ตอนที่ 91 ไม่หวังลาภยศสรรเสริญ ขอเพียงเติบใหญ่แข็งแรง

เหมาเซียงได้ยินก็ใจกระตุก

ปีกลายจูหยวนจางเคยให้หูเหวยยงไปเยี่ยมหลิวป๋อเวินแทนตนเองครั้งหนึ่ง

ผลปรากฏว่าครานั้นหูเหวยยงพาหมอหลวงไปด้วย แต่เกือบจะใช้ยาเทียบเดียวรักษาจนหลิวป๋อเวินเอาชีวิตไม่รอด

ภายหลังจูหยวนจางมีบัญชาให้ตนไปสืบดูว่าหูเหวยยงจงใจปองร้ายหลิวป๋อเวินหรือไม่

เพียงแต่เพราะเริ่มสืบช้าเกินไป จึงไม่มีความคืบหน้าใด ๆ มาโดยตลอด

บัดนี้จูหยวนจางกลับจำลองภาพเหตุการณ์ในวันวานขึ้นมาอีกครั้ง ย่อมทำให้เหมาเซียงต้องขบคิดให้ละเอียดรอบคอบ

ในฐานะคนสนิทรู้ใจของจูหยวนจาง เหมาเซียงย่อมตระหนักดีว่า หากต้องการทำงานให้เรียบร้อยงดงาม ก็ต้องล่วงรู้ความตั้งใจของจูหยวนจาง

เวลานี้จูหยวนจางคิดจะล่ออสรพิษออกจากโพรงกระมัง

ให้หูเหวยยงพาหมอหลวงไปอีกครา เพื่อจะได้ทิ้งหลักฐานมัดตัวให้ตนจับได้คาหนังคาเขา?

ในใจเหมาเซียงพลันกระจ่างแจ้ง จึงก้มศีรษะลงพลางกราบทูล "ข้าพระพุทธเจ้ารับพระบรมราชโองการ ครานี้จะไม่ให้กลับมามือเปล่าอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

"ไปเถอะ" เรื่องที่เหมาเซียงเดาเจตนาของตนออก จูหยวนจางมิได้แปลกใจแม้แต่น้อย

พระองค์ไม่เพียงเกลียดชังขุนนางกังฉิน ซ้ำยังไม่ชอบขุนนางโง่เขลา

การที่เหมาเซียงได้เป็นคนสนิทรู้ใจ ย่อมต้องมีเล่ห์เหลี่ยมความคิดอ่านสารพัด

ทว่าขอเพียงไม่นำเล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นมาตบตาพระองค์

จูหยวนจางก็มิได้รังเกียจที่ข้ารับใช้จะคาดเดาพระทัย

หากมองจากแง่นี้ จูหยวนจางก็นับว่ามีปณิธานอันยิ่งใหญ่สมกับเป็นปฐมจักรพรรดิผู้สร้างแผ่นดิน

อย่างน้อยก็ไม่เหมือนพวกจักรพรรดิที่ถูกเลี้ยงดูมาในวังหลวงชั้นใน

เพราะทำเป็นแต่เล่นเล่ห์กลอำนาจ จึงห้ามมิให้ผู้ใดล่วงรู้ความคิดของตน

ผู้ใดบังอาจคาดเดา ผู้นั้นต้องตาย

ทางด้านชูเซวียน นับตั้งแต่บุตรชายลืมตาดูโลก เขาก็ไม่ยอมขยับไปไหน คอยเฝ้าอยู่เคียงข้างอันชิ่งและลูกน้อยตลอดเวลา

องค์หญิงอันชิ่งมองดูท่าทางที่เขาคอยปรนนิบัติดูแลตนอย่างพิถีพิถัน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

ทันใดนั้น เมื่อมองเห็นแม่นมที่ยืนอยู่ในลานเรือนนอกประตู อันชิ่งก็หันไปถามชูเซวียน

"ท่านพี่ ลูกชายพวกเราคลอดแล้ว ท่านส่งคนไปบอกท่านพ่อท่านแม่ของข้าหรือยัง"

"อ๊ะ! ข้ามัวแต่ตื่นเต้นจนลืมสนิทเลย!" ชูเซวียนตบหน้าผากตัวเองพลางร้องอุทาน

เมื่อวานตอนองค์หญิงอันชิ่งคลอด ชูเซวียนตื่นเต้นเครียดเกร็งถึงขีดสุด จึงลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้น องค์หญิงอันชิ่งก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก สองสามีภรรยาอย่างจูหยวนจางย่อมไม่อยู่ที่คฤหาสน์ทางเหนือของเมืองเป็นแน่ ทางนี้ต่อให้ส่งคนไปส่งข่าว คนที่คฤหาสน์จัดแจงไว้ก็ต้องวิ่งเข้าวังไปส่งข่าวต่ออีกทอดหนึ่งอยู่ดี

หากเป็นเช่นนั้น สู้ให้แม่นมวิ่งไปเองสักเที่ยวจะดีกว่า

"ท่านพี่ เช่นนั้นก็ให้แม่นมเหยียนไปสักเที่ยวเถิด"

อันชิ่งเข้าใจดีในเวลานี้ว่า ที่แม่นมเหยียนยืนอยู่ในลานเรือน ก็เพื่อเตือนเรื่องส่งข่าวนี่เอง

"ได้ เช่นนั้นก็รบกวนแม่นมเหยียนไปสักเที่ยว ข้าจะให้บ่าวไพร่เตรียมรถม้าให้นาง"

ชูเซวียนพูดพลางเดินออกไปจัดการ อันชิ่งลังเลเล็กน้อยแต่ก็มิได้ห้ามปราม นางรู้ว่าแม่นมเหยียนย่อมจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเรียบร้อยแน่นอน

รอจนจัดเตรียมรถม้าให้แม่นมเหยียนออกเดินทาง

ชูเซวียนก็กลับมาอยู่ข้างกายอันชิ่งอีกครั้ง เขามองดูบุตรชายที่นอนอยู่ข้างอันชิ่งแล้วเอ่ยว่า

"น้องหญิง เจ้าสังเกตไหม เจ้าหนูนี่หน้าตาน่าเกลียดจริง ๆ เลย"

อันชิ่งฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะ

ทารกเพิ่งคลอด บนตัวไม่เพียงมีคราบไข ทว่าใบหน้ายังยับย่น ดูแล้วน่าเกลียดจริง ๆ นั่นแหละ

"ท่านพี่ มีใครว่าลูกแบบนี้กันบ้างเล่า"

"เด็กคนนี้โตขึ้นมา ย่อมต้องสง่างามผึ่งผายเหมือนท่านพี่แน่นอน!"

ชูเซวียนมองดูใบหน้าจิ้มลิ้มหมดจดของอันชิ่งแล้วพยักหน้า "มีท่านแม่ที่งดงามปานนี้ เขาไม่มีทางขี้เหร่ไปได้หรอก"

โดนชูเซวียนเอ่ยชมอ้อม ๆ เช่นนี้ อันชิ่งก็ยิ้มจนตาหยีโค้ง

นางก้มหน้ามองบุตรชายสุดที่รัก จากนั้นจึงเอ่ยถามชูเซวียน "จริงสิ ท่านพี่ ท่านเลือกชื่อให้ลูกชายพวกเราได้หรือยัง"

ยุคนี้ไม่มีเครื่องตรวจอัลตราซาวด์ ก่อนเด็กจะคลอดย่อมไม่มีใครบอกเพศได้แน่ชัด

ดังนั้นในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชูเซวียนกับอันชิ่งจึงเตรียมชื่อทั้งของเด็กชายและเด็กหญิงไว้หลายชื่อ

เพียงรอให้เด็กคลอดออกมาก่อน แล้วค่อยเลือกเอาจากในนั้นสักชื่อ

ชูเซวียนก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ให้ชื่อว่าชูคังเถอะ"

"ข้ามิได้คาดหวังอะไรในตัวเขามากมาย ขอเพียงชั่วชีวิตนี้มีสุขภาพแข็งแรงปลอดภัยก็พอแล้ว"

ในบรรดาชื่อที่เตรียมไว้สำหรับเด็กผู้ชาย ชูเซวียนเลือกคำว่าเจี้ยนและคัง ส่วนอันชิ่งเลือกคำว่าเย่และอวี้

ตัวอักษรเหล่านี้โดยพื้นฐานแล้วล้วนแสดงถึงความคาดหวังของทั้งสองที่มีต่อเจ้าหนูน้อยคนนี้

ในฐานะคนที่มาจากยุคหลัง ชูเซวียนหวังเพียงให้เจ้าหนูน้อยคนนี้มีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงไปตลอด ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บก็พอแล้ว

ส่วนจะสร้างชื่อเสียงได้หรือไม่ จะได้เป็นขุนนางหรือไม่ ชูเซวียนล้วนไม่อยากไปฝืนบังคับ

คำว่าเย่และอวี้ที่อันชิ่งเลือกไว้นั้น

โดยหลักแล้วคำนึงตามลำดับรุ่นของเจ้าหนูน้อย

ตามลำดับรุ่น "ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน" ที่จูหยวนจางกำหนดไว้ให้ลูกหลาน

เจ้าหนูน้อยคนนี้ก็เหมือนกับจูอวิ๋นเหวิน ที่ควรจะใช้คำที่มีหมวดอักษรไฟ

ทว่าพูดถึงที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงหลานตาของจูหยวนจาง จะใช้ตามลำดับรุ่นหรือไม่ก็ได้

เมื่ออันชิ่งฟังคำพูดของชูเซวียนจบ ก็รู้สึกว่าขอเพียงลูกเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงปลอดภัยก็พอแล้วเช่นกัน

ส่วนฐานะหลานตาของฮ่องเต้นั้น วันหนึ่งจูหยวนจางย่อมประทานให้อยู่แล้ว

"ดีเจ้าค่ะท่านพี่ เช่นนั้นต่อไปลูกของเราก็ชื่อชูคัง!"

"คังคัง คังคัง" ชูเซวียนลองเรียกดูสองคำ จนทำให้เจ้าตัวเล็กที่มีดวงตากลมโตดำขลับหันมามองทางชูเซวียน

"ฮ่าๆ ภรรยาดูสิ เขารู้ว่าข้ากำลังเรียกเขาอยู่ด้วย"

ชูเซวียนสัมผัสได้ถึงความสุขของการได้เป็นพ่อคนขึ้นมาทันที จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวกับอันชิ่ง

"จริงด้วยเจ้าค่ะ คังคังฉลาดมากทีเดียว" อันชิ่งเองก็ยิ้มแย้มเต็มใบหน้า

ชูเซวียนมองดูดวงตากลมโตดำขลับของลูกชาย ก็รู้สึกอย่างประหลาดเช่นกันว่าเจ้าตัวเล็กนี้มีความฉลาดเฉลียวติดตัวมาแต่เกิด

แต่เพิ่งจะมีความรู้สึกนี้ขึ้นมา ชูคังก็แผดเสียงร้องไห้จ้าทันที

ยายโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเข้า จึงกล่าวกับคนทั้งสองว่า "นายท่าน ฮูหยิน คุณชายน้อยหิวแล้วเจ้าค่ะ"

"กินเถอะ กินเถอะ วันๆ รู้จักแต่กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน เหมือนลูกหมูตัวน้อยไม่มีผิด"

ชูเซวียนยิ้มพลางบ่นพึมพำ พร้อมกับอุ้มส่งลูกชายให้อันชิ่ง

อันชิ่งเลิกเสื้อขึ้น แล้วเริ่มให้นมลูก

ตามธรรมเนียมของยุคนี้ หลังจากเด็กคลอดออกมาก็ควรให้แม่นมเป็นคนป้อนนม

แต่ชูเซวียนในฐานะคนยุคหลัง ย่อมรู้ดีว่าน้ำนมแม่มีความสำคัญต่อเด็กมากเพียงใด

ดังนั้นจึงเกลี้ยกล่อมอันชิ่งไว้ล่วงหน้า ให้นางให้นมลูกด้วยตัวเองไปสักระยะหนึ่งก่อน

รอจนเด็กกินจุขึ้นแล้ว ค่อยจัดหาแม่นมมาช่วยเลี้ยงดู

ส่วนเรื่องแม่นมนั้น ในจวนของชูเซวียนย่อมไม่ขาดแคลนแน่นอน

ได้คัดเลือกคนเอาไว้จากพวกไร่นาของตระกูลตั้งนานแล้ว

สำหรับชาวบ้านชาวไร่เหล่านี้ การได้เป็นแม่นมของนายน้อยก็นับเป็นเรื่องดีที่ก้าวกระโดดขึ้นสู่ฟ้าเลยทีเดียว

ดังนั้นคนที่ช่วงเวลาประจวบเหมาะกัน จึงไม่มีใครเลยที่ไม่เต็มใจมา

ยามนี้ในจวนของชูเซวียนได้เตรียมแม่นมไว้ถึงสี่คนแล้ว

รอเพียงถึงเวลาค่อยคัดเลือกออกมาสองคน

อาศัยจังหวะที่อันชิ่งกำลังให้นมลูก

ชูเซวียนก็ปลีกตัวไปยังครัวหลังเรือน เพื่อเตรียมอาหารบำรุงหลังคลอดให้อันชิ่งด้วยตัวเอง

ชูเซวียนในยุคหลังไม่เคยแต่งงาน จึงไม่รู้ว่าคนยุคหลังมีธรรมเนียมอย่างไร

ในยุคราชวงศ์หมิง หญิงคลอดบุตรมีข้อห้ามช่วงอยู่เดือนมากมายนัก

ในบรรดาข้อห้ามเหล่านั้น เพียงแค่ข้อห้ามอาบน้ำข้อเดียว ก็ทำให้ชูเซวียนรู้สึกขนลุกซู่แล้ว

เพื่อให้อันชิ่งสุขสบายขึ้นในช่วงเวลาหลังคลอด

ชูเซวียนจึงเตรียมใจที่จะทำอาหารให้นางด้วยตัวเองตลอดหนึ่งเดือนเต็ม

เมื่อเห็นชูเซวียนเดินเข้ามาในครัว แม่ครัวในครัวก็รีบเข้ามาเรียนรายงานทันที:

"นายท่าน ปลาไนกับขาหมูที่ท่านต้องการ วันนี้ซื้อกลับมาหมดแล้วเจ้าค่ะ"

ชูเซวียนมองดูปลาไนสดๆ ที่ยังคงแหวกว่ายอยู่ในอ่างไม้ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ:

"ปลาไน ไก่แม่พันธุ์พวกนี้อย่าให้ขาด"

"รายการอาหารให้ทำตามที่ข้าเตรียมไว้ วัตถุดิบต้องสดใหม่ที่สุด"

ชูเซวียนกล่าวพลางถกแขนเสื้อขึ้น แล้วเริ่มลงมือทำอาหารด้วยตัวเองทันที