บทที่ 61 มุ่งหน้าสู่ฮ่องกง

เสิ่นเจวี้ยนเดินออกจากห้องซ้อมแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องทำผม พรุ่งนี้เช้า SALIGIA มีไฟลต์บินไปฮ่องกง ครั้งก่อนเขาเพิ่งย้อมผมเป็นสีน้ำตาลเข้มเพื่อถ่ายโฆษณาให้ An คราวนี้เพื่อสเตจการแสดงจึงต้องย้อมกลับเป็นสีบลอนด์ทองสว่างอีกรอบ เสิ่นเจวี้ยนขยำผมตัวเองพลางถอนหายใจอย่างกังวล ยังดีที่เขาผมหนา ไม่เช่นนั้นขืนย้อมผมถี่ขนาดนี้ คงร่วงหมดหัวแน่

จนกระทั่งดึกสงัด ช่างทำผมถึงได้ปลดผ้าคลุมออกจากตัวเสิ่นเจวี้ยนอย่างพึงพอใจ

"เรียบร้อยแล้ว June"

เขาเอ่ยชมว่าเสิ่นเจวี้ยนเป็นศิลปินที่เข้ากับผมสีบลอนด์ทองสว่างที่สุด

ปกติผมสีบลอนด์สว่างมักจะทำให้หน้าดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา แต่พอมันอยู่บนหัวของเสิ่นเจวี้ยนกลับดูลงตัวอย่างน่าประหลาด ยิ่งขับให้เขาดูเหมือนตุ๊กตาฝรั่งเข้าไปใหญ่

เสิ่นเจวี้ยนหาวหวอด คว้าหมวกมาสวม พอร่ำลาช่างทำผมเสร็จก็เดินตามโจวเหย่ขึ้นรถไป

พอกลับถึงหอพัก เขายังคงสะลึมสะลือ มัวแต่รู้สึกว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างที่ยังไม่ได้ทำ จนกระทั่งวินาทีก่อนจะเคลิ้มหลับ เขาก็นึกขึ้นได้ในที่สุด

เดิมทีเขาตั้งใจจะถามพัคชานฮยอกว่าทำไมถึงย้ายห้อง ทว่าตลอดทั้งวันมัวแต่ซ้อม พอซ้อมเสร็จก็ต้องรีบร้อนตาลีตาเหลือกบึ่งไปห้องทำผมอีก

นับตั้งแต่เสิ่นเจวี้ยนกลับมาจากนอร์แลนด์ รูมเมตของเขาก็เปลี่ยนเป็นอีซูมิน ส่วนพัคชานฮยอกย้ายไปอยู่กับชเวมินซู แถมช่วงนี้เขายังสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนดูแปลกๆ ไปด้วยกันทั้งคู่

แต่ก็ไม่มีจังหวะเหมาะๆ ได้ถามสักที

"ช่างเถอะ พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยว่ากัน…" เสิ่นเจวี้ยนพึมพำกับตัวเอง พลิกตัวกอดหมอนแล้วผล็อยหลับไปทันที

ปีนี้งาน MAMA จัดขึ้นที่ฮ่องกง ตั้งแต่เช้าตรู่สนามบินนานาชาติอินชอนจึงเนืองแน่นไปด้วยกองทัพสื่อมวลชนและแฟนคลับที่มารอส่ง

ลุคแอร์พอร์ตแฟชั่นของ SALIGIA วันนี้ได้รับการสนับสนุนจาก Burberry ทั้งเจ็ดคนสวมใส่ชุดคอลเลกชันคลาสสิกของแบรนด์เดียวกัน

เสิ่นเจวี้ยนก้าวลงจากรถเป็นคนสุดท้าย เขาสวมเสื้อโค้ตทรงโอเวอร์ไซส์ลายตารางสุดคลาสสิกสีเทาเข้ม ปลดกระดุมคอเสื้อเล็กน้อยเผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนด้านใน สวมรองเท้าคอมแบทสีดำ พับขากางเกงขึ้นเล็กน้อย

ทันทีที่ลงจากรถตู้ ไฟแฟลชก็สาดซัดเข้ามาจนแสบตาไปหมด

เสิ่นเจวี้ยนหลับตาลงตามสัญชาตญาณ เขายกมือขึ้นบังเพียงครู่เดียวก่อนจะรีบลดลง แล้วหันไปโบกมือทักทายบรรดาสื่อมวลชน

"เสิ่นเจวี้ยน!"

"June! มองทางนี้หน่อย!"

