บทที่ 71 มาถึงเขตสิ่งประหลาด

ฉินรั่งลุกขึ้นยืนเป็นตัวแทนของทีม สีหน้าแน่วแน่ "พวกคุณวางใจเถอะครับ พวกเรารู้ว่าต้องทำยังไง"

เถาหยวนนำภาพถ่ายของเยว่เย่กับภาพถ่ายของลัทธิซุ่ยเสินมาวางคู่กัน ปลายนิ้วคีบภาพทั้งสองขึ้นมาให้ทุกคนดู "สองขั้วอำนาจนี้โผล่มาที่เมืองอวิ๋นเหมือนกัน มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ"

"ซุ่ยเสิน จะใช่ก๊กเดียวกับองค์กรที่เยว่เย่พูดถึงหรือเปล่า"

"เรื่องนี้พวกเราก็เคยคิดเหมือนกัน แต่หลังจากการวิเคราะห์ร่วมกันของศูนย์กักกันและฝ่ายข้อมูล ความเป็นไปได้มีไม่มาก"

เฉินหมิงกล่าว "จากการวิเคราะห์ทั้งด้านความสามารถและท่าทีของพวกเขา พวกเรามั่นใจได้ว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน คนกลุ่มซุ่ยเสินน่ะกลัวโลกจะไม่วุ่นวาย ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเป็นซุ่ยเสิน พวกนายสองสามคนต้องโดนพวกมันลอบลงมือเล่นงานไปแล้ว"

"ส่วนเหตุผลที่คนของซุ่ยเสินบังเอิญไปอยู่ที่เมืองอวิ๋นพร้อมกับพวกเขา นั่นคือสิ่งที่พวกนายต้องไปสืบให้กระจ่าง"

เถาอวิ๋นกล่าว "นี่ก็คือภารกิจหลักต่อไปของพวกเธอ ทำได้ไหม"

"วางใจเถอะครับ พวกเราต้องทำภารกิจให้สำเร็จแน่นอน!"

"ดี หลังจากจบการถ่ายทอดสดครั้งใหญ่หนนี้ มือถือสำหรับถ่ายทอดสดของสำนักก็เข้าสู่ช่วงคูลดาวน์หนึ่งเดือน ในเวลาอันสั้นนี้ไม่สามารถเปิดถ่ายทอดสดได้อีก"

เถาอวิ๋นหยิบโทรศัพท์มือถือแบบฝาพับออกมาเครื่องหนึ่ง "เกิดเรื่องกะทันหัน ในสำนักยังมีสิ่งประหลาดที่เป็นมือถือรุ่นคนแก่อยู่อีกเครื่อง สิ่งประหลาดมือถือรุ่นคนแก่นี้ทำได้แค่สุ่มปล่อยสัญญาณถ่ายทอดสดเท่านั้น แต่ที่สำนักเรามีเสาสัญญาณ จึงสามารถรับสัญญาณของห้องถ่ายทอดสดห้องหนึ่งได้อย่างเสถียร"

"พวกเธอเอาเครื่องนี้ติดตัวไป หากเข้าไปในด่านเดียวกับพวกเขา หรือพบเบาะแสสำคัญอะไร อย่าลืมเปิดถ่ายทอดสด พวกเราต้องการข้อมูลมือหนึ่งให้มากที่สุด"

ฉินรั่งพยักหน้า "ได้ครับ"

"รถเตรียมไว้พร้อมแล้ว เสบียงรอบนี้ทางสำนักรับผิดชอบเต็มที่ มีเวลาเตรียมของหนึ่งชั่วโมง ออกเดินทางทันที!"

ทั้งกลุ่มแยกย้ายกันไปสามทางอย่างรวดเร็ว จัดเตรียมอาหารและน้ำ เสริมไอเทมและวัตถุประหลาด ส่วนอันอิ๋งกับเถาหยวนมุ่งหน้าไปหาเถ้าแก่ร้านอาวุธเพื่อซ่อมแซมอาวุธที่เสียหายจากด่านรอบนี้

แม้ทางการจะมีช่างซ่อมแซมอยู่แล้ว แต่ฝีมือของเถ้าแก่น้อยดีกว่า ร่มไม้ไผ่ที่เขาทำขึ้นมาโดนผีประหลาดรุมข่วนไปตั้งขนาดนั้นยังไม่พัง แค่ซี่ร่มหักไปสองสามจุดเท่านั้น

ทว่าเมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตู กลับพบว่าร้านอาวุธที่ไม่เคยปิดร้านเลยร้านนั้น จู่ๆ ก็มีป้ายแขวนไว้ว่าหยุดพักผ่อน

"เถ้าแก่หลินหยุดพักผ่อนซะงั้น" เถาหยวนถอดหมวกใบโตออก การที่ได้ไปทำภารกิจโดยไม่ต้องอุดอู้อยู่บ้านให้คนในครอบครัวคอยคุมทำให้ตอนนี้เธออารมณ์ดีสุดๆ น้ำเสียงจึงเจือแววหัวเราะ "หายากจริงๆ นะเนี่ย พวกเรากลับกันเถอะ ช่างซ่อมของทีมน่าจะว่างอยู่"

อันอิ๋งขมวดคิ้วมองร่มไม้ไผ่พลางเอ่ย "อืม"

ในขณะที่ทีมตู้เอ้อเคลื่อนพลกันยกทีม หลินเนี่ยหรานก็นั่งแท็กซี่มาถึงจุดหมายปลายทางของรอบนี้ในที่สุด

พอจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถ แท็กซี่คันข้างหลังก็พุ่งหายวับไปราวกับมีผีประหลาดไล่กวด ล้อรถแทบจะเสียดสีจนเกิดประกายไฟ คงกลัวเหลือเกินว่าเขาจะยื่นคำขอสุดเพี้ยนอย่างการให้ขับพาเข้าไปข้างใน

หลินเนี่ยหรานกุมกระเป๋าสตางค์พลางปวดใจอยู่นาน ค่ารถแพงชะมัด

เดือนหนึ่งเขาเพิ่งจะเปิดร้านได้แค่ครั้งสองครั้ง เงินที่หามาได้ล้วนเป็นหยาดเหงื่อแรงกายทั้งนั้น! พอกลับไปรอบนี้คงต้องตั้งหน้าตั้งตาหาเงินใหม่อีกแล้ว ก็แหม ค่าเช่าห้องในเขตที่อยู่อาศัยไม่ใช่ถูกๆ เสียด้วย

เมื่อวางความกังวลเรื่องกระเป๋าสตางค์ลงและมายืนอยู่บนผืนแผ่นดินอันรกร้างทรุดโทรม ร่างกายและจิตใจของหลินเนี่ยหรานก็ผ่อนคลายลงอย่างยิ่ง

เขาเงยหน้าขึ้น มองดูป้ายเตือนความสูงห้าเมตรที่ทางการเมืองอวิ๋นเคยตั้งตระหง่านไว้ แล้วมองไปยังซุ้มประตูหินขนาดใหญ่ที่เขียนคำว่า "เมืองอวิ๋น" ซึ่งเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว ความรู้สึกคุ้นเคยพลันพวยพุ่งเข้าใส่

คำเตือน: บริเวณนี้เป็นเขตอันตรายขั้นสูง ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด!

007 บินขึ้นไปเหนือศีรษะของเขาแล้วสแกนไปรอบๆ 【กำลังสแกนเพื่อสร้างแผนที่…】

"นายมีฟังก์ชันนี้ด้วยเหรอ" หลินเนี่ยหรานประหลาดใจระคนยินดี มีแผนที่แล้วอะไรๆ ก็ง่ายขึ้นเยอะ

007: 【เบสิกอยู่แล้ว】

ระหว่างยืนรอ 007 สแกนจนเสร็จอยู่ตรงนั้น เขาก็กวาดสายตามองสำรวจรอบตัวอย่างละเอียด

เมืองอวิ๋นถูกทิ้งร้างมาเพียงแค่สิบปี ทว่าขยะและฝุ่นละอองริมทางกลับเกลื่อนกลาดไปทั่ว ตะไคร่น้ำและวัชพืชรกเรื้อมีให้เห็นทุกหนแห่ง

เมื่อมองลึกเข้าไปข้างใน สิ่งปลูกสร้างจำนวนไม่น้อยยังคงตั้งตระหง่าน รอบอาคารเหล่านั้นล้วนแผ่กลิ่นอายพลังงานเข้มข้น ชัดเจนเลยว่าเป็นด่านสิ่งประหลาดกันทั้งสิ้น

ในเขตสิ่งประหลาด แม้แต่ท่อนไม้ผุที่ดูไม่สะดุดตาสักท่อน ก็อาจเป็นโลกประหลาดแห่งหนึ่งได้

นับจากตอนที่เขาจากไปก็ผ่านมาสักพักแล้ว สิ่งประหลาดที่ฟูมฟักขึ้นที่นี่คงเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย

หลินเนี่ยหรานหยิบถุงมือบางๆ คู่หนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ สวมถุงมือข้างซ้ายเข้ากับมือ พอกำหมัดแน่นหนึ่งครั้ง ถุงมือก็กลืนหายเข้าไปใต้ผิวหนัง

ถุงมือที่พ่อราคาถูกทิ้งไว้ให้เขาเป็นของคู่กัน มือขวามีสรรพคุณหลอมสร้างอาวุธ มือซ้ายมีความสามารถในการกัดกร่อน

วัตถุประหลาดระดับ S คู่นี้แหละ คือรากฐานที่ทำให้เขามีชีวิตรอดมาได้

【การสแกนเสร็จสิ้น กำลังสร้างแผนที่】

【สร้างสำเร็จ!】

ลูกบอลลายขาวดำอย่าง 007 บินมาตรงหน้าหลินเนี่ยหราน กางแผนที่เสมือนจริงขนาดใหญ่ผืนหนึ่งออกมา

หลินเนี่ยหรานเห็นว่าบนแผนที่มีสองพื้นที่สว่างขึ้นมา จุดหนึ่งคือเมืองเจียงที่เขาอาศัยอยู่ สีของที่นั่นล้วนเป็นสีเขียวสบายตา บ่งบอกถึงความปลอดภัย มีเพียงไม่กี่จุดที่เป็นสีน้ำเงินและสีส้ม แต่เมืองอวิ๋นกลับเป็นผืนสีแดงก่ำและสีแดงเข้มขนาดใหญ่ราวกับลิ่มเลือด กระทั่งสีส้มยังแทบจะไม่มีให้เห็น

"ทางการเคยประกาศไว้ สีเขียวคือปลอดภัย สีน้ำเงินคือมีผีประหลาดเพ่นพ่าน สีส้มหมายถึงมีสิ่งประหลาดระดับสูง ส่วนสีแดงคือมีระดับ S ปรากฏตัว สีแดงเข้มคืออันตรายขีดสุด อาจเป็นการเตือนภัยว่ามีสิ่งประหลาดระดับดับเบิล S… ที่นี่มีวัตถุประหลาดระดับ SS โผล่มาด้วยเหรอ" หลินเนี่ยหรานตกใจเล็กน้อย

007 ตอบกลับ 【ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว】

สถานการณ์ชักจะยุ่งยากแล้วสิเนี่ย…

แต่ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว ถ้าจะให้ถอยหนีตอนนี้ก็เสียดายค่ารถแย่สิ

เขาพินิจพิจารณาแผนที่แผ่นนี้อย่างถี่ถ้วน แถบสีของพื้นที่ระดับ SS อยู่ค่อนข้างไกลจากเขตสิ่งประหลาดไป่เหอ

เขาแค่แวะมาดูบ้านเกิด ตามหาการ์ดของตัวเอง แล้วก็ถือโอกาสเก็บเกี่ยวสิ่งประหลาดมาแลกแต้มไปด้วยในตัว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกมั้ง

หลินเนี่ยหรานเก็บแผนที่เข้าที่แล้วบิดขี้เกียจไปทีหนึ่ง

"เอาเถอะ ออกเดินทางๆ รีบทำเรื่องให้เสร็จจะได้รีบกลับบ้าน"

【โฮสต์ มีโฮสต์จากโลกอื่นส่งสัญญาณเรียก ผมขอแวะไปดูหน่อย เดี๋ยวกลับมาครับ】 007 เอ่ยขึ้นกะทันหัน

"ได้"

พอส่ง 007 ไป แถมข้างกายยังไม่มีชายหนุ่มสวมหน้ากากคอยป้วนเปี้ยน หลินเนี่ยหรานที่อยู่ท่ามกลางเมืองอวิ๋นอันกว้างใหญ่แห่งนี้ก็รู้สึกหูสงบขึ้นมาทันตา จนชักจะไม่ชินอยู่นิดๆ

เขาหลุบตาลง มองดูจุดแสงสีน้ำเงินเล็กๆ ไม่กี่จุดที่กำลังเคลื่อนที่ช้าๆ บนแผนที่ ชวนให้รู้สึกสนใจขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "ที่นี่มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอเนี่ย แปลกดีแฮะ"

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเลือกจัดการพวกกระจอกๆ ก่อน เพื่อเก็บแต้มให้ครบตามเป้า

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับการ์ดเยว่เย่กันแน่ ระบบแจ้งเตือนแค่ว่ามีความผิดปกติ แต่เขายังรับรู้ได้ว่าการ์ดเยว่เย่ใบนี้ยังคงอยู่ในการควบคุมของตัวเอง จะบังคับเรียกกลับมาก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

ทว่าสัญชาตญาณบอกเขาว่า การฝืนเรียกกลับมาอาจเกิดผลลัพธ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ยังไงซะนี่ก็เป็นการ์ดระดับ S เพียงใบเดียว เขาจะวู่วามไม่ได้

หลินเนี่ยหรานแบมือออก การ์ดของฮวาอวี่ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

แสงสว่างวาบขึ้น หญิงสาวในชุดขาวก้าวออกมาจากการ์ด เธอสบสายตากับหลินเนี่ยหราน แววตาที่อมทุกข์อยู่เป็นนิจพลันปรากฏประกายความยินดีขึ้นมารางๆ "ร่างหลัก เรียกฉันมามีเรื่องอะไรเหรอ"

ยามอยู่ต่อหน้าร่างหลัก เธอไม่ใช้คำเรียกตัวเองอย่างยกตนเพื่อเป็นการล่วงเกินร่างหลักโดยธรรมชาติ