ตอนที่ 81 กลางดึกบุกศาลร้างจับโจร!

"ข้าดูแล้ว เจ้าโดนถะถั่งไปไม่เบาเลย ส่วนเขาก็มีแผลถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว"

"ไปเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปตรวจดูแผลที่โรงหมอแถวนี้ก่อน"

ชูเซวียนหาข้ออ้าง หวังจะให้เด็กทั้งสองคนยอมตามเขาไป

ทว่าใครจะรู้ เด็กหญิงตัวน้อยกลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"ขอบพระคุณนายท่านผู้สูงศักดิ์ที่มีน้ำใจเจ้าค่ะ แต่พวกเราสองคนไม่เป็นไรจริงๆ ไม่จำเป็นต้องไปโรงหมอหรอก"

ชูเซวียนขมวดคิ้ว พลันนึกถึงคำพูดที่เด็กหญิงเคยเอ่ยไว้ก่อนหน้านี้ จึงเอ่ยถามว่า

"ตอนที่เจ้าซ่อนเงินเมื่อครู่ ข้าเห็นหมดแล้ว"

"เจ้าบอกว่ายังมีเพื่อนอีกคน ตอนนี้กำลังป่วยอยู่ใช่หรือไม่"

"หากเจ้ายินดี ก็พาข้าไปหานางสิ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าจะได้ไปตรวจรักษาทั้งไข้ทั้งแผลที่โรงหมอพร้อมกันเลย"

"ขอบคุณนายท่านจริงๆ เจ้าค่ะ ไม่ต้องลำบากหรอก"

เด็กหญิงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ ในสายตาของนาง ชูเซวียนเป็นคนจิตใจดีที่ช่วยเหลือนางเอาไว้

ทว่าเสี่ยวจิ่วที่กำลังป่วย ในยามนี้ยังคงอยู่ที่ศาลเจ้าร้าง ซ้ำในศาลเจ้ายังมีพวกผู้ใหญ่คอยเฝ้าอยู่อีก

หากพาชูเซวียนไปที่นั่นจริงๆ ก็เท่ากับเป็นการทำร้ายเขาชัดๆ

ชูเซวียนจนปัญญาอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามเด็กหญิงว่า "แล้วถ้าพวกเจ้าอยู่ที่นี่ต่อ ประเดี๋ยวสองคนนั้นย้อนกลับมาทุบตีพวกเจ้าอีกจะทำอย่างไร"

"ต่อให้เพื่อเอาชีวิตรอด เจ้าก็น่าจะตามข้าไปมิใช่หรือ"

เด็กหญิงกัดริมฝีปากลังเลอยู่นาน แต่ก็ยังคงส่ายหน้าอย่างดื้อดึง

เสี่ยวจิ่วคือน้องสาวแท้ๆ ของนาง ต่อให้นางต้องถูกตีจนตาย ก็ไม่มีทางทิ้งน้องสาวหนีไปคนเดียวเช่นนี้แน่

ชูเซวียนจนหนทางเข้าตาจน จึงจำต้องพูดกับเด็กหญิงตรงๆ

"ข้าเห็นว่าเจ้าก็ฉลาดเฉลียว เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าตามตรง"

"ข้าคือนายอำเภอแห่งอำเภอซ่างหยวน วันนี้ที่มาที่นี่ ก็เพื่อสืบหาเบาะแสพวกโจรลักเด็กกลุ่มนี้"

"หากเจ้าอยากช่วยตัวเอง และอยากช่วยเด็กๆ ที่อยู่กับเจ้า ก็จงตามข้ามา"

"กลับไปบอกที่กบดานของพวกเจ้าให้ข้ารู้ แล้วข้าจะรีบไปช่วยพวกเขาทันที"

"จะ...จริงหรือเจ้าคะ" อารมณ์ที่เด็กหญิงพยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มพลุ่งพล่าน นางเอ่ยถามชูเซวียนด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

"จริงสิ ข้าไม่หลอกเจ้าหรอก วันนี้ในละแวกนี้ นอกจากข้าแล้ว ยังมีมือปราบอีกเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ทุกคนต่างกำลังจับตาดูพวกเจ้าที่เป็นขอทานอยู่ พอดึกกว่านี้ตอนที่พวกเขากลับไป ข้าก็จะยกพวกไปจับกุมตัวทันที"

เปลืองแรงเกลี้ยกล่อมอยู่พักใหญ่ ในที่สุดชูเซวียนก็โน้มน้าวเด็กหญิงได้สำเร็จ

นางพยุงเสี่ยวอู่ลุกขึ้นแล้วยอมเดินตามเขาไป

วัดเทียนเจี้ยอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภออยู่พอสมควร ชูเซวียนจึงพาคนทั้งสองเข้าไปพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในละแวกนั้นเสียเลย

ในเวลาเดียวกัน เจียงอันซ่านและพวกมือปราบใต้บังคับบัญชาก็แอบตามหลังชูเซวียนอยู่ห่างๆ พลางจับตาดูชายฉกรรจ์สองคนที่พยายามสะกดรอยตามชูเซวียนอย่างไม่คลาดสายตา

สิ้นเสียงเคาะบอกเวลายามสาม ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก ลมหนาวพัดกรรโชกบาดผิว

ชูเซวียนเปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมทะมัดทะแมง ย่อตัวหมอบอยู่หลังเนินดินเล็กๆ ใกล้กับเขาจีหมิง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว กวาดมองศาลเจ้าร้างเบื้องล่าง

ที่นี่ก็คือรังของกลุ่มขอทานที่เด็กหญิงนามเยว่เหลียนอาศัยอยู่เป็นประจำทุกค่ำคืน

แสงจันทร์สาดส่องลงบนซากปรักหักพังของศาลเจ้าร้าง ทาบทับเกิดเป็นเงาวูบวาบตะคุ่มๆ

ภายในศาลเจ้าร้างเบื้องล่าง เด็กน้อยมอมแมมหน้าตามอมแมมนับสิบคนกำลังถูกชายหน้าปรุไล่ต้อนให้เข้าแถวรับข้าวต้ม

เสื้อผ้าของเด็กๆ ขาดวิ่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

ชายหน้าปรุรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมเปี่ยมไปด้วยเนื้อร้าย ในมือถือท่อนไม้เขี่ยฟืน ควงไปมาเป็นระยะ พลางตะคอกด่าเด็กๆ เสียงดังลั่น

"เร็วเข้า เร็วเข้า! มัวชักช้าอืดอาดยัดเยียดกันอยู่ได้!" ชายหน้าปรุตวาดลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและดุร้าย

เด็กๆ ยืนเข้าแถวตัวสั่นงันงก ยื่นมือออกไปรับชามข้าวต้มเหลวๆ ข้าวต้มนั้นมีสีเทาหม่น ส่งกลิ่นฉุนแสบจมูกคละคลุ้ง

ทว่าเด็กๆ หิวโหยจนทนไม่ไหวแล้ว จึงไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น พอรับชามข้าวต้มมาได้ก็รีบซดเข้าปากทันที

ทันใดนั้น เด็กชายขาเป๋คนหนึ่งพลั้งมือทำชามดินเผาหลุดมือขณะรับข้าวต้ม ข้าวต้มร้อนลวกจึงกระเด็นราดรดมือของชายหน้าปรุเข้าเต็มๆ

ชายหน้าปรุร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สีหน้าบิดเบี้ยวเผยแววดุร้ายอำมหิต เงื้อท่อนไม้เขี่ยฟืนขึ้นเตรียมจะฟาดลงมา

"ไอ้เดรัจฉานน้อย รนหาที่ตายนัก!" วันนี้ชายหน้าปรุกำลังอารมณ์เสียอย่างยิ่ง ท่อนไม้เขี่ยฟืนจึงฟาดแหวกสายลมลงมาอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าเร่งร้อน ชูเซวียนก็นำคนถีบประตูรั้วของวัดร้างจนเปิดผาง

"จะ...เจ้าเรอะ" รูม่านตาของชายหน้าปรุหดเกร็ง น้ำเสียงสั่นสะท้านขึ้นมาทันที มันจำชูเซวียนได้แล้ว

วันนี้ตอนอยู่วัดเทียนเจี้ย ชายหน้าปรุเคยเห็นหน้าชูเซวียน

ตอนนี้ยังมีเด็กขอทานสองคนใต้บังคับบัญชาของมันถูกชูเซวียนพาตัวไปและยังไม่ได้กลับมา

ทว่าคนที่สะกดรอยตามไปในตอนนั้นบอกว่าชูเซวียนพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแถวนั้น ทำให้ชายหน้าปรุกับพวกคลายความระแวดระวังลงไปบ้าง

ชูเซวียนแค่นเสียงเย็น ชักดาบออกมา ใช้ปลายดาบสะกิดขากางเกงของเด็กชายขาเป๋ขึ้นเบาๆ เผยให้เห็นสะเก็ดเลือดกรังที่ข้อเท้าซึ่งถูกโซ่เหล็กเสียดสีจนเป็นแผล

เขาปรายตามองชายหน้าปรุอย่างเย็นชา น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยัน "เด็กตัวแค่นี้ เจ้าก็ยังต้องล่ามโซ่เหล็กไว้เชียวรึ"

สีหน้าของชายหน้าปรุเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ จู่ๆ มันก็ล้วงเอานกหวีดกระดูกอันหนึ่งออกมาคาบไว้ในปาก

เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น ภายในวัดร้างพลันเกิดเสียงฝีเท้าโกลาหลอึกทึกทันที

ชูเซวียนขมวดคิ้ว โบกมือให้เหล่ามือปราบด้านหลังโดยพลัน

มือปราบรับคำสั่ง พุ่งทะยานเข้าไป ประตูวัดถูกผลักเปิดออกอย่างแรง มือปราบยี่สิบนายบุกพังประตูเข้าไปข้างใน

คนนำขบวนล้วนเป็นมือปราบเฒ่าประจำที่ว่าการอำเภอ เจนจัดประสบการณ์ ฝีไม้ลายมือไม่ธรรมดากันทุกคน

เมื่อเห็นคนเจ็ดแปดคนที่ถือมีดถือไม้เตรียมจะพุ่งออกมาหลังประตูวัดถูกเปิดออก

เหล่ามือปราบก็ขว้างแหในมือออกไปทันที แหพวกนี้ชุบน้ำมันตังก๊วยมาอย่างดี ใช้สำหรับจับคนโดยเฉพาะ

แทบจะในพริบตาเดียว คนทั้งเจ็ดแปดคนนั้นก็ถูกแหคลุมร่างไว้จนหมดสิ้น

กลุ่มมือปราบกรูเข้าไป กดร่างพวกมันลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

"ใต้เท้าช่างคาดการณ์แม่นยำดุจเทพยดา!" เจียงอันซ่านหิ้วตัวชายที่กำลังดิ้นรนอยู่ในแหขึ้นมา พลางกล่าวเสียงดัง "โชคดีที่ท่านสั่งให้พกแหติดตัวมาด้วย"

ชูเซวียนยิ้มน้อยๆ หมุนตัวเดินตรงไปหาชายหน้าปรุ

เวลานี้ชายหน้าปรุหน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่ามันรู้ฐานะของชูเซวียนแล้ว

"ใต้เท้า ผู้น้อยถูกใส่ความขอรับ!" ชายหน้าปรุวิงวอนเสียงละห้อย ทว่าชูเซวียนไม่สนใจมันอีก สั่งให้คนจับกุมตัวมันไว้ทันที

เมื่อมองเด็กชายขาเป๋ที่ยืนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ ชูเซวียนก็ย่อตัวลง ลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ "ไม่ต้องกลัว ข้ามาจับพวกมัน มาช่วยพวกเจ้าแล้ว"

เด็กชายขาเป๋เงยหน้าขึ้น น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

แม้เขาจะยังอายุน้อย แต่กลับต้องเผชิญกับความทุกข์ยากแสนสาหัสมามาก แม้แต่ในความฝัน เขาก็ไม่เคยกล้าคิดฝันว่าจะมีวันเช่นนี้

"ใต้เท้า คนพวกนี้ที่จับได้จะจัดการอย่างไรดีขอรับ" เจียงอันซ่านเอ่ยถาม คนที่ติดอยู่ในแหเวลานี้ถูกมัดรวมกันไว้หมดแล้ว

ชูเซวียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "คุมตัวพวกมันกลับที่ว่าการอำเภอ ไต่สวนอย่างเข้มงวด ส่วนเด็กๆ พวกนี้ ให้พาไปพักในห้องว่างที่ที่ว่าการอำเภอก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

"ขอรับ ใต้เท้า!" หัวหน้าหมวดหวังขานรับ นำเหล่ามือปราบคุมตัวคนออกไป

ส่วนชูเซวียนยังคงรั้งอยู่ที่วัดร้าง ให้พวกมือปราบไปค้นหาเด็กๆ ที่หลบซ่อนตัวอยู่เมื่อครู่ออกมาจนหมด

ครั้นพาตัวพวกเด็กๆ กลับมารวมกันแล้ว ชูเซวียนก็กวาดตามองพวกเขาก่อนจะเอ่ยถาม "พวกเจ้าคนไหนคือเสี่ยวจิ่ว"

เด็กชายขาเป๋ที่เพิ่งได้รับการปลดโซ่ตรวนที่ข้อเท้าชี้ไปทางด้านข้างพลางกล่าวว่า "เสี่ยวจิ่วอยู่ในห้องฝั่งโน้นขอรับ"

"เจ้านำทางข้าไป" เมื่อผลักประตูห้องข้างๆ เปิดออก เปลวเพลิงแห่งโทสะบนใบหน้าของชูเซวียนก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที