บทที่ 76 ชาร์จพลังฟันคอ

หอกโลหะสองเล่มพุ่งออกมาอีกครั้ง หมี่ฉู่ฉู่กับเถาหยวนช่วยกันต้านไว้คนละเล่ม ทว่าแรงปะทะกลับผลักให้ทั้งสองต้องถอยกรูดไปหลายก้าว

ส่วนอีกสองคนที่เหลือรวมถึงอีกหกคนที่สอดมือเข้ามาช่วยไม่ได้ ต่างไม่อาจต้านทานเรี่ยวแรงของม้าทองสำริดได้เลย จึงถูกกีบม้าซัดกระเด็นหวือไปอย่างง่ายดาย

ม้าทองสำริดแผดเสียงร้องพลางยกกีบหน้าขึ้น มันเหยียบกระทืบลงมายังอันอิ๋งที่คอยยิงสกัดอย่างหงุดหงิด

อันอิ๋งยังคงนิ่งสงบ ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังรอยอักขระที่เปล่งแสงริบหรี่ตรงหว่างคิ้วของมัน

เมื่อเห็นว่ากีบเหล็กกำลังจะฟาดลงมาบดขยี้เด็กหนุ่มผมขาวให้จมดิน แส้หนังสีดำเส้นหนึ่งก็พลันพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า มันยืดออกในพริบตาแล้วรัดร่างม้าทองสำริดเอาไว้แน่น

หวังติ้งสะบัดแส้หนังเส้นเล็ก ดันแว่นตาขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ร่างของผีประหลาดม้าชะงักค้างกลางอากาศไปชั่วขณะ ขยับไม่ได้และค้างเติ่งอยู่ในท่ายกกีบสูง

อันอิ๋งคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วจึงลั่นไกใส่เป้าหมายทันที

“ปังๆ!”

กระสุนอาบกระแสไฟฟ้าพุ่งออกไปอย่างต่อเนื่อง กระสุนทั้งชุดกระหน่ำเข้าใส่หว่างคิ้วของม้าทองสำริด อันอิ๋งไม่คิดยืดเยื้อการต่อสู้แม้แต่น้อย เขากลิ้งตัวพุ่งไปข้างหน้า ฉินรั่งคว้ามือเขาไว้แล้วดึงถอยร่นออกมาอย่างรวดเร็ว

“ตึง!”

วินาทีถัดมา การพันธนาการของแส้ยาวก็หมดฤทธิ์ กีบของม้าทองสำริดกระแทกลงสู่พื้นอย่างจัง

แรงสั่นสะเทือนกึกก้องแผ่กวาดไปทั่วทิศ ผืนดินทั้งแถบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแตกระแหง เศษหินและฝุ่นควันฟุ้งตลบ

ทุกคนในที่นั้นเสียหลักในทันที ต่างล้มระเนนระนาดไปตามๆ กัน ชายหนึ่งในหกคนที่เวินเข่อเข่อพามาถูกกีบม้าโปร่งแสงระเบิดศีรษะแหลกคาที่

“หนึ่งในกฎของแม่ทัพม้า น่าจะบังคับล้มและสังหารมนุษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด” เสียงของเวินเข่อเข่อดังแว่วมา

เมื่อแรงสั่นสะเทือนสงบลง ทุกคนรีบกุมหน้าอกแล้วพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น

อันอิ๋งเช็ดเลือดที่ไหลซึมจากมุมปาก เขากอดปืนกระโดดขึ้นไปบนซากปรักหักพังที่สูงที่สุดในบริเวณนั้น ปรับลมหายใจแล้วเล็งอีกครั้งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “กระแสไฟฟ้าได้ผล จุดอ่อนคือลวดลายตรงหว่างคิ้ว”

คิ้วใต้หน้ากากผีร้ายของฉินรั่งขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “พลังงานลดลงไปเท่าไหร่”

“น้อยมาก พลังงานของมันเป็นสิบเท่าของระดับ B น่าจะเป็นระดับ A” อันอิ๋งเอ่ยอย่างยากลำบาก

“รับทราบ”

ฉินรั่งกลับมารวมกลุ่มกับเถาหยวนและหมี่ฉู่ฉู่อีกครั้ง เขากดหน้ากากผีร้ายไว้ พลังงานรอบตัวปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกที่หน้ากากผีร้ายกัดแทะเนื้อหนังเริ่มเด่นชัดขึ้น ความคิดบ้าคลั่งที่จวนเจียนจะควบคุมไม่อยู่ในหัวเริ่มคุกรุ่น แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว

เสียงเพ้อคลั่งอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู ฉินรั่งสูดหายใจเข้าลึก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดั่งเลือด

“เถาหยวน เตรียมตัว หมี่ฉู่ฉู่คอยถ่วงเวลากับฉัน”

“เซิ่งฉิงเฉียว หวังติ้ง เตรียมตรึงร่าง”

“รับทราบ!”

ความเข้าขารู้ใจที่สั่งสมมานานหลายปีทำให้ทุกคนลงมือทันที เวินเข่อเข่อที่ยืนดูอยู่ด้านข้างก็รีบสั่งการเช่นกัน “ช่วยพวกเขาตรึงมันไว้ให้แน่น!”

“ครับ!”

เมื่อได้รับการเสริมพลังรอบด้านจากหน้ากากผีร้าย ความเร็วของฉินรั่งก็ทัดเทียมกับม้าทองสำริดแล้ว เขาพริบตาเพียงไม่กี่ครั้งก็เหยียบขึ้นไปบนร่างของม้าทองสำริดและปีนขึ้นไปบนหลังของมัน

“เคร้ง!”

ข้อนิ้วแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบ ฉินรั่งซัดฝ่ามือเสียบเข้าใส่หว่างคิ้วของม้าทองสำริด ผีประหลาดตัวนั้นยกกีบม้าขึ้นสูงอีกครั้ง แต่คราวนี้ยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลงมา ก็ถูกสองมือของหมี่ฉู่ฉู่คว้าจับกีบม้าเอาไว้แน่น

“อ่อก!”

กีบม้าของผีประหลาดที่เกรี้ยวกราดหนักราวกับพันชั่ง แม้จะมีชุดเกราะคอยปกป้อง แต่หมี่ฉู่ฉู่ก็ยังถูกแรงสะเทือนจนเลือดลมตีกลับ

อันอิ๋งอาศัยจังหวะนั้นสาดกระสุนทั้งชุดเข้าใส่บาดแผล กระแทกเศษโลหะตรงรอยลวดลายให้แตกกระจาย เผยให้เห็นโพรงมืดมิดด้านใน

เปลวเพลิงไร้สีดวงหนึ่งตกลงบนหว่างคิ้วของม้าทองสำริดอย่างเงียบเชียบ ม้าทองสำริดสัมผัสได้ถึงวิกฤตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ทำท่าทีหยอกล้ออีกต่อไป แผดเสียงคำรามกึกก้องซัดร่างของทั้งสองคนลอยกระเด็นออกไป

“ตูม!”

“แค่กๆ” ฉินรั่งกลิ้งตัวออกมาจากกองเศษหิน เขากระอักเลือดออกมาคำโต สีแดงก่ำในดวงตาจางลงไปมาก

หมี่ฉู่ฉู่เองก็ถูกกระแทกจนมึนหัว หากไม่ใช่เพราะเกราะอัศวินบนร่างช่วยคุ้มกันเอาไว้ คราวนี้หน้าอกของเธอคงถูกเหยียบจนยุบไปแล้ว

เมื่อเห็นว่ากีบม้ากำลังจะตกลงสู่พื้นอีกครา หวังติ้งก็สะบัดแส้อีกครั้ง ตรึงผีประหลาดเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ

หมี่ฉู่ฉู่พลิกตัวลุกขึ้นพุ่งเข้าหาผีประหลาด ร่วมมือกับเถาหยวนช่วยกันคว่ำร่างผีประหลาดม้าทองสำริดลงอีกรอบ

อันอิ๋งถือปืนยิงถล่ม รอยแตกตรงหว่างคิ้วของม้าทองสำริดขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม เถาหยวนถอยร่นมาอยู่ข้างกายอันอิ๋ง เร่งพลังงานของเลื่อยไฟฟ้าสีชมพูขึ้นจนถึงขีดสุด

“ขอเวลาฉันหนึ่งนาที!”

หมี่ฉู่ฉู่ตอบ “เข้าใจแล้ว”

ฉินรั่งพยายามยันกายลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง แต่เลือดลมในอกตีพลุ่งพล่านจนลุกไม่ขึ้นอยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นม้าทองสำริดยกกีบขึ้นอีกครั้ง เวินเข่อเข่อกลับบุกพรวดเข้ามาในสนามรบ คว้าตัวเขาแล้วกระชากถอยไปด้านหลัง

หวังติ้งชะงักไป แส้ที่เตรียมจะสะบัดไปช่วยคนจึงค้างอยู่เช่นนั้น

“ตูม!!”

กีบม้ากระทืบลงมาอย่างหนักหน่วง พร้อมกับเพลิงโทสะของผีประหลาดระดับ A

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกดั่งใยแมงมุมขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ กีบม้ายังคงเหยียบย่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง แรงสะเทือนทำให้ทุกคนเลือดลมปั่นป่วน เลือดไหลซึมจากมุมปากและใบหู สติเริ่มพร่าเลือนเป็นระลอก

ม้าทองสำริดคลุ้มคลั่ง เสียงกู่ร้องก้องดังขึ้นเรื่อยๆ และในชั่วพริบตาที่การเหยียบย่ำครั้งสุดท้ายกระทบพื้น ประกายไฟริบหรี่สายหนึ่งก็พลันปรากฏ

เทียนแดงเล่มน้อยสว่างวาบขึ้นมา นำพาบรรยากาศสงบเยือกเย็นตัดกับความมืดมิดของราตรี

เส้นด้ายแดงสายหนึ่งลอยละล่องไปตกบนร่างม้าทองสำริด มันแผ่วเบานุ่มนวลจนดูเหมือนจะปลิวหายไปได้ด้วยแรงลม ทว่าเส้นด้ายอันแผ่วเบานี้กลับตรึงมันให้อยู่นิ่งกับที่ได้อย่างชะงัด

สีหน้าของเซิ่งฉิงเฉียวสลัวรางอยู่หลังแสงเทียนแดง กฎข้อหนึ่งของเทียนแดงคือ เลียนแบบ

เขาไม่ขยับ ศัตรูก็ไม่ขยับ

หวังติ้งสะบัดแส้หนัง พันธนาการม้าทองสำริดไว้อย่างแน่นหนา กลายเป็นหลักประกันชั้นที่สอง

เสียงปืนของอันอิ๋งดังขึ้น เล็งยิงซ้ำไปยังจุดเดิม ทว่าคราวนี้กลับเป็นการยิงเพื่ออำพรางพลังเปลวเพลิงของฉินรั่ง

จุดที่ม้าทองสำริดถูกเพลิงไร้สีกัดกินกำลังละลายอยู่ภายในร่างกายอย่างไร้สุ้มเสียง เปลือกนอกที่เปราะบางเพียงถูกกระสุนกระแทกก็แตกกระจายออกทั้งแถบ

กฎข้อหนึ่งของเพลิงไร้สี สามารถทำลายการป้องกันทั้งหมดของผีประหลาด ถือเป็นสิ่งที่ข่มทางผีประหลาดอย่างม้าทองสำริดโดยสิ้นเชิง

และในจังหวะนั้นเอง เถาหยวนที่สะสมพลังอยู่ด้านข้างก็ลืมตาขึ้นในที่สุด ผมยาวสีชมพูดูราวกับจะสะท้อนล้อไปกับเลื่อยยนต์ในมือ ฟันเฟืองของเลื่อยยนต์ที่กักเก็บพลังงานไว้เต็มเปี่ยมหมุนควงอย่างบ้าคลั่ง

เธอโอบเลื่อยไฟฟ้าที่มีความสูงเท่าตัวคนด้วยสองมือ ก่อนจะฟันสับลงบนลำคอของม้าทองสำริดอย่างรุนแรง!

กฎข้อหนึ่งของเลื่อยไฟฟ้าสีชมพู การสะสมพลังเพื่อฟันคอจะกระตุ้นการโจมตีทางวิญญาณอย่างแน่นอน

หากใช้กับมนุษย์ นี่คือท่าที่ทำลายสมองและจิตใจ แต่เมื่อใช้กับผีประหลาด มันจะส่งผลตรงไปยังส่วนที่เปราะบางที่สุดของผีประหลาด บังคับโจมตีเข้าจุดตายที่สุดของมัน

“บรื้น—!”

เสียงเลื่อยไฟฟ้าดังเสียดหูอย่างต่อเนื่อง ทองสำริดเสียดสีกับฟันเฟือง ท้ายที่สุดก็ถูกเฉือนจนเกิดรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมสายแล้วสายเล่า

ม้าทองสำริดที่ถูกตัดหัวล้มตึงลงกับพื้นราวกับรูปปั้นประดับที่สูญสิ้นชีวิตชีวา

เซิ่งฉิงเฉียวรีบเป่าเทียนแดงให้ดับลงทันที พลางมองวัตถุประหลาดระดับ B อันทรงพลังชิ้นนี้ที่มอดไหม้ไปแล้วถึงหนึ่งในสามด้วยความเสียดาย หากใช้ต่ออีกไม่กี่ครั้งมันคงจะตื่นขึ้นมาแน่

เถาหยวนเองก็หมดแรงจนทรุดเข่าลงกับพื้น เหงื่อเย็นเยียบเปียกชุ่มผมสีชมพูตรงหน้าผาก

อันอิ๋งเก็บร่มไม้ไผ่ เขาควานหาตุ๊กตาม้าทองสำริดขนาดเล็กชิ้นหนึ่งจากเศษซากทองสำริดแล้วเก็บมันไว้ จากนั้นจึงหันไปมองเวินเข่อเข่อด้วยความระแวดระวัง

ฉินรั่งผละออกจากข้างกายเวินเข่อเข่อนานแล้ว เขาถอดหน้ากากผีร้ายออก เผยให้เห็นเศษเนื้อฉีกขาดและคราบเลือดที่ยังติดอยู่บนหน้ากาก

แม้จะเอาชนะผีประหลาดระดับ A ได้ แต่เรื่องราวของพวกเขายังห่างไกลจากคำว่าจบสิ้น

เซิ่งฉิงเฉียวที่ยังมีแรงสู้อยู่แบกดาบใหญ่ขึ้นบ่า ช่วยหวังติ้งพยุงเถาหยวน รวมถึงหมี่ฉู่ฉู่และฉินรั่งที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นมา เพื่อตั้งประจันหน้ากับกลุ่มของเวินเข่อเข่อ