ตอนที่ 83 ลากออกไปแล่เนื้อพันดาบยังสาสมไม่พอ!

"บีบ!" น้ำเสียงของเซี่ยซู่ยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก

พวกมือปราบออกแรงอีกครั้ง เสียงกรีดร้องโหยหวนของจ้าวเอ้อร์โก่วพลันบาดลึกยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือของมันถูกบดขยี้จนเนื้อหนังแหลกเละ เลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาตามซอกไม้หนีบนิ้ว

"บีบอีก!" น้ำเสียงของเซี่ยซู่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ชวนให้ผู้คนหวาดผวากลัวจับขั้วหัวใจ

พวกมือปราบลงแรงซ้ำ ร่างของจ้าวเอ้อร์โก่วสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แทบจะหมดสติไปทั้งตัว นิ้วมือถูกเครื่องหนีบจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นนิ้ว เลือดสดไหลรินไม่ขาดสาย

"จะสารภาพหรือไม่?" เซี่ยซู่เอ่ยถามเสียงเย็น

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง "ใต้เท้า ข้าพูดแล้ว... ข้าจะพูดแล้ว..."

"อย่างนี้สิถึงจะถูก" เซี่ยซู่ยิ้มบางๆ แล้วโบกมือให้พวกมือปราบหยุดลงมือ

เมื่อถูกปลดเครื่องหนีบนิ้วออก นิ้วมือของจ้าวเอ้อร์โก่วก็แหลกเละจนแทบหมดความรู้สึก มันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หอบหายใจคำโตติดต่อกัน

"พูดมา พวกเจ้าทำอะไรไปบ้าง?" น้ำเสียงของเซี่ยซู่ยังคงไร้ความปรานี

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้าขึ้น แววตาแฝงความหวาดกลัววูบหนึ่ง "ใต้เท้า พวก... พวกเราลักพาตัวเด็กไปขายไม่กี่คนจริงๆ ขอรับ แต่ล้วนทำไปเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยจริงๆ..."

"เพื่อหาเลี้ยงปากท้องรึ?" เซี่ยซู่แค่นหัวเราะ "แล้วพวกเจ้าบังคับให้เด็กพวกนั้นไปขอทานได้อย่างไร?"

จ้าวเอ้อร์โก่วก้มหน้า เสียงค่อยลงเรื่อยๆ "พวกเรา... พวกเราพาพวกเขาไปขังไว้ในถ้ำนอกเมือง เอาเชือกมัดไว้ ไม่ให้ข้าวกิน พอหิวจนทนไม่ไหว พวกเขาก็ต้องยอมออกไปขอทาน..."

"พวกเจ้าทุบตีพวกเขาหรือไม่?" น้ำเสียงของเซี่ยซู่เฉียบขาดขึ้น

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้า แววตาฉายความลนลาน "มี... บางครั้งที่พวกเขาไม่เชื่อฟัง พวกเราก็เลยลงมือตี..."

"ตีหนักแค่ไหน?" น้ำเสียงของเซี่ยซู่ยิ่งทวีความเหี้ยมเกรียม

จ้าวเอ้อร์โก่วก้มหน้า เสียงแผ่วลงจนแทบกระซิบ "บางครั้งพลั้งมือหนักไป พวกเขาก็เลยได้รับบาดเจ็บ..."

"บาดเจ็บรึ?" เซี่ยซู่ตวาดเข้ม "มีคนตายหรือไม่!"

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา "มี... มีเด็กสามคน ถูกตีจนตาย..."

"ถูกตีจนตายรึ?" น้ำเสียงของเซี่ยซู่เย็นเยียบ "แล้วพวกเจ้าจัดการกับศพอย่างไร?"

จ้าวเอ้อร์โก่วก้มหน้า เสียงสั่นเครือ "พวกเรา... พวกเราฝังพวกเขาไว้ในถ้ำ..."

"ถ้ำอยู่ที่ไหน?" เซี่ยซู่คาดคั้นเสียงกร้าว

จ้าวเอ้อร์โก่วเงยหน้าขึ้นด้วยความขลาดกลัว "อยู่ตรงตีนเขาหนานซานนอกเมือง เป็นถ้ำลับตาคนแห่งหนึ่ง..."

"ตีนเขาหนานซานรึ?" ชูเซวียนที่ยืนฟังอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เกิดความสงสัยขึ้นในใจ

เขาหนานซานอยู่นอกเมืองอิ้งเทียนฝู่ ห่างจากเขาจีหมิงไม่ไกลนัก ปกติแทบไม่มีใครย่างกรายไปแถวนั้น มิน่าเล่าพวกมันถึงเลือกที่นั่นเป็นที่กบดาน

"ใต้เท้า ข้ารู้เท่านี้จริงๆ ขอรับ..." เสียงของจ้าวเอ้อร์โก่วแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"อืม พามันออกไปก่อน" เซี่ยซู่พยักหน้า ก่อนจะโบกมือให้พวกมือปราบลากตัวจ้าวเอ้อร์โก่วออกไป

เมื่อการไต่สวนเสร็จสิ้น เซี่ยซู่ก็นำผลการสอบสวนมารายงานแก่ชูเซวียน

หลังจากได้ฟัง ชูเซวียนก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและรังเกียจเดียดฉันท์ ขบวนการโจรลักเด็กพวกนี้ลงมือโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก ต้องลงทัณฑ์สถานหนักสถานเดียว

"เซี่ยซู่ เจ้าทำได้ดีมาก" ชูเซวียนพยักหน้า แววตาฉายความชื่นชม

"ใต้เท้าชมเกินไปแล้ว นี่เป็นหน้าที่ของผู้น้อยขอรับ" เซี่ยซู่ยิ้มรับ อดไม่ได้ที่จะเริ่มมีสีหน้าภาคภูมิใจ

"แต่อ้ายจ้าวเอ้อร์โก่วตัวนี้ เมื่อครู่มันยังพูดความจริงไม่หมด" ชูเซวียนมองเซี่ยซู่ คำพูดเพียงประโยคเดียวทำเอาความลำพองใจในแววตาของอีกฝ่ายมลายหายไปในพริบตา

"เอ๊ะ จะ...จะเป็นไปได้อย่างไรขอรับ?" เซี่ยซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ "ใต้เท้า ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?"

"พวกจ้าวเอ้อร์โก่วไม่มีทางลงมือแค่ในพื้นที่นี้แน่ พวกมันต้องตระเวนก่อเหตุไปทั่ว" น้ำเสียงของชูเซวียนเย็นยะเยียบดุจน้ำแข็ง "จำนวนเด็กที่พวกมันลักพาตัวไป ย่อมไม่มีทางมีแค่สิบคน และเด็กที่ตายไป ก็ไม่มีทางมีแค่นั้นแน่นอน"

สีหน้าของเซี่ยซู่พลันซีดเผือดลงทันใด เขารู้ตัวแล้วว่าตนเองอาจทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงเข้าเสียแล้ว

เขารีบประสานมือกล่าวทันที "ใต้เท้า ผู้น้อยจะรีบไปไต่สวนมันอีกรอบเดี๋ยวนี้ขอรับ"

"ช้าก่อน" ชูเซวียนโบกมือห้าม สายตาคมกริบดั่งกระบี่จ้องเขม็งไปที่เซี่ยซู่

"การไต่สวนครั้งนี้ เจ้าต้องรอบคอบให้มากกว่าเดิม แยกขังแยกสอบทีละคน อย่าให้พวกมันมีโอกาสเตี๊ยมคำให้การกันได้ จำไว้ ต้องขุดความจริงทั้งหมดออกมาให้ได้"

"ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ" เซี่ยซู่ประสานมือรับคำ ในใจเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความประหม่า

อุตส่าห์ได้โอกาสดีเช่นนี้จากชูเซวียนแท้ ๆ

นึกไม่ถึงว่าจะเกือบทำพังเสียแล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ เซี่ยซู่ก็อดมีโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่ได้

"ไอ้พวกเดรัจฉานลูกกะหรี่ ยังกล้ามาเล่นตุกติกกับกูอีกรึ? วันนี้กูไม่สั่งสอนพวกมึงให้สาสม คงไม่ได้การแล้ว!"

เซี่ยซู่เบิกตัวคนมาไต่สวนอีกครั้งด้วยความเดือดดาล

คราวนี้เขางัดเอาสารพัดกลเม็ดเด็ดพรายที่สะสมมาหลายปีออกมาใช้จนหมดสิ้น

ผ่านการทรมานไปยกหนึ่ง ไอ้พวกเดรัจฉานลักเด็กกลุ่มนี้แม้จะยังมีลมหายใจอยู่

แต่ละคนกลับถูกเขาทรมานจนแทบปางตาย

โดยเฉพาะจ้าวเอ้อร์โก่วที่แสร้งทำเป็นทนรับการลงทัณฑ์ไม่ไหวตั้งแต่แรก ยิ่งได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเซี่ยซู่ จนชีวิตเกือบปลิดปลิวไปครึ่งค่อน

หลังผ่านการเค้นสอบตลอดทั้งคืน ในที่สุดเซี่ยซู่ก็ขุดเอาความจริงออกมาได้

ที่แท้ขบวนการนี้ตระเวนก่อเหตุไปทั่ว เด็กที่ถูกลักพาตัวไปมีมากถึงหลายสิบคน กระจายอยู่ตามโจวและอำเภอต่าง ๆ โดยรอบอิ้งเทียนฝู่

พวกมันไม่เพียงแต่บังคับให้เด็กเหล่านี้ออกไปขอทาน ทว่ายังทารุณกรรมสารพัดวิธี จนมีเด็กจำนวนมากต้องตายคามือพวกมัน

อย่างพวกเสี่ยวจิ่วก็เพราะถูกทรมานจนจวนเจียนจะตาย ถึงได้ถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ เช่นนั้น

หากวันนี้ชูเซวียนไม่พาคนบุกไปจับพวกมัน วันพรุ่งนี้ก็ไม่แน่ว่าจะถูกลากไปโยนทิ้งฝังดินแล้วหรือไม่

เด็กเหล่านี้สำหรับพวกมันแล้ว เป็นเพียงเครื่องมือหาเงินเท่านั้น

ใช้จนหมดสภาพ ก็ค่อยไปลักพาตัวใหม่ในเมือง

ทว่าคนกลุ่มนี้ระมัดระวังตัวมาโดยตลอด ทุกครั้งที่ไปยังสถานที่ใหม่ ย่อมปล่อยให้เด็กออกไปขอทานก่อนเป็นอันดับแรก

รอจนขอเงินได้มากพอสมควรแล้ว ก่อนจะจากไปจึงค่อยถือโอกาสฉุดเด็กติดมือไปด้วย

ด้วยวิธีนี้ เมื่อพ่อแม่ของเด็กรู้ว่าลูกถูกลักพาตัวไป

พวกมันก็เผ่นหนีไปนานแล้ว ทางการในแต่ละท้องที่จึงไม่อาจจับกุมพวกมันได้เลย

เพียงแต่พวกมันคาดไม่ถึงว่า การมาอิ้งเทียนฝู่ในครั้งนี้ ยังไม่ทันได้เริ่มลักพาเด็ก ก็ถูกชูเซวียนจับกุมตัวไว้ได้เสียก่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยซู่ที่อดนอนมาทั้งคืนก็มายังห้องทำงานของชูเซวียน พร้อมรายงานข้อมูลทั้งหมดที่เค้นสอบออกมาได้รอบหนึ่ง

เมื่อชูเซวียนฟังจบ แววตาก็พลันวาบผ่านด้วยความเย็นเยียบ ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะและความรังเกียจเดียดฉันท์

ความผิดของคนพวกนี้ ต่อให้ลากตัวไปแล่เนื้อพันชิ้นก็ยังสาสมไม่พอ!

"รวบรวมคำให้การของพวกมันมาให้ข้า"

"จากนั้นก็สอบสวนต่อไป แต่ไม่ต้องลงทัณฑ์อีกแล้ว ข้าต้องการให้พวกมันมีชีวิตอยู่รอตัดหัว"

"ตอนสอบสวนต่อจากนี้ให้ระวังหน่อย พวกมันแต่ละคนลักพาตัวเด็กไปกี่คน ฆ่าเด็กไปกี่คน ต้องถามให้ชัดเจน"

"วันเวลาและสถานที่ห้ามตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว!"

"นอกจากนี้ เด็กที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ ก็ต้องสอบถามดูด้วยว่าพวกเขายังจำได้หรือไม่ว่าถูกลักพาตัวมาจากที่ใด จะได้สะดวกแก่การส่งพวกเขากลับคืนในภายหลัง"

เซี่ยซู่ขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ขอรับ ใต้เท้า!"

ขณะที่ชูเซวียนโบกมือให้เซี่ยซู่ออกไป เจิ้งเสี่ยวซานก็สาวเท้าเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของชูเซวียนพอดี

ครั้นรอให้เซี่ยซู่เดินพ้นออกไปแล้ว เจิ้งเสี่ยวซานจึงก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ประสานมือทำความเคารพแล้วรายงานว่า

"ใต้เท้าชู ขอทานหญิงที่ชื่อเยว่เหลียนผู้นั้น บอกว่าอยากพบท่านขอรับ"