คราวนี้สื่อมวลชนมากันเยอะกว่างานคอนเสิร์ตรวมครั้งก่อนเสียอีก เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาดังระงมไปทั่วรอบทิศ เขาทำได้เพียงหยุดยืนนิ่งๆ แล้วโบกมือทักทายไปรอบๆ

"ไปกันเถอะ" ชาโฮเดินเข้ามาเตือนทุกคน

เสิ่นเจวี้ยนก้าวเดินต่อไป ลมหนาวพัดชายเสื้อโค้ตของเขาเปิดขึ้น เขาจึงยกมือกดไว้ ทั้งเจ็ดคนเดินตามการนำทางของทีมงานมุ่งหน้าไปยังชั้นผู้โดยสารขาออก โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคล้องแขนล้อมเป็นแนวกำแพงมนุษย์ เพื่อป้องกันไม่ให้ฝูงชนที่เบียดเสียดทะลักเข้ามา

เสิ่นเจวี้ยนเดินรั้งท้ายแถว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก พอเห็นฮายาคาวะที่เดินอยู่ข้างหน้าเริ่มถูกเบียด เขาก็ยื่นมือออกไปช่วยกันไว้

"ระวังครับ"

ตามช่องว่างของแนวกำแพงมนุษย์มีจดหมายยื่นส่งเข้ามาไม่ขาดสาย เสิ่นเจวี้ยนต้องคอยระวังฮายาคาวะที่อยู่ด้านหน้า พลางเอ่ยเตือนแฟนคลับรอบๆ ให้ระวังความปลอดภัยและอย่าเบียดกัน ขณะเดียวกันก็ต้องคอยยื่นมือออกไปรับจดหมายจากแฟนๆ

"ทุกคนระวังด้วยนะครับ อย่าเบียดกันนะ" เสิ่นเจวี้ยนเริ่มเป็นห่วง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเห็นคนมารวมตัวกันแน่นขนัดขนาดนี้ที่สนามบิน

"June เดินทางปลอดภัยนะ!"

เสิ่นเจวี้ยนได้ยินเสียงคนร้องเรียก จึงหันไปพยักหน้าและส่งยิ้มให้เบาๆ

ฟางจื้อหยาที่เดิมทีจับจองทำเลทองเอาไว้กลับถูกเบียดกระเด็นออกมาข้างนอกจนได้ ตอนแรกเธอตั้งใจจะวิ่งขึ้นชั้นสองเพื่อหามุมถ่ายรูป แต่พอเห็นคนที่ทักทายเสิ่นเจวี้ยน เธอก็ไม่สนใจเรื่องถ่ายรูปอีกต่อไป รีบยัดกล้องใส่มือเพื่อน แล้วพุ่งเข้าไปคว้าตัวคนที่เพิ่งเบียดตัวหลุดออกมาจากฝูงชนทันที

"ย่าห์ ฮันซอนอา ยัยบ้า! เธอโผล่หัวมาที่นี่อีกทำไมฮะ!"

หญิงสาวผมสีแดงตรงหน้ากำลังยืนอมยิ้มมองดูคลิปวิดีโอในโทรศัพท์มือถือ เธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนเดียวกับที่เคยแอบเอาช่อดอกไม้ตุ๊กตาไปดักให้เสิ่นเจวี้ยนถึงห้องรับรองผู้โดยสารคราวนั้น พอฮันซอนอาเห็นว่าเป็นฟางจื้อหยาที่กระชากเสื้อตนไว้ ก็ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

"มายุ่งอะไรด้วย สนามบินเป็นของบ้านเธอหรือไง"

พอนึกถึงพฤติกรรมของยัยนี่ ฟางจื้อหยาก็แทบกระอักเลือด ยัยผู้หญิงบ้านี่ไม่รู้ไปสอยรูปเสิ่นเจวี้ยนมาจากไหน ถึงได้เอาไปโพสต์ขายโก่งราคาในโซเชียล อ้างว่าเป็นรูปเอ็กซ์คลูซีฟ

ในหมู่แฟนคลับ ชื่อของฮันซอนอาขึ้นชื่อเรื่องความฉาวโฉ่เป็นที่เลื่องลือ มีทั้งประวัติแอบย่องเข้าหอพักศิลปินเพื่อขโมยของ แถมยังพกกล้องแอบถ่ายซ่อนเข้าไปอีก

เธอกับบ้านเบสของเสิ่นเจวี้ยนอีกสองสามคนกลัวว่าฮันซอนอาจะได้ภาพเหล่านั้นมาด้วยวิธีนอกกฎหมาย จึงยอมทุ่มเงินก้อนโตซื้อรูปมาสามใบ ปรากฏว่าพอเปิดดู มันกลับเป็นแค่รูปแผ่นหลังที่เบลอจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นใคร เห็นเพียงฉากหลังลางๆ ว่าน่าจะเป็นห้องซ้อมของ B.S กับสถานที่ที่คล้ายกับหอพัก

พวกบ้านเบสโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็อดกังวลไม่ได้

พวกเธอกลัวว่าจะมีทีมงานภายในของ B.S ติดต่อกับฮันซอนอาเป็นการส่วนตัวเพื่อขายข้อมูลความเป็นส่วนตัวของสมาชิก คราวนี้ยังเป็นแค่รูปเบลอๆ แล้วคราวหน้าล่ะ จะมีรูปที่ร้ายแรงกว่านี้หลุดออกไปอีกหรือเปล่า

พวกเธอไม่กล้าเสี่ยงดวงกับความเป็นไปได้นี้ จึงเร่งร่างอีเมลกันทั้งคืน ส่งไฟล์ภาพทั้งหมดไปให้ B.S พร้อมแนบทั้งช่องทางติดต่อของฮันซอนอา ภาพแคปหน้าจอจากโซเชียล และหลักฐานการโอนเงินของทุกคนไปด้วย

หลังจากนั้นหลายสัปดาห์ก็ไม่เห็นฮันซอนอาเคลื่อนไหวอะไรอีก ฟางจื้อหยาเลยนึกว่า B.S ลงมือจัดการไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอหน้ายัยผู้หญิงคนนี้ที่สนามบินอีกจนได้

"นังสารเลว ถ้าเธอยังกล้าเสนอหน้าไปทัก June อีก ฉันจะเอารูปหน้าตรงของเธอไปประจานลงเน็ตแน่" ฟางจื้อหยาโมโหจนควันแทบออกหู

"เอาสิ แขวนเลย บางที June เห็นหน้าฉันชัดๆ แล้วอาจจะอยากติดต่อฉันเป็นการส่วนตัวก็ได้นะ" ฮันซอนอาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน อย่าคิดนะว่าเธอไม่รู้ว่าพวกไอดอลมีสันดานยังไง

"เอาเวลาถ่ายรูปไปหัดแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูดีบ้างเถอะ" ฮันซอนอากวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจดเท้า

ดูอย่างเพื่อนสนิทของเธอสิ ไม่ใช่ว่ายอมทุ่มไม่อั้นซื้อของแบรนด์เนมประเคนให้ จนได้ช่องทางติดต่อกับสมาชิก SALIGIA หรอกเหรอ

ช่วงที่ผ่านมา ฮันซอนอาก็ฟันเงินไปได้ตั้งเท่าไรเพราะข้อมูลที่ได้มาจากเพื่อนสนิทคนนี้นี่แหละ

"นังพวกสมองกลวง มีสมองไว้คั่นหูแท้ๆ" ฟางจื้อหยารู้ดีว่าพูดกับคนพรรค์นี้ไปก็ไม่รู้ภาษาคน จึงด่าตอกหน้าไปคำหนึ่งแล้วเดินผละออกมา

พอกลับไปเธอจะต้องส่งอีเมลไปจี้ B.S อีกรอบให้ได้ เพื่อถามให้รู้ดำรู้แดงว่าทำไมบริษัทถึงยังไม่ยอมจัดการเสียที

-

ลำดับการเดินพรมแดงของ SALIGIA อยู่ในคิวที่สี่นับจากท้ายสุด เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ทุกคนจึงแต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อยและนั่งรออยู่ในห้องพักตั้งแต่เนิ่นๆ

ชุดพรมแดงวันนี้ได้รับการสนับสนุนจาก Burberry เช่นเคย ทั้งหมดคุมโทนสีดำ ความแตกต่างอยู่ที่การมิกซ์แอนด์แมตช์เสื้อตัวใน

เสิ่นเจวี้ยนกับชเวซามูเอลสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาว ชายแขนเสื้อยาวโผล่พ้นเสื้อสูทตัวนอกออกมาเล็กน้อย ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำแมตช์กับเนกไทลวดลายต่างๆ

เวลานี้แพนากำลังช่วยเติมลิปกลอสให้เสิ่นเจวี้ยนใหม่อีกรอบ เมื่อครู่ตอนเขากินของว่างไม่ได้ระวัง ปาดเข้าปากไปจนหมดเกลี้ยง

ผมสีบลอนด์ทองของเสิ่นเจวี้ยนถูกดัดลอนหยิกฟูแบบลอนขนแกะ มันขยับไหวเบาๆ ตามจังหวะที่เขาขยับปากพูด

"ขอบคุณครับนูน่า" เสิ่นเจวี้ยนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เขารับปากว่าก่อนจะก้าวขึ้นพรมแดงจะไม่แตะต้องของกินอีกเด็ดขาด

"เอาละ ถึงคิวพวกเราแล้ว" ชาโฮเดินเข้ามาแจ้งให้ทุกคนเตรียมตัว สีหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก

เดิมทีลำดับเดินพรมแดงของ SALIGIA คือที่สี่นับจากท้ายสุด แต่เมื่อครู่ทีมงานเพิ่งวิ่งมาแจ้งว่าแขกรับเชิญกลุ่มก่อนหน้ามาสายเพราะรถติด จึงต้องสลับให้พวกเขาล่วงหน้าไปเดินก่อน

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นแง่อะไร ก็แค่ไม่พอใจที่ลำดับของ SALIGIA อยู่ท้ายกว่าตัวเองไม่ใช่หรือไง

แต่พอเห็นทีมงานตรงหน้าทำท่าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ชาโฮจึงยอมตกลงไปแต่โดยดี ยังไงเสียจะดังหรือไม่ดังก็ไม่ได้ตัดสินกันแค่ที่ลำดับการเดินพรมแดงอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลต้องไปสร้างความลำบากใจให้ทีมงานเพราะเรื่องแค่นี้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง