บทที่ 77 คล้ายว่าจะเป็นเยว่เย่

ทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนจากการร่วมมือกันชั่วคราวมาคุมเชิงประจันหน้ากันอีกครั้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างคาดไว้อยู่แล้ว

“ทุกคนคะ สภาพพวกเราตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีกันทั้งนั้น สู้พักเรื่องแค้นเคืองไว้ก่อน แล้วพักฟื้นเอาแรงกันไม่ดีกว่าเหรอ?” เวินเข่อเข่อพยายามรักษารอยยิ้มไว้

“บุญคุณความแค้นต้องสะสาง แต่เรื่องปล่อยเสือเข้าป่าน่ะ พวกเราทำไม่ลงหรอก” ฉินรั่งไม่ยอมผ่อนปรนแม้แต่ก้าวเดียว

“พวกนายอย่ามาฉวยโอกาสตอนคนอื่นเพลี่ยงพล้ำนะ!” ชายคนหนึ่งตะโกนลั่น

“พูดจายังกับพวกฉันเป็นพ่อพระนักแหละ” เซิ่งฉิงเฉียวเอ่ยเย้า “พวกฉันเจ็บหนักกว่าอีกมั้ง? จะกังวลอะไรกันนักหนา?”

เวินเข่อเข่อหันไปมองเถาหยวน “อาการบาดเจ็บแค่นี้ สำหรับคนรักษาในทีมพวกนาย คงเป็นแค่เรื่องขี้ผงมั้ง?”

เถาหยวนกลืนฟองอากาศเข้าไปลูกหนึ่งแล้ว สีหน้าจึงพอมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง พอได้ยินก็แค่กระตุกมุมปาก ก่อนจะหลับตาลงเพื่อรีบพักเอาแรง

เมื่อกี้เธอใช้พลังไปมหาศาล ตอนนี้ไม่มีแรงเหลือพอจะสร้างฟองอากาศมารักษาแผลแล้ว

กฎการตัดวิญญาณของเลื่อยยนต์ผลาญพลังงานมหาศาล ใช้ครั้งเดียวก็สูบพลังจนเกลี้ยงร่าง เธอจึงไม่ค่อยอยากใช้ แถมทุกครั้งที่ใช้ยังเร่งเวลาฟื้นตัวของสิ่งประหลาดให้เร็วขึ้นอีก ครั้งนี้ก็จนปัญญาจริงๆ

“เคร้ง!”

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังคุมเชิงกันอยู่ เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจนทุกคนสะดุ้งสุดตัว

พวกเขาหันมองรอบทิศตามสัญชาตญาณ ทว่าในม่านหมอกหนากลับมองเห็นกีบม้าสีทองสำริดย่ำลงมาทีละก้าว

สีหน้าของทั้งสองฝ่ายเปลี่ยนไปทันที บรรยากาศตึงเครียดบาดลึกเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา

ท่ามกลางเสียงโลหะเสียดสี ม้าทองสำริดพร้อมเกราะเต็มยศสองตัวเดินฝ่าม่านหมอกออกมา ตัวสวมเกราะศึก เข้ามาล้อมขนาบซ้ายขวา ปิดทางหนีของพวกเขาจนหมดสิ้น

ม้าทองสำริดระดับ A ถึงสองตัว!

ทุกคนใจหายวาบ เมื่อครู่แค่ตัวเดียวยังบีบให้ต้องงัดเอาวัตถุประหลาดชิ้นไม้ตายออกมาจนเกลี้ยง พลังงานในร่างก็เหือดแห้งไปหมด คราวนี้ดันโผล่มาพร้อมกันถึงสองตัว!

อันอิ๋งยกปืนเล็งไปที่หว่างคิ้วของม้าทองสำริดทันทีโดยไม่ลังเล

“อย่าขยับ!” เวินเข่อเข่อเหลือบเห็นเข้าจึงร้องห้ามเสียงหลง น้ำเสียงแหลมสูงจนผิดรูป

อันอิ๋งชะงัก มองเธออย่างไม่เข้าใจ

“ฟังฉัน อย่าขยับ กฎของพวกมันเป็นแบบนั้น” เสียงในคอของเวินเข่อเข่อแหลมเล็กจนแสบแก้วหู “ห้ามลงมือเด็ดขาด”

ตอนนี้เธออยู่ใกล้คนพวกนี้เกินไป จึงถูกสิ่งประหลาดนับรวมเป็นกลุ่มเดียวกันแล้ว ถ้าคนพวกนี้ไปแหกกฎเข้าจนพาเธอซวยไปด้วย คงเป็นคราวเคราะห์แท้ๆ

อันอิ๋งหันไปมองฉินรั่ง เมื่อเห็นฉินรั่งพยักหน้าให้ เขาจึงยอมลดมือลง

ม้าทองสำริดทั้งสองตัวค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ทว่ากลับหยุดอยู่กับที่โดยไม่เข้าจู่โจม ทำเพียงยืนคุมเชิงกับพวกเขาอยู่อย่างเย็นชา

เมื่อเห็นว่าดูเหมือนจะยังไม่อันตรายในทันที ทุกคนก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ช่วยพวกเราทำไม?” ถึงฉินรั่งจะไม่อยากยอมรับ และไม่ว่าเธอจะวางแผนอะไรอยู่ แต่เวินเข่อเข่อคนนี้ก็ช่วยเขากับลูกทีมไว้จริงๆ

บุญคุณนี้ เขาต้องตอบแทน

“พวกนายเป็นกำลังหลักในการฆ่าสิ่งประหลาด ฉันช่วยพวกนายก็เท่ากับช่วยตัวเอง”

“นั่นไม่น่าใช่คำพูดที่คนของลัทธิซุ่ยเสินจะพูดออกมาได้เลยนะ” หมี่ฉู่ฉู่เอ่ยแทรก

“ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่พี่สาว ลัทธิซุ่ยเสินก็ไม่ใช่ลัทธิซุ่ยเสินแบบเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้พวกเราแค่อยากมีชีวิตรอด” เวินเข่อเข่อขมวดคิ้ว น้ำเสียงเว้าวอนจริงใจ

“พวกนายจะไม่เชื่อฉันก็ได้ แต่พวกเราไม่มีความคิดที่จะฟื้นฟูลัทธิชั่วร้ายอีกแล้วจริงๆ ตอนนี้ไม่ฆ่าคน ไม่ก่อเรื่อง แค่อยากใช้ชีวิตสงบๆ แบบนี้ก็ไม่ได้เหรอ?”

“ใช่แล้ว ฐานพวกเราตอนนี้ไม่มีใครออกไปฆ่าคนแล้วจริงๆ พวกเราสำนึกผิดกันหมดแล้ว” ชายอีกหลายคนช่วยกันพยักหน้าสนับสนุน

เถาหยวนลืมตาอันอ่อนแรงขึ้นสบตากับอันอิ๋ง นัยน์ตาสีชมพูของอันอิ๋งกะพริบลงเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้แทบไม่สังเกตเห็น

“กลิ่นคาวเลือดบนตัวเธอแรงกว่าพี่สาวเธอเสียอีก ยังกล้าบอกว่าไม่ได้ฆ่าคนอีกเหรอ?” เถาหยวนแค่นยิ้มเย็นชา

สีหน้าเวินเข่อเข่อดูตัดพ้อ “ฉันไม่ได้ฆ่าคนจริงๆ ไม่เคยเลยสักคนเดียว”

“แต่คนที่ต้องตายเพื่อเธอก็ไม่น้อยเลยนี่?” อันอิ๋งพูดขึ้น

“ก็จริง พวกเขาเสียสละเพื่อช่วยฉัน ฉันเองก็ปวดใจและเสียใจมากเหมือนกัน” แววตาของเวินเข่อเข่อสลดลง ทว่าไม่นานก็กลับมาแน่วแน่ “แต่นี่ก็เพื่อให้พวกเรามีชีวิตรอดต่อไปได้ดีขึ้น เพื่อปกป้องคนให้ได้มากขึ้น การเสียสละของพวกเขาน่ะ ฉันจำใส่ใจไว้เสมอ”

“ใช่แล้วครับพี่เข่อเข่อ ช่วงที่ผ่านมานี้พี่เหนื่อยมามากแล้ว”

“พวกเราเต็มใจปกป้องพี่เอง”

“ตัวการที่เคยฆ่าคนเมื่อก่อนก็โดนพวกนายจับขังแล้วกำจัดไปหมดแล้ว พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย อย่ามาบีบคั้นกันนักเลย”

เวินเข่อเข่อรีบดึงรั้งคนที่เริ่มมีอารมณ์เอาไว้ เธอนิ่วหน้าพลางส่ายหัวห้าม

ฉินรั่งมองดูผู้หญิงคนนี้ใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำก็กล่อมคนรอบข้างจนอยู่หมัด ซ้ำยังทำให้พวกนั้นภักดีกับเธอยิ่งกว่าเดิม ความระแวงในใจของเขายิ่งทวีความหนักหน่วง

เรื่องปั่นหัวคน เธอคนนี้น่ากลัวกว่าพี่สาวยิ่งนัก

ถ้าในใจเธอไม่มีชนักติดหลังจริง ทำไมถึงไม่ยอมเข้าไปอยู่ในเขตที่อยู่อาศัย แต่กลับกบดานอยู่ที่นี่? ก่อนหน้านี้ไม่มีใครรู้การมีอยู่ของเธอด้วยซ้ำ หากเธอเปลี่ยนชื่อแล้วไปใช้ชีวิตตามปกติ ทางการไม่มีทางสังเกตเห็นเธอแน่

“ช่างเรื่องนี้เถอะ ตอนนี้จะเอายังไงกันต่อ ทำไมสิ่งประหลาดพวกนี้ถึงยังไม่ยอมไปอีกล่ะ?” เวินเข่อเข่อเปลี่ยนเรื่อง

“อาจเป็นเพราะพวกเราเพิ่งฆ่าพวกมันไปตัวหนึ่งมั้ง” ฉินรั่งตอบ

บรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ทั้งสองฝ่ายต่างครุ่นคิดหาวิธีทิ้งอีกฝ่ายไว้แล้วชิ่งหนี

“ตึก…”

ผ่านไปราวไม่กี่นาที เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังแว่วมาจากม่านหมอก

ผู้มาเยือนก้าวเดินอย่างมั่นคงเปี่ยมเป้าหมาย มุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่อย่างไม่ลังเล

กล้ามเนื้อทั่วร่างของทุกคนเกร็งแน่น เหงื่อเย็นเยียบซึมชื้นเต็มฝ่ามือ

สิ่งประหลาดมาอีกแล้วเหรอ? คืนนี้เขตสิ่งประหลาดมันจะครึกครื้นเกินไปแล้วมั้ง

เวินเข่อเข่อเปลี่ยนสีหน้าทันควัน เอ่ยอย่างรังเกียจ “ทีมตู้เอ้อร์ของพวกนายนี่มันตัวซวยสมคำร่ำลือจริงๆ”

เธออยู่ที่นี่มาตั้งนาน คืนหนึ่งยังไม่เคยเจอสิ่งประหลาดระดับสูงมาชุมนุมกันเยอะขนาดนี้! ทีมตู้เอ้อร์เพิ่งจะโผล่หัวมาได้นานแค่ไหนกัน ล่อผีมาได้กี่ตัวแล้วเนี่ย?

คำพูดนี้ทำเอาคนทั้งทีมเถียงไม่ออก ได้แต่ยอมรับไปด้วยสีหน้าปั้นปยาก พวกเขาเองก็คิดเหมือนกันว่าดวงตัวเองจะตกอับอะไรขนาดนี้

หลังเงียบไปได้ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็พลันสะบั้นลง จากนั้นเสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นจากในม่านหมอก

“ครึกครื้นกันจังนะ”

สายหมอกรอบข้างดูเหมือนจะยิ่งทวีความหนาทึบขึ้น

ท่ามกลางหมอกหนาที่ม้วนตัวปรากฏร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง พร้อมดวงตาสีเขียวเข้มคู่หนึ่งที่ต่อให้หมอกจะหนาทึบเพียงใดก็ไม่อาจบดบังประกายนั้นได้

เครื่องหน้าและรูปร่างของผู้มาเยือนถูกม่านหมอกบดบัง ราวกับจงใจซ่อนตัวไม่ให้ใครเห็นชัดเจน ได้แต่มองเห็นเค้าโครงคร่าวๆ เท่านั้น

เสียงนี้นี่มัน…

เซิ่งฉิงเฉียวเอียงหน้าไปมองอันอิ๋ง อันอิ๋งขมวดคิ้วมุ่น เขาก็รู้สึกว่าเสียงของคนคนนี้คุ้นหูเหลือเกิน แม้จะแหบแห้งรุนแรงราวกับเส้นเสียงพังยับเยิน ทว่ากลับชวนให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

“นายทำคนอื่นเขาตกใจหมดแล้ว”

ข้างกายผู้มาเยือนยังมีอีกร่างหนึ่ง ทว่าถูกสายหมอกห่อหุ้มไว้มิดชิดกว่า เลือนรางจนมองไม่ออกเลยสักนิด ซ้ำน้ำเสียงยังฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง

“ขอโทษที”

ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์สองคน?

นัยน์ตาสีเขียวนั้นทำให้เวินเข่อเข่อนึกถึงชายหนุ่มตาสีเขียวที่เจอตอนกลางวัน ทว่าท่าทีนุ่มนวลของหนุ่มคนนั้น กับเงาร่างที่แผ่กลิ่นอายชวนขนลุกอยู่ตรงหน้านี้ ช่างห่างไกลกันคนละเรื่อง

แต่ต่างจากความสับสนของเวินเข่อเข่อ พวกฉินรั่งแทบจะนึกถึงองค์กรลึกลับแห่งนั้นขึ้นมาได้ในทันที ทั้งท่าทาง สีตา และน้ำเสียงแบบนั้น มันเอกลักษณ์เกินไป จะไม่ให้สงสัยใครบางคนก็คงเป็นไปไม่ได้