ตอนที่ 87 รางวัลลายพู่กัน—ดุจมังกรเหินเวหา!

แม้ในใจจะเปี่ยมด้วยความกังวลซ่อนเร้น ทว่าสีหน้าของไต้อวิ๋นกลับยังคงสงบนิ่ง

รอจนชูเซวียนพูดจบ เขาจึงค่อยลุกขึ้นยืนอย่างสำรวมและเคร่งขรึม

"ใต้เท้านายอำเภอให้ทานบรรเทาทุกข์ราษฎร นับเป็นมหากุศลอย่างยิ่งขอรับ"

"ยามนี้ยังใส่ใจสำนักศึกษาประจำอำเภอ ช่างเปี่ยมด้วยเมตตาดุจบิดามารดารักบุตรโดยแท้"

"ผู้น้อยขอเป็นตัวแทนเหล่าศิษย์ในสำนักศึกษา ขอบพระคุณใต้เท้านายอำเภอขอรับ..."

ชูเซวียนฟังพลางหัวเราะร่า โบกไม้โบกมือกล่าวว่า

"ชาวบ้านต่างเรียกนายอำเภออย่างข้าว่าขุนนางพ่อแม่ นี่มิใช่สิ่งที่ข้าพึงกระทำหรอกหรือ"

"ใต้เท้าไต้ไม่ต้องเกรงใจไป"

"ที่ข้าเรียกเจ้ามา นอกจากจะต้องการบูรณะสำนักศึกษาประจำอำเภอแล้ว"

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องรบกวนเจ้าด้วย"

ไต้อวิ๋นยังไม่ทันได้นั่งลง เพียงยืนอยู่แล้วกล่าวสืบไป "ใต้เท้านายอำเภอโปรดบัญชามาได้เลยขอรับ"

"สองสามวันก่อน ที่ว่าการจับกุมพวกโจรลักเด็กมาได้กลุ่มหนึ่ง"

"คนพวกนี้ก่อกรรมทำชั่วเหลือคณา ลักพาเด็กไปไม่น้อยเพื่อบังคับให้ขอทาน"

"เดิมทีข้าสะสางคดีจนเกือบเสร็จสิ้นแล้ว คิดไว้ว่าจะหาเวลาส่งเด็กเหล่านี้กลับภูมิลำเนาเดิม"

"ทว่าเมื่อครู่นี้ รองนายอำเภอหานเสนอข้าว่า อยากจะส่งคดีนี้ไปให้ศาลต้าหลี่ตัดสินไต่สวน"

"ดังนั้นเด็กขอทานเหล่านี้ จึงจำต้องหาที่พักพิงดูแลต่อไปชั่วคราว"

ชูเซวียนพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไป ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นว่าไต้อวิ๋นยังยืนอยู่ จึงผายมือชี้ไปที่เก้าอี้ให้เขานั่งลง แล้วค่อยกล่าวต่อ

"เด็กขอทานเหล่านี้บัดนี้ล้วนถูกทรมานจนน่าเวทนา แขนขาพิการเสียส่วนใหญ่"

"ด้วยเหตุนี้ข้าจึงใคร่ครวญดูแล้ว อยากให้พวกเขาเข้าไปเรียนหนังสือในสำนักศึกษาประจำอำเภอด้วย วันหน้าจะได้มีหนทางทำมาหากิน"

"มิทราบว่าใต้เท้าไต้มีความเห็นเช่นไรหรือ"

ไต้อวิ๋นนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือคารวะแล้วเอ่ย "ใต้เท้านายอำเภอมีใจเปี่ยมด้วยเมตตาต่อราษฎร เรื่องนี้ย่อมเป็นเรื่องดียิ่งขอรับ"

"เพียงแต่ ผู้น้อยดูแลสำนักศึกษามานานหลายปี ที่ผ่านมาสำนักศึกษารับเฉพาะผู้ที่มีใจมุ่งมั่นจะสอบจอหงวน หากรับเด็กขอทานเหล่านี้เข้ามาอย่างกะทันหัน ผู้น้อยเกรงว่าเหล่าครูฝึกสอนในสำนักศึกษาจะสอนไม่ไหวขอรับ"

ชูเซวียนรู้ดีว่าครูฝึกสอนในสำนักศึกษาเวลานี้ หรือก็คืออาจารย์ผู้สอนนั้นมีเพียงสามคนเท่านั้น

ข้ออ้างที่ไต้อวิ๋นยกขึ้นมา นับว่ามิได้มีช่องโหว่ให้จับผิดได้

ชูเซวียนจึงนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวกับไต้อวิ๋นว่า

"เช่นนั้นก็ช่างเถอะ เจ้าก็ไปว่าจ้างครูฝึกสอนเพิ่มอีกสักสองสามคนก็แล้วกัน"

"เด็กพวกนี้ร่างกายพิการ วันหน้าย่อมเข้าสอบขุนนางไม่ได้อยู่แล้ว"

"ขอเพียงอ่านออกเขียนได้ คิดเลขทำบัญชีเป็นก็พอ"

"หาครูฝึกสอนเช่นนี้น่าจะไม่ยากกระมัง"

"เรื่องนี้มิยากขอรับ..." ไต้อวิ๋นพูดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง แสร้งนิ่งคิดแล้วหยั่งเชิงดู "เพียงแต่หากจู่ ๆ มีนักเรียนและครูฝึกสอนเพิ่มขึ้นมามากขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายของสำนักศึกษา..."

ชูเซวียนได้ยินถึงตรงนี้ ในใจก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้

วันนี้ที่เขาเรียกไต้อวิ๋นมา ก็เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะรู้จักดูทิศทางลมหรือไม่

หากสามารถจัดการเรื่องที่ตนมอบหมายให้เป็นอย่างดีได้

แม้ในอดีตหมอนี่จะเคยยักยอกไปบ้าง ชูเซวียนก็คิดจะปล่อยผ่านไปสักครั้ง

แต่ยามนี้ พอตนมอบหมายงานให้

ผลัดวันประกันพรุ่งไม่อยากทำก็ช่างเถอะ ชักแม่น้ำทั้งห้าไปมา สุดท้ายก็ยังคิดจะขอเงินขอเสบียงอีก

ชูเซวียนแค่นเสียงในลำคอ แอบคิดในใจว่า เงินน่ะเจ้ามีวาสนาได้รับ แต่ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่มีชีวิตได้ใช้มันน่ะสิ

"เรื่องเงินและเสบียง ย่อมเป็นหน้าที่ของข้าที่จะรับผิดชอบอยู่แล้ว"

"วันนี้ใต้เท้าไต้กลับไปแล้ว ก็เขียนฎีกาเบิกจ่ายส่งมาอีกฉบับเถอะ"

"ดูว่าในแต่ละปีต้องใช้เงินและเสบียงเท่าใด ถึงเวลานั้นข้าจะอนุมัติให้เจ้าเอง!"

ไต้อวิ๋นที่ระมัดระวังตัวอยู่นานสองนานด้วยกลัวว่าชูเซวียนจะพลิกหน้าเล่นงานตน ยามนี้ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาในที่สุด

ในสายตาของเขา หากชูเซวียนคิดจะหาเรื่องตนจริง ๆ

ย่อมไม่มีทางยอมจ่ายเงินและเสบียงให้ง่ายดายถึงเพียงนี้แน่

ดูท่าคงเป็นตนเองที่คิดระแวงมากเกินไป

ชูเซวียนเพียงแค่อยากจะบูรณะสำนักศึกษา และส่งเด็กขอทานพวกนั้นมาเรียนหนังสือจริง ๆ เท่านั้น

"ใต้เท้านายอำเภอโปรดวางใจขอรับ ขอเพียงเงินและเสบียงมาถึง ผู้น้อยจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน!"

ไต้อวิ๋นลุกขึ้นยืน ให้คำมั่นกับชูเซวียนด้วยใบหน้าที่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มประจบ

ชูเซวียนพยักหน้า ยิ้มรับคำกล่าวนั้น

รอจนกระทั่งไต้อวิ๋นเดินจากไป สีหน้าของชูเซวียนจึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทะมึนทึน

เหตุผลที่เขาไม่ยอมแตกหักกับไต้อวิ๋นต่อหน้านั้น

ข้อสำคัญที่สุดก็คือ ในฐานะนายอำเภอ เขาไม่มีอำนาจควบคุมดูแลสำนักศึกษาประจำอำเภอได้แบบเบ็ดเสร็จร้อยส่วน

ตามกฎระเบียบของราชวงศ์หมิง ที่ว่าการอำเภอมีหน้าที่เพียงจัดสรรเงินเสบียงและสิ่งของให้แก่สำนักศึกษาเท่านั้น

ทว่าในด้านงานบริหารจัดการจริง สำนักศึกษาประจำอำเภอกลับอยู่ใต้การดูแลของผู้ตรวจการศึกษา

ทั้งนี้เพราะผู้ตรวจการศึกษาระดับเมืองมีขั้นขุนนางไม่ต่ำ อีกทั้งมักเป็นผู้นำในหมู่บัณฑิต จึงมีบารมีสูงส่งยิ่งในแวดวงปัญญาชน

ดังนั้นโดยปกติแล้ว เรื่องของสำนักศึกษาประจำอำเภอจึงถือเป็นเขตอิทธิพลของผู้ตรวจการศึกษาโดยปริยาย

"ไอ้แก่โลภมากไม่รู้จักพอ"

ชูเซวียนสบถด่าในใจ พลางนั่งใคร่ครวญว่าจะจัดการกับไอ้หมอนี่อย่างไรดี

ในแผนการขั้นต่อไป เขาไม่เพียงคิดจะส่งเด็กขอทานเหล่านี้ไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาประจำอำเภอเท่านั้น

แต่ยังอยากเปิดรับศิษย์เพิ่มขนานใหญ่ และทางที่ดีคือพัฒนาสำนักศึกษาของอำเภอซ่างหยวนให้สมบูรณ์แบบไปเลย

เช่นนี้แล้ว จะปล่อยให้ไอ้แก่ไต้อวิ๋นครองตำแหน่งนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด

การที่มันจะยักยอกคดโกงไปบ้างยังนับเป็นเรื่องเล็ก

ทว่าประเด็นสำคัญคือ ต่อให้มันโกงกินไป งานการก็คงทำไม่สำเร็จอยู่ดี

อย่างไรก็ดี หากคิดจะโค่นไต้อวิ๋นผู้นี้ลงให้ได้ ก่อนอื่นจำต้องรวบรวมหลักฐานเสียก่อน

มิฉะนั้นหากไร้หลักฐานในมือ แม้จะยื่นฎีกาฟ้องร้องไปก็ไร้ประโยชน์

ฝ่ายหานชวนลงมือรวดเร็วนัก ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง

ก็ร่างหนังสือราชการขอโอนย้ายคดีขบวนการลักพาตัวเด็กไปให้ศาลต้าหลี่เสร็จเรียบร้อย

ชูเซวียนหยิบมาตรวจดูรอบหนึ่ง แล้วสั่งให้เขาแก้ไขอีกเล็กน้อย

จากนั้นจึงให้คนนำหนังสือนั้นส่งไปยังศาลต้าหลี่

นอกจากหนังสือราชการฉบับนี้แล้ว สิ่งที่ส่งไปพร้อมกันยังมีคำให้การ หลักฐานความผิดของคนกลุ่มนี้ รวมถึงบทลงโทษที่ชูเซวียนตัดสินไว้

ซึ่งข้อสุดท้ายนี้เป็นสิ่งที่ชูเซวียนจงใจใส่เพิ่มเข้าไป

เขาตัดสินประหารชีวิตคนทั้งหกคนทั้งหมด

ทำเช่นนี้แล้ว ต่อให้ถึงเวลาศาลต้าหลี่ไม่อยากรับคดีไปทำต่อ

เขาก็สามารถปิดคดีนี้ได้ทันที แล้วส่งต่อไปให้กระทรวงยุติธรรมตรวจสอบ

อาจเป็นเพราะคดีนี้ร้ายแรงเกินไป พัวพันถึงเด็กหลายสิบชีวิต และเฉพาะที่ตายไปก็มีมากกว่าสี่สิบคนแล้ว

หรืออาจเป็นเพราะหลักฐานและคำให้การที่ชูเซวียนส่งไปนั้นละเอียดถี่ถ้วนอย่างยิ่ง

แม้กระทั่งว่าใครลักพาตัวเด็กคนไหนไปเมื่อใด สังหารเด็กคนไหนไปตอนไหน ก็ระบุไว้แจ่มแจ้งชัดเจน

หลังจากศาลต้าหลี่ได้รับคดีที่ชูเซวียนโอนมาให้

กลับยอมรับเรื่องไปโดยไม่เอ่ยปากปฏิเสธแม้แต่คำเดียว

หลังจากนั้นยิ่งใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน

ก็สะสางคดีเสร็จสิ้น

จ้าวเอ้อร์โก่วในฐานะหัวหน้าและตัวการใหญ่ ศาลต้าหลี่รายงานต่อจูหยวนจางแล้วจึงตัดสินลงโทษด้วยการแล่เนื้อพันชิ้น

นี่ไม่ใช่คำตัดสินโทษที่พบเห็นได้บ่อยนักในยุคราชวงศ์หมิง

ตามกฎหมายต้าหมิงลวี่ คดีความที่ต้องโทษแล่เนื้อพันชิ้นมีเพียงไม่กี่ข้อหาเท่านั้น

นอกจากข้อหากบฏและคิดคดทรยศซึ่งเป็นตัวแทนของความไม่ภักดี หรือการฆ่าบิดามารดา ปู่ย่าตายาย และผู้อาวุโสในตระกูลอันเป็นตัวแทนของความอกตัญญูแล้ว

ก็มีเพียงข้อหาบ่าวฆ่านาย สังหารคนตั้งแต่สามคนขึ้นไป และการตัดอวัยวะมนุษย์ทั้งเป็นเท่านั้น

ซึ่งข้อหาตัดอวัยวะมนุษย์ทั้งเป็นประการสุดท้ายนี้ บัญญัติขึ้นมาเพื่อคนอย่างจ้าวเอ้อร์โก่วโดยเฉพาะ

เมื่อพวกจ้าวเอ้อร์โก่วถูกลากตัวไปประหารชีวิตต่อหน้าธารกำนัลที่ลานประหารไช่ซื่อโข่ว

ระบบในร่างของชูเซวียนก็มอบรางวัลให้ทันที

"ยินดีด้วย โฮสต์คลี่คลายคดีใหญ่ ลงทัณฑ์คนชั่วช่วยเหลือผู้อ่อนแอ ได้รับรางวัล: ทักษะคัดอักษร—ตวัดพู่กันดุจมังกรเหิน"

เมื่อเห็นรางวัลที่ระบบมอบให้ ชูเซวียนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ไม่กี่วันก่อนตนเพิ่งบ่นพึมพำว่าคัดอักษรได้ไม่ดี ระบบนี้ก็รีบชดเชยให้ทันทีเลยหรือนี่

เช่นนั้นในภายภาคหน้า ยามที่มีรางวัลให้ ตนควรจะนึกอยากได้สิ่งอื่นบ้างดีหรือไม่