บทที่ 72 ผู้นำลัทธิซุ่ยเสิน

หลินเนี่ยหรานมองดูร่างของเธอที่ลอยเรี่ยพื้น แล้วมองคิ้วตาที่ฉายแววโศกเศร้าตลอดเวลาอันเป็นผลพวงจากกฎของสิ่งประหลาด ก่อนจะยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “การ์ดสิ่งประหลาดนี่ดูๆ ไปก็ไม่ต่างจากการ์ดมนุษย์เท่าไรนะ”

“ต่างก็ถูกควบคุมร่างกายเหมือนกัน ย่อมไม่มีอะไรต่างหรอกค่ะ” ฮวาอวี่ลอยมาข้างกายหลินเนี่ยหราน “กฎของพวกเราไม่มีผลกับร่างหลัก ร่างหลักวางใจได้เลยค่ะ”

“ผมไม่ได้กังวลสักหน่อย”

“กับตัวเองก็ยังจะโกหกอีกเหรอคะ” ฮวาอวี่ยกมือขึ้น ขวากหนามผุดเลื้อยออกมาจากปลายนิ้ว “เจ้านายอยากฆ่าตัวไหนล่ะคะ ฉันจะไม่ฆ่าน้อยไปกว่าเยว่เย่หรอก จะทำให้ดีกว่าเขาด้วยซ้ำ”

“ความอยากเอาชนะแปลกๆ ของพวกเธอนี่นะ…”

แม้หลินเนี่ยหรานจะจนปัญญา แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามขวากหนามที่เลื้อยแผ่ออกมารอบตัวฮวาอวี่ สิ่งประหลาดกระหายการเข่นฆ่าถือเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด นั่นคือสัญชาตญาณตามธรรมชาติของพวกมัน

ดังนั้นพอจบด่าน เขาถึงได้พาฮวาอวี่กับเยว่เย่มาที่เมืองอวิ๋นด้วยกัน

หากปล่อยสิ่งประหลาดไว้ในเขตปลอดภัย มันจะต่างอะไรกับการขังหมาป่าไว้ในฝูงแกะโดยไม่ยอมให้มันแตะต้องล่ะ นั่นน่ะใจร้ายกับทั้งแกะทั้งหมาป่าเลยนะ

รอให้เขาซื้อมิติเอกเทศได้ การ์ดทั้งหลายก็จะไม่ไร้ที่อยู่ และหมอนั่นก็ไม่ต้องถูกกักขังไว้ข้างกายเขาตลอดเวลาอีก

พอนึกถึงหมอนั่น หลินเนี่ยหรานก็กวาดตามองรอบทิศ ชายสวมหน้ากากก็ยังคงไม่ปรากฏตัว

หมอนี่มัวทำอะไรอยู่นะ ปกติไม่เคยหายไปนานขนาดนี้ หรือว่าพอมาถึงที่นี่แล้วจะตื่นเต้นเกินเหตุ

หลินเนี่ยหรานส่ายหน้า ขี้เกียจจะคิดต่อ ช่างหัวมันเถอะ

…

ชิ้ง!

แสงดาบตวัดผ่านรากไม้หนาทึบ น้ำยางสีเขียวพวยพุ่งปนกับเลือดสีแดงสด เยว่เย่โน้มตัวลงเก็บต้นกล้าเล็กๆ ขึ้นมา ประกายแสงในดวงตาสีเขียวมืดหม่นจนยากจะหยั่งถึง

สีหน้าที่ดูอ่อนโยนในยามปกติบัดนี้กลับดูมืดมนอยู่บ้าง ตราประทับสีแดงที่หูขวาวูบวาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายจึงสงบนิ่งลงตรงติ่งหู

“ฟู่…” เยว่เย่โยนสิ่งประหลาดลงในกระเป๋าเป้แล้วผ่อนลมหายใจยาว นี่เป็นสิ่งประหลาดตัวที่ห้าที่เขาฆ่า อยู่ท่ามกลางสิ่งประหลาดนานเข้า สมองเขาก็ชักจะเริ่มรวนตามไปด้วย

การกวาดล้างสิ่งประหลาดโดยตัวมันเองไม่ได้ยาก ความยากอยู่ที่ต้องผ่านด่าน โชคดีที่สิ่งประหลาดแถวนี้ระดับไม่สูงนัก ไม่จำเป็นต้องใช้คนเข้าด่านมากขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นลำพังแค่เยว่เย่คนเดียวคงไม่ผ่านแม้กระทั่งเงื่อนไขพื้นฐานที่สุดของด่าน

แต่นั่นก็หมายความว่าเยว่เย่ไม่อาจอาศัยการฆ่าสิ่งประหลาดระดับสูงเพื่อกวาดแต้มก้อนโตในคราวเดียวได้

ไม่รู้ว่าทางฝั่งเจ้านายยังขาดสิ่งประหลาดอยู่อีกเท่าไร…แต่ยิ่งมากก็คงยิ่งดีละมั้ง

เยว่เย่คิดพลางเบนสายตาเล็งไปยังลูกโป่งทรงแมงกะพรุนที่ลอยคว้างอยู่บนฟากฟ้าไม่ไกลนัก

ลูกโป่งนั้นทั่วทั้งร่างเป็นสีน้ำเงินเข้ม หนวดแมงกะพรุนสองสามเส้นพลิ้วไหวไปตามลมอย่างแผ่วเบา ดูราวกับแมงกะพรุนจริงๆ

หากไม่ใช่เพราะเส้นด้ายสีขาวยาวเหยียดใต้ร่างของมันถ่วงหินก้อนหนึ่งไว้เพื่อล็อกลูกโป่งให้อยู่กับที่ในบริเวณนี้ สิ่งประหลาดชิ้นนี้คงกลายเป็นสิ่งประหลาดอิสระไปแล้ว

ดูท่าจะเป็นสิ่งประหลาดระดับ C พลังงานที่แฝงอยู่ก็ไม่มาก ทิศทางที่ลูกโป่งลอยอยู่ก็ยังไม่พ้นเขตสิ่งประหลาดไป่เหอ พอดีเลย จัดการได้

“พี่ใหญ่ ไอ้ผีแมงกะพรุนนี่ลอยอยู่เหนือหัวพวกเราตลอดเวลา ดูหลอนพิลึก…พวกเราเปลี่ยนที่ไม่ได้เหรอครับ”

ชายผมเกรียนเงยหน้ามองเป็นรอบที่หนึ่งร้อยแปด เขามองแมงกะพรุนสีน้ำเงินที่ลอยเคว้งอยู่เหนือหัวพลางตัวสั่นสะท้าน เอ่ยหน้าเจื่อนกับหญิงสาวที่กำลังตรวจนับเสบียงกักตุนอยู่ตรงหน้า

หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ย ชายวัยกลางคนที่ยืนข้างชายผมเกรียนก็ตวาดเสียงเย็น “ตัวโตเท่าควายแต่ใจเสาะขนาดนี้ คราวหน้าไม่ต้องตามพี่ใหญ่ออกมาแล้ว”

“อย่านะพี่ซู นี่ผมอุตส่าห์ได้รางวัลแลกโอกาสออกมาข้างนอกมาได้นะ”

ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดที่กำลังเปิดฝาห้องใต้ดินข้างกายพี่ซูแค่นเสียงเหอะ “ยังจะบ่นอะไรอยู่อีก รีบมาช่วยกันยกสิ”

“อ๋อๆ”

ทั้งสองรีบลงไปในห้องใต้ดินแล้วช่วยกันยกกระสอบอาหารสองกระสอบขึ้นมา ช่วยกันยกขึ้นไปข้างบนคนละแรง

หญิงสาวที่ยืนระแวดระวังอยู่ด้านข้าง ชายเสื้อสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นเกาะ เธอขยับถอยหลีกทางให้ มุมปากเจือรอยยิ้มขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย

“พวกเราเองก็หากันตั้งนานกว่าจะเจอจุดเก็บเสบียงที่ปลอดภัยใต้ตัวแมงกะพรุนนี้ ทางฝั่งมนุษย์ไม่มีที่ให้พวกเรามีชีวิตรอดได้เลย คงต้องลำบากพวกนายแล้วละ”

หญิงสาวหลุบตาลง นัยน์ตาคู่สวยเปี่ยมเสน่ห์ฉายแววตัดพ้อตัวเองและเศร้าหมอง ทำเอาชายหนุ่มทั้งสามคนรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เอ่ยปากปลอบ เธอก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว “พวกนายวางใจเถอะ ตราบใดที่ยังมีฉันอยู่ อย่างน้อยก็รับรองได้ว่าพวกเราจะรอดชีวิตในเขตสิ่งประหลาดนี้ได้แน่นอน”

“อย่าไปฟังไอ้หน้าอ่อนนี่พูดเพ้อเจ้อเลย พี่เข่อเข่อไม่ต้องกลัวนะ แค่แมงกะพรุนระดับ C ตัวเดียว ต่อให้หลุดเข้าไปในด่านจริงๆ ผมก็ปกป้องพี่ให้ปลอดภัยได้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มตวัดสายตาขุ่นขวางใส่ชายหัวเกรียน แววตาแฝงการเตือนอย่างชัดเจน

“ใช่ๆ เป็นผมเองที่ปากสว่าง” ชายหัวเกรียนรีบก้มหน้ารับผิดทันที ไม่มีทีท่าฉุนเฉียวแม้แต่น้อย

เวินเข่อเข่อยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “พวกนายอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย ได้เสบียงแล้วก็รีบกลับกันก่อนเถอะ อยู่ตรงนี้ยังไงก็อันตราย เสบียงของทุกคนในเดือนนี้เหลือไม่มากแล้ว เดี๋ยวฉันค่อยให้เสี่ยวเฟิงออกไปวิ่งอีกรอบ เอาสิ่งประหลาดไปขายแลกเสบียงมาบำรุงทุกคนหน่อย”

“แบบนั้นได้ยังไงกัน!” พี่ซูและพวกพ้องรีบห้าม “คุณเจียดของช่วยพวกเราไปมากขนาดนั้นแล้ว ขืนเอาของที่พี่สาวคุณทิ้งไว้มาใช้จนหมด จะไม่เหลือไว้ดูต่างหน้าเลยนะ”

เวินเข่อเข่อยกยิ้มหวานพลางส่ายหน้า “พวกนายอย่าห้ามฉันเลย พี่สาวฉันทำให้พวกนายต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ รอยยิ้มก็พลันชะงักค้างไปกะทันหัน

ทั้งสามคนระวังตัวขึ้นมาทันที “มีอันตรายเหรอ”

“มีคนมา”

เยว่เย่สัมผัสได้ถึงคนอื่นที่อยู่ตรงนี้ตั้งแต่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าจึงชะลอลง

เขามองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งหลบอยู่ด้านหลังสุดแต่ไกล ตรงหน้าเธอยังมีชายสามคนยืนอยู่ ยกมีดขึ้นเล็งมาทางเขาด้วยท่าทางคุ้มกันและเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

ดาบยาวควงในมืออีกหนึ่งรอบ เยว่เย่หยุดยืนห่างจากพวกเขาในระยะสิบกว่าเมตรอย่างนึกสนุก พยักหน้าให้อย่างสุภาพ “สวัสดีครับ”

ชายทั้งสามไม่พูดไม่จา ยกสิ่งประหลาดในมือขึ้นหมายจะฆ่าปิดปาก ทว่าพอกระตุ้นพลังของสิ่งประหลาดได้เพียงนิดเดียว คำพูดของเวินเข่อเข่อก็เบรกความคิดพวกเขาไว้เสียก่อน

“อย่าลงมือ เขาอันตรายมาก พวกเราสู้ไม่ได้” เวินเข่อเข่อลอบกวาดตามองเยว่เย่ รูปร่างหน้าตาของคนคนนี้จัดว่าโดดเด่นเป็นเลิศ ผมดำยาวประบ่ารวบไว้ด้านหลัง มีกลิ่นอายหนอนหนังสือที่ไม่เข้ากับยุคสมัยนี้ ดูสุภาพเรียบร้อย เป็นสเปกที่เธอชอบเลยทีเดียว

แต่เมื่อเทียบกับหน้าตาแล้ว ตอนนี้เธอสนใจพลังอันแข็งแกร่งของเขามากกว่า

พี่ซูชะงักไป หันไปบอกชายหนุ่ม “นายพาพี่ใหญ่กลับไปก่อน พวกเราจะถ่วงเวลาเขาไว้”

แม้เสียงของพวกเขาจะเบามาก แต่เยว่เย่ก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

คนพวกนี้มีที่มาแปลกประหลาด บางทีร่างหลักอาจจะสนใจพวกเขาก็ได้

ด้วยความคิดนี้ เยว่เย่จึงไม่ได้ขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา

เวินเข่อเข่อยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่ ไม่ต้องรีบ พลังของเขาแกร่งมาก ถ้าพวกเราหาวิธีดึงเขามาเข้าพวกได้ ก็ไม่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้อีก”

“ถึงตอนนั้นพวกเราก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่คอยหวาดระแวงทั้งวัน จะได้ใช้ชีวิตตามปกติได้สักที”

“เธอจะใช้พลังของสิ่งประหลาดชิ้นนั้นเหรอ ไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไป!” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย