บทที่ 73 ไล่ล่าชิงไหวชิงพริบ

เวินเข่อเข่อขมวดคิ้ว "ฟังฉันนะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาเอาแต่ใจ"

พูดจบ เธอก็วกตัวหลบชายสามคนที่คอยคุ้มกันออกไป เงยหน้าสบกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเยว่เย่ ในใจยิ่งมั่นใจขึ้นเป็นกอง

เธอมั่นใจว่าจะทำให้คนคนนี้ประทับใจในตัวเธอได้ ถึงเขาจะไม่ชอบเธอ อย่างไรก็ไม่มีทางลงมือกับเธอแน่

หญิงสาวเผยรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบที่สุดออกมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยนุ่มนวล "สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ ฉันชื่อเวินเข่อเข่อ การได้มาเจอกันที่นี่นับว่าเป็นวาสนา ไม่ทราบว่าพอจะบอกชื่อของคุณได้ไหมคะ"

ผู้หญิงคนนี้หน้าตาไม่ได้สะสวยโดดเด่น ทว่าน้ำเสียงกลับไพเราะจับใจ ราวกับมีมนตร์สะกดบางอย่าง แค่ได้ยินเสียงของเธอ ความรู้สึกดีๆ ก็พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

รู้สึกเหมือนเธอเป็นเพื่อนสนิทที่คบหากันมาเนิ่นนาน เป็นมิตรแท้ที่เปิดอกคุยได้ทุกเรื่องและมอบความไว้วางใจให้ได้ทั้งหมด

ทว่าเมื่อคลื่นพลังนี้สัมผัสกับเยว่เย่ เขากลับรู้สึกถึงแรงกดดันอันน่ารำคาญที่ทำให้สูญเสียการควบคุม ตัวเขาชวนให้อยากเชื่อฟังคำพูดของเธอ ไม่อยากปฏิเสธคำขอ และเผลออยากจะขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว

นัยน์ตาของเยว่เย่กวาดมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่สร้อยคอดอกไม้สีสดบนคอของเวินเข่อเข่อ รอยยิ้มในแววตาพลันเย็นยะเยือก

แม่นี่ถึงกับมีวัตถุประหลาดระดับ S สายสะกดเสน่ห์ มิน่าล่ะเวลาพูดจาถึงได้ชวนให้อึดอัดชอบกล ดวงตาคู่นั้นก็น่ารำคาญตาชะมัด

ฆ่าทิ้งแล้วแย่งวัตถุประหลาดมาเลยดีกว่า! ของระดับนี้ ร่างหลักต้องชอบแน่!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเยว่เย่ยังไม่ทันจางหาย คุยไม่เข้าหูเขาก็ชักดาบฟันใส่ทันที

สีหน้าหญิงสาวเปลี่ยนไปทันควัน สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่สะทกสะท้านต่อพลังของวัตถุประหลาด แล้วยังชิงลงมือกะทันหันแบบนี้

เธอไม่คิดจะปะทะแม้แต่น้อย คว้าตัวชายหนุ่มข้างกายอย่างเด็ดขาดแล้วบดขยี้วัตถุประหลาดช่วยชีวิตที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อจนแหลก ร่างพลันวูบหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

ส่วนชายอีกสองคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังถูกประกายดาบกลืนกินหายไปในชั่วพริบตา ไม่กี่วินาทีต่อมาก็เหลือเพียงวัตถุประหลาดระดับต่ำสองชิ้นที่ไม่อาจทำลายได้ตกอยู่บนพื้น

"หืม? เผ่นไวจริงแฮะ" เยว่เย่มองตามไปในระยะไกลด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็เหลือบมองวัตถุประหลาดบนพื้นด้วยความรังเกียจ

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งบนตัวคนพวกนี้ นึกว่าจะมีวัตถุประหลาดพกติดตัวเยอะแยะ ที่แท้ก็มีอยู่แค่นี้

วัตถุประหลาดหลบหนีที่ยัยนั่นใช้อยู่ในระดับสูงทีเดียว น่าเสียดายที่เป็นของใช้ครั้งเดียวทิ้ง มันลบร่องรอยพลังงานทั้งหมดของเธอไปจนเกลี้ยง ถ้าคิดจะตามล่าคงต้องเสียเวลาไม่น้อย

เยว่เย่ไม่ได้ไล่ตามสองคนที่หนีไป แต่เอื้อมมือไปคว้าเชือกของบอลลูนแมงกะพรุนเอาไว้

"บ้าชะมัด ดีนะที่หนีทัน!"

แสงสว่างวาบขึ้นหนึ่งครา เวินเข่อเข่อกับชายหนุ่มก็ร่วงกระแทกพื้น กลิ้งไปหลายตลบกว่าจะหยุดแรงไถลได้

วัตถุประหลาดรูปร่างคล้ายหัวใจแตกละเอียดอยู่ตรงหน้าเวินเข่อเข่อ

เวินเข่อเข่อกัดฟันกรอด มองดูวัตถุประหลาดที่ฟื้นคืนชีพกลายเป็นหนูสีชมพูวิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา นี่คือวัตถุประหลาดช่วยชีวิตแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งที่เธอต้องจ่ายราคาแสนแพงกว่าจะล่ามาได้ ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเสียมันไปให้กับมนุษย์ที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันแค่แวบเดียว

ทั้งสองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พลางหันมองย้อนกลับไปด้วยความหวาดผวา บอลลูนแมงกะพรุนอยู่ไกลลิบจนเห็นเพียงจุดสีฟ้า ด้านหลังไร้ความเคลื่อนไหว คนผู้นั้นไม่ได้ไล่ตามมา

มนตร์เสน่ห์ใช้ไม่ได้ผล ชายคนนั้นไม่ใช่คนที่เธอจะไปตอแยได้ในตอนนี้

เวินเข่อเข่อใช้เวลาเพียงสองวินาทีก็ทำใจยอมรับความพ่ายแพ้จากการสูญเสียวัตถุประหลาดช่วยชีวิตและพลังสะกดที่ล้มเหลว

ตอนนี้วัตถุประหลาดของเธอยังอยู่แค่ระดับ S ไม่อาจสะกดผู้ที่มีจิตใจแน่วแน่มั่นคงได้ ขอเวลาให้เธออีกหน่อยเถอะ รอให้พลังของวัตถุประหลาดสูงขึ้นเมื่อไหร่ เธอจะเอาคืนให้สาสม!

พวกที่กล้าดูถูกเธอน่ะ ไม่ช้าก็เร็วต้องตายให้หมด!

สีหน้าของชายหนุ่มก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน หากเมื่อครู่หญิงสาวไม่เลือกพาเขาหนีมาด้วย ป่านนี้เขาคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาแล้ว แรงกดดันที่คนผู้นั้นแผ่ออกมามันมหาศาลเกินไป จนชวนให้นึกถึงผีประหลาดบางตัวในเมืองนี้ที่ห้ามไปล่วงเกินเด็ดขาด

"พวกเราถูกจับได้แล้วเหรอครับ"

เวินเข่อเข่อข่มความเสียดายลงไป ใบหน้ากลับมาแต่งแต้มรอยยิ้มหวานหยดย้อยเพื่อปลอบประโลม "ไม่หรอก เขาเป็นแค่เรื่องบังเอิญ น่าจะเพิ่งเข้ามาจากนอกเขตสิ่งประหลาด คงอยู่ไม่นานก็ไปแล้วล่ะ พี่ซูกับอีกคนเสียสละไปแล้ว พรุ่งนี้ค่อยปล่อยผู้ชายออกมาจากคุก… จากห้องลับสักสองคนมาแทนที่พวกเขาแล้วกัน"

"ครับๆ" ชายหนุ่มถอนหายใจ ยอมรับการตายของทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้ที่ต้องเอาชีวิตรอดในเขตสิ่งประหลาด เพื่อนร่วมทางที่ล้มตายไปมีมากเสียจนเขาด้านชาไปแล้ว

"ตรงนั้นไปไม่ได้แล้วล่ะ พวกเราเปลี่ยนเส้นทางกลับไปตามคนก่อน ถึงจะอ้อมหน่อย แต่ปลอดภัยกว่า"

"ผมฟังคุณหมดเลยครับ"

ทางด้านนี้ หลินเนี่ยหรานลากขาสองข้างเดินมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง พอนั่งพักดื่มน้ำให้หายเหนื่อยแล้วก้มมองแผนที่ก็ต้องแปลกใจ หืม? ทำไมบนแผนที่มีจุดแสงเคลื่อนที่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายจุดล่ะเนี่ย

วันนี้ในเขตสิ่งประหลาดจะคึกคักเกินไปแล้วมั้ง ก่อนหน้านี้เขาอยู่ที่นี่มาตั้งกี่ปีแทบไม่เคยเห็นคนเป็นๆ เลยสักคน

กลุ่มคนที่เพิ่งโผล่มาล่าสุดนี้เคลื่อนที่เร็วมากเป็นพิเศษ แถมยังพุ่งตรงไม่เลี้ยวอ้อม แตกต่างจากจุดแสงจุดอื่นๆ ราวกับมีเป้าหมายที่แน่ชัด

แปลกพิลึกจริงแฮะ

หลินเนี่ยหรานไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขาได้รับแต้มจากการสังหารผีประหลาดเข้ามาอีกก้อนหนึ่ง เป็นเยว่เย่ที่ส่งมาให้

จุดสีเหลืองเล็กๆ ที่เป็นตัวแทนของเยว่เย่กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาสั่ง ทิศทางนั้นคือโรงพยาบาลประหลาดในเขตสิ่งประหลาดไป่เหอ

ส่วนที่ที่หลินเนี่ยหรานอยากไป คือหมู่บ้านซิ่งฝูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากฝั่งตรงข้ามของโรงพยาบาล

ไม่รู้ว่าพอไปถึงที่นั่นแล้ว หมอนั่นจะโผล่มาไหม ชินกับการที่มีเขาอยู่ข้างตัวไปแล้ว นานๆ ทีจะแวบหายไปแบบนี้ ชักไม่ค่อยคุ้นมือเท่าไหร่แฮะ

ฮวาอวี่มองดูหลินเนี่ยหรานที่เหนื่อยหอบแทบขาดใจแล้วเอ่ยขึ้น "ผู้เลี้ยงดู ให้ฉันแบกคุณดีไหมคะ"

หลินเนี่ยหรานรีบโบกมือปฏิเสธทันควัน "ไม่เอา อายเขาตายชัก"

ไม่ได้ออกจากบ้านนานเกินไป ร่างกายถึงได้ปวกเปียกขนาดนี้เนี่ยนะ

"อีกอย่างก็ใกล้จะถึงแล้วด้วย" เขาพูด "รีบตามเยว่เย่ให้ทัน แล้วไปช่วยกันฆ่าผีประหลาดให้เยอะกว่านี้ดีกว่า"

"รับทราบค่ะ ผู้เลี้ยงดู"

ยิ่งเดินลึกเข้าไป คลื่นพลังงานรอบตัวก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อยๆ

ก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในเขตสิ่งประหลาดอีกครั้ง ทีมทั้งหกคนผ่านการต่อสู้มาพักใหญ่ ก่อนจะตีฝ่าออกมาจากด่านประหลาดได้ พลอยสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย

"แถวนี้มีแต่ผีประหลาดเต็มไปหมด รับมือยากชะมัด" เซิ่งฉิงเฉียวหอบแฮ่กพลางบ่นอุบ

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตสิ่งประหลาดนี้ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนพวกเขาก็ต้องเจอผีประหลาดเข้าจนได้ ผ่านไปตั้งนาน เพิ่งจะขยับไปข้างหน้าได้แค่นิดเดียวเอง

"อย่าเพิ่งใจร้อน บนวัตถุประหลาดตรวจจับแสดงว่าพวกเราอยู่ห่างจากสิ่งมีชีวิตที่ใกล้ที่สุดแค่หนึ่งกิโลเมตรแล้ว" หวังติ้งประคองหน้าปัดนาฬิกาขนาดยักษ์ในมือพลางเอ่ย "แม้จะไม่แน่ชัดว่าพวกที่เราเจอเป็นคนของกลุ่มไหน แต่ก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ"

"เข้าใจแล้ว"

ทุกคนหยุดพักสั้นๆ ราวสิบกว่านาที จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ทว่าในตอนที่อยู่ห่างจากเป้าหมายเพียงไม่กี่ร้อยเมตร จุดแสงของอีกฝ่ายกลับหยุดการเคลื่อนไหวลงกะทันหัน

หวังติ้งชะงักฝีเท้าลงทันที "หัวหน้าครับ อีกฝ่ายดูเหมือนจะตรวจพบพวกเราแล้ว น่าจะมีวัตถุประหลาดที่ใช้สืบหาเหมือนกัน"

"แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไอเทมตรวจจับของพวกเขาระดับไม่น่าจะสูง ถึงเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้ คงไม่ใช่พวกเยว่เย่หรอก น่าจะเป็นคนของลัทธิซุ่ยเสินมากกว่า"

"ลัทธิซุ่ยเสินงั้นเหรอ" หมี่ฉู่ฉู่ตื่นตัวขึ้นมาทันที นั่นมันศัตรูคู่อาฆาตเลยนี่นา!

ฉินรั่งเองก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ในเมื่อเป็นคนของลัทธิซุ่ยเสิน ก็ลุยตรงๆ ไปเลย ฆ่าได้กี่คนก็เก็บให้เรียบ"

ทุกคนเร่งฝีเท้าขึ้นทันที นึกไม่ถึงว่าคนข้างหน้าก็คล้ายจะไหวตัวทัน รีบเร่งความเร็วหนีเช่นกัน

"แล้วเอายังไงต่อล่ะเนี่ย" เซิ่งฉิงเฉียวเหวอไปเลย

"จะเอายังไงได้ล่ะ ไล่ตามดิวะ!"

คนทั้งสองกลุ่มต่างฝ่ายต่างรู้แกว ไล่กวดกันไปมาในเขตสิ่งประหลาด แม้ตั้งแต่ต้นจนจบจะยังไม่เห็นหน้าค่าตากันเลยสักนิด แต่ความเร็วของทั้งสองฝ่ายกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย