูลเพื่อให้จูหยวนจางเบิกบานพระทัยเป็นคนแรก

และก็เป็นไปตามคาด พอนึกขึ้นได้ว่าชูเซวียนกับอันชิ่งมีลูกด้วยกันแล้ว

ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงทะมึนของจูหยวนจางก็คลายลงทันที

จะขุนนางไร้หูตาในท้องพระโรง หรือเหมาเซียงที่ดูสีหน้าคนไม่เป็น

เรื่องพวกนี้ล้วนไม่สลักสำคัญอีกต่อไป!

ขอเพียงชูเซวียนมีลูก รางวัลจากระบบของเขาก็ใกล้จะมาถึงแล้ว!

รอจนตนเองได้รับรางวัลจากระบบ สมรรถภาพร่างกายเพิ่มพูนเท่าตัวและฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด

ถึงเวลานั้น ค่อยหาเวลามาจัดการพวกขุนนางในราชสำนักเหล่านี้ก็ยังไม่สาย!

"ดี! ดี! ดีมาก!" จูหยวนจางเปล่งเสียงว่าดีติดๆ กันหลายคำ ดูท่าทางแล้วตื่นเต้นยิ่งกว่าตนเองมีลูกเสียอีก

ไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเลยจริงๆ!

รางวัลของระบบในคราวนี้แม้จะดีเลิศ ทว่าเวลารอคอยนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

ตั้งแต่ระบบมอบภารกิจให้ จนถึงตอนนี้ก็ล่วงเลยมากว่าหลายเดือนแล้ว

ในที่สุดทางชูเซวียนก็สร้างผลงานจนได้ ช่วยให้เขาใกล้จะได้รับรางวัลจากระบบเสียที

"เด็กๆ! รีบไปขนของบำรุงครรภ์ทั้งหมดในพระคลังในออกมาให้ข้า!"

ขันทีด้านข้างได้ยินเข้า ก็รีบเข้ามารับพระบัญชาพร้อมทูลถาม "ฝ่าบาท จะให้ขนออกมาทั้งหมดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

จูหยวนจางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติขึ้นมาทันที

ของที่เก็บไว้ในพระคลังในไม่ได้น้อยไปกว่าในท้องพระคลังหลวงเลยสักนิด

ขืนขนออกมาจนหมด เกรงว่าในจวนของชูเซวียนคงไม่มีที่ให้วางด้วยซ้ำ

จึงรีบเปลี่ยนคำสั่งว่า "เลือกเอาแต่ของชั้นดีมา ขนมาสักสองคันรถก่อน!"

"เหมาเซียง เดี๋ยวเจ้าส่งคนนำของพวกนี้ไปส่งที่จวนของเขา บอกไปด้วยว่าพ่อตาส่งมาให้ ให้เขาดูแลปรนนิบัติอันชิ่งตอนบำรุงครรภ์ให้ดีๆ!"

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

ครั้นเหมาเซียงส่งคนคุ้มกันของบำรุงเต็มสองคันรถใหญ่มาส่งถึงจวนของชูเซวียน

ชูเซวียนก็ถึงกับตกตะลึงตาค้าง

ให้ตายเถอะ ข้ารู้อยู่หรอกว่าท่านพ่อตามั่งมี แต่จะรวยล้นฟ้าถึงขั้นนี้เชียวหรือ?

แม่งเอ๊ย นี่มันของบำรุงล้ำค่าเต็มสองคันรถใหญ่เลยนะ

หากเอาของพวกนี้ออกไปขาย เกรงว่าชาตินี้เขากับอันชิ่งคงมีกินมีใช้ไม่หมดไม่สิ้นแล้ว!