ตอนที่ 76 รีบทำไพ่นกกระจอกออกมาล่วงหน้าเสียดีกว่า

"ภรรยา เจ้าดูสิ ท่านพ่อตากะจะบำรุงเจ้าให้อ้วนเป็นหมูน้อยเลยกระมัง"

เมื่อมองดูของบำรุงที่แทบจะล้นห้อง ชูเซวียนก็อดหยอกเย้าไม่ได้

อันชิ่งเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า "นั่นไม่ใช่เพราะท่านพี่มีความสามารถหรือ ท่าน...ท่านพ่อถึงได้ให้ความสำคัญกับข้าเพียงนี้..."

พูดจบ อันชิ่งก็เริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาบ้าง เมื่อครู่ปากไวไปหน่อย ไม่ควรพูดเช่นนี้เลย

แม้นางจะรู้ดีว่าจูหยวนจางรักและเอ็นดูบุตรสาวเช่นตนอยู่แล้ว

แต่การจะโปรดปรานถึงขั้นนี้ ย่อมเกี่ยวข้องกับชูเซวียนอย่างแน่นอน

ทว่าพอพูดออกไป ก็กลัวว่าชูเซวียนจะคิดมาก

"ข้ามีความสามารถงั้นหรือ? ภรรยา เจ้าพูดผิดไปแล้ว" แต่ยังดีที่ชูเซวียนมิได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติแต่อย่างใด เพียงยิ้มพลางส่ายหน้า "แม้ข้าจะเป็นนายอำเภอ แต่ก็ไม่เคยช่วยเหลืองานของท่านพ่อตาได้เลยสักนิด"

"ของพวกนี้ที่ท่านพ่อตาส่งมา ล้วนเป็นเพราะรักและห่วงใยเจ้าทั้งสิ้น"

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของชูเซวียนไม่มีสิ่งใดผิดแปลก อันชิ่งก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เคยได้ยินเสด็จแม่ตรัสไว้ว่า สตรีเมื่อตั้งครรภ์แล้วมักจะเซ่อซื่อลงไปบ้าง

ดูท่าตนเองก็คงเหมือนกัน วันหน้าเวลาคุยกับสามีคงต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้

มิฉะนั้นสามีฉลาดปราดเปรื่องถึงเพียงนี้ หากวันใดวันหนึ่งจับพิรุธได้คงไม่ดีแน่

ขณะที่อันชิ่งกำลังลอบเตือนสติตนเองอยู่นั้น

จู่ๆ ชูเซวียนก็ชะงักไป หันมองอันชิ่งแล้วเอ่ยถาม "เอ๊ะ ชักแปลกๆ แฮะ เหตุใดท่านพ่อตาถึงรู้ว่าเจ้าตั้งครรภ์เร็วขนาดนี้? พวกเรายังไม่ได้ส่งคนไปแจ้งทางบ้านเจ้าเลยไม่ใช่หรือ?"

หากจูหยวนจางอยู่ที่นี่ ก็คงต้องใจหายวาบเช่นกัน

ตอนที่พระราชทานรางวัลอย่างเอิกเกริก ในใจมัวแต่พะวงถึงรางวัลจากระบบ จึงไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

อันชิ่งได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบกล่าวว่า "เอ่อ...เอ่อ คือข้าส่งคนไปเองเจ้าค่ะ ข้างกายข้ามีแม่นมที่พามาจากบ้านอยู่คนหนึ่ง เรื่องมงคลใหญ่หลวงเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้าเลยให้นางกลับไปแจ้งข่าวดีที่จวนก่อนแล้ว"

พูดจบ อันชิ่งก็ลอบสังเกตสีหน้าของชูเซวียนอย่างระมัดระวัง แล้วกล่าวต่อ:

"ท่านพี่อย่าได้ตำหนิข้าเลยนะเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าดีใจจนเกินไป ในใจคิดเพียงอยากรีบบอกท่านพ่อท่านแม่ให้รู้เร็วๆ เท่านั้น"

"ไม่เป็นไรๆ นี่เป็นสิ่งที่เจ้าควรทำอยู่แล้ว คราวหน้าจำไว้ว่าให้บอกข้าสักคำก็พอ มิเช่นนั้นประเดี๋ยวข้าคงต้องส่งคนวิ่งไปแจ้งอีกรอบอยู่ดี"

ตอนนี้ในท้องของอันชิ่งมีลูกน้อยอยู่ ชูเซวียนไหนเลยจะตัดใจปล่อยให้นางขอโทษได้

ลูกคนนี้แม้จะเป็นสิ่งที่อันชิ่งเฝ้ารอคอยมานาน และเป็นเสมือนเครื่องปลอบประโลมจิตใจอันยิ่งใหญ่สำหรับนาง

