บทที่ 74 ชักภัยสู่ผู้อื่น

“ต้องเป็นพวกคลั่งเทพแน่ๆ มีแต่พวกมันนี่แหละที่ลื่นเป็นปลาไหล จับยากจับเย็น!” เซิ่งฉิงเฉียวเอ่ยขึ้น

“หลายปีก่อนเป็นยังไง หลายปีให้หลังก็ยังจับยากเหมือนเดิม ตัวหายนะชัดๆ!” หมี่ฉู่ฉู่เห็นพ้องอย่างยิ่ง

เถาหยวนส่งเสียงเอ็ด “หุบปากไป ระวังเท้าด้วย อย่าเผลอเหยียบเข้าด่านประหลาดล่ะ”

เซิ่งฉิงเฉียวหัวเราะแหะๆ “กลัวอะไร ดวงพวกมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกเราเท่าไรหรอก”

หวังติ้งย่อหน้าปัดนาฬิกาขนาดยักษ์ในมือให้เหลือขนาดเท่านาฬิกาข้อมือ ก่อนจะหยิบหนังสือโบราณกรุ่นกลิ่นน้ำหมึกออกมาจากกระเป๋าเป้

เมื่อพลังงานถูกกระตุ้น ทุกคนก็รู้สึกว่าร่างเบาหวิว คล้ายมีสายลมช่วยพยุงใต้ฝ่าเท้า ส่งผลให้ความเร็วพุ่งพรวดขึ้นฉับพลัน

ทว่าต่อมา จุดแสงด้านหน้าก็เร่งความเร็วตามขึ้นมาเช่นกัน

ท่ามกลางการไล่กวดกันไปมา เวลาค่อยๆ ล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืนของเขตสิ่งประหลาด

วินาทีที่ราตรีมาเยือน คนทั้งสามกลุ่มในเขตสิ่งประหลาดต่างหยุดฝีเท้าลงโดยมิได้นัดหมาย แล้วหาที่ราบกางเต็นท์พักผ่อน

เป็นที่รู้กันดีว่าพวกผีประหลาดจะมีพลังต่อสู้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในเวลากลางคืน ซ้ำผีประหลาดจำนวนมากยังตื่นขึ้นเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น

การยังเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกในเวลานี้ รังแต่จะรนหาที่ตาย

พวกเถาหยวนกางเต็นท์สองหลัง จัดคนเฝ้ายามสองคน ส่วนที่เหลือรีบเข้านอนแต่หัวค่ำ เตรียมตื่นแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้เพื่อไล่ตามต่อ

เถาหยวนกับหวังติ้งอยู่ด้านนอกเต็นท์ ช่วยกันจุดกองไฟเพื่อขับไล่หมอกหนา

เถาหยวนจ้องมองม่านหมอกหนาทึบที่ลอยตัวขึ้นมาในเขตสิ่งประหลาดตอนกลางคืน มันบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้า ทั้งยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งลางร้าย

เธอมองลึกเข้าไปในเขตสิ่งประหลาด พลางขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

นับตั้งแต่ย่างกรายเข้ามาในเขตสิ่งประหลาด หัวใจของเถาหยวนก็เต้นรัวเร็วอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับว่าเธอผลีผลามบุกเข้ามาในแผนที่ระดับสูงที่ไม่ควรมาเร็วเกินไป แรงกดดันที่ถาโถมมาจากทุกทิศทางทำให้เธอขนหัวลุก

ก่อนจะเข้ามาเธอก็รู้อยู่แล้วว่า ในทุกพื้นที่ของที่นี่มีตัวตนที่ไม่อาจเอาชนะได้กบดานอยู่ หากพลัดหลงเข้าไปย่อมมีแต่ตายสถานเดียว

เมื่อเทียบกับที่นี่แล้ว ด่านที่พวกเขาเพิ่งผ่านมานับว่าเทียบไม่ติดเลยสักนิด

แม้จะจัดการพวกผีประหลาดรอบด้านไปหมดแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านอยู่ดี

หวังติ้งที่อยู่ข้างกายเธอก้มหน้าก้มตาปรับแต่งวัตถุประหลาดหน้าปัดนาฬิกา กลุ่มแสงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรน่าจะเป็นลัทธิซุ่ยเสินไม่ผิดแน่ แล้วกลุ่มแสงที่อยู่ไกลออกไปอีกจะใช่พวกเยว่เย่หรือไม่

พวกนั้นกำลังจะไปไหนกัน ดูจากตำแหน่งแล้วเหมือนจะเข้าไปถึงใจกลางเขตสิ่งประหลาดแล้ว

หวังติ้งคลี่แผนที่ลงบนพื้น อาศัยแสงไฟส่องดูอย่างละเอียด ก่อนจะสะดุ้งตกใจขึ้นมาทันควัน

“เถาหยวน”

เถาหยวนกำลังเหม่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อย พอถูกเขาเรียกกะทันหันก็สะดุ้ง

“มีอะไร”

“ฉันรู้แล้วว่าพวกนั้นอยู่ที่ไหน กลุ่มแสงที่น่าจะเป็นเยว่เย่อยู่ที่…” หวังติ้งดันแว่นตา ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “โรงพยาบาลศูนย์กลางของเขตสิ่งประหลาดไป่เหอ โรงพยาบาลไป่เหอ”

โรงพยาบาลไป่เหอ ด่านประหลาดระดับ S ที่ขึ้นชื่อลือชา

โรงพยาบาล โรงเรียน ชุมชน สามแห่งนี้ได้ชื่อว่าเป็นจุดปะทุรวมตัวของวัตถุประหลาดระดับ S

ตราบใดที่มีผีประหลาดปรากฏขึ้นในสามสถานที่นี้ ล้วนเป็นพวกที่ดุร้ายและชั่วร้ายที่สุดทั้งสิ้น

โรงพยาบาลนั้นไม่ต้องพูดถึง ถูกผู้คนขนานนามว่าเป็นรังใหญ่ของผีประหลาด กฎทั้งโหดเหี้ยมและชั่วร้าย โรงเรียนได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมความเคียดแค้น ผีประหลาดน้อยใหญ่มีนับไม่ถ้วน ส่วนชุมชนก็เปรียบเสมือนเนื้อร้ายที่เกาะลึกถึงกระดูก เป็นแผลพุพองที่ยากจะสลัดหลุดและกำจัดได้

“พวกเราเข้าไปไม่ได้เด็ดขาด” เถาหยวนพูดทันที “ด่านระดับ S ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะรับมือไหว”

ด่านระดับ S กับระดับที่ต่ำกว่า S ถือเป็นด่านประหลาดคนละประเภทกัน

ด่านที่ต่ำกว่าระดับ S ต่อให้ใกล้เคียงระดับ S แค่ไหน ก็ยังมีการจำกัดจำนวนคน และขนาดของด่านก็ถูกกำหนดไว้ตายตัว ผีประหลาดก็มีตัวที่ระดับสูงสุดเพียงตัวเดียว ส่วนระดับต่ำกว่าอาจมีอยู่บ้าง

แต่ระดับ S ไม่เหมือนกัน นั่นคือโลกที่มาจากวัตถุประหลาดอย่างแท้จริง

ไม่ใช่แค่พื้นที่เล็กๆ ที่กลายสภาพเป็นวัตถุประหลาด แต่มันคือวัตถุประหลาดทั้งเมือง

ในด่านประหลาดระดับ S สักแห่ง จะมีวัตถุประหลาดระดับ S อาศัยอยู่ข้างในเป็นสิบตัวก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“ฉันก็คิดงั้น ระดับ S มันอันตรายเกินไป รอจัดการคนของลัทธิซุ่ยเสินเสร็จแล้ว พวกเราค่อยมองดูอยู่ห่างๆ ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกรุ่นพี่…”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ในหูของทั้งสองพลันมีเสียงเสียดสีของโลหะที่ชวนให้เสียวสันหลังดังระเบิดขึ้น

“แกร๊ก”

ทั้งสองหันขวับไปตามสัญชาตญาณ กระชับอาวุธในมือแน่น

ในม่านหมอกหนา ดูเหมือนจะมีเงาดำบางอย่างกำลังขยับเข้ามาใกล้

“เคร้ง!”

เถาหยวนเบิกตากว้าง ม้าศึกสำริดสวมเกราะตัวหนึ่งก้าวออกมาจากสายหมอกข้างกายหวังติ้ง

ม้าตัวนั้นสูงใหญ่มาก ลำตัวเกือบสามเมตร ทั่วทั้งร่างแผ่คลื่นพลังงานเย็นเยียบ ทุกย่างก้าวแว่วเสียงดังกังวานแผ่วเบา ดวงตาทองสำริดคู่หนึ่งค่อยๆ กลอกมองมาที่พวกเขาทั้งสอง

“เชี่ย” เถาหยวนกัดฟันกรอด “ฉันว่าแล้วเชียวว่าดวงพวกเราซวยบัดซบ ผีประหลาดพเนจรยังอุตส่าห์เจอได้!”

“ตื่นกันหมดทุกคน หนีตายเร็ว!!”

ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา ทั้งหกคนเก็บของไม่ทันด้วยซ้ำ คว้าเป้ได้ก็เผ่นหนีกันสุดชีวิต และไม่ลืมที่จะลากเอาความซวยนี้ไปโยนให้พวกของลัทธิซุ่ยเสินด้วย

ดังนั้นไม่นานนัก คนที่ต้องวิ่งหนีตายจึงกลายเป็นสองกลุ่ม ไม่เพียงชักศึกเข้าบ้านคนอื่นไม่สำเร็จ แต่กลับเหมือนเอาของว่างไปเสิร์ฟให้ผีประหลาดเพิ่มเสียอีก

“บ้าเอ๊ย พวกแกไปลากตัวประหลาดอะไรมาเนี่ย!”

สองกลุ่มที่ไล่กวดกันมาตลอดทั้งวันแต่ไม่ได้เผชิญหน้ากัน กลับมารวมตัวกันได้อย่างน่าอัศจรรย์ในยามค่ำคืน

เวินเข่อเข่อแทบจะบ้าคลั่ง

ตอนกลางวันไปเจอหมอนั่นเข้าก็แย่พอแล้ว พอกลับไปพักผ่อนสักหน่อยแล้วพากำลังคนมาเพิ่มเพื่อเอาตัวรอดไปขนเสบียง กลับซวยซ้ำซ้อนโดนทีมตู้เอ้อตรวจพบแล้วตามจิกไม่ปล่อยราวกับปลิงที่สะบัดไม่หลุด

พวกเธอรู้ซึ้งถึงความพิลึกพิลั่นของทีมตู้เอ้อดี หลายปีก่อนดูเหมือนจะมีความสามารถอ่อนแอ ทว่าไม่ว่าจะเจอศัตรูแบบไหนก็พลิกวิกฤตให้รอดมาได้ตลอด ทั้งยังเล่นงานพี่สาวของเธอและองค์กรที่แข็งแกร่งจนเทียบเคียงกับทางการได้ให้พินาศย่อยยับคามือ

ตัวเวินเข่อเข่อไม่ได้มีพลังต่อสู้เหมือนพี่สาว คนรอบข้างก็ไม่ได้เก่งกาจเหมือนแต่ก่อน พอมาเจอพวกเขาในตอนนี้ที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม จึงทำได้แค่วิ่งหนี

เพราะกลัวว่าฐานที่มั่นจะถูกจับได้ กลางค่ำกลางคืนพวกเธอจึงไม่กล้ากลับไป เดิมทีตั้งใจว่าพอดึกจนใกล้เช้าจะแอบอ้อมไปตลบหลัง แต่ใครจะไปนึกว่าไอ้พวกนี้จะไปลากแม่ทัพม้าที่เป็นผีประหลาดระดับ A มากลางดึก!

มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย!

“พวกแกจะฆ่าตัวตายก็อย่าลากพวกเราไปด้วยจะได้ไหม!”

ผีประหลาดตัวนี้ขึ้นชื่อเรื่องความรับมือยากในเขตสิ่งประหลาดไป่เหอ ทั้งรวดเร็วและกฎก็ยังไร้เหตุผลสิ้นดี

ขอเพียงม้าตัวนี้มองว่าแกเป็นทหารหนีทัพ มันก็จะไล่ล่าจนกว่าจะตาย

พูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่ขยับก้าวขาต่อหน้าม้าตัวนี้ จะถูกตัดสินว่าเป็น “การหลบหนี” ทันที และหลังจากนั้นจะไม่มีทางหนีพ้นอีกเลย

ทว่าพวกฉินรั่งไม่รู้กฎข้อนี้ แวบแรกที่เห็นม้าก็ใส่เกียร์หมาเผ่นก่อนแล้ว

พวกนั้นลากผีประหลาดมา ทำให้พวกเธอพลอยหนีตายไปด้วยตามสัญชาตญาณ พอมารู้ตัวอีกทีก็สายไปเสียแล้ว

“พวกแกจะพามาตายกันหมดจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!”

ผมสั้นสีน้ำตาลของเซิ่งฉิงเฉียวปลิวไสวเผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลา แม้จะวิ่งหนีอยู่แต่ก็ไม่ลืมที่จะยิ้มยิงฟันขาว “พวกแกทำคนตายไปน้อยนักเหรอ วันนี้ตายอยู่ที่นี่พร้อมกันให้หมดก็ดีแล้ว”

“นึกไม่ถึงว่าจะหนังเหนียวขนาดนี้นะ” มือของหมี่ฉู่ฉู่อยู่ไม่สุข ดูท่าทางอยากจะหาจังหวะฟันพวกนั้นสักทีสองที

“นั่นมันความแค้นระหว่างพวกแกกับพี่สาวฉัน มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!” เวินเข่อเข่อน้ำตาคลอเบ้า น้ำเสียงอ้อนวอนอย่างจริงใจ “คนก็ตายไปแล้ว เรื่องมันก็จบไปแล้ว ทำไมยังต้องตามจองล้างจองผลาญพวกเราไม่เลิกอีก พวกเราโดนบีบจนน่าเวทนาขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่ยอมปล่อยพวกเราไปอีกเหรอ”

ฉินรั่งยิ้มตาหยี “คิดว่าพวกเราจะเชื่อคำโกหกพกลมของเธอเหรอ”

เวินเข่อเข่อกัดฟันกรามแน่น กำหมัดจนข้อนิ้วขาวซีดด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ในใจ

ทำไมแม้แต่ดอกฝิ่นระดับ S ถึงไม่ได้ผลกับพวกเขาเลย ความแค้นของพวกเขาบดบังความรู้สึกดีๆ ไปหมดจนวัตถุประหลาดไร้ผลไปแล้วงั้นเหรอ