ตอนที่ 82 พวกเดรัจฉานต้องโดนสั่งสอนให้สาสม!

ที่นี่คือห้องปีกด้านหนึ่งในวัดร้าง

แม้บานประตูยังอยู่ ทว่าหลังคาพังถล่มลงมานานแล้ว

ใต้กำแพงผุพังจวนเจียนจะถล่ม เด็กหลายคนสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง นอนระเกะระกะอยู่ตรงมุมห้อง

"เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวจิ่ว ใต้เท้ามาช่วยพวกเราแล้ว!"

เด็กชายขาเป๋ผละจากข้างกายชูเซวียน วิ่งไปยังมุมห้องแล้วร้องบอกเด็กหญิงที่นอนรวยรินอยู่บนพื้นเสียงดัง

ทว่าเด็กหญิงดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว ไม่มีการตอบสนองใดๆ ต่อเสียงเรียกของเขา

เด็กชายขาเป๋เริ่มลนลาน คุกเข่าลงจับมือเสี่ยวจิ่วแล้วละล่ำละลัก "เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวจิ่ว เจ้าเป็นอะไรไป ข้าอาหนิวไง เจ้าพูดอะไรบ้างสิ..."

อาหนิวร้องเรียกเสี่ยวจิ่วอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นนางไม่ไหวติงเลยสักนิด ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองชูเซวียน พลางเอ่ยอ้อนวอน "ใต้เท้า ใต้เท้าช่วยดูทีว่าเสี่ยวจิ่วเป็นอะไรไปขอรับ"

ชูเซวียนเดินเข้าไป ยื่นมือแตะหน้าผากเด็กหญิง รู้สึกได้เพียงความร้อนลวกจนน่ากลัว จึงรีบบอกอาหนิวว่า "เจ้าหลบไปก่อน นางป่วยหนักเกินไป ต้องรีบพาไปหาหมอเดี๋ยวนี้!"

หลังจากให้อาหนิวหลบไปด้านข้าง ชูเซวียนก็ตรวจดูเด็กคนอื่นๆ อีกหลายคน

พบว่าทุกคนล้วนมีสภาพป่วยกระเสาะกระแสะ คนที่อาการดีหน่อยยังลืมตามองเขาได้ ส่วนคนที่อาการหนักก็ไม่ต่างจากเสี่ยวจิ่วเท่าใดนัก หมดสติไปแล้วทั้งสิ้น

ชูเซวียนหันกลับไป เรียกมือปราบสองสามคนจากด้านนอกเข้ามา แล้วสั่งการว่า

"รีบพาเด็กพวกนี้ในห้องเข้าไปในเมือง หาหมอมารักษาพวกเขา"

"ขืนปล่อยให้ชักช้าอยู่อย่างนี้ เกรงว่าจะยื้อชีวิตไว้ไม่ทัน"

มือปราบหลายคนก้าวเข้ามาในห้อง พอเห็นสภาพน่าเวทนาของเด็กๆ ข้างใน สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างอดไม่ได้

เจิ้งเสี่ยวซานยิ่งทนไม่ไหว สบถด่าลั่น "ไอ้พวกเดรัจฉานสมควรตาย ใต้เท้า ท่านห้ามปล่อยพวกมันไปเด็ดขาดนะขอรับ!"

เปลวโทสะในอกของชูเซวียนเองก็พลุ่งพล่านไม่หยุดเช่นกัน

ตั้งแต่องค์หญิงอันชิ่งตั้งครรภ์ เขาก็จมดิ่งอยู่กับความปีติยินดีของการจะได้เป็นพ่อคนมาโดยตลอด

ยามนี้เมื่อได้เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งต้องมาเผชิญชะตากรรมอันน่ารันทดเช่นนี้

เขาก็แทบอยากจะเชือดไอ้สารเลวพวกนั้นด้วยมือตัวเองจริงๆ!

"ไป กลับที่ว่าการอำเภอ ข้าจะสั่งสอนไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ให้สาสม!"

พร้อมกับนำตัวเด็กๆ ทั้งหมดในที่นั้นกลับไปด้วยกัน

ไม่ทันรอให้ฟ้าสาง ชูเซวียนก็ถือคบเพลิงมุ่งหน้ามายังเรือนจำของที่ว่าการอำเภอ

เรือนจำนี้ตั้งอยู่ข้างที่ว่าการอำเภอ ต่างจากคุกใต้ดินในละครโทรทัศน์ตรงที่มันสร้างอยู่บนพื้นดิน

ทว่าเพื่อป้องกันนักโทษแหกคุก

เรือนจำทั้งหลังจึงก่อขึ้นจากอิฐและหิน

ภายในเรือนจำนอกจากช่องระบายอากาศที่ไม่ใหญ่ไปกว่าฝ่ามือสักเท่าใดแล้ว ก็ตกอยู่ในความมืดมิดไร้แสงตะวันโดยสิ้นเชิง

ชูเซวียนเพิ่งก้าวเข้าไปในเรือนจำ เซี่ยซู่ผู้เป็นหัวหน้าผู้คุมก็รุดมารับหน้า ประสานมือคารวะ "ผู้น้อยคารวะท่านนายอำเภอขอรับ"

ผู้ใต้บังคับบัญชาฝั่งเรือนจำนี้ ชูเซวียนไม่ได้ติดต่อคลุกคลีด้วยมากนัก

ทว่าชื่อเสียงของเซี่ยซู่ผู้นี้ ชูเซวียนกลับเคยได้ยินมามากกว่าหนึ่งครั้ง

ว่ากันว่ากลเม็ดการรีดเค้นคำสารภาพของเขา ในยุคสมัยนี้นับว่าโดดเด่นเหนือชั้นอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นโจรปล้นสะดมฉกาจฉกรรจ์เพียงใด เมื่อตกถึงมือเขา แม้แต่เรื่องเล่นซนจุดไฟจนฉี่รดที่นอนตอนเด็ก ก็ยังต้องคายออกมาจนหมดเปลือก

ในฐานะคนยุคปัจจุบัน ชูเซวียนไม่ได้ชอบวิธีการซ้อมทรมานเพื่อบีบเอาคำรับสารภาพเช่นนี้

เพราะมันก่อให้เกิดคดีอยุติธรรมได้ง่ายดายเหลือเกิน

ทว่าในตอนนี้ ชูเซวียนกลับรู้สึกว่าไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ ต้องส่งให้เหล่าเซี่ยจัดการเสียให้เข็ด

"คนที่จับตัวกลับมาวันนี้ ขังไว้ที่ไหน?"

ตัวเรือนจำถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน ห้องขังแต่ละห้องแยกออกจากกัน

เซี่ยซู่ค้อมตัวกล่าว "ใต้เท้าสั่งการไว้ว่ามิให้พวกมันสมรู้ร่วมคิดเตี๊ยมคำให้การ ข้าน้อยจึงแยกขังพวกมันไว้ขอรับ"

"ดี" ชูเซวียนพยักหน้า จ้องมองเซี่ยซู่พลางเอ่ยถาม "ข้าได้ยินว่าฝีมือการรีดเค้นคำสารภาพของเจ้าไม่ธรรมดา ครั้งนี้ข้าจะให้เจ้าเป็นคนเค้น จะเค้นความอะไรออกมาได้หรือไม่"

แววปีติยินดีวาบผ่านดวงตาของเซี่ยซู่ เขารีบตอบทันควัน "เรียนใต้เท้า ได้แน่นอนขอรับ!"

ก่อนหน้าที่ชูเซวียนจะมารับตำแหน่งปลัดฝ่ายปราบปราม เซี่ยซู่ผู้นี้เคยเป็นถึงขุนพลเอกในการคลี่คลายคดีของอำเภอซ่างหยวน

ไม่ว่าคดีใดก็ตาม ขอเพียงต้องการคำให้การ ย่อมต้องให้เขาออกโรงเสมอ

ทว่าหลังจากที่ชูเซวียนข้ามมิติมา

ก็แทบไม่เคยใช้งานเขาอีกเลย

เดิมทีเซี่ยซู่ก็รู้สึกไม่พอใจเรื่องนี้อยู่บ้าง และแอบบ่นกระปอดกระแปดเป็นการส่วนตัว

แต่เมื่อคดีที่ชูเซวียนคลี่คลายได้มีมากขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยซู่ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก

เพราะถึงชูเซวียนจะไม่ใช้เขา ก็สามารถปิดคดีได้อย่างหมดจดงดงามอยู่ดี

ครั้นชูเซวียนได้เลื่อนขั้นเป็นนายอำเภอ เซี่ยซู่ก็ยิ่งยอมรับชะตากรรม

เขารู้สึกว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือต่อหน้าชูเซวียนอีกแล้ว

แต่เวลานี้ เซี่ยซู่นึกขอบคุณพวกโจรลักเด็กกลุ่มนี้เหลือเกิน

หากไม่ใช่เพราะพวกมัน เขาก็คงไม่มีทางคว้าโอกาสนี้ไว้ได้จริง ๆ

"เอาล่ะ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถอะ ข้าจะตามไปดูด้วย" ชูเซวียนสั่งการเซี่ยซู่ในท้ายที่สุด "คนพวกนั้นเจ้าจะทรมานอย่างไรก็ตามใจ ขอแค่ไม่ตายก็พอ"

"แต่คำให้การ ข้าต้องการเฉพาะความจริง เข้าใจหรือไม่"

เซี่ยซู่มีสีหน้าจริงจังพลางตอบว่า "เรียนใต้เท้า ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ!"

ชูเซวียนเดินตามเซี่ยซู่มายังห้องทรมานทางฝั่งตะวันออกของเรือนจำ

หลังจากเซี่ยซู่เชิญให้เขานั่งลงเป็นที่เรียบร้อย ก็พาพวกมือปราบไปเบิกตัวนักโทษด้วยตนเอง

คนแรกที่ถูกคุมตัวมาเป็นชายฉกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นจากมีดบนใบหน้า มีนามว่าจ้าวเอ้อร์โก่ว เป็นหนึ่งในหัวหน้าของขบวนการนี้

เซี่ยซู่สั่งให้มือปราบมัดจ้าวเอ้อร์ไว้กับโครงไม้ ก่อนจะเอ่ยถามว่า "จ้าวเอ้อร์โก่ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าทำความผิดฐานใด"

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้าขึ้น แววตามีความตื่นตระหนกพาดผ่าน แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า "ใต้เท้า พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านยากจน ออกมาหาเช้ากินค่ำ ไม่ได้มีเจตนาอื่นใดจริง ๆ ขอรับ"

"หาเช้ากินค่ำรึ" เซี่ยซู่แค่นหัวเราะ "พวกเจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าหาเช้ากินค่ำรึ ลักพาตัวเด็ก บังคับให้พวกเขาขอทาน นี่หรือคือวิธีหาเช้ากินค่ำของพวกเจ้า"

จ้าวเอ้อร์โก่วก้มหน้าลงไม่เอ่ยคำใดอีก เซี่ยซู่รู้ดีว่าคนพรรค์นี้ไม่มีทางยอมรับสารภาพง่าย ๆ ต้องใช้มาตรการสักหน่อย

"พวกเจ้า เตรียมเครื่องทรมานให้พร้อม" เซี่ยซู่ตะโกนก้อง

มือปราบหลายคนขานรับทันที ก่อนจะยกเครื่องทรมานสารพัดชนิดขึ้นมา

ไม้หนีบนิ้ว ไม้หนีบขา การลงทัณฑ์ด้วยการหนีบ... แม้เครื่องทรมานเหล่านี้จะดูเรียบง่าย แต่ทุกชิ้นล้วนเพียงพอที่จะทำให้คนเจ็บปวดเจียนตาย

เมื่อจ้าวเอ้อร์โก่วเห็นเครื่องทรมานเหล่านี้ ใบหน้าก็พลันซีดเผือด ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เขารู้ดีว่าหากถูกใช้เครื่องทรมานพวกนี้เข้า เกรงว่าตนเองคงไม่มีทางเดินออกไปจากที่นี่ในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ได้อีก

"จ้าวเอ้อร์โก่ว หากเจ้ารับสารภาพตอนนี้ บางทีอาจจะยังเหลือศพที่สมบูรณ์ไว้ได้บ้าง" เซี่ยซู่กล่าวเสียงเย็น น้ำเสียงแฝงการข่มขู่

จ้าวเอ้อร์โก่วกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้น แววตาฉายความดื้อดึงวูบหนึ่ง "ใต้เท้า ข้าไม่รู้อะไรจริง ๆ ขอรับ..."

"ดี ในเมื่อเจ้าไม่รู้ เช่นนั้นก็ให้ข้าช่วยรื้อฟื้นความจำให้เจ้าเอง" เซี่ยซู่แค่นหัวเราะ โบกมือสั่ง "ใช้ไม้หนีบนิ้ว"

พวกมือปราบลงมือทันควัน มัดมือทั้งสองข้างของจ้าวเอ้อร์โก่วไพล่ไว้ด้านหลัง จากนั้นจึงสวมไม้หนีบนิ้วเข้าที่นิ้วมือของเขา

ไม้หนีบนิ้วเป็นเครื่องทรมานที่ทารุณโหดร้ายยิ่งนัก ด้วยการหนีบนิ้วมือและออกแรงกดมหาศาล ทำให้ผู้ถูกลงทัณฑ์เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

"หนีบมัน!" เซี่ยซู่ตะเบ็งเสียงลั่น

พวกมือปราบออกแรงดึงหนีบเข้าหากันทันที จ้าวเอ้อร์โก่วแผดเสียงร้องโหยหวนออกมา เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดพรายเต็มหน้าผากในชั่วพริบตา

นิ้วมือของเขาถูกไม้หนีบรัดแน่นเสียจนราวกับจะหักสะบั้น

ชูเซวียนนั่งดูอยู่ด้านข้าง ในใจพลันรู้สึกสะใจขึ้นมาไม่น้อย

ยามเผชิญหน้ากับเดรัจฉานไร้ความเป็นคนพวกนี้ ก็ต้องใช้วิธีการอันเด็ดขาดจัดการพวกมันเช่นนี้แหละ!