ตอนที่ 90 อัครมหาเสนาบดีงั้นหรือ ข้าไม่ต้องการแล้ว!

ลึกเข้าไปในพระราชวังหลวง ภายในห้องทรงพระอักษร จูหยวนจางนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แววตาสะท้อนแสงเทียนวับวาว

ในมือของเขากำขวดบรรจุของเหลวโปร่งใสไว้ขวดหนึ่ง มันคือน้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายอันเป็นรางวัลจากระบบนั่นเอง

รางวัลนี้เขาเฝ้ารอมาเต็มหนึ่งปี ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาไว้ในมือเสียที

"ระบบ เจ้าสิ่งนี้ข้าดื่มเข้าไปตรงๆ ได้เลยหรือไม่"

สำหรับรางวัลจากระบบที่ตนเองไม่อาจทำความเข้าใจได้ จูหยวนจางมักจะระมัดระวังอยู่เสมอ ทุกสิ่งต้องเอ่ยถามระบบอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจึงจะกล้าใช้

"ถูกต้อง น้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายสามารถดื่มได้โดยตรง"

"หลังดื่มแล้วจะช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายขึ้นเป็นเท่าตัว และคงสภาพจุดสูงสุดไว้ได้นานถึงสิบปี!"

คำตอบของระบบทำให้จูหยวนจางซึ่งอายุใกล้จะห้าสิบปีตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น

เมื่ออายุขัยเพิ่มมากขึ้น ในบางครั้งจูหยวนจางก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงเช่นกัน

อำนาจของโอรสสวรรค์จะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานความร่วงโรยของสังขารได้

ยามนี้ ขอเพียงดื่มน้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายขวดนี้ลงไป ร่างกายของเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว ทั้งยังหวนคืนสู่ช่วงวัยอันรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดอีกครั้ง!

สิบปีเชียวนะ!

จูหยวนจางเชื่อมั่นว่า หากมีเวลาสิบปีนี้ ตนเองย่อมสามารถสร้างราชวงศ์ต้าหมิงให้กลายเป็นมหาอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ที่สืบทอดไปได้ชั่วกัปชั่วกัลป์อย่างแน่นอน

จูหยวนจางยกน้ำยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายขึ้นมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เทมันกรอกเข้าปากไปตรงๆ ทันที

รสสัมผัสของตัวยาเย็นสดชื่นยิ่งนัก ทั้งยังมีกลิ่นหอมประหลาดจางๆ ลอยแตะจมูก มันไหลผ่านลำคอแล้วค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

จูหยวนจางนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ คล้ายจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตนอย่างเลือนราง

เขาดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่า ความชราภาพภายในร่างกายกำลังเลือนหายไป เรี่ยวแรงและพละกำลังอันล้นเหลือดั่งในวัยหนุ่มกำลังหวนคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วเวลาไม่กี่วินาที จูหยวนจางก็ราวกับได้ย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาที่ร่างกายสมบูรณ์พร้อมที่สุดในวัยหนุ่ม

ทว่า แม้จะเป็นช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดในวัยหนุ่มของเขา ก็ยังเทียบไม่ได้กับตัวเขาในยามนี้เลย

เขายื่นมือออกไปหยิบที่ทับกระดาษสำริดลายมังกรทรงสัตว์ร้ายตัวหนึ่งบนโต๊ะหนังสือขึ้นมา

จูหยวนจางออกแรงที่มือเพียงเล็กน้อย ที่ทับกระดาษสำริดก็ถูกเขาบีบจนเป็นรอยบุบเข้าไป!

"ฮ่าๆๆ หากในตอนนั้นข้ามีพละกำลังดั่งเทพเช่นนี้ ตอนนำทัพออกศึก คงจะไร้ผู้ต่อต้านไปตลอดกระมัง!"

