ตอนที่ 78 เงินใช้ของราชสำนัก รางวัลรับไว้เอง!

หลายวันต่อมา ชูเซวียนเริ่มชี้แนะหม่าสือโถวทำไพ่นกกระจอก

เพียงแต่เพื่อเป็นการซ้อมมือ ไพ่นกกระจอกสำรับแรกแห่งต้าหมิงสำรับนี้ จึงแกะสลักขึ้นจากบล็อกไม้ทั้งหมด

ต้องยอมรับว่าหม่าสือโถวที่ทำงานช่างไม้มากว่าสิบปีนั้น ฝีมือช่างประณีตคล่องแคล่วยิ่งนัก

แม้จะไม่รู้หนังสือสักตัวเดียว ทว่าหลังจากชูเซวียนวาดแบบร่างออกมา เขาก็แกะลวดลายของไพ่นกกระจอกได้เป็นระเบียบเรียบร้อยมาก

พอหาสีย้อมมาลงสีแล้วตากให้แห้ง ไพ่นกกระจอกที่ดูหยาบ ๆ ลวก ๆ สำรับหนึ่งก็ถูกทำขึ้นมาจนได้

ครั้นไพ่นกกระจอกทำเสร็จสมบูรณ์

ชูเซวียนก็พาสาว ๆ ล้อมโต๊ะ แล้วเริ่มสอนวิธีเล่นให้พวกนาง

เพื่อให้เริ่มเล่นได้ง่าย ชูเซวียนจึงสอนวิธีเล่นแบบเรียบง่ายที่สุดโดยตรง หญิงสาวหลายคนก็เรียนรู้ได้ไว

เรียนรู้เพียงครู่เดียว ก็เล่นกันได้เป็นเรื่องเป็นราว

"ห้าท่ม" ชูเซวียนซึ่งนั่งอยู่หัวมือของอันชิ่งทิ้งไพ่ออกไปใบหนึ่งตามสบาย

อันชิ่งตบมือทั้งสองข้าง ผลักไพ่ตรงหน้าล้มลง แล้วเอ่ยอย่างร่าเริงว่า "ฮ่าๆ ฮูแล้ว!"

"ท่านพี่ ดูสิเจ้าคะ ข้าเก่งมากเลยใช่หรือไม่ ฮูได้ตลอดเลย!"

ชูเซวียนซ่อนรอยยิ้มพลางพยักหน้า "ก็ใช่น่ะสิ วันนี้มีแต่เจ้าที่ฮูได้มากที่สุด"

แม้ว่าชาติก่อนชูเซวียนจะไม่ได้เชี่ยวชาญการเล่นไพ่นกกระจอกมากนัก

ทว่าเมื่อต้องรับมือกับมือใหม่อย่างพวกอันชิ่งสามคน เขาก็ยังควบคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด

แต่เพื่อเอาใจให้อันชิ่งมีความสุข ชูเซวียนจึงป้อนไพ่ให้นางตลอด

เมื่อดูตอนนี้แล้ว ก็ทำให้อันชิ่งหัวเราะร่าเริงไปทั้งช่วงบ่ายจริง ๆ

"เอาละ ๆ ไพ่นกกระจอกแม้จะสนุก แต่ก็ไม่อาจนั่งแช่อยู่กับที่ตลอดเวลานะ"

"พวกเราเล่นไปสองรอบแล้ว ควรไปเดินเล่นข้างหลังสักพักเถอะ"

เพื่อป้องกันไม่ให้แม่สาวน้อยพวกนี้ติดไพ่นกกระจอกจนงอมแงม

ชูเซวียนจึงตั้งกฎเป็นพิเศษว่า ทุกครั้งที่เล่นครบสองรอบ ทุกคนจะต้องไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านหนึ่งรอบ

ถือว่าช่วยเพิ่มการออกกำลังกายให้หญิงมีครรภ์อย่างอันชิ่งไปในตัว

วันรุ่งขึ้น ชูเซวียนมาถึงที่ว่าการอำเภอแต่เช้าตรู่

ช่วงนี้เขาอยู่บ้านคลุกคลีกับภรรยาเอกและอนุภรรยาแสนสวยทุกวี่วัน

เรื่องราวในที่ว่าการอำเภอ ชูเซวียนแทบจะไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายจัดการเลย

ดังนั้นพอวันนี้เขาปรากฏตัว รองนายอำเภอหานชวนก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

"ท่านนายอำเภอ ท่านนายอำเภอ วันนี้โปรดอยู่นานอีกสักหน่อยเถิดขอรับ มีเรื่องราวหลายเรื่องที่ยังต้องให้ท่านนายอำเภอช่วยตัดสินใจ"

ชูเซวียนพาเขามายังห้องทำงานของตนเอง พอนั่งลงแล้วก็ถามขึ้น "มีเรื่องอันใดบ้าง ว่ามาสิ"

