ตอนที่ 79 ปลอมตัวสืบเรื่องขอทานน้อย

หานชวนยื่นเอกสารในมือให้ชูเซวียน "ใต้เท้า เรื่องนี้ข้าเองก็รู้ไม่มากนัก หรือจะให้ข้าเรียกมือปราบสองสามคนมาสอบถามดูขอรับ"

ชูเซวียนรับเอกสารมา บนนั้นเป็นรายงานที่พวกมือปราบเขียนขึ้นระหว่างออกตรวจลาดตระเวน

ใจความสำคัญก็คือหลังเหตุแผ่นดินไหว ในเมืองมีขอทานเด็กเพิ่มขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

โดยเฉพาะแถบวัดเทียนเจี้ยและเขาจีหมิงที่มีมากเป็นพิเศษ

เพียงแต่ว่า นับตั้งแต่แผ่นดินไหวเกิดขึ้น ชูเซวียนก็ตั้งเพิงแจกโจ๊กบรรเทาทุกข์ทันที

พวกมือปราบจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างประหลาด สงสัยว่าอาจมีแก๊งลักพาเด็กฉวยโอกาสจากเหตุแผ่นดินไหวพากลุ่มคนเข้ามาหลอกเอาเงินในเมือง

เมื่อกวาดตามองลายเซ็นบนเอกสารฉบับนี้ ชูเซวียนจึงเอ่ยกับหานชวนว่า "ไปเถอะ ไปเรียกเจียงอันซ่านมาพบข้าที"

"ขอรับ" หานชวนหมุนตัวเตรียมจะเดินไป แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าในมือยังถือเอกสารอยู่อีกปึกหนึ่ง จึงหันกลับมาวางลงบนโต๊ะของชูเซวียนจนหมด "ใต้เท้านายอำเภอ เรื่องพวกนี้ก็คั่งค้างมาพักหนึ่งแล้ว หากท่านพอมีเวลาว่าง ก็รบกวนช่วยตรวจดูและจัดการให้ด้วยขอรับ"

ชูเซวียนโบกมืออย่างอ่อนใจเล็กน้อย "ข้ารู้แล้ว จะจัดการให้ เจ้าไปเรียกคนเถอะ"

คนอย่างหานชวนนี้ดีไปหมดทุกอย่าง เสียแค่ออกจะขี้ขลาดเกินไปหน่อย

โดยเฉพาะเรื่องการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบ ทั้งที่เป็นถึงรองนายอำเภอ แต่กลับไม่กล้าตัดสินใจอะไรสักอย่าง

แม้จะเป็นเรื่องที่ผู้ใต้บังคับบัญชาหารือกันลงตัวแล้วส่งมาถึงมือเขา เขาก็ยังต้องรอให้ชูเซวียนมาถึงก่อนเพื่อขออนุมัติอยู่ดี

ต่อเรื่องนี้ ชูเซวียนเองก็จนปัญญาจริงๆ

แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่ระบบลงคะแนนเสียงที่เขาเคยจัดทำเอาไว้ยังคงใช้งานอยู่

เรื่องราวเหล่านี้พวกเสมียนได้ออกเสียงลงมติหาวิธีจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว

เขาเพียงแค่ตรวจดูรอบหนึ่งแล้วประทับตราก็พอ

ชูเซวียนอาศัยช่วงเวลาที่รอมือปราบมาพบ จัดการเรื่องที่คั่งค้างเหล่านั้นจนเกือบจะเสร็จสิ้น

เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อยืดเส้นยืดสาย ก็เห็นเจียงอันซ่านสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"ผู้น้อยคารวะใต้เท้านายอำเภอขอรับ"

เจียงอันซ่านยืนอยู่นอกห้องทำงาน โค้งคำนับประสานมือคารวะ

"เข้ามาเถอะ นั่งคุยกัน"

เจียงอันซ่านเป็นหนึ่งในหัวหน้าหมวดมือปราบที่ชูเซวียนคัดเลือกขึ้นมาในตอนนั้น

นิสัยสุขุมรอบคอบและมีความละเอียดถี่ถ้วน

นับว่าเป็นคนที่ค่อนข้างฉลาดเฉลียวในที่ว่าการอำเภอ

"เอกสารฉบับนี้ เจ้าเป็นคนเขียนรึ"

ชูเซวียนยื่นเอกสารที่ระบุข้อสงสัยว่ามีแก๊งลักพาเด็กปรากฏตัวขึ้นส่งให้เจียงอันซ่านแล้วเอ่ยถาม

เจียงอันซ่านพยักหน้า "เรียนใต้เท้า ผู้น้อยเป็นคนเขียนเองขอรับ"

"อืม เช่นนั้นเจ้าลองเล่าอย่างละเอียดซิ ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรกันแน่"

เมื่อเผชิญกับคำถามของชูเซวียน เจียงอันซ่านก็เรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เล่าออกมา

"เดือนนี้เขตตรวจลาดตระเวนที่ผู้น้อยผลัดเวรไปรับผิดชอบ ส่วนใหญ่คือแถบวัดเทียนเจี้ยและเขาจีหมิงขอรับ"

"หลังจากเกิดแผ่นดินไหวได้ไม่ถึงครึ่งเดือนกระมัง"

"แถบนั้นก็มีขอทานเด็กเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย"

"อีกทั้งขอทานเด็กส่วนใหญ่ ล้วนมีความพิการทางมือไม่ก็ทางสายตาทั้งสิ้น"

"วันๆ พวกเขามักจะรวมกลุ่มกันขอทานอยู่เชิงเขาจีหมิงและรอบๆ วัดเทียนเจี้ย"

"พอเห็นพวกเราเดินตรวจไปถึงก็พากันแยกย้ายหนีไป"

"ผู้น้อยจึงรู้สึกว่า เรื่องนี้น่าจะมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างขอรับ"

ชูเซวียนเองก็ฟังออกถึงความผิดปกติเช่นกัน

ตามปกติแล้ว ขอทานเด็กจะมีร่างกายพิการก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพราะขอทานเด็กส่วนใหญ่ ล้วนถูกครอบครัวทอดทิ้งมาตั้งแต่ยังเล็ก

สาเหตุที่ถูกทิ้ง ก็อาจเป็นเพราะความพิการบนตัวเด็กเหล่านั้น

แต่การที่มีขอทานเด็กพิการโผล่พรวดพราดขึ้นมามากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ย่อมผิดปกติอย่างแน่นอน

"แล้วเจ้าเคยไปสืบดูเรื่องนี้บ้างหรือไม่ สืบเจออะไรบ้างไหม"

เจียงอันซ่านส่ายหน้า "ยังขอรับ ผู้น้อยเคยคิดจะลองสืบดูอยู่เหมือนกัน"

"แต่พวกขอทานเด็กพวกนี้หัวไวและปราดเปรียวมาก ทุกครั้งที่พวกเราเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาก็หาที่หลบซ่อนตัวกันหมด"

ชูเซวียนฟังจบก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับเจียงอันซ่านว่า "เอาอย่างนี้ ช่วงสองสามวันนี้พวกเจ้าไม่ต้องออกลาดตระเวนชั่วคราว"

"ให้เปลี่ยนเป็นชุดชาวบ้านธรรมดากันทุกคน แล้วแยกย้ายกันไปสะกดรอยตามพวกขอทานเด็กเหล่านั้น ดูซิว่าตอนค่ำพวกเขาไปพักค้างแรมกันที่ไหน"

"หาแหล่งกบดานของพวกมันให้เจอก่อน แล้วพวกเราค่อยยกพวกไปจับกุม"

"ขอรับ ใต้เท้า!" เจียงอันซ่านลุกขึ้นยืนรับคำสั่ง

"ตอนไปก็ระวังตัวหน่อย อย่าให้แหวกหญ้าให้งูตื่นล่ะ" ชูเซวียนกำชับเขา

"ใต้เท้าวางใจได้ ผู้น้อยจะระวังตัวเป็นอย่างดีขอรับ"

หลังจากเจียงอันซ่านรับคำสั่งแล้ว ก็บอกให้พวกมือปราบในกลุ่มของตนกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

คนกลุ่มหนึ่งเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันมุ่งหน้าไปยังเขาจีหมิงและวัดเทียนเจี้ย

ชูเซวียนเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง พอกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็มุ่งหน้ามายังวัดเทียนเจี้ย

ชูเซวียนเคยไปเขาจีหมิงมาแล้วเมื่อคราวก่อน บนเขามีวัดวาอารามมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่สร้างขึ้นตามพระราชโองการหลังจากจูหยวนจางขึ้นครองราชย์

อารามบนเขาเหล่านั้นมีไว้เพื่อสักการะเทพยดาหรือขุนนางผู้มีคุณูปการในการก่อตั้งแว่นแคว้นเป็นหลัก

ทว่าวัดเทียนเจี้ยกลับต่างออกไป ที่นี่เป็นพุทธารามหลวงที่จูหยวนจางมีพระราชบัญชาโปรดเกล้าฯ ให้กำหนดขึ้น

นอกจากจะเป็นวัดแล้ว ยังเป็นหน่วยงานราชการที่จูหยวนจางใช้ควบคุมดูแลวัดวาอารามทั่วทั้งแผ่นดินอีกด้วย

ในช่วงแรกเริ่ม วัดแห่งนี้เคยเป็นจวนพำนักของหยวนเหวินจง ทูคโทโมร์ ขณะที่ซ่อนเร้นกายอยู่ในจินหลิง

ภายหลังเมื่อหยวนเหวินจง ทูคโทโมร์ขึ้นครองราชย์ จึงดัดแปลงให้เป็นวัด โดยพระราชทานนามว่า วัดต้าหลงเสียงจี๋ชิ่ง

ครั้นจูหยวนจางขึ้นครองราชย์ ก็เปลี่ยนชื่อวัดต้าหลงเสียงจี๋ชิ่งเป็นวัดเทียนเจี้ย ให้มีฐานะอยู่เหนือห้าอารามใหญ่ เพื่อกำกับดูแลพระภิกษุและภิกษุณีทั่วใต้หล้า

นอกจากนี้ วัดเทียนเจี้ยยังมีหน้าที่อื่นอีกสารพัด

เป็นต้นว่า ใช้เป็นสถานที่ให้คณะทูตต่างเมืองที่มาถวายเครื่องราชบรรณาการได้ศึกษาธรรมเนียมราชสำนัก

หรืออย่างเช่น จูหยวนจางทรงให้ผู้คนมารวมตัวกันชำระประวัติศาสตร์ราชวงศ์หยวนที่นี่

ภายนอกวัดเทียนเจี้ย พระสงฆ์ผู้ทรงสมณศักดิ์และเหล่าพุทธศาสนิกชนมาชุมนุมกันอย่างเนืองแน่น ผู้หลักผู้ใหญ่และคนมียศถาบรรดาศักดิ์สัญจรไปมาไม่ขาดสาย

ขอทานน้อยสองสามคนกำลังถือชามแตก คอยขอเศษทานอยู่หน้าประตูใหญ่วัด

เนื่องจากผู้คนที่มาจุดธูปไหว้พระที่วัดเทียนเจี้ยได้ ส่วนใหญ่ไม่ใช่ผู้มั่งมีก็เป็นชนชั้นสูง ทั้งยังมีจิตศรัทธาต่อพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้ง

ดังนั้น คนที่ยอมโยนเศษเงินหรือเหรียญทองแดงให้พวกเขาก็มีอยู่ไม่น้อย

"แกร๊ก..." ครั้นเสียงใสดังกังวานขึ้นในชาม ขอทานน้อยก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลากำลังมองตนเองอยู่

พอก้มหน้ามองเศษเงินก้อนเล็กในชาม ขอทานน้อยก็รีบก้มตัวลงกราบที่พื้นทันที

"ขอบคุณผู้ใจบุญ ขอบคุณผู้ใจบุญ ขอพระคุ้มครองผู้ใจบุญด้วยเถิด"

ชูเซวียนรอจนเขากราบเสร็จ ถึงได้กวาดสายตามองรอบข้าง จึงสังเกตเห็นราง ๆ ว่าจากที่ไกล ๆ ดูเหมือนจะมีคนกำลังจับจ้องมาทางนี้

เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น ชูเซวียนจึงไม่ได้คุยกับขอทานน้อย แต่เดินตามกระแสคลื่นชนมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่วัดเทียนเจี้ยต่อไป

วัดแห่งนี้เป็นผู้นำแห่งพุทธศาสนาทั่วใต้หล้ามานับตั้งแต่สมัยราชวงศ์หยวน

ในสายตาของชูเซวียน ย่อมสมควรแก่คำว่างดงามอลังการอย่างแท้จริง

ลำพังเพียงกำแพงสูงของวัด ก็สูงเท่าคนสามคนต่อกันแล้ว ป้ายชื่อที่แขวนอยู่เหนือประตูใหญ่ กระทั่งยังต้องแหงนหน้ามองถึงจะเห็น

ทว่าชูเซวียนไม่ได้นับถือพระ พอมาถึงหน้าประตูก็ไม่ได้เข้าไปข้างใน

หากแต่เดินเลียบไปตามถนนอันคึกคักหน้าวัดต่อไปเรื่อย ๆ

เดินออกไปได้เพียงสามห้าก้าว

ก็พบกับขอทานน้อยอีกสองคน

ขอทานน้อยสองคนนี้เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง กะดูอายุแล้วคงราวแปดเก้าขวบเท่านั้น

เด็กหญิงตาบอดทั้งสองข้าง ส่วนเด็กชายฝ่ามือเหี้ยนเตียนกุดไปหมด

ตอนที่ชูเซวียนเห็นพวกเขา ทั้งสองต่างประคองชามคนละใบ กำลังกราบขอบคุณผู้แสวงบุญอีกคนที่เพิ่งให้เงินพวกเขา

รอจนผู้แสวงบุญคนนั้นเดินไปไกลแล้ว ชูเซวียนก็ได้ยินเด็กหญิงตัวน้อยกดเสียงต่ำถามว่า "เขาให้เหรียญทองแดงมากี่อันเหรอ"

"แปดเก้าอัน" เด็กชายชำเลืองมองในชามแล้วรีบตอบอย่างรวดเร็ว

เด็กหญิงกัดฟัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวแต่เด็ดเดี่ยวว่า "ซ่อน ซ่อนไว้สามอัน"

"ได้" เด็กชายอาศัยจังหวะที่ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น คว้าเหรียญทองแดงในชามแตกมากำไว้ในมือ แยกออกมาสามเหรียญ แล้วแอบส่งต่อให้เด็กหญิงโดยกำแน่นไว้ในหมัด

ทั้งสองคนหารู้ไม่เลยว่า นอกจากชูเซวียนแล้ว เวลานี้ยังมีคนอื่นกำลังจับจ้องพวกเขาทั้งคู่อยู่อีก