ตอนที่ 88 คลอดลูกก็เหมือนก้าวข้ามประตูนรก!

ภายในจวนของชูเซวียน บรรยากาศทั้งเคร่งขรึมและตึงเครียด

องค์หญิงอันชิ่งตั้งครรภ์ครบสิบเดือนใกล้จะคลอดแล้ว ทั่วทั้งจวนจึงอบอวลไปด้วยความรู้สึกคาดหวังระคนกระวนกระวายใจ

ชูเซวียนนั่งอยู่ในห้องโถง สองมือกำที่พักแขนแน่น แววตาฉายแววกังวล บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าในใจตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

"นายท่าน อย่ากังวลเกินไปเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินจะต้องปลอดภัยแน่นอน" ลวี่จู๋เอ่ยปลอบเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความอ่อนโยน

ชูเซวียนพยักหน้าเล็กน้อย แต่ในดวงตายังคงมีความกังวลเจืออยู่

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาด้วยความกระสับกระส่าย

เกิดมาสองชาติภพ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีแก่ใจถึงระดับการแพทย์ในยุคราชวงศ์หมิง

หากอันชิ่งเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นระหว่างการคลอด นั่นย่อมไม่ต่างอะไรกับการก้าวข้ามประตูนรก

ความคิดนี้ยิ่งทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่นขึ้นไปอีก

"นายท่าน หมอตำแยเข้าไปแล้ว นายท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ" อวิ๋นหรงก็เอ่ยขึ้นเบาๆ แววตาเปี่ยมด้วยความห่วงใย

ชูเซวียนยิ้มรับบางๆ เอ่ยเสียงค่อย "ข้ารู้ เพียงแต่เป็นห่วงมากไปหน่อย"

บ่าวไพร่ในเรือนได้จัดเตรียมเรือนด้านในไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตามคำสั่งของชูเซวียนนานแล้ว

เรือนเล็กหลังหนึ่งในเขตเรือนด้านในถูกจัดเป็นห้องคลอด ภายในห้องจุดตะเกียงน้ำมันที่ให้แสงนวลตา แสงสว่างจึงดูอบอุ่นนุ่มนวล

มุมหนึ่งของห้องตั้งเตียงไม้ขนาดกว้าง บนเตียงปูฟูกหนานุ่ม ปลอกที่นอนปักลวดลายประณีตงดงาม อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคลและความปลอดภัย

ข้างเตียงมีโต๊ะเตี้ยตัวเล็ก วางสิ่งของจำเป็นสำหรับการคลอดไว้ครบครัน ทั้งผ้าสะอาด น้ำอุ่น กรรไกร และด้าย

เพื่อป้องกันไม่ให้อันชิ่งติดเชื้อหลังคลอดให้ได้มากที่สุด ชูเซวียนยังกำชับเป็นพิเศษให้คนต้มน้ำเดือดเพื่อฆ่าเชื้อสิ่งของเหล่านี้

ทว่าตามความจริงแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะได้ผลมากน้อยเพียงใด

หมอตำแยเป็นหญิงชราผู้มีประสบการณ์โชกโชน นางมีนามว่ายายโจว มีชื่อเสียงไม่น้อยในอิ้งเทียนฝู่ ทำคลอดทารกมานับไม่ถ้วน ฝีมือเชี่ยวชาญ ซ้ำยังมีจิตใจเมตตา

ยายโจวถูกชูเซวียนเชิญมาที่จวนล่วงหน้านานแล้ว ยามนี้นางตรวจดูการจัดห้องคลอดอย่างละเอียดรอบคอบ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกสิ่งพร้อมสรรพ

"ยายโจว ท่านดูสิว่าห้องนี้จัดเป็นอย่างไรบ้าง" สาวใช้ไป๋จื่อเอ่ยถามอย่างนอบน้อม น้ำเสียงแฝงความประหม่าอยู่บ้าง

ยายโจวพยักหน้า แววตาฉายประกายพึงพอใจ "อืม จัดได้ไม่เลว สิ่งที่ควรมีก็มีครบหมด ขอเพียงฮูหยินคลอดราบรื่น การจัดห้องเช่นนี้ก็จะช่วยส่งเสริมได้เป็นอย่างดี"

ไป๋จื่อลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอ่ยเสียงเบา "เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ทั้งนายท่านและฮูหยินต่างก็ร้อนใจ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี"

ยายโจวยิ้มบางๆ กล่าวเสียงเรียบ "วางใจเถิด ทั้งนายท่านและฮูหยินล้วนเป็นคนใจบุญสุนทาน สวรรค์ย่อมคุ้มครองพวกเขา"

ชูเซวียนเดินวนไปเวียนมาในลานเรือนอยู่หลายรอบ ในใจก็ยังปล่อยวางไม่ได้เสียที

เขาสาวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว มาหยุดอยู่หน้าห้องคลอดแล้วร้องเรียกเสียงแผ่ว "น้องหญิง ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

องค์หญิงอันชิ่งนอนอยู่บนเตียงในห้องคลอด เงยหน้ามองไปทางประตู แม้หน้าผากจะมีเหงื่อกาฬผุดพรายเพราะความเจ็บปวด แต่นางก็ยังตอบกลับไปว่า "ท่านพี่ ข้ายังไหวเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนระโหยขององค์หญิงอันชิ่ง ชูเซวียนลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินเข้าไปข้างใน

การกระทำนี้ทำให้ทั้งหมอตำแยและไป๋จื่อตกใจจนสะดุ้ง

"นายท่าน นายท่านเจ้าคะ ฮูหยินกำลังจะคลอด ท่านเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ"

ยายโจวรู้ว่าชูเซวียนเป็นขุนนาง จึงไม่กล้าเอ่ยปากห้ามปรามเท่าใดนัก

แต่ไป๋จื่ออยู่รับใช้ในเรือนมานาน ย่อมรู้ดีว่าชูเซวียนมิใช่คนเข้มงวดดุดัน นางจึงก้าวออกมาขวางไว้

ชูเซวียนส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ได้ ข้าต้องอยู่ข้างกายอันชิ่ง ข้ารออยู่ข้างนอกแล้วไม่สบายใจ"

พูดกันตามตรง ชูเซวียนไม่ได้วางใจยายโจวที่เป็นหมอตำแยคนนี้เลย

แม้นางจะมีประสบการณ์ทำคลอดมาโชกโชน ทว่าย่อมไม่มีความรู้ทางการแพทย์ที่เป็นระบบ

เรื่องนี้ทำให้ชูเซวียนไม่อาจเชื่อมั่นในตัวนางได้อย่างสนิทใจ

"เดี๋ยวข้าจะยืนอยู่ข้างๆ คอยเป็นเพื่อนฮูหยิน จะไม่เกะกะการทำคลอดของเจ้าแน่นอน" ชูเซวียนหันไปมองยายโจวพลางเอ่ยขึ้น

ยายโจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง "การคลอดของสตรีมีสิ่งสกปรกโสมมมากมาย เกรงว่าจะทำให้สายตาของใต้เท้าแปดเปื้อนเอานะเจ้าคะ..."

แท้จริงแล้ว นี่คือเหตุผลสำคัญที่สุดที่บุรุษในยุคนี้ไม่ยอมย่างกรายเข้าห้องคลอด

คำสอนเรื่องชายเป็นใหญ่หญิงเป็นรองในตำราปราชญ์ ทำให้ทุกคนมองว่าสตรีนั้นแปดเปื้อน บุรุษพบเห็นย่อมเป็นอัปมงคล

ทว่าชูเซวียนหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นไม่ เขาสาวเท้าเดินตรงเข้าไปในห้องด้านในทันที

ยามนี้องค์หญิงอันชิ่งนอนอยู่บนเตียง สีหน้าดูอ่อนแรงแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดอยู่หลายส่วน

ชูเซวียนก้าวเข้าไปกุมมือนางไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตรงนี้"

องค์หญิงอันชิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หยาดน้ำตาอดไม่ได้ที่จะรินไหลลงมา

ในฐานะสตรีแห่งยุคราชวงศ์หมิง นางย่อมรู้ดีว่าการคลอดลูกก็เหมือนการก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตูนรก

แม้ว่าเพื่อมีทายาทสืบสกุลให้ชูเซวียนแล้ว องค์หญิงอันชิ่งจะยินดีเสี่ยงอันตรายนี้ก็ตาม

แต่หากจะบอกว่าไม่กลัว ย่อมเป็นเรื่องโกหก

ยามนี้เมื่อเห็นชูเซวียนยอมฝ่าฝืนธรรมเนียมประเพณีอันใหญ่หลวงเพื่อมาอยู่เคียงข้างตน

ในใจขององค์หญิงอันชิ่งก็คล้ายจะมีความกล้าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย

ขณะเดียวกัน ภายในพระราชวังหลวง จูหยวนจางก็ร้อนใจดั่งไฟสุมทรวงเช่นกัน

พระองค์ประทับอยู่ในห้องทรงพระอักษร สองพระหัตถ์จับที่ท้าวแขนไว้แน่น แววพระเนตรฉายแววกังวล บนพระนลาฏมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาบางๆ เห็นได้ชัดว่าภายในพระทัยตึงเครียดอย่างยิ่ง

"ฝ่าบาท ฮูหยินที่จวนของใต้เท้าชูเซวียนจวนจะคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เหมาเซียงผู้บัญชาการทหารเสื้อแพรหลวงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา น้ำเสียงแฝงความตื่นตระหนกอยู่บ้าง

พระพักตร์ของจูหยวนจางซีดเผือดลงในทันใด พระองค์ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สุรเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ว่าอย่างไรนะ วันนี้จะคลอดแล้วรึ"

นับตั้งแต่องค์หญิงอันชิ่งตั้งครรภ์แก่ขึ้นเรื่อยๆ

จูหยวนจางก็ทรงให้เหมาเซียงคอยจับตาดูสถานการณ์ในจวนของชูเซวียนมาโดยตลอด

พอลองคำนวณวันดูอย่างละเอียด ก็เป็นช่วงไม่กี่วันนี้จริงๆ

เหมาเซียงก้มศีรษะลง น้ำเสียงแฝงความหวาดหวั่น "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ทหารเสื้อแพรหลวงที่จวนชูเซวียนมารายงานว่า องค์หญิงจวนจะคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ในพระทัยของจูหยวนจางเต็มไปด้วยความตระหนก พระองค์จับที่ท้าวแขนแน่น ตรัสสุรเสียงเบาว่า "เร็ว รีบส่งคนไปสืบดูว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง"

เหมาเซียงพยักหน้ารับแล้วรีบหมุนตัวจากไปทันที จูหยวนจางประทับนั่งอยู่ในห้องทรงพระอักษร ภายในพระทัยเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

นี่มิใช่เพียงเพราะรางวัลที่ระบบจะมอบให้เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะองค์หญิงอันชิ่งคือพระราชธิดาที่พระองค์ทรงโปรดปรานที่สุด พระองค์ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจะเป็นเช่นไร

"สวรรค์เบื้องบนโปรดคุ้มครอง ขอให้อันชิ่งคลอดได้อย่างราบรื่นด้วยเถิด"

จูหยวนจางไม่อาจประทับนั่งนิ่งอยู่ในตำหนักอู่ยิงได้อีก จึงลุกขึ้นยืนพลางสวดอ้อนวอนอยู่ในใจเงียบๆ

นับตั้งแต่องค์หญิงอันชิ่งเริ่มมีสัญญาณว่าจะคลอด จนกระทั่งถึงเวลาจะคลอดจริง เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสองชั่วยามเต็มๆ

ช่วงเวลานี้ อาจกล่าวได้ว่าไม่ว่าจะเป็นชูเซวียนหรือจูหยวนจาง

ภายในใจต่างก็เต็มไปด้วยความทรมานใจยิ่งนัก

ครั้นใกล้ถึงเวลาบ่ายสี่โมง องค์หญิงอันชิ่งก็พลันสีหน้าตึงเครียดขึ้น นางคว้ามือชูเซวียนไว้พลางเอ่ยว่า

"ท่านพี่ ข้าเหมือนจะคลอดแล้ว!"

ชูเซวียนได้ยินดังนั้น ก็รีบตะโกนบอกยายโจวที่อยู่ข้างๆ ทันที "เจ้า รีบมาเร็วเข้า"

ยายโจวก้าวขึ้นหน้า ยื่นมือไปคลำตรวจดูตรงท้องน้อยขององค์หญิงอันชิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันไปเอ่ยกับชูเซวียน "นายท่าน ทารกกลับหัวเข้าสู่อุ้งเชิงกรานแล้ว ฮูหยินกำลังจะคลอดแล้วเจ้าค่ะ"

ชูเซวียนฟังแล้วใจหายวาบ รีบเอ่ยกับยายโจวทันที "งะ...งั้นพวกเจ้าก็รีบเตรียมการเร็วเข้า"

ยายโจวได้ยินเช่นนั้นก็รีบปูผ้าขาวลงบนเตียง และนำสิ่งของสำหรับทำคลอดที่อยู่ด้านข้างเข้ามาเตรียมไว้จนพร้อมสรรพ