หานชวนกอดกองเอกสารไว้ในอ้อมแขน เปิดดูฉบับหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ท่านนายอำเภอ เรื่องแรกนี้คือเตาเผาอิฐนอกเมืองขอรับ"

"ยามนี้ไม่เพียงบ้านเรือนที่ประสบภัยในตลาดใต้จะสร้างเสร็จใหม่แล้ว"

"ที่อื่น ๆ ในอำเภอ ขอเพียงเป็นบ้านที่พังทลายลงในเหตุแผ่นดินไหว พวกเราล้วนสร้างขึ้นใหม่ให้ทั้งหมดแล้ว"

"เช่นนั้นตอนนี้อิฐที่เผาออกมา พวกเรานำออกมาขายได้หรือไม่ขอรับ"

ชูเซวียนฟังแล้วรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงถามหานชวนว่า "ทำไมหรือ มีคนอยากมาซื้ออิฐที่พวกเราเผางั้นรึ"

หานชวนพยักหน้า "ก็ใช่น่ะสิขอรับ ยามนี้คนในเมืองต่างเรียกบ้านเรือนที่สร้างใหม่หลังภัยพิบัติเหล่านี้ว่า ตึกฉู่กง"

"ผู้คนไม่น้อยต่างคิดว่า ตึกฉู่กงนี้ดีกว่าบ้านดินบ้านไม้อย่างเทียบไม่ติด จึงอยากจะสร้างเองบ้าง..."

ชูเซวียนได้ยินแล้วก็แอบพูดไม่ออกอยู่บ้าง

บ้านที่สร้างขึ้นใหม่ให้ผู้ประสบภัยนั้น เป็นรูปแบบใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้นมาจริง ๆ

อันที่จริงก็คือบ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคหลัง ซ้ำยังเป็นบ้านชั้นเดียวมุงกระเบื้องธรรมดา

ทว่าเขารู้สึกว่าผนังภายนอกสีแดงอาจขัดต่อธรรมเนียมข้อห้าม จึงสั่งให้พวกเขาใช้ปูนขาวทาทับรอบหนึ่งเป็นพิเศษ

มองจากภายนอก เป็นผนังขาวกระเบื้องดำเรียงรายทีละหลัง ก็นับว่างดงามจริง ๆ

แต่หากจะให้อยู่อาศัยจริง ชูเซวียนคาดว่าก็คงงั้น ๆ เพียงแค่กันลมกันฝนได้เท่านั้น

"มีคนซื้ออิฐก็ขายไปเถอะ ราคาอย่าตั้งให้สูงเกินไป มีกำไรติดมือนิดหน่อยก็พอ"

ชูเซวียนตัดสินเรื่องนี้เสร็จ จากนั้นก็ใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อว่า

"แต่ว่านอกจากอิฐแล้ว เตาเผาปูนซีเมนต์ให้พวกเขาทำเพิ่มอีกหน่อย"

"เงินที่เตาเผาอิฐหามาได้ ให้เอาไปเผาเป็นปูนซีเมนต์ให้หมด!"

หานชวนได้ยินแล้วชะงักไป ถามด้วยความสงสัยว่า "ใต้เท้าชู พวกเราเผาปูนซีเมนต์มากมายขนาดนี้ไปทำไมหรือขอรับ"

"ปูถนน" ชูเซวียนกล่าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เรื่องนี้เขาคิดไว้นานแล้ว

ตอนนี้อย่าว่าแต่ถนนนอกเมืองเลย แม้แต่ถนนในเมืองอิ้งเทียนฝู่

นอกจากถนนสองสามสายรอบพระราชวังที่ปูด้วยอิฐเขียวแล้ว

ที่อื่น ๆ ล้วนเป็นทางดิน ฟ้าใสฝุ่นตลบ ฝนตกเป็นหลุมเป็นบ่อ

ในเมื่อตอนนี้มีปูนซีเมนต์ดินสอพองแล้ว ชูเซวียนย่อมต้องเอามาปูถนนให้ทั่วแน่นอน

"ปูถนนหรือขอรับ แล้วจะปูสายไหน" หานชวนเกาหัวพลางถามต่อ

ชูเซวียนปรายตามองเขา แขวะกลับด้วยความรำคาญใจว่า "ปูให้หมดนั่นแหละ เริ่มจากในเมืองก่อน แล้วค่อยปูออกไปข้างนอก"

"ตอนปูถนน ให้เทปูนซีเมนต์หนาครึ่งฟุต แล้วริมถนนก็ต้องทำรางระบายน้ำเผื่อไว้ให้เรียบร้อยด้วย"

"ปริมาณปูนซีเมนต์ที่ต้องใช้ไม่ใช่แค่น้อย ๆ ให้พวกเขาลองเผาแล้วเอาไปทดลองปูดูนอกเมืองก่อน"

"ถึงตอนนั้นถ้าใช้งานได้จริง ข้าค่อยหาทางผลักดันให้ทำต่อให้ทั่วถึง"

หานชวนฟังแล้วอ้าปากค้าง ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาต่อกร

ท่านนายอำเภอของตนช่างมักใหญ่ใฝ่สูงเหลือเกิน อิ้งเทียนฝู่ไม่ใช่เมืองเล็ก ๆ เสียหน่อย

เมืองใหญ่โตปานนี้ หากจะปูถนนด้วยปูนซีเมนต์ทั้งหมด จะต้องใช้มากมายมหาศาลเพียงใดกัน

ลำพังแค่ค่าแรงงานคนก็น่าจะเป็นตัวเลขมหาศาลจนแทบจินตนาการไม่ออกแล้ว

ทว่าชูเซวียนหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นไม่ คราวก่อนที่เขาช่วยบรรเทาภัยพิบัติ ก็ได้รับรางวัลจากระบบมาแล้ว

การสร้างสะพานปูถนน ย่อมถือเป็นมหากุศลใหญ่ในยุคโบราณ

ขอเพียงลงมือทำ ไม่แน่ว่าระบบอาจจะแจกรางวัลให้อีกก็เป็นได้

ต่อให้ไม่ให้ ชูเซวียนก็ไม่เดือดร้อน อย่างไรเสียเงินที่จ่ายไปก็เป็นของราชสำนัก

ขอแค่เขาได้ลองทำดู ย่อมยังมีโอกาสที่จะได้รับรางวัลอยู่ดีมิใช่หรือ

สรุปคือราชสำนักเป็นฝ่ายออกงบประมาณ แต่ถ้าได้รางวัลกลับตกเป็นของชูเซวียนแต่เพียงผู้เดียว!

เพียงแต่เรื่องการปูถนนทั้งเมืองเช่นนี้ ชั่วพริบตาเดียวย่อมทำไม่เสร็จ

ชูเซวียนจึงเพียงแค่ให้เตาเผาอิฐนอกเมืองเตรียมการไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

ครั้นเห็นหานชวนยังยืนนิ่งไม่ขยับ ชูเซวียนจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่"

"มีขอรับ มี..."

หานชวนเปิดแฟ้มเอกสารอีกฉบับ พลางรายงานชูเซวียนว่า "คราวก่อนกงซุนปลัดฝ่ายปราบปรามได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ยังคงพักรักษาตัวอยู่ คดีความในที่ว่าการจึงยังไม่มีผู้ใดคอยดูแลเป็นการชั่วคราวขอรับ"

ชูเซวียนได้ยินดังนั้นก็ปรับสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที จ้องมองหานชวนแล้วถามว่า "เป็นอย่างไร ช่วงนี้ที่ว่าการมีคดีความเกิดขึ้นหรือ"

หากมีคดีความ นั่นย่อมหมายความว่ามีรางวัลจากระบบรออยู่!

"จะว่าคดีความก็พูดได้ไม่เต็มปากขอรับ" หานชวนก้มมองเอกสาร พลางกล่าวอย่างอึกอักว่า "เพียงแต่ช่วงหลายวันมานี้ ดูเหมือนจะมีพวกโจรลักเด็กอาละวาดอยู่ในเมืองขอรับ"

"โจรลักเด็กหรือ" ชูเซวียนได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

สิ่งที่เรียกว่าโจรลักเด็ก ก็คือพวกที่ลักพาตัวเด็กไปเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ทางการเงิน

คนพวกนี้มักจะลักพาตัวเด็กไปก่อน จากนั้นก็ทรมานเด็กจนพิการ แล้วบังคับให้เด็กเหล่านั้นออกไปตระเวนขอทานตามจุดต่าง ๆ ทั่วเมือง

เพียงแต่ในยุคสมัยเช่นนี้ คนยากจนข้นแค้นมีอยู่ดาษดื่นเป็นทุนเดิม

เด็กที่ไม่มีข้าวกินจนต้องออกมาร่อนเร่ขอทานเองก็มีไม่น้อย

ดังนั้นหากไม่สืบเสาะให้ถี่ถ้วน ย่อมยากที่จะแยกแยะได้ว่าผู้ใดคือเด็กขอทานจริง ๆ และผู้ใดคือเด็กที่ตกอยู่ใต้การควบคุมของพวกโจรลักเด็ก

แม้จะเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป ชูเซวียนก็เกลียดชังพฤติกรรมลักพาตัวเด็กเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าวิธีการของพวกโจรลักเด็กนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตจนแทบไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

ด้วยเหตุนี้ ต่อให้เป็นเพียงเบาะแสเล็กน้อย ชูเซวียนก็ไม่มีทางปล่อยคนพวกนี้ลอยนวลไปเด็ดขาด

"สถานการณ์จริงเป็นอย่างไร มีคนมาแจ้งความหรือว่าอย่างไรกันแน่"

"ข้อมูลทั้งหมดที่รู้ในตอนนี้ เล่ามาให้ข้าฟังอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้!"