แต่ชูเซวียนผู้มีชีวิตมาสองชาติภพ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้เป็นพ่อคน ความสำคัญที่เขามอบให้แก่เด็กคนนี้มิได้ยิ่งหย่อนไปกว่าอันชิ่งแม้แต่น้อย

"ให้พวกไป๋จื่อลงกลอนห้องเก็บของเถิด พวกเรากลับกันได้แล้ว"

"ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าได้ไปโดนลมจนหนาวสั่นเชียว"

"เจ้าค่ะ ทุกอย่างล้วนฟังท่านพี่" อันชิ่งเกาะแขนชูเซวียนไว้ ในใจพลันรู้สึกผิดอยู่รางๆ

นับตั้งแต่วันที่แต่งงานกัน ชูเซวียนปฏิบัติต่อนางดียิ่งนัก

ยามอยู่บ้านไม่เพียงเอาอกเอาใจและคอยดูแลนางเป็นอย่างดี ทั้งยังให้เกียรตินางอย่างที่สุด

การให้เกียรติเช่นนี้มิได้มาจากยศถาบรรดาศักดิ์ แต่เป็นเพราะชูเซวียนมองนางเป็นอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตที่มีความเท่าเทียมกันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

อันชิ่งมักจะคิดอยู่เสมอว่า สามีที่ดีเลิศถึงเพียงนี้ ทั่วทั้งใต้หล้าคงไม่อาจหาคนที่สองได้อีกแล้ว

ดังนั้นทุกคราที่ต้องโป้ปดต่อชูเซวียนเพื่อปิดบังฐานะ อันชิ่งจึงอดรู้สึกผิดในใจไม่ได้

ทว่านางก็ไม่มีหนทางอื่น นิสัยของจูหยวนจางนั้นนางย่อมรู้กระจ่างแจ้งแก่ใจดี

คำว่า 'ตรัสแล้วไม่คืนคำ' หากพูดให้ดูดีก็ฟังไพเราะ แต่หากพูดในแง่ร้ายก็ไม่ต่างอันใดกับทรราชย์ผู้เผด็จการ

ไม่ว่าจะเพื่อป้องกันมิให้ตนเองทำให้เสด็จพ่อกริ้ว หรือเพราะเป็นห่วงว่าชูเซวียนจะถูกเสด็จพ่อพาลโกรธลงทัณฑ์ก็ตาม

หลังจากที่จูหยวนจางสั่งห้ามเด็ดขาดมิให้นางเปิดเผยฐานะของตน อันชิ่งจึงไม่กล้าแพร่งพรายต่อชูเซวียนแม้แต่ครึ่งคำ

"ได้แต่หวังว่าหากวันข้างหน้าท่านพี่ล่วงรู้เข้า จะไม่โกรธเคืองข้า..." อันชิ่งลอบรำพึงในใจ

เมื่อกลับมาถึงห้องโถงเรือนใน ชูเซวียนมองดูเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกระด้างพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปสั่งสาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง "ไปเอาเบาะรองนั่งมารองให้ฮูหยินที"

ครั้นสาวใช้นำเบาะรองนั่งมา ชูเซวียนก็เป็นผู้วางปูลงไปด้วยตนเอง จากนั้นจึงประคองให้อันชิ่งนั่งลง พร้อมทั้งกำชับนางว่า:

"ต่อไปนี้เจ้าตัวคนเดียวแต่มีสองชีวิตแล้วนะ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องระมัดระวังให้มาก"

"น้ำเย็นลมหนาว หากเลี่ยงได้ก็จงอย่าไปแตะต้อง"

"เวลาเดินเหินก็ต้องคอยระวังใต้เท้าไว้ด้วย"

"อืม ข้าจะระวังนะ..." อันชิ่งรับฟังด้วยหัวใจที่หวานชื่น สำหรับถ้อยคำห่วงใยเหล่านี้ของชูเซวียน ต่อให้ฟังหมื่นรอบนางก็ไม่มีวันเบื่อ

"พวกเจ้าอยู่บ้านทุกวันก็ไม่มีอะไรให้ทำแก้เบื่อเลย"

"พรุ่งนี้ข้าจะหาคนมาทำไพ่นกกระจอกสักสำรับ ถึงตอนนั้นค่อยเรียกพวกลวี่จู๋มาอีกคน ยามว่างพวกเราจะได้เล่นไพ่นกกระจอกกันในบ้าน"

เพื่อให้ช่วงตั้งครรภ์ของอันชิ่งผ่อนคลายและอารมณ์ดี ชูเซวียนถึงกับเค้นสมองแทบแตก อยากจะตระเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ให้อย่างพร้อมสรรพ

อันชิ่งฟังแล้วก็เกิดความสนใจ เอียงคอถามขึ้นว่า "ไพ่นกกระจอกหรือ มันคืออะไรหรือ"

"เป็นของเล่นประเภทไพ่อย่างหนึ่ง" ชูเซวียนยิ้มพลางอธิบาย "ต้องเล่นกันสี่คน ถึงตอนนั้นข้าจะสอนพวกเจ้าเอง"

"ไพ่หรือ มิใช่ไพ่เก้าหรอกนะ" อันชิ่งเอ่ยด้วยความกังวลเล็กน้อย "ท่านพี่ หากเป็นไพ่เก้าล่ะก็ อย่าเล่นในบ้านเลยดีกว่า ไม่อย่างนั้นพวกบ่าวไพร่คงพากันลอกเลียนแบบไปหมด"

ในยุคราชวงศ์หมิง ไพ่เก้าแพร่หลายมากแล้ว

ตามบ่อนพนันน้อยใหญ่ในอิ้งเทียนฝู่ ล้วนมีคนใช้สิ่งนี้เล่นการพนันกันทั้งสิ้น

"ไม่ใช่ไพ่เก้าหรอก แต่ที่จริงก็เอาไปใช้พนันได้เหมือนกัน เพียงแต่พวกเราคนในครอบครัวเล่นกันเอง ไม่เป็นไรหรอก"

"วันไหนถ้าข้ามีธุระที่ที่ว่าการ เจ้าก็ให้พวกไป๋จื่อเข้ามาแทนคนหนึ่งได้"

"พวกเจ้าสามคนนั่งเหงาอยู่ที่บ้านทุกวัน ต้องมีอะไรให้ทำฆ่าเวลาบ้างสิ"

ชูเซวียนเองก็ไม่รู้ว่าการเอาไพ่นกกระจอกออกมาในเวลานี้จะเหมาะสมหรือไม่

ทว่าเขาจำได้เลาๆ ว่า ที่จริงในยุคกลางถึงปลายราชวงศ์หมิง ไพ่ม้าเตี้ยวก็ดูเหมือนจะเริ่มเป็นที่นิยมแล้ว

ต่อให้ตนเองสร้างมันขึ้นมาก่อนเวลาสักหน่อย ก็น่าจะไม่ส่งผลกระทบอะไรมากนัก

ส่วนเรื่องที่ว่าหากแพร่งพรายออกไปแล้ว อาจมีคนนำไปใช้เล่นการพนันนั้น

ชูเซวียนย่อมควบคุมไม่ได้ถึงขนาดนั้น

ตามปกติเขากับอันชิ่งก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับใคร โอกาสที่จะหลุดรอดออกไปมีไม่มากนัก

ทว่าต่อให้หลุดออกไปจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ตอนนี้ข้างนอกยังไม่มีไพ่นกกระจอก พวกผีพนันจะไม่เล่นการพนันหรืออย่างไร

ขอเพียงเป็นคนที่อยากจะเล่นพนัน ต่อให้ไม่มีอุปกรณ์อะไรเลย ก็ยังเป่ายิ้งฉุบพนันกันได้อยู่ดี

ในเมื่อชูเซวียนตัดสินใจแล้ว อันชิ่งก็ไม่คัดค้านอีก

เพราะยามที่ชูเซวียนไปอยู่ที่ว่าการตามปกติ พวกนางสามคนก็รู้สึกเบื่ออยู่บ้างจริงๆ

ส่วนใหญ่แล้ว ก็มีเพียงพวกลวี่จู๋สองคนคอยอยู่เย็บปักถักร้อยและพูดคุยเป็นเพื่อนนาง

แต่นานวันเข้า เรื่องที่จะคุยก็หมดจนน่าเบื่อ

อันชิ่งครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยกับชูเซวียนว่า "เช่นนั้นก็ประจวบเหมาะเลย พ่อของชิงอู๋เป็นช่างไม้ประจำคฤหาสน์นอกเมืองของเรา"

"ท่านพี่อยากจะทำสิ่งใด ก็เรียกเขามาทำงานได้นะ"

"โอ้?" ชูเซวียนหันหน้าไปมองชิงอู๋

สาวใช้คนสนิททั้งสี่คนของอันชิ่งนั้น ไป๋จื่อกับชิงอู๋คัดเลือกมาจากคนในไร่นา ส่วนลวี่หลัวกับจื่อซูซื้อมาจากนายหน้าค้าทาส

และเพราะไป๋จื่อกับชิงอู๋นับเป็น "คนกันเอง" ไปครึ่งหนึ่ง รู้หัวนอนปลายเท้ากันดี อันชิ่งจึงให้นางทั้งสองช่วยดูแลจัดการงานต่างๆ

"เอาตามนั้น ถึงเวลาเจ้าก็ส่งคนไปส่งข่าวให้พ่อของชิงอู๋ ให้ทางคฤหาสน์นอกเมืองส่งตัวเขามาแล้วกัน"

"พอดีเลย ถึงตอนนั้นจะได้ทำเก้าอี้ที่นั่งสบายขึ้นให้เจ้าสักสองสามตัวด้วย"