จูหยวนจางตื่นเต้นจนเกินไป แม้ราตรีจะดึกสงัดแล้วก็ไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

เขาทดลองพละกำลังอยู่ในห้องทรงพระอักษรเช่นนั้นตลอดทั้งคืน กระทั่งรอจนถึงเวลาออกว่าราชการเช้าจึงตรงไปทันที

จูหยวนจางนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์มังกร ทอดสายตามองขุนนางทั้งราชสำนักเบื้องล่าง

สายตาค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่หูเหวยยง

อัครมหาเสนาบดี ประมุขแห่งขุนนางทั้งปวง คอยช่วยจักรพรรดิปกครองใต้หล้า

เริ่มมีมาแต่ยุคฉินฮั่น และรุ่งเรืองในยุคถังซ่ง

ในสายตาของจูหยวนจาง ตำแหน่งนี้แรกเริ่มเดิมทีอาจเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ตั้งขึ้นมาเพื่อช่วยดูแลใต้หล้าจริงๆ

ทว่าเมื่อผ่านกาลเวลาทางประวัติศาสตร์มากว่าพันปี มันกลับกลายเป็นอาวุธที่เหล่าขุนนางใช้คานอำนาจกับฮ่องเต้ไปเสียนานแล้ว

ยุคซ่งกล่าวไว้ว่า โอรสสวรรค์ร่วมครองใต้หล้ากับเหล่าปัญญาชน

นั่นก็คือยุคที่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีขึ้นสู่จุดสูงสุด

เมื่อคราวจูหยวนจางสถาปนาแคว้น เคยคิดใคร่ครวญว่าจะตั้งตำแหน่งนี้ขึ้นมาหรือไม่

ทว่าสุดท้ายเพื่อยึดตามธรรมเนียมเก่า จึงยังคงแต่งตั้งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและขวาขึ้นมาสองคน

บัดนี้ หลี่ซ่านฉางผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย อ้างว่าสุขภาพไม่ดีไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจไปนานแล้ว ได้แต่พักผ่อนอยู่กับบ้านเพื่อรอรับคำสั่งของจูหยวนจาง

กลับกลายเป็นว่าหูเหวยยงซึ่งเป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาผู้นี้ ดูคล้ายจะเป็นประมุขแห่งขุนนางทั้งปวงตัวจริงเสียงจริงไปเสียอย่างนั้น

"เหอะ" จูหยวนจางแค่นหัวเราะในใจ

เวลานี้สมรรถภาพร่างกายของเขาได้รับการเสริมสร้างแล้ว พละกำลังมีเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องมีตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีนี่อีกต่อไปแล้ว

หูเหวยยงที่กำลังนำขุนนางกราบทูลราชกิจ ยังไม่รู้เลยว่าโอรสสวรรค์กำลังจับจ้องตนเองอยู่ราวกับมังกรดุร้าย

ครั้นรอจนเหล่าขุนนางกราบทูลเรื่องราวเสร็จสิ้น เขาจึงก้าวออกจากแถวแล้วทำความเคารพ "ทูลฝ่าบาท วันนี้ราชกิจทั้งปวงได้กราบทูลครบถ้วนแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ารู้แล้ว ประเดี๋ยวส่งฎีกาทั้งหมดมาให้ข้าเถอะ"

จูหยวนจางเตรียมเลิกการประชุมเช้าตามขั้นตอนปกติ

ทว่าในเวลานี้เอง ขันทีตรงหน้าประตูท้องพระโรงกลับสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นกราบทูลว่า

"ทูลฝ่าบาท หลิวเหลียน ผู้ตรวจการสำนักประเมินคุณงามความดีขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"

สิ่งที่เรียกว่าสำนักประเมินคุณงามความดีนี้ คือหน่วยงานที่จูหยวนจางเพิ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่เมื่อปีก่อน โดยหลักแล้วมีหน้าที่ร่วมดูแลการมอบราชโองการปูนบำเหน็จความชอบ

ตำแหน่งผู้ตรวจการเป็นเพียงขุนนางขั้นหกชั้นรอง ตามหลักแล้วย่อมไม่มีสิทธิ์ขอเข้าเฝ้า

ทว่าฐานะของหลิวเหลียนค่อนข้างพิเศษ เขาเป็นบุตรชายคนโตของเฉิงอี้ปั๋วหลิวป๋อเวิน

หลังนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง จูหยวนจางก็เอ่ยเสียงดังกังวาน "ถ่ายทอดคำสั่ง ให้หลิวเหลียนเข้าเฝ้าได้"

"ถ่ายทอดพระราชโองการ ให้หลิวเหลียนเข้าเฝ้าได้!!!" ขันทีแผดเสียงตะโกนอยู่ที่หน้าประตูท้องพระโรง

หลิวเหลียนที่อยู่นอกท้องพระโรงรีบสาวเท้าเข้ามา ครั้นยังอยู่ห่างจากจูหยวนจางไปหลายวา ก็ทรุดตัวลงกราบกรานกับพื้น ร่ำไห้น้ำตานองหน้าพลางกราบทูล

"กราบทูลฝ่าบาท เมื่อวานนี้บิดาข้าน้อยล้มป่วยหนัก มาวันนี้อาการทรุดหนักจนวิกฤตแล้ว จึงได้สั่งให้ข้าน้อยนำฎีกาก่อนสิ้นใจมาทูลเกล้าฯ ถวายแด่ฝ่าบาท พร้อมทั้งกราบทูลขอพระราชทานอภัยโทษพ่ะย่ะค่ะ..."

หลิวเหลียนพูดมาถึงตรงนี้ ก็สะอึกสะอื้นจนแทบไม่อาจเปล่งคำพูดออกมาได้

"ฝ่าบาท เมื่อคืนนี้บิดาข้าน้อยมีวาจาฝากมากราบทูล หวังว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้ข้าน้อยเป็นผู้ถ่ายทอดพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อได้ยินว่าหลิวป๋อเวินป่วยหนัก แววตาของจูหยวนจางก็หม่นแสงลง พลางเหลือบมองหูเหวยยงแวบหนึ่ง

เดือนสองของปีก่อน หลิวป๋อเวินเคยประคองสังขารที่เจ็บป่วยมาเข้าเฝ้า เพื่อกราบทูลเรื่องที่หูเหวยยงพาหมอหลวงไปเยี่ยมอาการป่วย และเรื่องที่อาการทรุดหนักลงหลังจากกินยาที่หมอหลวงจ่ายให้

ในตอนนั้นจูหยวนจางไม่ได้ใส่ใจ คิดเพียงว่าหลิวป๋อเวินกับหูเหวยยงกำลังแก่งแย่งชิงดีกันเอง

ทว่าภายหลังถูกชูเซวียนเตือนสติ จึงได้สั่งให้เหมาเซียงไปสืบสาวราวเรื่องนี้อย่างละเอียด และให้หลิวป๋อเวินเปลี่ยนไปใช้ยาตัวอื่น

ผลปรากฏว่าร่างกายของหลิวป๋อเวินกลับดีวันดีคืนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

จากสภาพเจียนตายเมื่อปีก่อน ยื้อชีวิตต่อมาได้จนถึงปีนี้

ครั้นได้ยินว่าหลิวป๋อเวินยังมีคำพูดฝากบุตรชายมาถ่ายทอด จูหยวนจางก็เอ่ยเสียงขรึม "ว่ามา"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" หลิวเหลียนหมอบกราบขอบพระทัยกับพื้น จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นแล้วกราบทูล

"บิดาข้าน้อยกล่าวว่า ดาวจรในกลุ่มดาวจื่อเวยรุกรานดาวประธาน มิใช่ภัยนอกหากแต่เกิดจากภายใน เกล็ดมังกรสวมใส่ได้ จิตใจคนยากผูกมัด ต้นหูหยางแม้หักรากยังคงอยู่ ลมวสันต์พัดผ่านจินหลิงอีกครา อสรพิษเก้าหัว ผุดจากขอนไม้ผุ..."

จูหยวนจางฟังจบก็ขมวดคิ้วมุ่น

เดิมทีเขายังคิดว่าหลิวป๋อเวินจะกล่าวโทษหูเหวยยงอีกครั้งก่อนสิ้นใจ

นึกไม่ถึงว่าคำพูดที่หลิวป๋อเวินฝากมา กลับเป็นคำเตือนตามดวงดาวทางโหราศาสตร์

ทว่านี่ก็ตรงกับวิสัยเดิมของหลิวป๋อเวิน

ในฐานะปรมาจารย์ด้านโหราศาสตร์ แต่ก่อนหลิวป๋อเวินก็เคยทูลเรื่องพวกนี้กับจูหยวนจางอยู่บ่อยครั้ง

เมื่อเห็นหลิวเหลียนหมอบกราบขอบพระทัยลงกับพื้นอีกครั้ง

จูหยวนจางก็นิ่งคิดพลางกวาดสายตามองเหล่าขุนนางรอบหนึ่ง สุดท้ายจึงหยุดสายตาลงที่หูเหวยยง

"อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา เฉิงอี้ปั๋วเปรียบเสมือนแขนขาของข้า เป็นขุนนางผู้มีความชอบในการสถาปนาราชวงศ์หมิง"

"ยามนี้ป่วยหนักขั้นวิกฤต ข้าจะไม่ออกหน้าแสดงความการุญย่อมไม่ได้"

"ทว่าข้าเป็นโอรสสวรรค์ หากไปเยือนด้วยตนเองเกรงว่าจะกระทบต่อชะตาชีวิตของเฉิงอี้ปั๋ว"

"เจ้าจงคัดเลือกหมอหลวง แล้วไปเยี่ยมเฉิงอี้ปั๋วแทนข้า"

"หากเป็นไปได้ ต้องช่วยชีวิตเฉิงอี้ปั๋วกลับมาให้ข้าให้จงได้"

"ข้าพระพุทธเจ้ารับพระบรมราชโองการ" หูเหวยยงก้มหน้าค้อมกายรับคำสั่ง ทว่าในใจกลับอดเย้ยหยันไม่ได้

ในบรรดาขุนนางผู้มีความชอบในการก่อตั้งราชวงศ์หมิง ขุนนางฝ่ายบุ๋นมีอยู่เพียงไม่กี่คน

ซ้ำหลิวป๋อเวินยังเป็นศัตรูคู่แค้นของตน

เขาปรารถนาให้หลิวป๋อเวินรีบตายไปนานแล้ว

วันนี้สบโอกาสอันดีพอดีที่จะได้ไป 'ส่งทาง' ให้อีกฝ่าย

"นำฎีกาก่อนสิ้นใจของเฉิงอี้ปั๋วขึ้นมา เลิกประชุมเช้าได้"

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงเฟิ่งเทียนต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญ 'ทรงพระเจริญ' สามครั้ง ภายใต้การควบคุมของเหล่าผู้ตรวจการ ก่อนจะเดินเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบออกจากประตูท้องพระโรงเพื่อเลิกประชุม

ครั้นกลับมาถึงตำหนักอู่ยิง จูหยวนจางก็ออกคำสั่งทันที "ถ่ายทอดราชโองการ ให้เหมาเซียงเข้าเฝ้า"

เวลานี้เหมาเซียงเฝ้ารออยู่ในวังอยู่แล้ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ก็มาถึงตำหนักอู่ยิง

รอจนอีกฝ่ายทำความเคารพเสร็จสิ้น จูหยวนจางก็เอ่ยเสียงเคร่งขรึม "วันนี้เฉิงอี้ปั๋วป่วยหนัก ข้าให้อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาไปเยี่ยมเขาแทนข้า เจ้าจงส่งคนแอบตามไปด้วยเงียบ ๆ สองสามคน"