ตอนที่ 94 พ่อตา ช่วงนี้ท่านดูสุขภาพผิวพรรณดีมากเลยนะ!

ภายในห้องทรงพระอักษร เมื่อราชโองการของจูหยวนจางถูกถ่ายทอดลงมา เหมาเซียงก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที

เขายืนอยู่ภายในที่ทำการทหารเสื้อแพรหลวง แววตาทอประกายเย็นเยียบ ในมือถือรายนามฉบับละเอียดที่บันทึกชื่อและที่อยู่ของหูเหวยยงรวมถึงพรรคพวกเอาไว้

"ทุกคน ฝ่าบาทมีพระราชโองการลงมาแล้ว ให้จับกุมหูเหวยยงและพรรคพวกทันที!" เสียงของเหมาเซียงดังก้องอยู่ในห้องบัญชาการ แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดจริงจังอย่างยิ่ง

เหล่าทหารเสื้อแพรหลวงยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเบื้องหน้าเขา แววตามีประกายมุ่งมั่น พวกเขารู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้สำคัญยิ่งยวด หากสำเร็จ ลาภยศสรรเสริญในวันข้างหน้าย่อมมิอาจหนีพ้น

เหมาเซียงแจกจ่ายรายนามลงไป พร้อมวางแผนการปฏิบัติการอย่างละเอียด "ภารกิจคราวนี้ พวกเราจะแบ่งเป็นสิบกลุ่ม แต่ละกลุ่มรับผิดชอบจับกุมเป้าหมายหนึ่งคน การลงมือต้องรวดเร็ว เด็ดขาด ห้ามเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายขัดขืนได้แม้แต่น้อย"

เมื่อรับคำสั่งแล้ว เหล่าทหารเสื้อแพรหลวงก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกเขาผลัดเปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีดำสำหรับปฏิบัติการยามราตรี พกพาอาวุธและเครื่องมือจำเป็น แล้วออกจากห้องบัญชาการไปอย่างไร้สุ้มเสียง

เหมาเซียงยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องบัญชาการ มองตามแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไป ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวังและความตึงเครียด

ในฐานะดาบเล่มหนึ่งในมือของจูหยวนจาง เหมาเซียงย่อมรู้ซึ้งดีว่า คดีในครั้งนี้จะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึก เหล่าทหารเสื้อแพรหลวงลอบเคลื่อนผ่านตรอกซอกซอยอย่างไร้สุ้มเสียง

เป้าหมายของพวกเขาคือหลี่ซ่านฉาง ในฐานะที่เป็นคนบ้านเดียวกันกับหูเหวยยง ตระกูลหลี่และตระกูลหูต่างก็แต่งงานผูกสัมพันธ์กันมาหลายครา จึงผูกพันเหนียวแน่นเป็นเนื้อเดียวกันเนิ่นนานแล้ว

จวนของหลี่ซ่านฉางตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง เป็นคฤหาสน์อันหรูหรา และมีเวรยามคุมเข้มอย่างแน่นหนา

กลุ่มที่รับผิดชอบจับกุมหลี่ซ่านฉางมีนายร้อยทหารเสื้อแพรหลวงคนหนึ่งเป็นผู้นำทัพ

ยอดฝีมือหลายสิบนายเข้าประชิดจวนของหลี่ซ่านฉางอย่างเงียบเชียบ

"ทุกคนระวัง การลงมือต้องว่องไว ห้ามทำให้คนในจวนตื่นตระหนกเด็ดขาด" นายร้อยเอ่ยเสียงแผ่ว แววตาแฝงความตึงเครียด

เหล่าทหารเสื้อแพรหลวงพยักหน้ารับ ก่อนจะกระจายกำลังออกไปล้อมรอบคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว จางเฉียงนำทหารเสื้อแพรหลวงสองนายปีนข้ามกำแพงหลังเข้าสู่ตัวเรือน ลอบเข้าใกล้ห้องนอนของหลี่ซ่านฉางอย่างไร้สุ้มเสียง

ห้องนอนของหลี่ซ่านฉางตั้งอยู่ส่วนลึกของจวน บริเวณโดยรอบมียามคอยคุ้มกันอยู่หลายคน

นายร้อยส่งสัญญาณให้ทหารเสื้อแพรหลวงสองนายรุดหน้าไปก่อน พวกเขาลงมืออย่างฉับไว จัดการเวรยามเงียบกริบ ผลักประตูห้องนอนเปิดออก แล้วทหารเสื้อแพรหลวงที่เหลือก็กรูกันเข้าไปในห้องทันที

หลี่ซ่านฉางกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ครั้นเห็นทหารเสื้อแพรหลวงบุกเข้ามา ใบหน้าของเขาก็พลันซีดเผือดลงทันใด

"พวกเจ้าเป็นใครกัน! บังอาจบุกรุกเข้ามาในจวนของข้า!" หลี่ซ่านฉางตวาดเสียงดัง น้ำเสียงเจือความตระหนกตกใจอยู่บ้าง

ทหารเสื้อแพรหลวงแสยะยิ้มเย็น ก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว ชูป้ายประจำตำแหน่งทหารเสื้อแพรหลวงในมือขึ้นมา "ทหารเสื้อแพรหลวงปฏิบัติตามราชโองการ หานกั๋วกง เชิญไปกับพวกเราสักเที่ยวเถอะ"

ใบหน้าของหลี่ซ่านฉางซีดเผือดลงทันตา เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าเป็นดองกับฝ่าบาท เป็นถึงกั๋วกงแห่งราชสำนัก เหมาเซียงไม่มีสิทธิ์มาจับข้า ข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท!"

ทหารเสื้อแพรหลวงแค่นหัวเราะ น้ำเสียงแฝงความเย็นชา "หานกั๋วกง ท่านตามพวกเรากลับไปก่อน แล้วค่อยว่าเรื่องพวกนี้เถอะ!"

พูดจบ เขาก็โบกมือ ทหารเสื้อแพรหลวงด้านหลังจึงรีบกรูเข้าไปมัดตัวหลี่ซ่านฉาง แล้วคุมตัวออกจากจวนไป

ถึงเวลานี้คนในจวนหานกั๋วกงถึงเพิ่งจะรู้ตัว ว่ามีทหารเสื้อแพรหลวงบุกเข้ามามากมายถึงเพียงนี้

ทว่าเมื่อมองดูหลี่ซ่านฉางที่ถูกมัดตัวไว้ แม้กระทั่งองค์หญิงหลินอันก็ยังไม่กล้าออกหน้ามาขัดขวาง

ในเวลาเดียวกัน เหมาเซียงก็นำกำลังมุ่งตรงไปยังจวนของหูเหวยยงด้วยตัวเอง

จวนของหูเหวยยงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง เป็นคฤหาสน์ที่หรูหรายิ่งกว่า และมีเวรยามคุมเข้มอย่างแน่นหนา

เหมาเซียงนำทหารเสื้อแพรหลวงยี่สิบนายเข้าประชิดจวนของหูเหวยยงอย่างเงียบเชียบ พวกเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งบุกเข้าทางประตูด้านหน้า อีกกลุ่มปีนข้ามกำแพงหลัง แล้วล้อมจวนเอาไว้อย่างรวดเร็ว

หูเหวยยงกำลังอยู่ภายในห้องหนังสือ เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอก ใบหน้าของเขาก็พลันขาวซีดลงทันใด ดูเหมือนเขาจะตระหนักถึงบางอย่างได้แล้ว

"เร็วเข้า มีคนร้ายบุกจวน!" หูเหวยยงตะโกนลั่น น้ำเสียงแฝงความตระหนกตกใจ

ทว่าเหล่าทหารเสื้อแพรหลวงได้พังประตูห้องหนังสือเข้ามาแล้ว และจับตัวหูเหวยยงมัดไว้จนแน่นหนา

เหมาเซียงยืนอยู่เบื้องหน้าหูเหวยยง เขายิ้มหยันพลางชูป้ายคำสั่งทหารเสื้อแพรหลวงในมือขึ้นมา "หูเหวยยง เจ้าถูกจับกุมแล้ว"

ใบหน้าของหูเหวยยงพลันซีดเผือดลงทันใด เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงแผ่ว "เหมาเซียง ข้าคืออัครมหาเสนาบดี เจ้าไม่มีสิทธิ์จับข้า!"

เหมาเซียงแค่นยิ้มเยียบ น้ำเสียงแฝงความเย็นชา "ใต้เท้าหู มิใช่ข้าจะจับท่าน แต่เป็นฝ่าบาทที่มีพระประสงค์จะจับท่าน"

หูเหวยยงได้ยินเช่นนั้น เม็ดเหงื่อเย็นเยียบก็ผุดพรายและไหลรินลงมาราวกับห่าฝน

เมื่อทั้งสองคนนี้ถูกทหารเสื้อแพรหลวงจับกุมตัวไป

พรรคพวกคนอื่น ๆ ของหูเหวยยงก็พลันระส่ำระสายขาดผู้นำในทันที

ภายใต้การออกไล่ล่าจับกุมทุกสารทิศของทหารเสื้อแพรหลวง ชั่วพริบตานั้น ขุนนางในราชสำนักจำนวนมากที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหูเหวยยงต่างถูกกวาดล้างจับกุมจนสิ้น

ทว่าในยามนี้ ชูเซวียนยังคงเลี้ยงลูกอยู่บ้านทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่ได้รับรู้ถึงลมฝนคาวเลือดที่โหมกระหน่ำในอิ้งเทียนฝู่แม้แต่น้อย

"นายท่าน นายท่านขอรับ ท่านผู้เฒ่าบ้านฮูหยินมาแล้วขอรับ"

เมื่อได้ยินบ่าวไพร่เข้ามารายงาน ชูเซวียนก็รีบวางลูกน้อยลงแล้วออกไปต้อนรับทันที

จูหยวนจางยืนอยู่หน้าประตูบ้านชูเซวียน มองคันธนูเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่ทางฝั่งซ้ายของประตู ในใจก็รู้สึกจนปัญญา

นับตั้งแต่อันชิ่งคลอดลูก พระราชินีหม่าก็ให้คนส่งข้าวของมาทางนี้ทุกวัน

ส่งมาติดต่อกันหลายวัน อีกทั้งยังรบเร้าพระองค์ให้ออกจากวังมาดูอันชิ่งด้วย

เพียงแต่วันก่อน ๆ สมาธิของจูหยวนจางจดจ่ออยู่กับการจับกุมพรรคพวกหูเหวยยง จึงปลีกเวลามาไม่ได้เลย

บัดนี้กว่าทหารเสื้อแพรหลวงจะจับกุมคนไปได้เกือบหมดก็ยากเย็นเต็มที พระองค์จึงหาเวลาพาพระราชินีหม่ามาดูหลานตาได้

"ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ท่านทั้งสองมาน่าจะส่งคนมาบอกล่วงหน้าสักหน่อยนะขอรับ ลูกเขยปล่อยให้ทั้งสองท่านรอนานเสียแล้ว"

จูหยวนจางโบกมือ "เอาละ ๆ อย่ามัวยืนคุยกันอยู่หน้าประตูเลย แม่ยายเจ้าอยากมาดูเด็กตั้งนานแล้ว รีบพานางเข้าไปดูเถอะ"

พระราชินีหม่าค้อนตาใส่จูหยวนจางหนึ่งวง ในใจนึกเคืองอยู่เงียบ ๆ

ตอนชูเซวียนยังไม่มีลูก จูหยวนจางใส่ใจกระตือรือร้นกว่าใครเพื่อนทุกวัน

แต่พอตอนนี้มีหลานตาขึ้นมาได้จริง ๆ อีกทั้งยังเป็นหลานแท้ ๆ ที่อันชิ่งคลอดเองกับมือ

คนเป็นตาอย่างจูหยวนจางกลับไม่กระตือรือร้นเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม พระราชินีหม่าย่อมรู้ดีว่าช่วงนี้เกิดมรสุมลูกใหญ่ในราชสำนัก กระทั่งพ่อสามีขององค์หญิงหลินอันอย่างหลี่ซ่านฉางก็ยังถูกจูหยวนจางจับกุม พระนางจึงคร้านจะต่อว่าอันใด

"ลูกเขยที่ดี อย่าไปสนใจเขาเลย รีบพาข้าไปดูหลินอันกับหลานตาน้อยของข้าเถอะ"

"ท่านแม่ยาย เชิญทางนี้ขอรับ" ชูเซวียนเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ทว่าในใจกลับอดนึกสงสัยไม่ได้

เมื่อครู่แรกเห็นจูหยวนจาง เขารู้สึกว่าพ่อตาของตนดูหนุ่มขึ้นไม่น้อยทีเดียว

แต่พอมองดูให้ละเอียด กลับพบว่ารูปลักษณ์ภายนอกมิได้ต่างไปจากเดิม ทว่าสง่าราศีและไอบารมีทั่วร่างกลับผิดแผกไปอย่างสิ้นเชิง

กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายมองมาที่เขา ชูเซวียนยังรู้สึกใจเต้นระรัวอย่างประหลาด

ชูเซวียนนำทางไปพลาง แอบลอบสังเกตจูหยวนจางไปพลาง

จูหยวนจางสังเกตเห็นท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา จึงขมวดคิ้วถามเสียงขรึม "เจ้านำทางไปดี ๆ มัวแต่มองข้าทำไมกัน"

ชูเซวียนดึงสายตากลับมาด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะตอบอึกอักว่า "ไม่มีอะไรขอรับ... ข้าแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ท่านพ่อตาดูผิวพรรณผ่องใสมีราศีมากทีเดียว!"