ตอนที่ 86 ชูเซวียนมาไม่ดีแน่!

เวลาผ่านไปพริบตาเดียวก็ล่วงเลยไปอีกหลายวัน

ความผิดของกลุ่มจ้าวเอ้อร์โก่วยิ่งขุดคุ้ยก็ยิ่งพบมากขึ้นเรื่อย ๆ

ปัจจุบัน แค่ความผิดที่ยืนยันได้จากคำรับสารภาพของพวกมันเอง ก็มากจนไม่อาจบันทึกได้หมดสิ้นแล้ว

เดิมทีคนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ลี้ภัยเร่ร่อน เคยตระเวนขอทานไปทั่วสารทิศมาก่อน

ภายหลัง ภายใต้การนำของจ้าวเอ้อร์โก่ว คนกลุ่มนี้จึงรวมตัวเป็นขบวนการ ออกลักพาตัวเด็กโดยเฉพาะเพื่อนำมาใช้ขอทานหากำไร

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ปี ในเมืองต่าง ๆ โดยรอบอิ้งเทียนฝู่

คนกลุ่มนี้ลักพาตัวเด็กไปไม่ต่ำกว่าหกสิบคน

ในจำนวนนั้นที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ ก็คือเด็กสิบกว่าคนที่ชูเซวียนช่วยออกมาได้ในครั้งนี้เท่านั้น

"เดรัจฉาน! ช่างเป็นสัตว์เดรัจฉานแท้ ๆ!"

อย่าว่าแต่ชูเซวียนเลย แม้แต่หานชวนที่ปกติขี้ขลาดระมัดระวังตัวเป็นนิจ เมื่อเห็นคำให้การที่รวบรวมออกมาแล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะสบถด่าอย่างเหลืออด

"ท่านนายอำเภอ ข้าน้อยเสนอให้ท่านทำหนังสือยื่นเรื่อง โอนตัวคนพวกนี้ส่งศาลต้าหลี่ซื่อ ตัดสินประหารชีวิตด้วยการแล่เนื้อช้า ๆ เสียขอรับ!"

การพิจารณาคดีตามแบบแผนของราชวงศ์หมิง แม้ในตัวบทกฎหมายจะไม่ได้ระบุไว้ชัดเจน

แต่ในการปฏิบัติจริง ก็ยังมีเส้นแบ่งลำดับขั้นที่ชัดเจนอยู่

โทษสูงสุดที่ที่ว่าการอำเภอทั่วไปสามารถตัดสินได้ ก็คือโทษประหารชีวิต

หากสูงกว่านั้นขึ้นไปอย่างการแล่เนื้อช้า ๆ หรือการประหารเจ็ดชั่วโคตร จะต้องรายงานต่อศาลต้าหลี่ซื่อ และให้องค์จักรพรรดิทรงลงพระปรมาภิไธยด้วยพระองค์เอง

อันที่จริง แม้แต่โทษประหารชีวิตด้วยการตัดหัวนี้ เมื่อที่ว่าการอำเภอตัดสินคดีเสร็จสิ้น ก็ยังต้องรายงานขึ้นไปยังกระทรวงยุติธรรม เพื่อให้องค์จักรพรรดิทรงวงชื่ออนุมัติในท้ายที่สุดจึงจะลงมือได้

เพราะอย่างไรเสีย ชีวิตมนุษย์สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด นั่นเป็นหลักการที่ทุกคนในยุคนี้ต่างเข้าใจดี

ดังนั้นจึงมีเพียงจักรพรรดิผู้เป็นโอรสสวรรค์เท่านั้น ที่จะชี้ขาดความเป็นความตายของคนผู้หนึ่งได้อย่างแท้จริง

ต่อข้อเสนอของหานชวน ชูเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง

เช่นนี้แล้ว แม้พวกเดรัจฉานเหล่านี้จะได้มีชีวิตต่ออีกไม่กี่วัน

แต่ชูเซวียนเองก็รู้สึกว่า หากฟันดาบเดียวปลิดชีพพวกมัน ก็ออกจะสบายเกินไปสำหรับพวกมัน

ในเมื่อพวกมันทำร้ายเด็กไปถึงหลายสิบคน เช่นนั้นก็สมควรให้พวกมันได้ลิ้มรสบทลงโทษที่โหดเหี้ยมที่สุดในยุคนี้

"ได้ เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าเขียนเอกสารราชการ โอนคดีนี้ส่งไปที่ศาลต้าหลี่ซื่อเถอะ"

"ขอรับ ผู้น้อยจะไปเขียนเดี๋ยวนี้"

เมื่อมองแผ่นหลังของหานชวนที่เดินออกไป ชูเซวียนก็อดไม่ได้ที่จะเกาศีรษะ

เป็นนายอำเภอมาได้ไม่กี่เดือน

เรื่องอื่นเขาก็พอไหวหมด ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือลายมือของเขานี่ช่างน่าอับอายขายหน้าจนเอาออกมาโชว์ไม่ได้จริง ๆ

เรื่องที่ก่อนข้ามมิติตนไม่เคยศึกษาภาษาโบราณอย่างลึกซึ้งนั่นก็ช่างเถอะ

แต่ความทรงจำที่หลอมรวมมาหลังข้ามมิติ ก็พอแค่อ่านออกเขียนได้งู ๆ ปลา ๆ เท่านั้น

เดิมทีตอนเป็นปลัดฝ่ายปราบปราม ระดับความรู้นี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว

เพราะอย่างไรหน้าที่หลักก็คือการสืบคดี ส่วนพวกเอกสารราชการต่าง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องเขียนเอง

ทว่าตอนนี้มาเป็นนายอำเภอ กลับยังทำได้แค่เป็นตรายางประทับตรา ก็จนใจอยู่บ้างจริง ๆ

แม้ลายมือที่เขาเขียนออกมา จะไม่ได้ดีไปกว่าไก่เขี่ยสักเท่าไรก็ตาม

ชาตินี้จะให้มานั่งคัดลายมือคงไม่มีทางเสียละ แค่อ่านออกก็ต้องจุดธูปไหว้พระขอบคุณสวรรค์แล้ว

ชูเซวียนบ่นพึมพำกระแนะกระแหนตัวเองในใจ พลันนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าตะโกนออกไปข้างนอก "เจิ้งเสี่ยวซาน!"

ในฐานะที่เป็นทั้งลูกศิษย์ครึ่งคนและคนสนิท ช่วงนี้ชูเซวียนจึงจัดแจงให้เจิ้งเสี่ยวซานไปอยู่ที่ห้องทำงานข้าง ๆ ให้คอยเรียนรู้ขั้นตอนการทำงานจากพวกเสมียน

รอให้เขาเรียนรู้งานในที่ว่าการจนคล่อง ชูเซวียนก็จะได้หยิบใช้สอยสะดวกมือขึ้นมาก

ยามนี้พอได้ยินเสียงชูเซวียนเรียก เจิ้งเสี่ยวซานก็ลุกขึ้นจากห้องข้าง ๆ ทันที ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเหล่าเสมียนน้อย เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา "ใต้เท้า ข้าอยู่นี่ขอรับ"

"เจ้าออกไปนอกเมืองสักเที่ยว ให้ทางเตาเผาอิฐเตรียมอิฐกับปูนซีเมนต์ไว้ สั่งให้พวกเขาบูรณะสร้างสถานศึกษาประจำอำเภอให้ข้าใหม่ทั้งหมด จำไว้ว่าให้ขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นด้วย!"

"ได้เลยขอรับใต้เท้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" เจิ้งเสี่ยวซานรับคำสั่งแล้วก็สาวเท้าก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที

ส่วนชูเซวียนก็ค่อย ๆ วางแผนอยู่ในใจ

ในปัจจุบัน สถานศึกษาประจำอำเภอซ่างหยวนแห่งนี้ มีก็เหมือนไม่มี

ในสำนักมีอาจารย์เฒ่าอยู่แค่สามคน พาเด็กนักเรียนยี่สิบกว่าคนใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ เท่านั้น

ในสายตาของชูเซวียน ขนาดเท่านี้มันเล็กเกินไปจริง ๆ

เมืองใหญ่อย่างอิ้งเทียนฝู่

ไม่ต้องถึงกับเปิดโรงเรียนที่มีนักเรียนหลายพันคนเหมือนยุคหลังหรอก

แต่อย่างน้อยที่สุดก็ควรแบ่งออกเป็นหลาย ๆ ชั้นปี และพยายามรับนักเรียนให้ได้มากที่สุดจึงจะถูก

"ใครอยู่ข้างนอก" ชูเซวียนตะโกนเรียกมือปราบเข้ามาอีกคนหนึ่ง ก่อนจะสั่งความออกไปว่า "เจ้าไปที่สถานศึกษาประจำอำเภอสักรอบ เชิญท่านอาจารย์ใหญ่ไต้อิ๋ง ใต้เท้าไต้มาพบข้าที"

"ขอรับ" มือปราบรับคำสั่งแล้วออกไป ผ่านไปราวสี่สิบนาที จึงพาชายชราคนหนึ่งเข้ามาที่ห้องทำงานของชูเซวียน

ชายชราผู้นี้ก็คืออาจารย์ใหญ่ประจำอำเภอซ่างหยวน นามว่าไต้ฉง

อาจารย์ใหญ่ในฐานะขุนนางฝ่ายการศึกษาที่ดูแลทั้งอำเภอ ปกติแล้วไม่ได้มานั่งทำงานที่ที่ว่าการ

เพราะนอกจากจะอยู่ใต้บังคับบัญชาของชูเซวียนแล้ว บนหัวของเขายังมีขุนนางตรวจการศึกษาประจำอิ้งเทียนฝู่อยู่อีกคนหนึ่งด้วย

หน่วยงานที่อยู่ใต้การกำกับดูแลซ้ำซ้อนจากสองฝั่งเช่นนี้ ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน ก็กลายเป็นช่องโหว่ที่สองฝั่งต่างก็ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวได้ง่ายมาก

นับตั้งแต่ชูเซวียนเข้ารับตำแหน่งนายอำเภอมา ก็เพิ่งได้พบกับไต้ฉงเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ทว่าส่วนใหญ่แล้ว มักจะเป็นไต้ฉงที่วิ่งโร่มาขอเงินของบประมาณจากเขาเสียมากกว่า

"ผู้น้อยคารวะใต้เท้าชูขอรับ" ไต้ฉงสวมชุดขุนนางขั้นแปด เดินเข้ามาในห้องทำงานของชูเซวียนแล้วค้อมกายประสานมือทำความเคารพ

ชูเซวียนยกมือขึ้นพลางลุกขึ้นยืน "ใต้เท้าไต้ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงคุยกันเถิด"

ไต้ฉงเดินตามชูเซวียน ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างพร้อมกัน

ชูเซวียนสั่งให้มือปราบยกน้ำชาขึ้นมาเสิร์ฟ จากนั้นจึงเอ่ยกับไต้ฉงว่า

"วันนี้รบกวนใต้เท้าไต้แวะมาสักรอบ พอดีมีบางเรื่องอยากจะหารือกับท่านเสียหน่อย"

ต่อหน้าผู้บังคับบัญชาหนุ่มผู้นี้ ภายนอกไต้ฉงแสดงความเคารพอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า

"ใต้เท้านายอำเภอมีสิ่งใด โปรดสั่งการผู้น้อยมาได้เลยขอรับ"

"เอ้า นั่งลง นั่งลง" ชูเซวียนผายมือลง ส่งสัญญาณให้ไต้ฉงนั่งลงคุยกัน

ชายชราผู้นี้อายุอานามป่านนี้แล้ว แม้ท่าทีภายนอกจะดูอ่อนโยนและโอนอ่อนผ่อนตาม แต่ชูเซวียนรู้ดีว่าตาเฒ่าคนนี้ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันแน่

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง

ลำพังแค่บัญชีรายรับรายจ่ายของสถานศึกษาประจำอำเภอในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ตั้งแต่ชูเซวียนเข้ารับตำแหน่งมาก็ยังไม่เคยเห็นแม้แต่ครั้งเดียว

ต้องรู้ก่อนว่าสถานศึกษาของอำเภอซ่างหยวนนั้นไม่ใช่หน่วยงานที่ยากจนข้นแค้นแต่อย่างใด

ไม่เพียงแต่มีเงินที่ที่ว่าการจัดสรรส่งไปให้ทุกปีเท่านั้น

ตัวสถานศึกษาเองก็ยังมีที่ดินทำกินเฉพาะของตนเองอีกด้วย

พืชผลธัญญาหารที่เพาะปลูกได้บนที่ดินเหล่านั้น ล้วนนำมาใช้จุนเจือภายในสถานศึกษาทั้งสิ้น

หลังจากชูเซวียนรับตำแหน่ง เขาก็ได้ตรวจสอบรายจ่ายประจำปีของที่ว่าการอำเภอย้อนหลังดู

ในนั้นมีงบประมาณที่จัดสรรให้สถานศึกษาประจำอำเภอสูงกว่าสามร้อยตำลึงทุกปี

หากปีไหนที่สถานศึกษาจำเป็นต้องซ่อมแซมบูรณะ หรือเป็นปีที่มีการสอบจอหงวนคัดเลือกบัณฑิต

เงินที่จัดสรรส่งไปให้ถึงกับต้องเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว

รายจ่ายก้อนโตถึงเพียงนี้ ทว่าในสถานศึกษากลับมีนักเรียนเพียงปีละยี่สิบถึงสามสิบคนเท่านั้น

ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่า เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก" ชูเซวียนจิบชาไปคำหนึ่งแล้วกล่าวเอื่อย ๆ ว่า

"ช่วงก่อนหน้านี้อิ้งเทียนฝู่เพิ่งประสบภัยพิบัติมิใช่หรือ"

"ข้าเพื่อจะช่วยผู้ประสบภัยสร้างบ้านเรือน จึงได้เปิดเตาเผาอิฐนอกเมืองขึ้นมาหลายแห่ง"

"ตอนนี้บ้านเรือนของผู้ประสบภัยก็สร้างเสร็จไปเกือบหมดแล้ว"

"ข้าเลยคิดจะอาศัยจังหวะนี้ บูรณะซ่อมแซมสถานศึกษาประจำอำเภอเสียใหม่ด้วยเลย"

"ถึงอย่างไรสถานศึกษาของอำเภอซ่างหยวนเราก็เก่าทรุดโทรมมากแล้ว ทุกปีล้วนต้องคอยซ่อมแซมอยู่ร่ำไป"

"มิสู้ถือโอกาสนี้ บูรณะซ่อมแซมครั้งใหญ่ให้เรียบร้อย บรรดานักเรียนจะได้เล่าเรียนตำราของเหล่าปราชญ์ได้อย่างสบายใจ"

ไต้ฉงนั่งฟังอยู่ด้านข้าง สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ทว่าในใจกลับเริ่มคาดเดาความหมายที่แท้จริงของชูเซวียนแล้ว

หลังจากเกิดแผ่นดินไหวคราวก่อน เขาได้ทำรายงานส่งให้ชูเซวียนจริง ๆ ว่าสถานศึกษาได้รับความเสียหาย จำเป็นต้องได้รับการบูรณะซ่อมแซม

แต่ดูจากท่าทีตอนนี้แล้ว ชูเซวียนคงไม่ได้คิดดีแน่แล้วกระมัง