ตอนที่ 85 จูหยวนจาง เคราะห์ดีที่มีชูเซวียน!

ชูเซวียนฟังจบก็พยักหน้า กล่าวกับหยางจี้โจวว่า

"ไม่เป็นไร ขอเพียงรักษาให้หายได้ ค่อย ๆ รักษาก็พอ เรื่องค่ายาเจ้าก็ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้คนส่งมาให้เจ้าตามเวลา"

เมื่อชำเลืองมองเยว่เหลียนที่ยืนอยู่ข้างกาย ชูเซวียนจึงเอ่ยถามอีกว่า "พาข้าไปดูพวกเด็ก ๆ เถอะ"

ขณะที่ชูเซวียนกำลังไปเยี่ยมดูพวกเด็ก ๆ นั้น

ภายในวังหลวง พระราชินีหม่าก็นอนอยู่บนแท่นบรรทม ใบหน้าซีดเผือด หน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาบาง ๆ

ลมหายใจของพระนางค่อนข้างหอบถี่ แววตามีร่องรอยความเหนื่อยล้า เหล่านางกำนัลข้างกายต่างปรนนิบัติรับใช้อย่างระมัดระวัง ไม่กล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย

"พระนาง เสวยน้ำอีกสักหน่อยเถิดเพคะ" เสี่ยวอวี้ นางกำนัลคนสนิทกล่าวเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความห่วงใย

พระราชินีหม่าส่ายหน้าเบา ๆ พลางกล่าวเสียงแผ่ว "ช่างเถอะ ข้าแค่อยากพักผ่อนสักหน่อย"

เสี่ยวอวี้มองดูสภาพของพระราชินีหม่า ในใจเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร

พระราชินีทรงมีพระทัยเมตตาเสมอมา ทั้งยังอ่อนโยนต่อพวกข้ารับใช้ในวังอย่างยิ่ง ยามนี้ทรงประชวรถึงเพียงนี้ ผู้คนในวังต่างร้อนใจดั่งไฟสุม

"พระนาง ฝ่าบาททรงเรียกหมอหลวงฝีมือดีที่สุดมาตรวจรักษาให้แล้ว พระนางจะต้องทรงหายดีแน่นอนเพคะ" เสี่ยวอวี้ปลอบประโลมเสียงเบา

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ แววตาฉายความจนใจ "ร่างกายของข้าเอง ข้าย่อมรู้ดี ป่วยมานานหลายปีถึงเพียงนี้ ตอนนี้ให้หมอหลวงมาดูก็คงไม่ช่วยอะไรเท่าใดนัก"

"หากถึงเวลาแล้วรักษาไม่หาย เกรงว่าฮ่องเต้จะต้องทรงตำหนิโทษพวกเขาอีก"

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากนอกประตู ตามมาด้วยสุรเสียงของจูหยวนจางที่ดังขึ้น "ฮองเฮา ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว"

เมื่อได้ยินสุรเสียงของจูหยวนจาง พระราชินีหม่าก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนรวบรวมเรี่ยวแรง กล่าวเสียงแผ่ว "ฝ่าบาท พระองค์เสด็จมาแล้ว"

จูหยวนจางสาวเท้าเร็วรี่เข้ามาในตำหนักบรรทม ครั้นเห็นสภาพทรุดโทรมด้วยพิษไข้ของพระราชินีหม่า ในใจก็เจ็บแปลบดั่งถูกเข็มทิ่มแทง พระองค์เดินมาที่ข้างเตียง กุมพระหัตถ์ของพระราชินีหม่าไว้ พลางตรัสเสียงเบา

"ฮองเฮา เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะทำให้เจ้าหายดีให้ได้แน่นอน"

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ แววตาแฝงความปลอบประโลม "ฝ่าบาท พระองค์ไม่ต้องทรงกังวล หม่อมฉันเพียงรู้สึกเหนื่อยล้าไปบ้างเท่านั้นเพคะ"

จูหยวนจางพยักหน้า ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความห่วงใย พระองค์หันกลับไปตรัสกับหมอหลวงข้างกายว่า "พวกเจ้าที่เป็นหมอหลวงน่ะ มีปัญญาบ้างหรือไม่!"

เหล่าหมอหลวงคุกเข่าอยู่บนพื้น หน้าผากแนบชิดติดลานหิน สุรเสียงเต็มไปด้วยความหวาดผวา "ฝ่าบาท พระอาการของพระราชินีทรงยุ่งยากซับซ้อนยิ่งนัก กระหม่อมทั้งหลายพยายามเต็มที่แล้ว..."

สีพระพักตร์ของจูหยวนจางพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง ตรัสด้วยสุรเสียงเย็นเยียบ "พยายามเต็มที่งั้นรึ? ที่พวกเจ้าพยายามเต็มที่คือปล่อยให้ฮองเฮาป่วยจนเป็นแบบนี้น่ะหรือ!"

หมอหลวงทั้งหลายไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่โขกศีรษะซ้ำ ๆ สุรเสียงสั่นเทา "ฝ่าบาท กระหม่อมทั้งหลายพยายามเต็มกำลังแล้วจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ..."

จูหยวนจางกริ้วโกรธสุดขีด แต่กลับจนปัญญา พระองค์ทรงทราบดีว่าหมอหลวงเหล่านี้พยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ เพียงแต่อาการป่วยของพระราชินีหม่าทรุดหนักเกินไป ไม่อาจรักษาให้หายได้ในชั่วพริบตา

"ฝ่าบาท พระองค์อย่าได้ทรงตำหนิหมอหลวงเหล่านี้เลยเพคะ พวกเขาพยายามเต็มที่แล้ว" พระราชินีหม่าตรัสเสียงเบา สุรเสียงแฝงความอ่อนระโหยโรยแรง

จูหยวนจางหันกลับมา ทอดพระเนตรมองพระราชินีหม่า ในแววตาฉายความสงสารจับใจ "ฮองเฮา เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะต้องหาทางรักษาเจ้าให้หายดีได้อย่างแน่นอน"

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ แววตาแฝงความเชื่อมั่น "ฝ่าบาท หม่อมฉันเชื่อพระองค์เพคะ"

จูหยวนจางพยักหน้า ทว่าในดวงตายังคงเต็มไปด้วยความปวดใจ

จูหยวนจางลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ฮองเฮา เจ้ารอข้าประเดี๋ยว ข้าจะไปเอายามาให้เจ้า"

ครั้นก้าวพ้นตำหนักบรรทมของพระราชินีหม่า จูหยวนจางก็เอ่ยถามระบบในใจ

"ระบบ อาการป่วยของพระราชินีหม่า ยาคืนวิญญาณจะรักษาได้หรือไม่?"

สรรพสำเนียงของระบบดังขึ้น "รักษาได้ ยาคืนวิญญาณสามารถรักษาโรคภัยได้สารพัด เพียงรับประทานลงไป พระอาการของพระราชินีก็ย่อมจะทุเลาลง"

"เช่นนั้นยาคืนวิญญาณใช้อย่างไร? มีข้อห้ามสิ่งใดหรือไม่?" จูหยวนจางถามในใจ

สรรพสำเนียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง "บดยาคืนวิญญาณให้เป็นผงละเอียด แล้วดื่มน้ำอุ่นตามลงไปก็พอ ไม่มีข้อห้ามอื่นใด"

จูหยวนจางพยักหน้า ในใจเปี่ยมล้นด้วยความหวัง พระองค์ทรงนำยาคืนวิญญาณเม็ดนั้นออกมาทันที ยาคืนวิญญาณมีลักษณะโปร่งแสงทั้งเม็ด เปล่งประกายแสงจาง ๆ ดูอัศจรรย์ใจยิ่งนัก

จูหยวนจางวางยาคืนวิญญาณไว้บนฝ่าพระหัตถ์ เพ่งพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ บดมันเป็นผงละเอียดอย่างระมัดระวัง พระองค์ทรงหาถ้วยหยกมาใบหนึ่ง เทน้ำอุ่นลงไปเล็กน้อย แล้วเทผงยาคืนวิญญาณลงไป คนเบา ๆ ให้เข้ากัน

"โชคดีที่ได้ชูเซวียนทำภารกิจสำเร็จ ข้าถึงได้ยาคืนวิญญาณเม็ดนี้มา มิฉะนั้นวันนี้คง..." จูหยวนจางประคองถ้วยยาไว้ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งในตัวชูเซวียน

พระองค์ทรงเคียงคู่กับพระราชินีหม่ามาเนิ่นนานหลายปี หากพระราชินีหม่าต้องมาเป็นอะไรไปจริง ๆ ละก็

จูหยวนจางแทบไม่กล้าคิดเลยว่าพระองค์จะต้องทุกข์ทรมานใจเพียงใด

จูหยวนจางประคองถ้วยหยก สาวพระบาทอย่างรวดเร็วเข้าไปในพระตำหนักบรรทมของพระราชินีหม่า ครั้นเห็นถ้วยหยกในพระหัตถ์ของพระองค์ พระราชินีหม่าก็ชะงักไปเล็กน้อย พลางเอ่ยถามเสียงเบา "ฝ่าบาท นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ"

จูหยวนจางแย้มพระสรวลน้อย ๆ ตรัสด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พระราชินี นี่เป็นยาที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า เจ้าดื่มเสียเถิด"

พระราชินีหม่าพยักหน้า รับถ้วยหยกมาแล้วจิบเบา ๆ หนึ่งคำ ทันทีที่น้ำยาแตะริมฝีปาก กลิ่นหอมจาง ๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วช่องพระโอษฐ์ ทำให้ทรงรู้สึกผ่อนคลายสบายพระทัยขึ้นมาบ้าง

"ฝ่าบาท รสชาติของน้ำยานี้แปลกยิ่งนักเพคะ" พระราชินีหม่าตรัสเสียงเบา แววตามีร่องรอยแห่งความฉงนสนเท่ห์

จูหยวนจางแย้มพระสรวลน้อย ๆ ตรัสเสียงเบา "นี่เป็นสูตรลับที่ข้าได้มาจากผู้ทรงภูมิท่านหนึ่ง ใช้รักษาโรคประหลาดที่ยากจะเยียวยาโดยเฉพาะ"

พระราชินีหม่าพยักหน้า ดื่มน้ำยาจนหมด จากนั้นจึงค่อย ๆ วางถ้วยหยกลงแล้วตรัสเสียงเบา "ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท"

จูหยวนจางแย้มพระสรวลน้อย ๆ ตรัสเสียงเบา "พระราชินี เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องหายดีในเร็ววันแน่"

พระราชินีหม่าพยักหน้า ปิดเปลือกตาลงแล้วค่อย ๆ หลับไป จูหยวนจางประทับนั่งข้างเตียง ทรงทอดพระเนตรมองนางเงียบ ๆ ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

เวลาค่อย ๆ ผ่านพ้นไปทีละนิด สีพระพักตร์ของพระราชินีหม่าค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด ลมหายใจก็ราบเรียบสม่ำเสมอขึ้น จูหยวนจางเห็นภาพนี้เข้าก็ทรงปีติยินดียิ่ง พระองค์ทรงทราบแล้วว่า ยาคืนวิญญาณได้ผลจริง ๆ

จูหยวนจางประทับนั่งอยู่อย่างเงียบสงบโดยตลอด จวบจนกระทั่งพระราชินีหม่าฟื้นบรรทมขึ้นมาอีกครั้ง จึงตรัสถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พระราชินี เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่"

พระราชินีหม่าขยับพระวรกายเล็กน้อย แววตามีความยินดีเจืออยู่ "ฝ่าบาท ข้ารู้สึกดีขึ้นมากเลยเพคะ ร่างกายก็ไม่เหนื่อยล้าอ่อนแรงถึงเพียงนั้นแล้ว"

จูหยวนจางรู้สึกโล่งอกโล่งใจอย่างยิ่ง พระองค์แย้มพระสรวลน้อย ๆ ตรัสเสียงเบา "พระราชินี เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตรงนี้ตลอดเวลา"

พระราชินีหม่าพยักหน้า แววตาเปล่งประกายแห่งความอ่อนโยน ทว่าก็ยังคงเอ่ยเตือน "ฝ่าบาท ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่เป็นอะไรแล้ว พระองค์เสด็จไปพักผ่อนก่อนเถิดเพคะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องทรงบริหารราชการแผ่นดินอีก"

สิ่งของที่ระบบมอบให้นั้น จูหยวนจางย่อมทรงไว้วางพระทัยอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นว่าพระราชินีหม่าหายดีขึ้นมาจริง ๆ จูหยวนจางจึงลุกขึ้นประทับยืน

"เช่นนั้นวันนี้ข้าจะพักอยู่แถวนี้ หากเจ้าไม่สบายตัวตรงไหน จำไว้ว่าต้องเรียกข้านะ"

"เพคะ" พระราชินีหม่าทรงตอบรับ จูหยวนจางจึงเสด็จไปเอนกายพักผ่อนที่ห้องข้างพระตำหนัก

ครั้นตื่นบรรทมขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ทอดพระเนตรเห็นพระราชินีหม่าหายเป็นปลิดทิ้งจริง ๆ

จูหยวนจางจึงทรงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกในที่สุด!