ตอนที่ 95 ฆ่าสิบคนไม่มีผิดตัวสักคนเดียว

บนใบหน้าของจูหยวนจางผุดแววภาคภูมิใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ก็แน่ละสิ นับตั้งแต่ดื่มน้ำยาเสริมสร้างร่างกายที่ระบบมอบให้

เวลานี้แม้รูปลักษณ์ภายนอกของจูหยวนจางจะไม่ได้เปลี่ยนไป

แต่เรี่ยวแรงและพละกำลังกลับล้นเหลือจนใช้ไม่หมด

ทุกคืนนอนเพียงสองชั่วยาม ก็กระปรี้กระเปร่าไปได้ตลอดทั้งวัน

ประกอบกับเรี่ยวแรงและจิตใจที่เปี่ยมล้น สภาพจิตใจของเขาจึงเปลี่ยนแปลงไปบ้างเช่นกัน

มองดูทั้งตัวก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความน่าเกรงขามบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"อ้อ ก็นับว่าดียิ่งนัก นี่ไม่ใช่เพราะมีหลานชายแล้ว อารมณ์ถึงได้ดีหรอกรึ"

จูหยวนจางกล่าวอย่างสบายอารมณ์ แต่ชูเซวียนกลับรู้สึกว่าเรื่องมันไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้นเลยสักนิด

ทว่าเนื่องจากพระราชินีหม่าร้อนใจอยากไปดูเด็ก ชูเซวียนจึงไม่มีเวลาซักไซ้ไล่เลียง

ได้แต่พาทั้งสองคนตรงไปยังห้องของอันชิ่ง

หลังจากคลอดลูกแล้ว อันชิ่งก็ไม่ได้ย้ายกลับไปห้องนอนใหญ่

ยังคงพักอยู่ในห้องคลอดเดิม

ตอนที่พระราชินีหม่าเดินเข้ามา อันชิ่งกำลังกล่อมลูกน้อยให้นอนหลับ

"โอ้โห เจ้าจะลงมือเองทำไมกัน รีบให้แม่นมช่วยกล่อมสิ"

พระราชินีหม่าเดินเข้าไปใกล้ มองอันชิ่งด้วยแววตาสงสารจับใจ

ทว่าหลายวันมานี้หลังจากอันชิ่งคลอด ชูเซวียนดูแลนางเป็นอย่างดี สีหน้ายามนี้จึงดูสดใสใช้ได้ พระราชินีหม่าจึงวางใจลงได้เปลาะหนึ่ง

"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เจ้าคังคังว่าง่ายจะตายไป"

อันชิ่งเห็นพระราชินีหม่าจ้องมองทารกในอ้อมอกของตน จึงยื่นมือส่งเด็กไปให้

พระราชินีหม่ารับมาอย่างระมัดระวัง ก้มหน้ามองแวบหนึ่ง รอยยิ้มก็ผลิบานเต็มใบหน้าทันที

"หลานชายตัวโตคนนี้ รูปร่างแข็งแรงกำยำดีจริงเชียว"

สภาพการแพทย์ในยุคราชวงศ์หมิงยังล้าหลัง อัตราการตายของทารกจึงสูงยิ่ง

ดังนั้นสำหรับพ่อแม่และผู้อาวุโสแล้ว หากเด็กมีร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ ย่อมถือเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่

"เจ้าค่ะ ตอนคลอดออกมาก็หนักเกือบเจ็ดชั่งแล้ว"

อันชิ่งเม้มปากยิ้ม กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

"ลำบากเจ้าแล้ว ลำบากเจ้าจริง ๆ" พระราชินีหม่าทอดถอนใจซ้ำ ๆ หลายครา ก่อนจะส่งเด็กในอ้อมอกให้จูหยวนจางดู

จูหยวนจางเองก็เห่อไม่น้อย แม้เขาจะมีหลานปู่เป็นพรวน แต่นี่นับเป็นหลานตาคนแรก

"เด็กคนนี้ตั้งชื่อหรือยัง"

จูหยวนจางยื่นมือไปหยอกเด็ก ทว่าเด็กน้อยเพิ่งหลับไป จึงไม่สนใจไยดีเขาเลย

ชูเซวียนตอบอยู่ด้านข้าง "ขอรับ ชื่อว่าชูคัง ที่แปลว่าสุขภาพแข็งแรง"

จูหยวนจางได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าพลางว่า "ชื่อดี ขอเพียงเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงสมบูรณ์ ทุกสิ่งย่อมดีไปหมด"

พระราชินีหม่ากลัวว่าพวกเขาสองคนจะทำเด็กตื่น จึงค่อย ๆ วางเด็กลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

จากนั้นก็หันไปมองทั้งสองคนพลางเอ่ยว่า "จะคุยอะไรก็ออกไปคุยข้างนอก อย่ามาปลุกหลานรักของข้าให้ตื่นเชียว"

จูหยวนจางหันไปมองชูเซวียนด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ชูเซวียนได้แต่เกาหัว แล้วพาจูหยวนจางเดินออกไปยังลานเรือนด้านนอก

"ช่างเถอะ ไปนั่งดื่มชาสักหน่อย ให้แม่ยายเจ้าคุยกับอันชิ่งสักพัก แล้วพวกเราค่อยกลับ"

จูหยวนจางเอ่ยกับชูเซวียน

ใช่ว่าเขาจะไม่เห่อหลานตา เพียงแต่งานในมือเวลานี้มันมากมายเหลือเกิน

การล้มล้างหูเหวยยง ส่งผลกระทบดึงเอาขุนนางเข้ามาพัวพันไม่ใช่น้อย

ยิ่งทหารเสื้อแพรหลวงจับกุมคนไปมากเท่าไร คนที่ถูกสอบสวนซัดทอดก็ยิ่งทวีจำนวนขึ้นเท่านั้น

ต่อจากนั้นผู้ใดต้องจับ ผู้ใดละเว้นไว้ก่อน ล้วนต้องให้จูหยวนจางเป็นผู้ตัดสินใจทั้งสิ้น

ชูเซวียนพาจูหยวนจางมานั่งลงในห้องโถงรับแขก รอจนสาวใช้ยกชามาเสิร์ฟ จึงเริ่มสนทนากับจูหยวนจาง ทว่าส่วนใหญ่ก็คุยแต่เรื่องลูกกับอันชิ่ง พร้อมกับขอบคุณจูหยวนจางและพระราชินีหม่าที่ส่งข้าวของมากมายมาให้

จูหยวนจางฟังแล้วก็นึกสงสัยอยู่ในใจ ในอิ้งเทียนฝู่จับคนไปตั้งมากมายปานนั้น

เหตุใดชูเซวียนถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีจูหยวนจางยังคิดอยากจะดูว่าชูเซวียนมีท่าทีอย่างไรต่อเรื่องนี้เสียหน่อย

เพราะบางครั้งสิ่งที่ชูเซวียนพูดออกมา ในสายตาของจูหยวนจางแล้ว มันช่างเฉียบแหลมปราดเปรื่องยิ่งนัก

"ลูกเขย หลายวันมานี้เกิดเรื่องใหญ่โตในอิ้งเทียนฝู่ เจ้าไม่รู้เรื่องเลยรึ"

"เอ๋ อิ้งเทียนฝู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ" ชูเซวียนมองจูหยวนจางด้วยสีหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก ตัวเขาไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ

นับตั้งแต่ลูกคลอด ชูเซวียนก็ไม่เคยย่างกรายไปที่ที่ว่าการเลยสักครั้ง

เอาแต่คลุกคลีอยู่บ้านดูแลลูกเมียทุกวัน เรียกได้ว่าสองหูไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกหน้าต่างเลยทีเดียว

จูหยวนจางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก หันไปกล่าวกับชูเซวียนว่า "ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่า สองอัครมหาเสนาบดีในราชสำนักล้วนถูกจับกุมตัวไปแล้ว นี่ลูกเขยไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ รึ"

"หา? หลี่ซ่านฉางกับหูเหวยยงโดนจับแล้วรึขอรับ" ชูเซวียนได้ยินแล้วถึงกับหนังหัวชาดิกขึ้นมาทันที

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

ปีก่อนคดีตราประทับว่างเพิ่งจะจบไป วันนี้คดีหูเหวยยงก็โผล่มาอีกแล้วรึ

ให้ตายสิ ถ้างั้นรอบนี้ ในราชสำนักคงมีขุนนางต้องหัวหลุดอีกเป็นเบือแน่!

จูหยวนจางไม่รู้ว่าชูเซวียนกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพยักหน้าพลางกล่าวว่า

"ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าทั้งอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลี่ซ่านฉาง และอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาหูเหวยยงต่างก็ถูกจับกันหมด"

"นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว คนที่ถูกจับยังมีพรรคพวกของหูเหวยยงอีกเป็นขโยง"

ชูเซวียนฟังจบก็อดส่ายหน้าซ้ำ ๆ ไม่ได้

คดีหูเหวยยงกับคดีตราประทับว่าง ล้วนถูกนับเป็นหนึ่งในสี่คดีใหญ่แห่งรัชศกหงหวู่ทั้งคู่

ในเมื่อตอนนี้คดียังแค่เพิ่งเริ่มต้น ถ้างั้นคนที่จะโดนลากตัวไปทีหลังคงยังมีอีกเพียบแน่นอน

"ท่านพ่อตา เรื่องนี้เกรงว่าจะพัวพันเป็นวงกว้างนัก ทางที่ดีท่านพ่อตาอย่าได้เข้าไปข้องแวะด้วยเลยนะขอรับ"

จูหยวนจางส่ายหัว "ข้าเป็นแค่พ่อค้า จะไปข้องแวะกับเขาได้อย่างไร ก็แค่หยิบมาคุยเล่นกับลูกเขยเฉย ๆ เท่านั้นแหละ"

"ลูกเขย เจ้าคิดว่าเรื่องหูเหวยยงกับพรรคพวกครั้งนี้ ฝ่าบาทจะทรงจับกุมสักกี่คนกันรึ"

ชูเซวียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า "นิสัยใจคอของฝ่าบาทบ้านเรา ท่านพ่อตาเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้"

"ถ้าแค่จับหูเหวยยงกับพรรคพวกก็แล้วไปเถอะ แต่คนที่จะถูกลากเข้าไปเอี่ยวด้วยนี่สิ ไม่รู้ว่าจะมีอีกเท่าไหร่กัน"

"หืม" จูหยวนจางขมวดคิ้วมุ่น ตัวเขาไม่เคยคิดจะจับกุมคนที่ไม่เกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย

หรือแม้กระทั่งเรื่องที่จะจับพรรคพวกของหูเหวยยงมาประหารให้เกลี้ยงหรือไม่ ในใจเขาก็ยังชั่งใจอยู่เลย

สาเหตุหลักก็เพราะคดีตราประทับว่างคราวก่อนกุดหัวขุนนางไปมากเกินไป

จนป่านนี้ขุนนางท้องถิ่นในหลาย ๆ พื้นที่ก็ยังหาคนมาแทนตำแหน่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

หากคราวนี้ลุกลามใหญ่โตเกินไปอีก

ถึงเวลานั้นคงไม่มีคนให้ใช้งานกันพอดี

ชูเซวียนเห็นจูหยวนจางดูไม่ค่อยเชื่อ จึงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า

"ท่านพ่อตา จักรพรรดิองค์ปัจจุบันทรงเกลียดความอยุติธรรมเข้ากระดูกดำมาแต่ไหนแต่ไร"

"ความกร่างวางอำนาจของหูเหวยยงก็ไม่ใช่เพิ่งจะมีแค่วันสองวัน"

"ลิ่วล้อใต้บังคับบัญชาของเขาก็แทบไม่มีใครมือสะอาดสักราย"

"ตกไปอยู่ในกำมือฝ่าบาทแล้ว แทบจะไม่มีทางหนีรอดไปได้สักคนหรอกขอรับ"

จูหยวนจางฟังแล้วก็แอบพยักหน้าเห็นด้วย ความจริงเขาก็วางแผนไว้เช่นนี้เหมือนกัน

เขาตั้งใจว่าจะกวาดล้างพรรคพวกของหูเหวยยงให้ราบคาบ

หลัก ๆ ก็เพราะคนพวกนี้ ในสายตาของจูหยวนจางล้วนเป็นเสนียดจัญไรของราชสำนักทั้งสิ้น

พวกมันยอมจ่ายสินบนก้อนโตให้หูเหวยยงก็เพื่อที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง

สินบนพวกนั้น มีหรือที่พวกมันจะยอมควักเนื้อตัวเองจ่าย

พอได้ขึ้นมารับตำแหน่ง แต่ละคนก็เลยยิ่งโกงกินกันหน้ามืดตามัวยิ่งกว่าเดิม

กับพวกขุนนางกังฉิน จูหยวนจางย่อมอยากจะฆ่าทิ้งให้สะใจอยู่แล้ว

ดังนั้นจึงไม่มีทางปล่อยพวกมันไปแน่

ทว่าสิ่งที่จูหยวนจางไม่เข้าใจก็คือ เหตุใดชูเซวียนถึงได้ปักใจเชื่อนักหนา ว่าเขาจะลากเอาคนอื่นมาพัวพันกับคดีนี้ด้วย

"ลูกเขย ฟังจากที่เจ้าพูดเมื่อครู่ หมายความว่าคดีนี้จะลากคนอื่นที่ไม่ใช่พรรคพวกของหูเหวยยงเข้ามาเอี่ยวด้วยอย่างนั้นรึ"

"ฝ่าบาทบ้านเราก็ไม่น่าจะใช่คนที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้าหรอกกระมัง"

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามนี้ ชูเซวียนก็ทอดถอนใจออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนจะย้อนถามกลับไปว่า

"โธ่ ท่านพ่อตาที่แสนดีของข้า ขุนนางในตอนนี้ หากลากตัวออกไปประหารให้หมด ในสิบคนจะมีสักคนที่ตายอย่างอยุติธรรมเชียวรึขอรับ"