ตอนที่ 80 เห็นความอยุติธรรมพลันตวาดลั่น

เด็กหญิงก้มตัวลง แอบยัดเหรียญเข้าไปซ่อนไว้ในรองเท้าอย่างเงียบเชียบ

ส่วนเด็กชายกลับเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "พี่เหลียนเอ๋อร์ ถ้าพวกนั้นจับได้ พวกเราจะโดนซ้อมอีกหรือเปล่า..."

อาจเพราะนึกถึงภาพตอนที่ถูกทุบตีในวันวาน พอเด็กชายพูดไป ร่างกายก็อดสั่นเทาไม่ได้ ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันตา

ดวงตาของเด็กหญิงมองไม่เห็นสิ่งใด ทว่าจิตใจกลับดูเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก นางกัดฟันเอ่ยว่า

"ถึงตอนนั้นถ้าจะตีก็ให้พวกเขาตีข้าเถอะ ตีข้าตายไปก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เสี่ยวจิ่วป่วยหนักมากแล้ว พวกเราต้องซ่อนเงินไว้ซื้อยาให้นางให้ได้"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้ามาจากทางด้านหลังของพวกเขา

ทั้งสองคนนี้ร่างกายกำยำล่ำสัน ใบหน้าแฝงแววดุดันอำมหิต

พอเดินมาถึงระยะประชิด ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบเข้าใส่เด็กหญิงตัวน้อยไปทีหนึ่งเต็มแรง จนเด็กหญิงกระเด็นลอยคว่ำลงไป

"นังลูกอีทาสชั้นต่ำ ข้าก็นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมทุกวันมีแต่พวกมึงที่หาเงินกลับไปได้น้อยนัก! ที่แท้ก็มีปีกกล้าขาแข็ง กล้าแอบซ่อนเงินลับหลังกูเรอะ?"

เมื่อเห็นเด็กหญิงล้มกลิ้งลงไปกับพื้น เด็กชายที่เมื่อครู่ยังกลัวว่าจะโดนซ้อมก็รีบพุ่งพรวดเข้าไป พยายามใช้ร่างของตัวเองบังอีกฝ่ายเอาไว้

ทว่าเขาอายุเพียงเท่านี้ อาหารการกินก็แย่มาตลอด ร่างกายจึงผอมแห้งแรงน้อยอย่างยิ่ง

ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับชายร่างยักษ์เช่นนี้ จะไปขวางได้อย่างไร

ชายร่างยักษ์ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นเหวี่ยงเด็กชายกระเด็นไปด้านข้างทันที

"ไอ้เด็กเวร พวกมึงคิดจะก่อกบฏกันใช่ไหม?"

"วันนี้พากลับไปเมื่อไหร่ กูจะสับพวกมึงเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน!"

หลังจากเหวี่ยงเด็กชายออกไปแล้ว ชายร่างยักษ์ก็เดินย่างสามขุมตรงเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อยอีกครั้ง

พลางมองดูเหรียญทองแดงไม่กี่อันที่กลิ้งหล่นออกมาจากชาม ชายคนนั้นก็แค่นหัวเราะเยาะ

"กูรู้อยู่แต่แรกแล้ว ว่ามึงมันนังตัวดี เลี้ยงไม่เชื่อง!"

"ตอนที่ลักตัวมึงมาใหม่ๆ มึงก็คิดจะหนีมันทั้งวันทั้งคืน"

"ตอนนี้กูทำให้ตามึงบอดไปแล้ว มึงยังเสือกกล้าขโมยเงินกูอีก"

"วันนี้พากลับไป กูจะให้มึงได้ลิ้มรสไม้เด็ดของปู่มึงดู!"

พูดจบเขาก็ยังไม่หายแค้น ยกเท้าขึ้นหมายจะเตะเข้าที่ศีรษะของเด็กหญิง

เด็กตัวกระจิริดเพียงแค่นี้ จะไปทานทนแรงเตะของเขาไหวได้อย่างไร

หากโดนเตะเข้าไปตรงๆ อย่าว่าแต่เตะทีเดียวตายเลย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องบาดเจ็บสาหัสจนสลบเหมือดแน่นอน

ในขณะที่เด็กหญิงซึ่งนอนอยู่บนพื้น ได้ยินเสียงลมพัดผ่านข้างหูและกำลังรอคอยความตายอยู่นั้น

ชูเซวียนที่อยู่ไม่ไกลกลับก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้ว

เขาพุ่งขึ้นไปข้างหน้า ถีบชายคนนั้นกระเด็นออกไปในทีเดียว จากนั้นจึงสบถเสียงต่ำว่า "ไอ้ชาติหมา มึงคิดจะฆ่าคนกลางถนนเลยเรอะ?"

พละกำลังทางร่างกายของชูเซวียนนั้น แม้แต่จูเลี่ยงจู่ที่ผ่านศึกสงครามมาเนิ่นนานก็ยังเทียบไม่ติด

เวลานี้เขาลงมือด้วยความโทสะ จึงใส่แรงไปจนสุด ถีบชายคนนั้นลอยละลิ่วออกไปในทีเดียว ไม่ต่างอะไรกับเด็กหญิงตัวน้อยเมื่อครู่นี้เลย

"มึงเป็นใครวะ? คิดจะรนหาที่ตายหรือไง?"

ชายหน้าปรุอีกคนที่มาพร้อมกับชายร่างยักษ์ เมื่อเห็นชูเซวียนโผล่พรวดพราดออกมา ก็รีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อพลางตะคอกด่าเสียงดังลั่น

ชูเซวียนจ้องเขม็งไปที่เขา จากนั้นก็กวาดสายตามองเด็กน้อยทั้งสองคนที่อยู่บนพื้น

ถึงตอนนี้ในใจก็แน่ใจแล้วว่า เด็กขอทานพวกนี้ถูกพวกโจรลักพาตัวจับมาจริงๆ

ชายสองคนที่อยู่ตรงหน้า น่าจะเป็นหนึ่งในสมาชิกของขบวนการค้ามนุษย์พวกนั้น

"ข้ารนหาที่ตายงั้นรึ? ข้าว่าพวกเจ้านั่นแหละที่รนหาที่ตาย!"

"กลางวันแสกๆ ใต้ฟ้ากระจ่างแจ้ง กล้าทำร้ายคนกลางถนน!"

"นึกว่าที่อิ้งเทียนฝู่แห่งนี้ไม่มีขื่อมีแปแล้วหรือไง?"

เมื่อเห็นว่าพอสิ้นเสียงตวาดของชูเซวียน ฝูงชนรอบข้างก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของคนทั้งสองก็เริ่มดูย่ำแย่ลง

แถบเจียงหนานนั้น ถือเป็นพื้นที่ที่มั่งคั่งร่ำรวยที่สุดของต้าหมิงในยุคนี้

ขบวนการของพวกเขามักจะร่อนเร่หากินวนเวียนไปมาระหว่างเมืองหลายแห่งอยู่เป็นประจำ

อิ้งเทียนฝู่แห่งนี้ เมื่อก่อนพวกเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยมา

คราวนี้ได้ยินว่าที่นี่เกิดแผ่นดินไหว จึงคิดจะอาศัยจังหวะหลังภัยพิบัติที่มีคนใจบุญสุนทานมากมาย พาสมุนเด็กขอทานที่ตนลักพาตัวมา ออกมาโกยเงินก้อนโตเสียหน่อย

ใครจะไปรู้ว่าพอมาถึงคราวนี้ กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

พลตระเวนของอิ้งเทียนฝู่ไม่รู้ว่าผีเข้าหรืออย่างไร ถึงได้พากันออกลาดตระเวนตามท้องถนนกันทุกวี่ทุกวัน

เพื่อป้องกันไม่ให้ความแตก พวกเขาไม่เพียงต้องสั่งให้เด็กขอทานระมัดระวังตัว แต่ยังต้องคอยจับตาดูอยู่ข้างนอกทุกวันอีกด้วย

ปรากฏว่าวันนี้ขณะที่แอบเฝ้าดูอยู่อย่างลับๆ กลับจับได้ว่ามีเด็กขอทานคิดจะแอบซ่อนเงิน

นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่มีวันยอมให้อภัยได้อย่างเด็ดขาด

ทั้งสองก้าวออกมาคิดจะสั่งสอนสักยก กลับมีชูเซวียนโผล่เข้ามาขัดขวาง จนผู้คนรอบข้างพากันมามุงดู

หากเอะอะโวยวายต่อไป ประเดี๋ยวถ้ามือปราบลาดตระเวนผ่านมา พวกตนคงได้เดือดร้อนแน่

เพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลาย ชายหน้าปรุจึงตัดสินใจถอยหนึ่งก้าว ละมือออกจากมีดสั้นในอกเสื้อ จ้องมองชูเซวียนแล้วเอ่ยว่า

"เจ้าหนุ่ม ตรงนี้ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ออกมาข้างนอกข้าขอเตือนว่าอย่าแส่เรื่องชาวบ้านจะดีกว่า!"

ชูเซวียนส่งเสียงฮึเย็นชา สายตาเย็นเยียบจ้องมองคนทั้งสอง นึกอยากจะจับตัวทั้งคู่ลากกลับที่ว่าการอำเภอไปจัดการสั่งสอนเสียให้เข็ดหลาบเดี๋ยวนี้

ทว่าเนื่องจากยังไม่รู้ว่าในขบวนการของพวกมันยังมีใครอีกบ้าง

หากผลีผลามจับกุมสองคนนี้ ย่อมทำให้คนอื่นไหวตัวทันเป็นแน่

เพื่อให้สามารถกวาดล้างพวกมันได้แบบถอนรากถอนโคน ชูเซวียนจึงปรายตามองแล้วเอ่ยว่า

"เรื่องใต้หล้าทุกคนล้วนยื่นมือเข้าช่วยได้ พวกเจ้าข่มเหงคนอ่อนแอ ข้าจะยุ่งแล้วจะทำไม?"

แม้คำพูดจะแข็งกร้าว แต่ชูเซวียนก็ไม่ได้เปิดเผยฐานะออกมาตรงๆ

ชาวบ้านแถวนั้นที่เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น เมื่อได้ยินคำพูดของชูเซวียนก็พากันออกหน้าตาม

"ใช่แล้ว คุณชายท่านนี้ยื่นมือเข้าช่วยน่ะถูกแล้ว! พวกเจ้าตัวโตเป็นผู้ใหญ่แท้ๆ กลับมาทุบตีเด็กขอทานกลางถนน ช่างใจคอโหดเหี้ยมสิ้นดี!"

"ถูก คนอย่างพวกเจ้าน่าจะถูกจับส่งทางการ ให้ท่านนายอำเภอลงโทษให้เข็ด!"

"..."

เมื่อเห็นชูเซวียนได้รับเสียงสนับสนุนจากคนรอบข้าง ชายหน้าปรุก็ยิ่งปวดหัว

เขาปรี่เข้าไปดึงตัวพรรคพวกของตนลุกขึ้น แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

ชูเซวียนมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสอง อดขมวดคิ้วไม่ได้เช่นกัน

เดินหนีไปดื้อๆ เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ไม่สนใจเด็กสองคนบนพื้นแล้วหรือ

หรือว่าพวกมันมั่นใจว่าเด็กสองคนนี้ไม่กล้าหนีไปเอง? และไม่กล้าทรยศขายพวกมันด้วย?

ด้วยความสงสัยเช่นนี้ ชูเซวียนจึงก้มลงมองเด็กทั้งสองบนพื้น

แม้เด็กหญิงจะตาบอด ทว่าสีหน้าท่าทางกลับยังดูปกติ

เด็กชายกลับต่างออกไป ดูเซ่อซ่าสติไม่สมประกอบอย่างเห็นได้ชัด

ชูเซวียนขมวดคิ้ว เดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้าเด็กทั้งสองแล้วถามว่า "พวกเจ้าสองคนไม่เป็นไรนะ?"

เด็กหญิงส่ายหน้า เอ่ยกับชูเซวียนว่า "ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต พวกเราสองคนไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

ชูเซวียนหันไปมองเด็กชาย แล้วเอ่ยถามอีก "แล้วเจ้าเล่า?"

เด็กชายมองชูเซวียน ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร จึงหันไปมองเด็กหญิงอีกครั้ง

จะว่าไปก็น่าประหลาด เด็กหญิงเห็นได้ชัดว่ามองไม่เห็น แต่กลับคล้ายรับรู้เรื่องราวรอบตัวได้

ยามที่เด็กชายหันมองนาง นางจึงชิงเอ่ยกับชูเซวียนว่า "ผู้มีพระคุณอย่าได้ถือสาเลย เสี่ยวชีก็คงไม่เป็นไรเช่นกัน เขาแค่สมองทึบไปหน่อยเจ้าค่ะ"

เมื่อมองเด็กทั้งสองตรงหน้า ชูเซวียนก็เริ่มลังเลใจขึ้นมาเล็กน้อย

เพื่อให้สามารถกวาดล้างคนกลุ่มนี้ได้ยกรัง วิธีการที่รัดกุมที่สุดในตอนนี้คือจากไปทันที

เช่นนี้แล้ว สองคนเมื่อครู่คงจะคิดเพียงว่าชูเซวียนเป็นแค่คนที่ผ่านมาเห็นความอยุติธรรมเข้า

ทว่าหากทิ้งเด็กสองคนนี้ไว้ ชูเซวียนก็กังวลว่าเมื่อสองคนนั้นย้อนกลับมาอาจจะทำร้ายพวกเขาก็เป็นได้

แต่หากพาเด็กทั้งสองคนไปก่อน ชูเซวียนก็รู้สึกว่าอาจจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

หลังจากลังเลอยู่นาน ชูเซวียนก็ตัดสินใจพาเด็กทั้งสองคนไปด้วยก่อนค่อยว่ากัน