ตอนที่ 89 สวรรค์คุ้มครอง แม่ลูกปลอดภัย!

ชูเซวียนพยายามไม่รบกวนนาง

เขาพิงผนังข้างหัวเตียงไว้แน่น ทว่ามือก็ยังคงกุมมือขององค์หญิงอันชิ่งเอาไว้ไม่ปล่อย

ตามจังหวะการบีบตัวของมดลูก องค์หญิงอันชิ่งก็เข้าสู่ช่วงเวลาสำคัญของการคลอดในที่สุด นางผดุงครรภ์เริ่มเตรียมการทำคลอดอย่างรวดเร็ว

นางเช็ดทำความสะอาดหน้าผากขององค์หญิงอันชิ่งด้วยผ้าสะอาดที่ชุบน้ำอุ่นจนหมาด เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดให้นางอย่างแผ่วเบา

"พระชายาเพคะ ทรงเบ่งอีกนิด เด็กกำลังจะออกมาแล้วเพคะ" นางผดุงครรภ์แซ่โจวกล่าวเบา ๆ น้ำเสียงแฝงด้วยการให้กำลังใจ

องค์หญิงอันชิ่งกุมมือชูเซวียนแน่น เหงื่อกาฬไหลท่วมหน้าผาก แววตาฉายแววเจ็บปวด นางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "ข้ารู้แล้ว ข้าจะอดทน"

หัวใจของชูเซวียนเต็มไปด้วยความสงสาร เขาบีบมือนางแน่นแล้วกระซิบ "แม่ยอดรัก เจ้าต้องอดทนไว้ ลูกของเราจะต้องปลอดภัย"

นางผดุงครรภ์หวังลงมืออย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว นางประคองหน้าท้องของหญิงคลอดบุตรไว้เพื่อช่วยออกแรง

องค์หญิงอันชิ่งกัดฟันแน่นภายใต้คำให้กำลังใจของชูเซวียน ก่อนจะทุ่มกำลังเฮือกสุดท้ายออกมา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในตอนที่ชูเซวียนรู้สึกตึงเครียดจนเริ่มหน้ามืด

เสียงร้องไห้จ้าของทารกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กดดันลงไปในที่สุด เด็กน้อยคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

นางผดุงครรภ์แซ่โจวรีบใช้ผ้าสะอาดห่อตัวทารกแรกเกิด เช็ดทำความสะอาดอย่างเบามือ แล้วส่งให้ชูเซวียน

"ยินดีด้วยเจ้าค่ะท่านชู เป็นบุตรชายเจ้าค่ะ" นางผดุงครรภ์หวังกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความโล่งใจ

ชูเซวียนรับเด็กน้อยมาอุ้มไว้ เมื่อเห็นใบหน้าย่น ๆ ของลูก หัวใจเขาก็เปี่ยมไปด้วยความสุข เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "แม่ยอดรัก ดูสิ นี่คือลูกของเรา"

องค์หญิงอันชิ่งลืมตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของทารก ในดวงตาก็ฉายแววปลื้มปิติ "ท่านพี่ ลูกของเราคลอดออกมาอย่างปลอดภัยจริง ๆ ด้วย"

ชูเซวียนพยักหน้า ในใจมีแต่ความสงสาร "เจ้าเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนเถอะ"

ลวี่จู๋และอวิ๋นหรงยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความปิติ เมื่อเห็นว่าทั้งแม่และเด็กปลอดภัย พวกนางก็วางใจลงได้

"ท่านชู พระชายาและคุณชายน้อยปลอดภัยแล้ว ท่านวางใจได้แล้วเจ้าค่ะ" ลวี่จู๋กล่าวเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ชูเซวียนพยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบใจพวกเจ้ามาก ถ้าไม่ได้พวกเจ้าช่วยเหลือ ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน"

หลังจากเด็กคลอดออกมา ไป๋จื่อและคนอื่น ๆ ก็รีบยกน้ำร้อนที่ต้มเตรียมไว้เข้ามาช่วยเช็ดตัวให้องค์หญิงอันชิ่ง

ภายในวังหลวง จูหยวนจางกำลังเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ

ทันใดนั้น ระบบก็เด้งขึ้นมา

"ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัล น้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกาย!"

เมื่อเห็นข้อความจากระบบ จูหยวนจางก็หยุดเดินกะทันหัน

นี่... นี่หมายความว่าลูกของอันชิ่งคลอดแล้วหรือ? ทั้งแม่และลูกปลอดภัย?

จูหยวนจางรู้สึกกระวนกระวายใจจนบอกไม่ถูก

ทำได้เพียงเงยหน้ามองไปทางประตูวัง หวังว่าเหมาเซียงจะรีบนำข่าวมาแจ้งโดยเร็ว

โชคดีที่คฤหาสน์ของชูเซวียนไม่ได้อยู่ห่างจากเขตพระราชฐานมากนัก

ผ่านไปเพียงสองธูปดอกเท่านั้น เหมาเซียงก็นำข่าวดีมาบอก

"ฝ่าบาท ฝ่าบาท! องค์หญิงอันชิ่งทรงปลอดภัย ทั้งแม่และลูกปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ จูหยวนจางก็วางใจลงได้เสียที

กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างกับเหมาเซียง ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตนร้อนใจเกินไป จนลืมแจ้งข่าวเรื่องการคลอดของอันชิ่งให้พระราชินีหม่าทรงทราบ

"แย่แล้ว" จูหยวนจางตบต้นขาตนเองหนึ่งฉาด ก่อนจะโบกมือไล่เหมาเซียงไป แล้วรีบก้าวยาว ๆ เดินไปยังตำหนักคุนหนิง

เดินผ่านระเบียงทางเดินยาว ฝีเท้าของจูหยวนจางทั้งเร่งรีบและหนักแน่น

ในใจเขาทั้งตื่นเต้นและกังวล ตื่นเต้นที่จะได้นำข่าวดีไปบอกพระนางก่อนใคร กังวลว่าพระราชินีหม่าจะตำหนิที่เขาประมาทเลินเล่อ

ในที่สุด เขาก็มาถึงตำหนักที่ประทับของพระราชินี

ภายในตำหนัก เหล่านางกำนัลยืนสงบนิ่งอยู่สองข้าง เมื่อเห็นจูหยวนจางเสด็จมาต่างก็ทำความเคารพ

จูหยวนจางโบกมือเป็นเชิงให้พวกนางถอยไป ก่อนจะผลักประตูตำหนักออกอย่างเบามือ

ภายในห้องบรรทม พระราชินีหม่ากำลังประทับอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือคัมภีร์พุทธฉบับหนึ่ง พลางก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยท่าทางจดจ่อ ครั้นได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นจูหยวนจาง แววตาก็ฉายประกายยินดีระคนประหลาดใจ "ฝ่าบาท ดึกดื่นปานนี้แล้ว เหตุใดจึงเสด็จมาหรือเพคะ"

จูหยวนจางสาวเท้าเร็วรี่มาตรงหน้าพระราชินีหม่า สีหน้าเจือความรู้สึกผิด "พระราชินี ข้านี่สมควรตายแท้ ๆ เรื่องมงคลใหญ่หลวงเช่นนี้ กลับลืมมาบอกเจ้าตั้งแต่แรก"

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ แววตาสงสัยอยู่บ้าง "ฝ่าบาท มีเรื่องมงคลอันใดหรือเพคะ"

จูหยวนจางสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าผุดรอยยิ้มเบิกบาน "องค์หญิงอันชิ่งคลอดแล้ว ได้เด็กชายจ้ำม่ำคนหนึ่ง!"

พอพระราชินีหม่าได้ยิน สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นระคนดีใจสุดขีด พระนางลุกขึ้นยืนด้วยความตื้นตัน "จริงหรือเพคะ อันชิ่งคลอดแล้วหรือ เป็นเด็กชายจริงหรือ"

จูหยวนจางพยักหน้า แววตาเปี่ยมล้นด้วยความปีติ "จริงสิ ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก เป็นเด็กผู้ชายที่แข็งแรงมากทีเดียว"

พระราชินีหม่าตื่นเต้นจนแทบพูดจาไม่เป็นคำ "ดียิ่งนัก! ฝ่าบาท ช่างดียิ่งนักเพคะ! อันชิ่งของเรามีลูกของตัวเองเสียที นี่เป็นเรื่องน่ายินดีใหญ่หลวงของครอบครัวเราแท้ ๆ!"

จูหยวนจางมองดูท่าทีของพระราชินีหม่า ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโล่งอก เขากุมมือพระนางไว้อย่างทะนุถนอมแล้วเอ่ยเสียงเบา "พระราชินี เป็นข้าที่เลินเล่อเอง เรื่องมงคลถึงเพียงนี้กลับไม่ได้บอกเจ้าในทันที เจ้าอย่าได้ตำหนิข้าเลยนะ"

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้าเบา ๆ "ฝ่าบาทตรัสอันใดเช่นนั้นเพคะ อันชิ่งคลอดลูกเป็นเรื่องมงคลของพวกเรา พระองค์เสด็จมาบอกด้วยพระองค์เอง หม่อมฉันก็ดีใจมากแล้ว อีกอย่างพระองค์มีราชกิจรัดตัว จะหลงลืมไปชั่วครู่ก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงมิได้เพคะ"

จูหยวนจางลอบถอนหายใจโล่งอก ในใจซาบซึ้งยิ่งนัก เขามองดูพระราชินีหม่า แววตาฉายประกายอ่อนโยน "พระราชินี อันชิ่งคลอดลูกแล้ว พวกเราต้องเตรียมของดี ๆ ส่งไปให้อันชิ่งกับเจ้าตัวเล็กเสียหน่อย"

พระราชินีหม่าพยักหน้า แววตามีประกายแห่งความหวัง "ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ พวกเราต้องตระเตรียมสิ่งของให้ดี อันชิ่งคลอดลูกเหนื่อยยากถึงเพียงนี้ ต้องบำรุงนางให้เต็มที่"

จูหยวนจางกับพระราชินีหม่าทรุดกายนั่งลงบนตั่งนุ่มในห้องบรรทม เริ่มปรึกษาหารือกันว่าจะตระเตรียมสิ่งใดให้องค์หญิงอันชิ่งบ้าง

ตะเกียงในห้องบรรทมส่องแสงนวลตา แสงสว่างอันนุ่มนวลและอบอุ่นทาบทับลงบนใบหน้าของคนทั้งสอง ดูอบอุ่นเป็นกันเองยิ่งนัก

"พระราชินี เจ้าว่าพวกเราจะเตรียมสิ่งใดให้อันชิ่งดีเล่า" จูหยวนจางถามเสียงเบา สายตามีแววคาดหวัง ในใจก็กำลังใคร่ครวญอยู่ว่าจะปูนบำเหน็จรางวัลให้ชูเซวียนเพิ่มด้วยดีหรือไม่

พระราชินีหม่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "อันชิ่งคลอดลูกลำบากยากเข็ญ พวกเราต้องเตรียมของบำรุงร่างกายไปให้ อย่างเช่นรังนก โสม เขากวางอ่อน อะไรเทือกนี้ สิ่งเหล่านี้ล้วนช่วยฟื้นฟูกำลังวังชาของนางได้เพคะ"

จูหยวนจางพยักหน้า แววตาฉายความเห็นพ้อง "อืม ของพวกนี้ดียิ่งนัก แล้วก็ ต้องเตรียมของดี ๆ สำหรับงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของเจ้าตัวเล็กด้วย ต้องเตรียมเครื่องประดับทองเงินไว้ ส่วนของขวัญวันครบรอบหนึ่งขวบของเด็กก็ต้องเตรียมล่วงหน้าไว้เช่นกัน"

พระราชินีหม่ายิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม "ฝ่าบาททรงรอบคอบยิ่งนักเพคะ ของขวัญครบรอบหนึ่งขวบของเด็กต้องเตรียมให้ดีจริง ๆ พวกเราตระเตรียมของที่มีความหมายเป็นมงคลได้ เช่น กำไลข้อเท้าข้อต่อหรือกำไลเงิน ล็อกคล้องคอทองคำ ของจำพวกนี้จะช่วยคุ้มครองให้เด็กเติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัยเพคะ"