บทที่ 75 ร่วมมือกับลัทธิซุ่ยเสิน

“เคร้ง!”

เสียงแหวกอากาศบาดแก้วหูดังระเบิดขึ้นจากด้านหลังของทุกคน

ข้างหลังพวกเขา ม้าประหลาดชูสองขาหน้าขึ้นสูง ทวนโลหะประกายเย็นเยียบพลันพุ่งแทงออกมาจากระหว่างกีบเท้าอย่างไร้ร่องรอย

หลายคนรีบขว้างวัตถุประหลาดออกไปต้านทานอย่างรีบร้อน เวินเข่อเข่อถึงกับยอมสละวัตถุประหลาดรูปโล่ไปชิ้นหนึ่ง โล่กระแทกเข้ากับปลายทวนอย่างจัง หลังเสียงระเบิดดังสนั่น ตัวโล่ที่แข็งแกร่งก็ถูกทวนโลหะแทงทะลุทั้งแผ่น

เวินเข่อเข่อกวักมือ โล่ที่แตกพังก็ลอยกลับมาอยู่ในมือ

อีกด้านหนึ่ง ร่มไม้ไผ่ในมือของอันอิ๋งปะทะเข้ากับปลายทวน แรงกระแทกมหาศาลปะทุขึ้นตามคันร่ม ทั้งร่มทั้งทวนต่างถูกดีดสะท้อนกลับไป

อันอิ๋งอาศัยแรงกระแทกนั้นกระโดดปราดไปข้างหน้าหลายก้าว เมื่อทรงตัวได้ก็ก้มลงมอง ผืนร่มไม้ไผ่ทั้งคันฉีกขาดออกจากกัน โครงร่มส่วนใหญ่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

ม้าด้านหลังยกกีบหน้าขึ้นอีกครั้ง ดึงทวนโลหะแหลมคมทั้งสองเล่มกลับไป แล้ววิ่งไล่กวดต่อราวกับกำลังเล่นสนุก

“คราวนี้เสียหายหนักเลย” ฉินรั่งรู้สึกปวดใจแทน เขาจำได้ว่าอาวุธชิ้นนี้ของอันอิ๋งตอนสร้างหมดเงินไปตั้งหลักล้าน ในฐานะศาสตราประหลาดระดับ B นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกโจมตีทีเดียวจนพังยับขนาดนี้

“เคร้ง——!”

หอกยาวอีกสองเล่มฟาดลงมา ร่มไม้ไผ่ของอันอิ๋งเข้าสกัดไว้อีกครั้ง แต่คราวนี้ผืนร่มถูกหอกยาวแหลมคมแทงทะลุ ปลายหอกเฉียดผ่านเส้นผมสีขาวของอันอิ๋งไป

หอกยาวถูกวัตถุประหลาดดึงกลับไปอีกหน อันอิ๋งก็เก็บร่มไม้ไผ่กลับมาเช่นกัน ถ้าโดนอีกครั้ง ร่มของเขาก็คงหักสะบั้นพังถาวรแน่

เวินเข่อเข่อเองก็ขว้างวัตถุประหลาดออกไปถ่วงเวลาหอกยาวครั้งแล้วครั้งเล่าจนใจแทบกระอักเลือด วัตถุประหลาดถูกผลาญทิ้งไปเรื่อยๆ เวลาให้พวกเธอได้หยุดหายใจก็น้อยลงทุกที

เธอหันไปมองฉินรั่ง “วิ่งหนีแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางออกหรอกนะ ทีมตู้เอ้อ สู้พวกเรามาร่วมมือกันจัดการวัตถุประหลาดก่อนเป็นไง”

ฉินรั่งมองเวินเข่อเข่อ ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนพี่สาวไม่มีผิดเพี้ยนคนนี้ ในแววตาไม่มีความมุ่งร้ายต่อพวกเขาให้เห็นเลยสักนิด ถูกพวกเขาปฏิบัติใส่ขนาดนี้ แต่ในเวลานี้กลับยังสามารถขอร่วมมือด้วยท่าทีสงบนิ่งได้

แค่เรื่องสภาพจิตใจตรงนี้ เธอก็รับมือยากกว่าพี่สาวของเธอมากแล้ว

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่สัญชาตญาณของคนประเภทเดียวกันบอกเขาว่า เวินเข่อเข่อไม่ใช่ผู้หญิงอารมณ์ดีเหมือนที่เห็นภายนอกแน่นอน

“ได้สิ” ฉินรั่งเหลือบมองวัตถุประหลาดพลางยิ้ม “พวกเธอไปขวางมันไว้ก่อน พวกฉันถึงจะลงมือ”

เวินเข่อเข่อตาเป็นประกาย “ตกลง นายอย่าตลบหลังพวกเราล่ะ”

เมื่อเห็นฉินรั่งยิ้มโดยไม่พูดอะไร เวินเข่อเข่อก็กัดฟัน เบรกกะทันหันแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับวัตถุประหลาด

ผู้คุ้มกันข้างกายเธอก็หยุดตามกันทั้งหมด ขวางอยู่หน้าม้าทองสำริดประหลาด

“พี่ จะใช้วัตถุประหลาดชิ้นนั้นจริงๆ เหรอครับ” ชายหนุ่มข้างกายเธอเอ่ยถามอย่างกระวนกระวาย

“ฮุยจื่อ เราไม่มีทางเลือกแล้ว” ใบหน้าหวานหยดย้อยของเวินเข่อเข่อฉายแววจนใจและกล้ำกลืนฝืนทนจนชวนให้รู้สึกสงสาร ชายทั้งหกคนรอบตัวมองแล้วก็ใจสลาย และยิ่งรู้สึกเวทนาเธอมากขึ้นไปอีก

พวกทางการเวรเอ๊ย พวกเขาถูกบีบจนเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะมาสร้างความลำบากให้อีก

เวินเข่อเข่อกล่าว “ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันขวางวัตถุประหลาดตัวนี้ไว้ เราถึงจะยังมีโอกาสรอดชีวิต”

“ครับ!”

เวินเข่อเข่อนำรูปปั้นสิงโตหินออกมา ถ่ายเทพลังเข้าไปแล้วโยนขึ้นสู่อากาศ

“โฮก——!”

เสียงคำรามคล้ายสิงโตดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดพลันฉีกม่านหมอกในอากาศ เงาร่างสิงโตสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างเด่นชัด แผงคอฟูฟ่องสยายออก ดวงตาสัตว์ร้ายปนเปื้อนความมืดมิด มันอ้าปากกว้างเปื้อนเลือดคำรามลั่น

ม้าทองสำริดประหลาดเบรกสี่เท้ากะทันหัน ทิ้งรอยลึกไว้บนพื้น ร่างอันมหึมาถอยร่นไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ

หวังติ้งชะลอความเร็วลง น้ำเสียงแฝงความลังเล “ฉินรั่ง พวกเขาลงมือจริงๆ แล้ว เราจะช่วยไหม”

ฉินรั่งไม่มีความคิดที่จะช่วยเลยสักนิดเดียว

เขายอมจ่ายราคาบางอย่างเพื่อตลบหลังลัทธิซุ่ยเสิน ช่วยส่งเสริมเจ้าม้าประหลาดนั่นสักแรงเพื่อฆ่าไอ้พวกนี้ให้หมดเสียยังดีกว่า

ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาของหวังติ้ง เขากลับค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลงจนหยุดนิ่ง

หมี่ฉู่ฉู่ขมวดคิ้วพูดตรงๆ “หัวหน้า เราไม่มีความจำเป็นต้องรักษาสัจจะกับพวกมันหรอกนะ”

เถาหยวนรั้งท้ายมองทุกคน เธอรู้ดีว่าฉินรั่งกำลังคิดอะไร ในเมื่อไม่มีกล้องของห้องถ่ายทอดสดคอยจับตาดู ไม่ต้องสนใจสายตาคนภายนอก ฉินรั่งย่อมยึดเอาผลประโยชน์ของตนเองและคนในทีมเป็นหลักอยู่เสมอ

เรื่องรักษาสัจจะอะไรนั่น มีน้ำใจชอบช่วยเหลือคนอื่น ล้วนแต่เสแสร้งแกล้งทำเพื่อแสดงให้คนอื่นดู ทางการจำเป็นต้องมีภาพลักษณ์ด้านบวก

แต่หวังติ้งไม่เหมือนกัน เขาเป็นคนของทางการ แม้ภายนอกจะดูหัวโบราณพูดน้อย ไม่ถามไถ่และไม่เอาตัวเข้าไปพัวพันกับหลายเรื่องโดยไม่จำเป็น แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนที่จิตใจดีงามและรักษาคำพูดที่สุด

ฉินรั่งชอบคนแบบนี้ เพราะสามารถวางใจฝากแผ่นหลังไว้ให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นตัวเองยังเป็นหัวหน้าทีม จำเป็นต้องคำนึงถึงและประคับประคองอารมณ์รวมถึงจุดยืนที่แตกต่างกันของเพื่อนร่วมทีม จึงมักต้องสละวิธีที่สะดวกสบายกว่าไปบ้าง

ความเร็วของฉินรั่งลดลง เพียงสบตากันแวบเดียว เพื่อนร่วมทีมก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

เถาหยวนปลดเลื่อยไฟฟ้าลงมาแบกขึ้นบ่า ยิ้มพลางกล่าว “พี่ฉู่ วิ่งหนีไปเรื่อยๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่ทางออก เราไม่ได้ร่วมมือกันนานแล้วใช่ไหม ลองดูสักตั้งไหมล่ะ”

หมี่ฉู่ฉู่ถูกดึงดูดความสนใจเข้าจริงๆ เธอหัวเราะพลางสบถเบาๆ ขณะปลดจี้ห้อยข้อมือออกมาเปิดใช้งาน แล้วก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเถาหยวน “ยัยเด็กนี่ปากกล้าขึ้นเยอะเลยนะ นี่มันวัตถุประหลาดระดับ A เชียวนะ”

“ลุยกันสักตั้ง!”

เซิ่งฉิงเฉียวหัวเราะร่าพลางแบกดาบใหญ่ขึ้นพาดบ่า แต่ไม่ทันไรก็ถูกหวังติ้งดึงชายเสื้อไว้ “เรื่องบุกปล่อยให้พวกนั้นไป นายอยู่ช่วยฉันที่นี่ ม้าตัวนี้ฉันคุมคนเดียวไม่อยู่”

“อ้อ ได้” เซิ่งฉิงเฉียวถอยกลับมาอย่างว่าง่าย

เวินเข่อเข่อที่ยังไม่เห็นพวกเขากลุ่มนั้นเปิดฉากโจมตีสักทีเริ่มร้อนรนในใจ เธอหันกลับไปเร่งเร้า “พวกนายเสร็จหรือยัง เสียงคำรามสิงโตคุมมันได้จำกัดเวลานะ!”

“มาแล้ว”

น้ำเสียงเปี่ยมพลังดังมาจากด้านหลัง อัศวินหญิงร่างกำยำในชุดเกราะหนาหนักวิ่งเฉียดผ่านร่างเธอไป

คมวายุอันเฉียบคมที่พัดวูบตามหลังมาบาดเข้าที่พวงแก้มของเวินเข่อเข่อจนเกิดรอยเลือดเป็นทางยาว

เธอห้ามปรามลูกน้องที่คิดจะออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้ตนเอง แล้วยังคงแสดงท่าทีอ่อนโยน “พวกนายไปช่วยเธอ จัดการวัตถุประหลาดตัวนี้ซะ”

“ครับ”

ทั้งหกคนเชื่อฟังคำสั่งเธออย่างไร้ข้อกังขา เวินเข่อเข่อมองตามหลังอันอิ๋ง เถาหยวน หมี่ฉู่ฉู่ และฉินรั่งที่พุ่งเฉียดตัวไป พลางกำรูปปั้นสิงโตที่ชำรุดเสียหายในมือแน่น แววตาทอประกายเย็นเยียบ

เมื่อวัตถุประหลาดได้รับความเสียหายจากวัตถุประหลาดระดับสูงกว่า ความเสียหายนั้นย่อมไม่อาจฟื้นคืนได้ วัตถุประหลาดที่พังทลายในมือเธออีกไม่นานก็จะฟื้นคืนชีพกลับมา และเมื่อถึงเวลานั้น คนแรกที่มันจะลงมือกำจัดก็คือเจ้าของที่ครอบครองมัน

ทีมตู้เอ้อทำให้เธอสูญเสียอย่างย่อยยับ ความแค้นเหล่านี้ เธอจดจำไว้หมดแล้ว

ฉินรั่งสวมหน้ากากผีร้ายพลางเข้ารับแรงกระแทกจากกีบม้า พร้อมกับลอบสังเกตความเคลื่อนไหวของเวินเข่อเข่ออย่างใกล้ชิด เสี้ยววินาทีที่เสียสมาธิเกือบถูกหางม้าฟาดกระเด็น

หมี่ฉู่ฉู่คว้าหางม้าเอาไว้ได้หมับ เธอออกแรงที่แขน กล้ามเนื้อดึงกำลังทั่วทั้งร่างยกร่างวัตถุประหลาดมหึมาขึ้นสูงลอยฟ้า

เวินเข่อเข่อเบิกตากว้าง มองดูม้าสูงกว่าสามเมตรถูกนักรบหญิงในชุดเกราะใช้สองมือเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นอย่างจัง จนผืนดินสั่นสะเทือนตามไปด้วย

นี่ใช่คนแน่เหรอ

“เคร้ง!”

“เอี๊ยด—”

ม้าทองสำริดนอนแอ้งแม้งอยู่ในหลุมลึก ลุกไม่ขึ้นไปชั่วขณะ ชิ้นส่วนบนร่างของมันส่งเสียงเสียดสีจนน่าเสียวฟัน

เถาหยวนตามติดมาในพริบตา เลื่อยไฟฟ้าสีชมพูฟาดฟันลงไปเต็มแรง ประกายไฟแตกกระจาย แต่กลับเฉือนเข้าเนื้อโลหะไปได้เพียงเศษเสี้ยวเดียว และไม่อาจเฉือนลึกลงไปได้อีก

อันอิ๋งถือปืนยาวศาสตราประหลาดที่แปลงสภาพมาจากร่มไม้ไผ่ เล็งยิงใส่ร่างม้าทองสำริดเป็นจุดๆ แม้กระสุนจะเจาะเข้าไปในร่างได้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลอะไรนัก

“เคร้ง!” ม้าทองสำริดดีดตัวทะยานขึ้นจากหลุม แล้วยกกีบหน้าขึ้นสูงอีกครั้ง