ตอนที่ 84 เหล่าเด็กขอทานผู้ยากจะกลับบ้าน

เยวี่ยเหลียนก็คือเด็กหญิงขอทานตาบอดที่ชูเซวียนเคยพบ

เพื่อซ่อนเงินไว้ซื้อยาให้เสี่ยวจิ่ว นางจึงถูกพวกขบวนการลักพาตัวเด็กจับได้แล้วโดนเตะเข้าหนึ่งที

เมื่อวานชูเซวียนหาแหล่งกบดานของขบวนการนี้พบอย่างรวดเร็วได้

ข้อมูลที่เยวี่ยเหลียนให้มานั้นช่วยได้มากทีเดียว

"นางคงอยากมาถามเรื่องอาการของเสี่ยวจิ่วกระมัง" ชูเซวียนใคร่ครวญเพียงครู่เดียวก็เดาออกว่าเหตุใดเยวี่ยเหลียนจึงอยากพบตน จึงเอ่ยถามเจิ้งเสี่ยวซานว่า

"เด็กที่ป่วยสองสามคนที่พาตัวกลับมาเมื่อคืน ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง"

เจิ้งเสี่ยวซานตอบว่า "เมื่อคืนส่งไปที่โรงหมอเด็กรักษาโรคเด็กที่ดีที่สุดในอิ้งเทียนฝู่แล้วขอรับ ได้ยินว่ามีเด็กฟื้นขึ้นมาสองคนแล้ว"

"ได้ เช่นนั้นเจ้าตามข้าไปรับตัวเยวี่ยเหลียน ข้าจะพานางไปดูที่โรงหมอด้วยกัน"

เจิ้งเสี่ยวซานเดินนำหน้า ชูเซวียนตามมาจนถึงห้องปีกเรือนแห่งหนึ่งในที่ว่าการอำเภอ

มองจากที่ไกล ๆ ก็เห็นเด็กขอทานที่พาตัวกลับมาเมื่อวานพากันมารวมตัวอยู่ในลานเรือน

เยวี่ยเหลียนที่ตาทั้งสองข้างมองไม่เห็น ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กพร้อมกับเด็กชายที่ชื่อเสี่ยวอู่

"พวกจ้าวโก่วจื่อโดนจับแล้ว ถึงเวลาพวกใต้เท้าในที่ว่าการต้องส่งพวกเรากลับบ้านแน่ ๆ แต่ตอนนี้ขาข้าเป๋ไปแล้ว กลับไปจะทำอย่างไรดีเล่า..."

"ข้าก็เหมือนกันนั่นแหละ คราวก่อนโดนพวกมันหักมือไป กลับไปตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่ยังจะต้องการข้าอยู่หรือไม่..."

เด็กกลุ่มนี้ในยามนี้ล้วนพิการกันทุกคน แม้ตำแหน่งจะต่างกันไปบ้าง

แต่เวลานี้ต่างก็กังวลว่า หากตนเองถูกส่งตัวกลับบ้านไปแล้ว พ่อแม่ที่บ้านยังจะยินดีรับตนไว้หรือไม่

"พี่เยวี่ยเหลียน ถ้าข้ากลับไปแล้วพ่อแม่ไม่เอา ข้ายังต้องออกมาขอทานอีกหรือไม่..."

"ฮือ ๆๆ ข้าไม่อยากขอทานต่อแล้ว"

เมื่อมีเด็กคนหนึ่งเริ่มร้องไห้ เด็กคนอื่น ๆ ก็พากันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

หลังจากผ่านความทุกข์ยากมามากมายขนาดนี้ พวกเขาจึงโตเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกันทั่วไปมาก

แต่ถึงอย่างไร ก็ยังเป็นเพียงเด็กที่ยังไม่โตกลุ่มหนึ่งเท่านั้น

ยามนี้เมื่อต้องเผชิญกับอนาคตที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ ในใจของหลายคนจึงเต้นระรัวด้วยความหวั่นเกรง

ชูเซวียนยืนฟังคำพูดของพวกเขาอยู่ด้านข้าง ในใจก็กำลังครุ่นคิดอยู่เช่นกัน

ในฐานะยุคราชวงศ์ศักดินาที่กำลังการผลิตยังต่ำ

สภาพการณ์ที่พ่อแม่ทอดทิ้งลูกพิการถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยยิ่ง

นี่มิได้หมายความว่าพวกเขาไม่รักลูกของตน

หากแต่เป็นเพราะครอบครัวในยุคนี้ยากที่จะเลี้ยงดูตัวภาระที่ไร้ความสามารถในการใช้แรงงานไหวจริง ๆ

เวลานี้เพิ่งจะสถาปนาราชวงศ์ต้าหมิงมาได้เพียงไม่กี่ปี แม้จูหยวนจางจะมีพระราชโองการลงมานานแล้ว ให้ทุกท้องที่เปิดโรงเรียนอำเภอและโรงเรียนตระกูล ด้วยหวังว่าจะให้เด็ก ๆ ได้ร่ำเรียนหนังสือกันมากขึ้น

แต่ในความเป็นจริง เด็กในชนบทที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

เด็กส่วนใหญ่ล้วนต้องช่วยที่บ้านทำงานไร่นามาตั้งแต่ยังเล็ก

บัดนี้เด็กขอทานเหล่านี้ต่างก็มีความพิการติดตัว ส่งกลับไปแล้วย่อมทำงานไร่นาไม่ไหวอย่างแน่นอน

ชูเซวียนยากจะคาดเดาได้ว่าพ่อแม่เดิมของพวกเขายังจะยินดีเลี้ยงดูจนเติบใหญ่หรือไม่

ต่อให้ยินดีเลี้ยงดู เมื่อพวกเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็แทบจะไร้หนทางทำกินอยู่ดี

ชูเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพาเจิ้งเสี่ยวซานเดินเข้าไปในลานเรือน มองดูเด็กขอทานตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"เรื่องที่พวกเจ้ากังวลเมื่อครู่นี้ ข้าก็คิดไว้แล้วเหมือนกัน"

"ข้าขอรับประกันกับพวกเจ้าไว้ตรงนี้"

"หลังจากส่งพวกเจ้ากลับบ้านเกิดไป หากพ่อแม่ที่บ้านไม่ยินดีเลี้ยงดูพวกเจ้า ถึงเวลานั้นก็ให้มาหาข้า"

"ข้าตั้งใจจะเปิดชั้นเรียนเพิ่มอีกห้องหนึ่งในโรงเรียนอำเภอ เพื่อให้พวกเจ้าได้มาเรียนหนังสืออ่านออกเขียนได้"

"เช่นนี้เมื่อพวกเจ้าโตขึ้นในวันหน้า ถึงจะทำงานหนักไม่ไหว ก็ยังพอมีหนทางทำมาหากินได้"

อาหนิวที่ขาเป๋ เพราะเมื่อคืนเคยพูดคุยกับชูเซวียนมาแล้ว จึงไม่ได้ขลาดกลัวเหมือนเด็กขอทานคนอื่น ๆ

ยามนี้พอฟังคำพูดของชูเซวียนจบ ก็เอ่ยถามด้วยความดีใจล้นพ้น "จริงหรือ ใต้เท้าพูดจริงหรือ หากข้าได้เรียนหนังสืออ่านออกเขียนได้จริง ๆ ใต้เท้าก็เก็บข้าไว้เลยเถิด พ่อแม่ข้าต้องไม่เลี้ยงข้าแน่ ๆ..."

การอ่านออกเขียนได้ ต่อให้สอบจอหงวนไม่ติด แต่ในยุคสมัยนี้ก็ย่อมไม่มีทางอดตาย

ต่อให้ไม่ได้เป็นเสมียนทำบัญชี แค่ไปตั้งโต๊ะริมถนนรับจ้างเขียนจดหมายให้ผู้อื่นก็หาเงินได้แล้ว

ดังนั้นการที่ชูเซวียนทำเช่นนี้ จึงเท่ากับมอบทางรอดให้แก่พวกเขาโดยตรง

เด็กคนอื่น ๆ ยามนี้ก็ได้สติกลับมา พากันคุกเข่าลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะให้ชูเซวียนไม่หยุด

"ขอบคุณใต้เท้าขอรับ ขอบคุณใต้เท้า!"

"ใต้เท้าจิตใจเมตตา ภายหน้าต้องได้เป็นขุนนางใหญ่ เป็นอัครมหาเสนาบดีแน่นอนขอรับ"

"ขอบคุณใต้เท้าขอรับ ขอให้ใต้เท้าอายุยืนร้อยปี!"

"..."

เมื่อฟังคำขอบคุณสารพัดรูปแบบที่พรั่งพรูออกมาจากปากเด็ก ๆ

ชูเซวียนก็รีบสั่งให้พวกเขาลุกขึ้นกันทั้งหมด

"เอาละ ๆ ลุกขึ้นกันได้แล้ว"

"พวกเจ้าเต็มใจจะเรียนหนังสือก็เป็นเรื่องดี"

"แต่ข้าก็ยังต้องส่งคนพาพวกเจ้ากลับบ้านก่อนอยู่ดี"

"ตอนพวกเจ้าพลัดหลงไป พ่อแม่ของพวกเจ้าคงเป็นห่วงกันแย่"

"หากส่งกลับไปแล้ว ทางบ้านเลี้ยงไม่ไหวจริง ๆ ข้าค่อยรับพวกเจ้ากลับมาก็ยังไม่สาย"

เมื่อชูเซวียนบอกการจัดแจงของตนจบ ก็หันไปมองเยว่เหลียนแล้วถามว่า

"ที่เจ้าอยากพบข้า คงอยากถามอาการป่วยของเสี่ยวจิ่วใช่หรือไม่"

เยว่เหลียนแหงนหน้าขึ้นหันไปทางทิศที่ชูเซวียนยืนอยู่ แล้วเอ่ยเสียงเบา "เจ้าค่ะ รบกวนใต้เท้าแล้ว"

"ไม่รบกวนหรอก เสี่ยวจิ่วกับเด็กอีกหลายคนป่วยหนักไม่เบา เมื่อคืนข้าจึงให้คนพาพวกเขาไปส่งที่โรงหมอเด็กแล้ว"

"ประจวบเหมาะกับวันนี้ข้าก็ตั้งใจจะแวะไปดูอยู่พอดี เจ้าก็ไปกับข้าด้วยเลยแล้วกัน"

เยว่เหลียนคุกเข่าลงโขกศีรษะติดกันสามครั้ง จากนั้นจึงเอ่ยว่า "เยว่เหลียนขอบพระคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ พระคุณของใต้เท้า ชาตินี้เยว่เหลียนคงตอบแทนไม่หมด ชาติหน้าเยว่เหลียนขอเกิดเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ใต้เท้าเจ้าค่ะ"

"พอแล้ว รีบลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเป็นวัวเป็นม้าอะไรทั้งนั้น" ชูเซวียนก้าวเข้าไปประคองนางขึ้นจากพื้น แล้วหันไปกำชับขอทานน้อยคนอื่น ๆ

"พวกเจ้าก็รออยู่ในลานเรือนนี้ อย่าเพ่นพ่านไปไหน ประเดี๋ยวข้าจะพาหมอจากโรงหมอเด็กมาตรวจร่างกายให้พวกเจ้า"

"หากบนตัวมีบาดแผลหรือเจ็บป่วยตรงไหน เดี๋ยวก็จำไว้บอกท่านหมอด้วย"

ท่ามกลางคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเหล่าเด็ก ๆ ชูเซวียนพาเยว่เหลียนออกมา แล้วนั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงหมอเด็ก

สิ่งที่เรียกว่าโรงหมอเด็ก แท้จริงก็คือสถานพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาโรคในเด็กโดยเฉพาะ

สถานที่เช่นนี้ในยุคราชวงศ์หมิงนับว่าหาได้ยากยิ่ง มีเพียงตามเมืองใหญ่ในแถบมั่งคั่งร่ำรวยเท่านั้น

เนื่องจากอิ้งเทียนฝู่เป็นเมืองหลวง ทั้งยังตั้งอยู่ในแถบเจียงหนาน

ย่อมเป็นเมืองที่มีวิทยาการทางการแพทย์ก้าวหน้าที่สุดในเวลานี้

โรงหมอเด็กที่ชูเซวียนให้มือปราบพาพวกเสี่ยวจิ่วมาส่งเมื่อคืนนี้ ก็คือโรงหมอเด็กลำดับหนึ่งของอิ้งเทียนฝู่

หมอหลายคนในนั้นล้วนเป็นลูกศิษย์ลูกหาของหมอหลวงในวังทั้งสิ้น

เมื่อมาถึงโรงหมอ ชูเซวียนก็พาเยว่เหลียนเดินเข้าไปสอบถาม

หมอผู้รับผิดชอบรักษาเด็ก ๆ แซ่หยาง นามจี้โจว บิดาของเขาเป็นยอดหัตถ์รักษาเด็กผู้มีชื่อเสียงแห่งอิ้งเทียนฝู่ โดยเฉพาะวิชาฝังเข็มนั้นเชี่ยวชาญเป็นเลิศ

หลังจากจูหยวนจางขึ้นครองราชย์ ก็เรียกตัวบิดาของเขาเข้าวังไปเป็นหมอหลวงทันที

ดังนั้นโรงหมอแห่งนี้จึงตกมาอยู่ในความดูแลของหยางจี้โจว

ทว่าหยางจี้โจวที่อายุกว่าสี่สิบปีแล้วผู้นี้ ติดตามบิดาศึกษาวิชาแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ย่อมมีความรู้ความชำนาญในโรคเด็กอย่างลึกซึ้งเช่นกัน

เมื่อชูเซวียนพาเยว่เหลียนเดินเข้ามา หยางจี้โจวก็รีบเข้ามาทำความเคารพ

"ท่านหมอหยางไม่ต้องมากพิธี เด็กสองสามคนที่ข้าส่งมาเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง"

หยางจี้โจวตอบด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย "เรียนใต้เท้า เด็กพวกนี้ป่วยหนักมาก ทั้งร่างกายยังอ่อนแอเหลือเกินขอรับ"

"เมื่อคืนข้าพาคนดูแลตลอดทั้งคืน วันนี้อาการเพิ่งจะทรงตัวขึ้นมาบ้าง"

"หากคิดจะให้หายดี คงต้องรอดูอาการไปอีกสักพักขอรับ"