ตอนที่ 93 จับพวกมันมาให้หมด!

แยกไม่ออกว่าเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์ของโสม หรือเป็นเพราะแรงใจของหลิวป๋อเวินกันแน่

เขาที่เดิมทีใกล้จะสิ้นใจอยู่รอมร่อ กลับฝืนประคองลมหายใจนอนอยู่บนเตียงต่อได้อีกเต็มวันเต็มคืน

จนกระทั่งยามเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ถึงได้หลับตาลงอย่างสงบ

ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ระงมของคนในจวนสกุลหลิว

จูหยวนจางก็ได้รับข่าวการตายของเขาเช่นกัน

ณ ตำหนักอู่ยิง จูหยวนจางนั่งทอดสายตามองไปไกล เบื้องหน้าราวกับปรากฏเงาร่างของหลิวป๋อเวินขึ้นมาอีกครา

ในสายตาของจูหยวนจาง หลิวป๋อเวินเป็นคนฉลาดปราดเปรื่องยิ่ง

ไม่เพียงรอบรู้แตกฉานในตำรา ทว่าที่สำคัญยิ่งกว่าคือเชี่ยวชาญศาสตร์ลี้ลับอย่างฮวงจุ้ยและดาราศาสตร์

ตัวจูหยวนจางเองเป็นคนที่งมงายในเรื่องลี้ลับอย่างยิ่ง

เขาเหมือนกับพวกมหาเศรษฐียุคหลังที่ผงาดขึ้นมาตามกระแสธารแห่งยุคสมัย

เนื่องจากไม่อาจแน่ใจได้ว่าตนเองประสบความสำเร็จขึ้นมาได้เพราะสิ่งใดกันแน่

จึงมักจะปักใจเชื่อว่าเป็นลิขิตฟ้า คิดว่าตนเองมีชะตาสวรรค์คุ้มครอง ถึงได้ก้าวจากขอทานขึ้นมาเป็นฮ่องเต้ได้

และเพื่อที่จะทำให้ผู้อื่นเชื่อถือในเรื่องนี้เช่นกัน จูหยวนจางจึงได้แต่งตั้งใช้งานหลิวป๋อเวินอย่างหนัก

หลิวป๋อเวินเองก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ในระหว่างที่จูหยวนจางกรำศึกชิงแผ่นดิน ก็ได้ใช้ศาสตร์ลี้ลับนานัปการมาคอยสร้างภาพลักษณ์ให้เขามาโดยตลอด

ทำให้ผู้คนใต้หล้ารับรู้ว่า การที่จูหยวนจางได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้น เป็นไปตามโองการสวรรค์และชะตาฟ้าลิขิต

ทว่า ครั้นได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้จริงๆ จูหยวนจางกลับหวาดระแวงหลิวป๋อเวินยิ่งนัก

เขาไม่แน่ใจว่าหลิวป๋อเวินมีความสามารถมองเห็นชะตาสวรรค์ได้จริงหรือไม่

ดังนั้น ยามที่หูเหวยยงทูลเพ็ดทูลใส่ร้ายหลิวป๋อเวินในครานั้น เขาจึงเลือกที่จะเชื่อฟัง

ยามที่หลิวป๋อเวินล้มป่วย เขาจึงเลือกให้หูเหวยยงที่มีความแค้นต่อกันพาหมอหลวงไปตรวจอาการและจัดเทียบยาให้

กล่าวได้ว่า การที่หลิวป๋อเวินถูกหูเหวยยงทำร้ายจนตายนั้น จูหยวนจางเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องในเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

แต่จูหยวนจางก็หาได้สนใจไม่

แต่ไหนแต่ไรเขาก็เป็นคนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายอยู่แล้ว

ดั่งเช่นที่เขาสามารถใช้หูเหวยยงส่งหลิวป๋อเวินลงหลุมได้ เขาก็ย่อมใช้หลิวป๋อเวินส่งหูเหวยยงลงหลุมได้เช่นกัน

"ถ่ายทอดคำสั่ง เรียกตัวรัชทายาทเข้าเฝ้า"

ครั้นรัชทายาทจูเปียวมาถึงตำหนักอู่ยิง

จูหยวนจางก็เอ่ยกับเขาว่า "เฉิงอี้ปั๋วถึงแก่กรรมด้วยโรคภัยในวันนี้แล้ว เพื่อแสดงถึงพระกรุณาธิคุณของข้า เปียวเอ๋อร์ เจ้าจงไปเป็นประธานจัดงานศพแทนข้าเถิด"

"ลูกน้อมรับพระบัญชา"

เมื่อสั่งความจูเปียวเสร็จสิ้น จูหยวนจางก็เรียกบัณฑิตฮั่นหลินผู้รับหน้าที่ร่างราชโองการเข้ามา

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า "ร่างราชโองการแทนข้า เฉิงอี้ปั๋วสร้างคุณูปการแก่บ้านเมือง วันนี้ล่วงลับไป ข้าสะเทือนใจยิ่งนัก"

"เพื่อเชิดชูคุณงามความดี จึงมีพระบรมราชานุญาตเป็นพิเศษให้บุตรชายสืบทอดบรรดาศักดิ์ พร้อมทั้งพระราชทานเบี้ยหวัดข้าวเพิ่มอีกสองร้อยหกสิบต้าน!"

"นอกจากนี้ อวยยศย้อนหลังให้เฉิงอี้ปั๋วเป็นราชครูไท่ซือ พระราชทานสมัญญานาม 'เหวินเฉิง' ให้อัญเชิญป้ายวิญญาณเข้าศาลขุนนางผู้ภักดี พระราชทานที่ดินเซ่นไหว้ห้าร้อยหมู่"

"นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะงดการออกว่าราชการสามวัน เพื่อเป็นการไว้อาลัย..."

ครั้นบัณฑิตฮั่นหลินร่างราชโองการเสร็จสิ้น จูหยวนจางรับมาตรวจดูแล้ว จึงส่งราชโองการให้แก่จูเปียว "เปียวเอ๋อร์ เรื่องนี้คงต้องลำบากเจ้าแล้ว!"

"ลูกได้แบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อ ย่อมมิถือว่าลำบากอันใดพ่ะย่ะค่ะ"

จูเปียวถือราชโองการไว้ แล้วรีบรุดก้าวเท้าออกจากวังไป

หลิวป๋อเวินดำรงตำแหน่งปั๋วเจวี๋ย การจัดการเรื่องราวทุกอย่างหลังความตาย จำต้องมีราชโองการจากจูหยวนจางลงมาจึงจะดำเนินการได้

ดังนั้นในเวลานี้ ทั่วทั้งจวนสกุลหลิวคงกำลังรอคอยเขากับราชโองการในมือฉบับนี้อยู่เป็นแน่

เมื่อก้าวพ้นกำแพงวังขึ้นมานั่งบนรถม้า จูเปียวย้อนนึกถึงสิ่งที่จูหยวนจางปูนบำเหน็จให้หลิวป๋อเวินหลังความตาย

ในใจก็พอจะกระจ่างแจ้งขึ้นมา

แม้ว่าหลังปีหงหวู่ที่ห้าเป็นต้นมา เสด็จพ่อจะเคยตำหนิติเตียนหลิวป๋อเวินอย่างรุนแรงด้วยเรื่องบางเรื่อง

ทว่ายามนี้หลิวป๋อเวินสิ้นใจไปแล้ว ในส่วนของพิธีศพและเกียรติยศหลังความตาย จูหยวนจางก็นับว่าทำได้สมน้ำสมเนื้อและมีน้ำใจไม่น้อย

การอวยยศเป็นราชครูไท่ซือ สมัญญานามเหวินเฉิง หรือการอัญเชิญเข้าศาลขุนนางผู้ภักดีนั้นยังพอว่า

เพราะแทบจะเป็นมาตรฐานสำหรับขุนนางผู้เปิดแผ่นดินอยู่แล้ว

ทว่าการอนุญาตเป็นพิเศษให้บุตรชายสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อได้ นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นทีเดียว

เมื่อจูเปียวจากไปแล้ว จูหยวนจางก็หันไปสั่งขันทีที่อยู่ด้านข้างว่า

"ถ่ายทอดคำสั่ง เรียกเหมาเซียงเข้าเฝ้า"

ครั้นเหมาเซียงสาวเท้าอย่างเร่งรีบเข้ามาในตำหนักอู่ยิง

จูหยวนจางก็จ้องมองเขาแล้วเอ่ยถาม "หลักฐานความผิดของพวกหูเหวยยง เจ้ารวบรวมไปถึงไหนแล้ว"

เหมาเซียงประสานมือคารวะแล้วกราบทูลว่า "หูเหวยยงก่อความผิดไว้มากมายนัก หลักฐานที่ข้าพระพุทธเจ้ารวบรวมได้ ชวนให้ตกตะลึงจนขนหัวลุกพ่ะย่ะค่ะ"

จูหยวนจางเลิกคิ้วขึ้น จ้องมองเหมาเซียงพลางเอ่ยถาม "มีเรื่องใดบ้าง พูดมาให้ชัด"

"ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตกราบทูลโดยละเอียดพ่ะย่ะค่ะ..." เหมาเซียงสูดหายใจเข้าลึก แล้วเริ่มร่ายยาวออกมาอย่างไม่ขาดสาย

จูหยวนจางนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ สีหน้าแปรเปลี่ยนยากคาดเดาขณะรับฟัง

ในฐานะอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก ความผิดของหูเหวยยงนั้นมากมายจนนับไม่ถ้วน

แต่หากจะพูดถึงเรื่องที่ร้ายแรงที่สุด ย่อมมีอยู่ห้าประการ

ประการแรก ฆ่าคนตามอำเภอใจโดยไม่ผ่านกระบวนการยุติธรรม

บุตรชายของหูเหวยยงควบม้าตะบึงกลางตลาดอย่างอุกอาจ ผลคือกรรมตามสนองพลัดตกจากหลังม้า ถูกรถม้าที่แล่นผ่านมาทับตาย หูเหวยยงจึงพาลโกรธคนขับรถม้า สั่งประหารชีวิตเขาทันทีโดยไม่ส่งให้ศาลไต่สวน

ประการที่สอง อวดดีหยิ่งผยอง ใช้อำนาจเผด็จการแต่เพียงผู้เดียว

แม้กระทั่งเรื่องการแต่งตั้งโยกย้ายขุนนาง บางครั้งหูเหวยยงก็ไม่รายงานต่อจูหยวนจาง แต่ตัดสินใจเอาเองลับๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังกดขี่ข่มเหงผู้ที่เห็นต่างในระหว่างนั้นด้วย

อู๋ป๋อจง บัณฑิตสำนักฮั่นหลิน เคยล่วงเกินหูเหวยยง

หูเหวยยงจึงหาข้ออ้างเนรเทศเขาไปยังเฟิ่งหยาง

นอกจากเขาแล้ว เหมาเซียงยังสืบพบเรื่องทำนองนี้อีกกว่าสิบคน!

ประการที่สาม ชักจูงขุนนางเข้าพวก ซ่องสุมสร้างก๊กเหล่าเพื่อประโยชน์ส่วนตน

ข้อนี้แทบไม่ต้องพูดถึง การที่หูเหวยยงได้ขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีได้ ก็อาศัยแรงสนับสนุนจากหลี่ซ่านฉาง

หลังจากหลี่ซ่านฉางกึ่งวางมือ กลุ่มขุนนางหวยซีก็ยึดถือหูเหวยยงเป็นผู้นำโดยพฤตินัย

ในช่วงเวลานี้ เขาได้ดึงคนเข้าพวกมากมาย ซึ่งหลายคนในนั้นล้วนเป็นขุนนางกระทำความผิดที่จูหยวนจางเคยลงทัณฑ์ไปแล้ว

อาทิ จี๋อันโหวลู่จ้งเหิง และผิงเหลียงโหวเฟ่ยจวี้

ส่วนเฉินหนิง เจ้ากรมตรวจการแผ่นดิน และถูเจี๋ย รองเจ้ากรมตรวจการแผ่นดิน ก็เป็นคนที่เขาประคับประคองขึ้นมาเองกับมือทั้งสิ้น

ประการที่สี่ คิดร้ายต่อเพื่อนร่วมราชสำนัก กำจัดผู้เห็นต่างเพื่อพวกพ้อง

ข้อนี้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง เรื่องของหลิวป๋อเวินคือความผิดที่ประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้าจูหยวนจางแล้ว

นอกจากนี้ หูเหวยยงกระทั่งยังคิดจะลงมือกับเว่ยกั๋วกงสวีต๋าอีกด้วย

นอกจากสี่ข้อดังกล่าวข้างต้น ยังมีอีกข้อหนึ่งที่เหมาเซียงยังไม่มีพยานหลักฐานแน่ชัด แต่ก็ยังกราบทูลต่อจูหยวนจาง

"ข้าพระพุทธเจ้าเห็นว่า หูเหวยยงผู้นี้ซ่อนความร้ายกาจไว้ภายใน อาจมีเจตนาคิดการก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ!"

จูหยวนจางได้ยินแล้วขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเหมาเซียงพลางเอ่ยถาม "แค่มันเนี่ยนะ จะกล้าก่อกบฏต่อข้า?"

"ฝ่าบาท ข้าพระพุทธเจ้าสืบทราบมาว่า หูเหวยยงแอบเลี้ยงดูกองกำลังเดนตายและพวกนอกกฎหมายไว้กลุ่มหนึ่ง"

"ทั้งยังสั่งให้จี๋อันโหวลู่จ้งเหิงและผิงเหลียงโหวเฟ่ยจวี้สะสมไพร่พลอย่างลับๆ"

"ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอาจสมคบคิดกับพวกเป่ยหยวนและโจรสลัดวอโข้วอีกด้วย ฝ่าบาทไม่อาจละเลยการตรวจสอบได้พ่ะย่ะค่ะ!"

ได้ยินถึงตรงนี้ จูหยวนจางก็ไม่สนใจแล้วว่าเรื่องที่เหมาเซียงพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ พลันหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาพลางกล่าวว่า

"เหอะ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก แต่ก่อนข้ายังมองไม่ออกเลยจริงๆ!"

เหมาเซียงฟังจบก็รีบกล่าวเสียงดังกังวานทันที "ข้าพระพุทธเจ้าขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต นำกำลังเข้าจับกุมหูเหวยยงและพรรคพวกมาลงทัณฑ์เดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

"อนุญาต!" จูหยวนจางอนุมัติต่อเหมาเซียงทันที พร้อมทั้งสั่งเสียงเย็นชาว่า

"หูเหวยยงและพรรคพวก มีความผิดมหันต์ชั่วช้าเกินอภัย!"

"ให้ทหารเสื้อแพรหลวงจับกุมมันและพรรคพวกทันที จำไว้ ต้องลากคอมันมาให้หมดทุกคน ห้ามปล่อยให้เล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

"ข้าพระพุทธเจ้ารับพระราชโองการ!" เหมาเซียงคุกเข่าลงกับพื้นรับพระราชโองการ จากนั้นรีบออกจากวัง ส่งทหารเสื้อแพรหลวงเริ่มกวาดล้างจับกุมคนขนานใหญ่ทันที

ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงพิธีศพของหลิวป๋อเวิน จูหยวนจางจึงงดออกว่าราชการเป็นเวลาสามวัน

ชั่วพริบตานั้น บรรดาขุนนางทั่วทั้งเมืองหลวง กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักคนว่า ผู้ที่ถูกจับกุมเป็นคนแรก คือหูเหวยยง อัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักในปัจจุบัน!