ตอนที่ 92 ถึงตายก็ต้องยัดข้อหาให้เจ้าเพิ่มอีกข้อ

จวนเฉิงอี้ปั๋ว

นับแต่วันวานที่อาการป่วยของหลิวป๋อเวินทรุดหนักลง

คนทั้งจวนต่างก็มีสีหน้าโศกเศร้าอาดูร

หลิวเหลียนบุตรชายคนโตของหลิวป๋อเวินออกไปเข้าเฝ้ากราบทูลลาฮ่องเต้แทนบิดาแต่เช้าตรู่ของวันนี้

ส่วนหลิวจิ่งบุตรชายคนรองและหลานชายทั้งสี่ของหลิวป๋อเวิน เวลานี้กำลังปรนนิบัติอยู่ข้างเตียงคนป่วย

เมื่อมองดูบิดาและปู่ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ทั้งหมดต่างมีสีหน้าหม่นหมองระทมทุกข์

หลิวจื้อบุตรชายคนโตของหลิวเหลียนอายุเพิ่งจะสิบห้าปี กำลังเป็นช่วงวัยรุ่นเลือดร้อน

พอคิดว่าท่านปู่ของตนถูกโจรชั่วอย่างหูเหวยยงทำร้ายจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาก็กำหมัดเบิกตากว้างด้วยความแค้นแล้วเอ่ยว่า "ท่านอา สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องให้เจ้าโจรหูชดใช้ด้วยชีวิต เพื่อล้างแค้นให้ท่านปู่ให้ได้!"

ในสายตาของคนตระกูลหลิว การที่หลิวป๋อเวินต้องมานอนรอความตายอยู่ในเมืองหลวง ล้วนเป็นฝีมือของไอ้โจรชั่วหูเหวยยงทั้งสิ้น

ในรัชศกหงหวู่ปีที่ห้า เดิมทีหลิวป๋อเวินได้ลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดไปแล้ว

แต่ทหารหนีทัพหมิงหยางนามโจวกว่างซานได้รวบรวมคนกว่าหกร้อยคนก่อกบฏ กองกำลังกบฏบุกเข้าด่านตรวจซานขุยและสังหารนายตรวจประจำด่าน

เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตถึงเพียงนี้ แต่ขุนนางของทั้งสองแคว้นอย่างเวินโจวและชู่โจวกลับปิดบังไม่รายงาน

หลิวป๋อเวินทนดูไม่ได้ จึงให้หลิวเหลียนบุตรชายคนโตเดินทางมายังอิ้งเทียนฝู่เพื่อรายงานสถานการณ์

หลิวเหลียนบุตรชายคนโตส่งฎีกาข้ามสำนักจงซู ยื่นตรงถึงพระหัตถ์ของจูหยวนจาง

หูเหวยยงไม่พอใจเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง มองว่าหลิวป๋อเวินไม่เห็นตนผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีอยู่ในสายตา

ประกอบกับทั้งสองคนเคยมีความแค้นเก่าต่อกันมาก่อน

หลังจากนั้นไม่นาน หูเหวยยงก็ถวายฎีกาใส่ร้ายว่าหลิวป๋อเวินคิดจะฮุบเอาทำเลฮวงจุ้ยที่มีไอราชันมาเป็นของตนเพื่อสร้างสุสาน และเป็นเหตุให้ชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาก่อความไม่สงบ

เมื่อจูหยวนจางทรงทราบเรื่องก็กริ้วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มีพระบรมราชโองการริบเบี้ยหวัดของหลิวป๋อเวิน

เดิมทีหูเหวยยงยังคิดจะจับกุมตัวหลิวเหลียนด้วยซ้ำ แต่จูหยวนจางทรงเห็นว่าความผิดยังไม่ถึงขั้นนั้น

จู่ๆ ก็มีข้อหาร้ายแรงตกลงมาจากฟ้าราวกับฟ้าผ่า

หลิวป๋อเวินจึงจำใจต้องเดินทางจากบ้านเกิดกลับมายังเมืองหลวงอีกครั้งเพื่อเข้าเฝ้าจูหยวนจางขอรับพระราชทานอภัยโทษ

หลังจากนั้น เพื่อไม่ให้จูหยวนจางเกิดความระแวงสงสัย

หลิวป๋อเวินจึงไม่กล้าแม้แต่จะกลับบ้านเกิด ได้แต่อาศัยอยู่ที่อิ้งเทียนฝู่เรื่อยมา

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า อาการป่วยเมื่อปีก่อน กลับกลายเป็นโอกาสให้หูเหวยยงฉวยจังหวะลงมือ

ตอนนั้นจูหยวนจางมีพระราชโองการ ให้หูเหวยยงพาหมอหลวงมารักษาอาการป่วยของหลิวป๋อเวิน

หลังหมอหลวงจ่ายเทียบยาเสร็จ นับแต่นั้นร่างกายของหลิวป๋อเวินก็ทรุดโทรมลงทุกวัน

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงแอบสงสัยว่าหูเหวยยงเป็นผู้สั่งการให้หมอหลวงจ่ายยาพิษทำร้ายเขา

เพียงแต่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เกรงว่าคงมีเพียงหูเหวยยงเท่านั้นที่รู้กระจ่าง

หลิวป๋อเวินในเวลานี้ไม่รู้ว่าได้ยินคำพูดของหลานชายหรือไม่

ร่างที่แต่เดิมสะลึมสะลือสับสน พลันลืมตาขึ้นมา เอี้ยวคอไปมองลูกหลานข้างกายแล้วเอ่ยถาม "ฝะ...ฝ่าบาท ทรงมีรับสั่งอันใดลงมาบ้างหรือไม่?"

หลิวจิ่งสะเทือนใจจนน้ำตาไหล ยกแขนเสื้อขึ้นซับคราบน้ำตาแล้วตอบว่า "เรียนท่านพ่อ พี่ใหญ่ไปเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงยังไม่กลับมาเลยขอรับ..."

"อา..." หายใจของหลิวป๋อเวินเริ่มกระชั้นถี่ นัยน์ตาที่ขุ่นมัวฉายแววมืดหม่นลง เอ่ยขาดๆ หายๆ ว่า "ฝะ...ฝ่าบาท คะ...คงไม่มีรับสั่งอันใดลงมาแล้ว..."

พอกล่าวจบ เขาก็มองไปยังลูกหลานของตน ยื่นมือออกไปจับมือหลิวจิ่งไว้แล้วเอ่ยว่า "จิ่งเอ๋อร์ ขะ...ข้าตายไปแล้ว เจ้า...เจ้าต้องดูแลครอบครัวให้ดี..."

"พะ...พี่ชายเจ้า...นิสัย...เที่ยงตรง...แข็งกร้าว หาก...ลิขิตสวรรค์...แปรเปลี่ยน ยะ...ย่อมยากจะเอาชีวิตรอดได้..."

"จิ่งเอ๋อร์ บ้านนี้...ต้อง...พึ่งเจ้าแล้ว..."

ขณะที่หลิวป๋อเวินกำลังเอ่ยสั่งเสียขาดๆ หายๆ อยู่นั้น

เสียงฝีเท้าขบวนใหญ่ก็ดังอึกทึกขึ้นนอกห้อง

หูเหวยยงพาคนเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยตัวเอง

เมื่อมองดูหลิวป๋อเวินที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง หูเหวยยงก็ยิ้มเยาะพลางถามว่า "หึ เฉิงอี้ปั๋ว สบายดีหรือไม่เล่า?"

การพูดจาเช่นนี้กับคนที่จวนจะตาย รังแต่จะเหมือนเป็นการแช่งด่าตรงๆ เท่านั้น

หลิวจื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหว ถลันตัวเข้าไปหมายจะลงไม้ลงมือกับหูเหวยยง พร้อมกับตะโกนด่าว่า

"ไอ้โจรชั่ว! ใครให้เจ้าเข้ามา ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"

หูเหวยยงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เชิดหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า "บังอาจ! ข้าเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก วันนี้ได้รับพระราชโองการมาที่นี่ เจ้ากล้าดียังไงมาล่วงเกินข้า?"

"คนอยู่ไหน ลากมันออกไปตบปากยี่สิบที!"

ในฐานะอัครมหาเสนาบดี ไม่ว่าหูเหวยยงจะเดินทางไปที่ใด ย่อมมีขบวนผู้ติดตามคอยคุ้มกันอยู่เสมอ

ครั้นได้ยินคำสั่ง คนเหล่านั้นก็ไม่สนใจว่าที่นี่จะเป็นบ้านของหลิวป๋อเวินหรือไม่

พวกเขากรูเข้าไปลากตัวหลิวจื้อออกไปด้านนอก

หลิวป๋อเวินมองภาพตรงหน้าแล้วเอ่ยถามหูเหวยยง "กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ ไม่กลัวสิ้นตระกูลเชียวหรือ?"

ไม่กลัวสิ้นตระกูลเชียวหรือ?

ได้ยินคำไม่กี่คำนี้ ใบหน้าของหูเหวยยงก็พลันมืดทะมึนลงทันที

ประโยคนี้มาจากตำราเมิ่งจื่อ ข้อความเดิมคือ "ผู้ริเริ่มทำหุ่นคนฝังร่วม ย่อมไร้ทายาทสืบสกุลมิใช่หรือ?"

การที่หลิวป๋อเวินถามเช่นนี้ในยามนี้ ยังแฝงความหมายตามตัวอักษรเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง

หากแปลเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ เจ้ากำเริบเสิบสานปานนี้ ไม่กลัวว่าวันหน้าจะถูกจูหยวนจางสั่งฆ่าล้างตระกูลหรืออย่างไร?

"ไอ้เฒ่าสารเลว ใกล้ตายแล้วยังจะมาต่อปากต่อคำกับข้าอีกรึ!"

หูเหวยยงก่นด่าออกมาอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

จากนั้นจึงโบกมือ สั่งให้หมอหลวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวออกไปข้างหน้า

"ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความดีความชอบเก่าก่อนของเจ้า วันนี้จึงมีพระบัญชาให้ข้าพาหมอหลวงมารักษาต่อชีวิตให้เจ้า!"

หมอหลวงเดินไปที่เตียงของหลิวป๋อเวิน จับชีพจรและตรวจดูร่างกายของเขาครู่หนึ่ง

ไม่รู้ว่าเขาตรวจพบอะไรบ้าง หรือแท้จริงแล้วก็แค่แสร้งทำตามพิธีไปอย่างนั้น เพราะพอตรวจเสร็จก็ลุกขึ้นรายงานหูเหวยยงทันที "เฉิงอี้ปั๋วป่วยหนักจนเข้าขั้นวิกฤตแล้ว ผู้น้อยไร้ปัญญาจะเยียวยาขอรับ"

"หึๆ" หูเหวยยงหัวเราะอย่างลำพองใจ เชิดหน้าขึ้นมองหลิวป๋อเวิน

"ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ นี่มิใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่เจ้าหมดทางเยียวยาแล้วต่างหาก!"

"คนอยู่ไหน เตรียมขบวนกลับจวน ข้าจะเข้าวังไปถวายรายงาน!"

คนสกุลหลิวเห็นท่าทีของเขาเช่นนั้น ต่างก็โกรธแค้นแต่ไม่มีใครกล้าปริปาก

ในฐานะปรมาจารย์พหูสูต หลิวป๋อเวินรวมถึงลูกหลานของเขาล้วนพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้าง

ยุคสมัยนี้ต่อให้คนเราใกล้จะสิ้นใจ ขอเพียงมีโสมคนแก่ชั้นดีสักต้น

ไม่ว่าจะหั่นเป็นแผ่นบางๆ ให้อมไว้ในปาก หรือเคี่ยวเป็นน้ำแกงโสมเข้มข้นเพื่อต่อลมหายใจ

อย่างไรเสียก็ช่วยยื้อชีวิตให้อยู่ต่อได้อีกสักพัก

แต่หูเหวยยงกับหมอหลวงที่พามา แม้แต่งานผักชีโรยหน้าเพียงแค่นี้ก็ยังคร้านจะทำ

อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาแทบจะรอให้หลิวป๋อเวินขาดใจตายไปเสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!

เมื่อมองดูหูเหวยยงนำขบวนผู้ติดตามและเกียรติยศเคลื่อนจากไปอย่างเอิกเกริก

หลิวป๋อเวินก็หลับตาลงอีกครั้ง หลิวจิ่งที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็ตกใจรีบโผเข้าไปหา พลางส่งเสียงเรียกไม่หยุด "ท่านพ่อ ท่านพ่อ..."

หลิวป๋อเวินฝืนลืมตาขึ้น ออกแรงบีบมือของหลิวจิ่งแน่นแล้วเอ่ยว่า "ไป... ไปหาโสมคนแก่มา ขะ... ข้าต้องมีชีวิตรอดพ้นวันนี้ไปให้ได้..."

หลิวจิ่งปาดน้ำตารีบลุกขึ้นอย่างลนลาน สั่งการพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างทันที

"ระ... เร็วเข้า รีบไปเอาโสมคนในคลังออกมา!"

โสมคนต้นนี้คนสกุลหลิวเตรียมไว้นานแล้ว ทว่าแต่เดิมหลิวป๋อเวินยืนกรานไม่ยอมใช้

เพราะคิดว่าความเป็นความตายของตนล้วนเป็นไปตามลิขิตชะตา การฝืนยื้อชีวิตไว้ก็ไร้ประโยชน์

หลิวจิ่งเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดบิดาจึงเปลี่ยนใจกะทันหัน

แต่ขอเพียงหลิวป๋อเวินยอม ต่อให้ต้องขายบ้านขายที่ดิน เขาก็ต้องยื้อชีวิตของหลิวป๋อเวินเอาไว้ให้ได้

ครั้นพ่อบ้านนำโสมคนมาส่ง

หลิวจิ่งก็ลงมือเอง หั่นโสมเป็นแผ่นแล้วสอดเข้าไปในปากของหลิวป๋อเวิน

กลิ่นหอมหวานของตัวยาแผ่ซ่าน ดูเหมือนอาการของหลิวป๋อเวินจะกระเตื้องขึ้นมาบ้างจริงๆ

เขาหันหน้ามายิ้มให้หลิวจิ่งแล้วเอ่ยว่า "ขอเพียงพ่อรอดพ้นวันนี้ไปได้ บนหัวของหูเหวยยงก็จะมีโทษทัณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งกระทงแล้ว!"

หลิวจิ่งถึงได้กระจ่างแจ้ง ที่แท้หลิวป๋อเวินยอมเดิมพันด้วยชีวิตที่เหลือ เพื่อเพิ่มความผิดให้หูเหวยยงอีกกระทงหนึ่งนี่เอง